အခန်း (၁၄၈-၁၅၀)

အခန်း (၁၄၈) တိမ်ခွင်းရထားလုံး

သို့သော်လည်း လုကျိုးက ပိုင်ရှင်အဖြစ် မှတ်ယူထားသည့် ထောက်ခံမှုမျိုး မမြင်မိပေ။ သူ ယခင် ရထားသည့် လက်နက်များက သက်ဆိုင်ရာ ပိုင်ရှင်ရှိသော်လည်း သည်သေတ္တာကမူ မရှိပေ။

ဒါက ကျောင်းယွဲ့ကို အကြံမပြုသင့်ဘူးလား ..

လုကျိုးစိတ်ထဲ ကျောင်းယွဲ့က သံတူ ကိုင်ထားသည့် ပုံရိပ်ကို မြင်ယောင်ကြည့်မိသည်။

အာ … သဘာဝမဆန်ဘူးပဲ … ဒီလိုဆိုမှတော့ ဒီရတနာက အသက်ဓားသွားထက် အဆင့်မနိမ့်မှန်း သိသာတယ်။

လုကျိုးက လက်နက်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် လျှို့ဝှက်ခန်းမှ ထွက်လာလိုက်သည်။ သူ ခန်းမကျယ်ထဲ ရောက်လာသည့်အခါ ရှောင်ယွမ်အာနှင့် ကျောင်းယွဲ့ ရောက်နေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်၏။

ကျောင်းယွဲ့က ပြန်မကျင့်ကြံဘူးလား …

ကျောင်းယွဲ့က ရှစ်စွင်းဖြစ်သူ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်သည့်အခါ ဦးညွတ်လိုက်ပြီး “ရှစ်စွင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ် ”

“ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ ”

“ ချီရှစ်တိက မိစ္ဆာဘုရားကျောင်းရဲ့ ကျောင်းထိုင် ရန်ပုဖင်းလည်း ထန်းကျီမြို့ထဲ ရောက်နေတယ်ဆိုပြီး သတင်းပို့လာတယ်။ ပြီးတော့ … ”

“ ဆက်ပြော ”

“ပြီးတော့ နတ်ဆရာဆယ်ပါးရဲ့ မျိုးဆက်က အစီအရင် ခင်းနေကြတယ်တဲ့။ သူတို့က ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ရဲ့ အကာအကွယ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံနေကြတယ် ” ကျောင်းယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

လုကျိုးက စိတ်ထဲ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်မိသွားသော်လည်း သူ့အမူအရာက မပြောင်းလဲပေ။ သူက ပြောလိုက်၏။

“ လောင်ချီရဲ့ သတင်းက ယုံရရဲ့လား”

ရှောင်ယွမ်အာက စိတ်ညစ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ချီရှစ်ရှိုး တစ်ယောက်တည်း ပို့လိုက်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျန်းအိုက်ကျန့်လည်း ပို့ထားသေးတယ်။ ရှစ်စွင်း ဒီမှာကြည့်ပါဦး။ သူတို့က ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက်ဆိုပြီး အယောင်ဆောင်နေပြီးတော့ တကယ်တမ်းကျ တပည့်တို့ကို အကွက်ချနေတာပဲ။ တပည့်တို့ ဟိုနေ့က သူတို့ကို ရှစ်ပိုင်းလောက် ပိုင်းပစ်ခဲ့သင့်တာ”

သူမက ကျန်းအိုက်ကျန့်စာကို ထုတ်လိုက်ရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

စီးဝူယာ့နှင့် ကျန်းအိုက်ကျန့်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက တူညီသော ကိစ္စကို တစ်ပြိုင်နက် အကြောင်းကြားလာသည်။ လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်အသာသပ်ကာ စဉ်းစားလိုက်၏။ အားလုံးက ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်၏ အကာအရံသည် မည်မျှအားကောင်းကြောင်း သိထားကြလေသည်။ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူဆယ်ယောက် ကျူးကျော်ခဲ့စဉ်အခါက အကာအရံနှင့် တွေ့သည့်အခါ အချိန်အတော်ကြာ ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း အကယ်၍ သူတို့သာ အားကောင်းသည့် အစီအရင်နှင့် ဖျက်ဆီးမည်ဆိုလျှင် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားလေပြီ။

ထို့အပြင် အစီအရင်ကို နတ်ဆရာဆယ်ပါး၏ မျိုးဆက်များကိုယ်တိုင် ခင်းကျင်းနေခြင်း ဖြစ်ပြီး စုန်းအတတ် ကျွမ်းကျင်သူ မော့လီလည်း ပါရှိသေး၏။ သူတို့ကျွမ်းကျင်မှုအရ တောင်အကာအရံကို မည်သူမှမသိခင် ဖျက်ဆီးဖို့ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။

လုကျိုးက ဒီကိစ္စကို သေချာစဉ်းစားနေသည်။

သူက သူတို့ကို ဘယ်လိုအကြောင်းပြချက်နဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရမလဲ ။

သူက အကာအရံ ဖြိုပြီးသည့်အထိ စောင့်နေ၍ မဖြစ်ပေ။ သူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ‘ မဟုတ်သေးဘူး။ ငါတို့က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကလေ။ ငါတို့ ဘာလုပ်လုပ် အကျိုးအကြောင်းသင့်ဖို့ လိုလို့လား ’

လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။

“ မင်ရှစ်ရင်ကို မြန်မြန်လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်။ ဖန်းရှုဝမ်နဲ့ အမှောင်စစ်သည်တော်တွေကိုရော ခေါ်ခဲ့ ”

‘ ဒီလိုဆိုမှတော့ ငါတို့ အရင်သွားတိုက်လိုက်တာပေါ့ ’

“ဟုတ် ရှစ်စွင်း ”

………..

မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ မြောက်ဘက်မျှော်နန်းအတွင်း …

မင်ရှစ်ရင်က အမျိုးသမီး တပည့်များစွာကို ဦးဆောင်၍ ရထားလုံးပျံကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသည်။

ဤသည်မှာ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ အကြီးမားဆုံး ရထားလုံးပျံဖြစ်သည့် တိမ်ခွင်းရထားလုံး ဖြစ်၏။ ဘဲဥပုံသဏ္ဍာန်ဖြစ်ပြီး အပေါ်ပိုင်းတွင် ပြေပြစ်သွက်လက်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။ ရှားပါးသည့် ပစ္စည်းများစွာဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ရထားလုံးက ပေတစ်ရာကျော် ရှည်ပြီး ပေသုံးရာကျယ်ဝန်းပေသည်။ ထို့အပြင် အပြင်ဘက်တွင် ရှုပ်ထွေးကာ ခမ်းနားသည့် သင်္ကေတများစွာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားလေသည်။

အရောင်က အနည်းငယ် မှိုင်းပြီး ကြည့်လိုက်လျှင် သာမန်ဟု ထင်မှတ်ရစေသည်။ သို့သော်လည်း အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ပါက သင်္ကေတများနှင့် တည်ဆောက်ပုံတို့က စနစ်တကျ စီစဉ်ထားသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ချီစွမ်းအား ထည့်သွင်းလိုက်သည့်အခါ အံ့လောက်ဖွယ် သက်ရောက်မှုမျိုး ထုတ်ပေးလိမ့်မည်။ ရထားလုံးပျံက ညကောင်းကင်ယံထက် ပျံသန်းလာသည့်အခါ ကြယ်တာရာတစ်စင်းနှင့် တူနေလိမ့်မည်။

ရထားလုံးပျံ အငယ်လေးများကို သားရဲများဖြင့် ဆွဲနိုင်သော်လည်း လူဦးရေအကန့်အသတ် ရှိလေသည်။ သည်လိုမျိုး ရထားလုံးပျံကြီးက အိမ်တစ်လုံး ရွေ့လျားလာသည်နှင့် ပိုတူသည်။

မင်ရှစ်ရင်က အနီးအနားတွင် ရပ်ကာ လက်နောက်ပစ်လျက် စစ်ဆေးနေသည်။ သူက မေးထောက်ပြီးနောက် ခေါင်းကုတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ ငါတို့ လူအလုံအလောက်မရှိတဲ့အခါ ရထားလုံးပျံက ဘယ်လိုပျံသန်းမှာလဲ ”

ထိုဧရာမ ရထားလုံးပျံကြီးကို ရွေ့လျားနိုင်ရန်အတွက် ဗြဟ္မာပင်လယ်နယ်ပယ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အယောက်သုံးဆယ်နှင့် နတ်ဒေဝါဦးတည်နယ်ပယ်အဆင့် ငါးယောက် အနည်းဆုံး လိုလိမ့်မည်။ သူတို့က တခြားသူများနှင့် လှည့်ပတ်နိုင်ဖို့ နောက်ထပ် ဗြဟ္မာပင်လယ် နယ်ပယ်အဆင့် အယောက် ၂၀ ကျော် လိုအပ်ပေဦးမည်။

သာမန်ဂိုဏ်းအသေးလေးများအတွက် နတ်ဒေဝါဦးတည်နယ်ပယ်အဆင့် တစ်ယောက် ရှိနေခြင်းကပင် အံ့ဩဖို့ကောင်းနေလေပြီ။ ဗြဟ္မာပင်လယ် ချီသွေးကြောရှစ်ခု ကျင့်ကြံသူများက ထိုဂိုဏ်းများအတွက် အဓိက ဖြစ်၏။

ယွင်၊ ထျန်းနှင့် လော့ဂိုဏ်းတို့က အစပိုင်းတွင် အင်အားချင်းပူးပေါင်းထားစဉ်အခါက သူတို့က ယဲ့ထျန်းရှင်းနှင့် တွဲ၍ လုကျိုးကို ရင်ဆိုင်ဖို့ သူတို့တပည့်သောင်းချီကြား နတ်ဒေဝါဦးတည်နယ်ပယ်အဆင့် ၁၀ ယောက်ကျော်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့က တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသတ်ခံလိုက်ရ၏။ ထိုဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းက ဆုံးရှုံးမှုအကြီးကြီး ဖြစ်သွားလေရာ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ရန်ငြိုးမထားဘဲနေဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ မင်းတို့ ဒီလာဦး ” မင်ရှစ်ရင်က အမျိုးသမီး တပည့်များထဲမှ တစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

“ စတုတ္ထသခင်လေး အမိန့်ရှိပါ ”

“ လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင်မှာ ကျင့်ကြံသူဘယ်နှယောက်ရှိလဲ။ ကျင့်ကြံဆင့် အမြင့်ဆုံးကရော ”

“ကျွန်မတို့မှာ စိတ်နက်နဲမှု ဉာဏ်အလင်းပွင့်နယ်ပယ်အဆင့် ဆယ်ယောက်၊ အသိအာရုံစုစည်းခြင်း နယ်ပယ်အဆင့် ဆယ်ယောက်နဲ့ ဗြဟ္မာပင်လယ်နယ်ပယ်အဆင့် အယောက်နှစ်ဆယ် ရှိပါတယ် ”

“ နတ်ဒေဝါဦးတည်နယ်ပယ်အဆင့်ရော မရှိကြဘူးလား ”

အမျိုးသမီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“အစတုန်းက နတ်ဒေဝါဦးတည်နယ်ပယ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးယောက်ရှိပေမဲ့ နန်းဆောင်သခင်မ အခြေအနေမကောင်းတော့တဲ့နောက် တစ်ယောက်က စွန့်ခွာသွားပြီးတော့ နှစ်ယောက်က မိစ္ဆာဘုရားကျောင်း လက်ထဲ သေဆုံးသွားပါတယ် ”

မင်ရှစ်ရင်က နေရခက်စွာဖြင့် “ အဲဆိုရင် ရှစ်မေ့ထျန်းရှင်းရဲ့ လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင်မှာတောင် ထွက်ပြေးတဲ့သူရှိတယ်ဆိုတော့ သူမက နောက်လိုက်တွေကို ကောင်းကောင်း မကိုင်တွယ်နိုင်သေးဘူးပဲ ”

“ အဲဒါကြောင့် နန်းဆောင်သခင်မက လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင်ကို ဝင်တဲ့သူတွေက အဗြဟ္မစိရိယကို ရှောင်ကြဉ်ရမယ်လို့ စည်းကမ်းထုတ်ထားတာပါ ”

“ဒါ ခက်တာပဲ ” မင်ရှစ်ရင်၏ အကြည့်တို့က တခြားတပည့်မလေးကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးလာလေသည်။

အမျိုးသမီး တပည့်လေးက ဦးညွတ်ပြီးနောက် သူမ လုပ်လိုက်စကိုသာ ပြန်လုပ်လိုက်သည်။

မင်ရှစ်ရင်က ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

ဗြဟ္မာပင်လယ်နယ်ပယ်အဆင့် အယောက်နှစ်ဆယ်တည်းဆိုတော့ လိုနေသေးတယ်။ ကိစ္စတွေက ခက်ခဲနေတာပဲ …

ရထားလုံးပျံတချို့က အပြင်ဘက်မှ စွမ်းအားပေး၍ ရလေသည်။ ထိုအတွက် ကျင့်ကြံသူများက လေထဲလမ်းလျှောက်နိုင်စွမ်း ရှိရ၏။ တိမ်ခွင်းရထားလုံးက အတွင်းမှ စွမ်းအားပေးရသော်လည်း ပြဿနာက သူတို့တွင် လူအင်အားပြတ်လပ်နေလေသည်။

“စတုတ္ထသခင်လေး ခေါ်တယ်ဆိုလို့ ” ဖန်ကျုံးနှင့် ကျိုးကျစ်ဖုန်းတို့က မင်ရှစ်ရင်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

“နှစ်ယောက်လုံး အချိန်မီရောက်လာတာပဲ … ဒီရထားလုံးပျံကို တစ်ချက်ကြည့်ပါဦး။ ဘယ်လိုထင်လဲ ”

“ တိမ်ခွင်းရထားလုံး … နာမည်ကျော် ရထားလုံးပဲ။ ဟိုးတုန်းက မျှော်နန်းသခင်က ဒီရထားလုံးပျံကို စီးနင်းပြီး တာ့ယန်နဲ့ ရုန်ပေတို့မှာ စိတ်ကြိုက်သွားလာခဲ့တာလေ။ အဲဒီတုန်းက သူ့နာမည်က အားလုံးကို အံ့အားသင့်စေခဲ့တာပဲ ”

“ ဟုတ်တာပေါ့။ မင်းတို့ စီးကြည့်ချင်လား။ မင်းတို့ တက်ကြည့်ချင်နေတာ ငါ သိပါတယ်။ ဟုတ်ပြီ။ မင်းတို့လုပ်ရမှာက နောက်ပိုင်းကျ ကူညီပေးဖို့ပဲ။ ရထားလုံးက ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း မြေပြင်ပေါ်မှာပဲ နေရင် အလကားဖြစ်မယ် မလား” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။

“ အာ ”

“ ဘာပြောစရာရှိလို့လဲ ”

“ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က လုပ်ချင်ပါတယ် ” ကျိုးကျစ်ဖုန်းနဲ့ ဖန်ကျုံးတို့က အလျင်စလို ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ကျိုးကျစ်ဖုန်းက ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းသား ဖြစ်ပြီး သူ့ကျင့်ကြံဆင့်က နတ်ဒေဝါဦးတည်နယ်ပယ်အဆင့် ဖြစ်၏။ တစ်ဖက်တွင် ဖန်ကျုံးက ကျင့်မင်တာအိုဂိုဏ်းမှ ဖြစ်၏။ ထိုနှစ်ယောက်လုံးက သာမန်နတ်ဒေဝါဦးတည်နယ်ပယ်အဆင့်ထက် အားကောင်းသော်လည်း သူတို့အနေနှင့် လူလိုအပ်နေသေးသည်။

‘ ရှောင်ရှစ်မေ့ … ထားလိုက်ပါတော့။ ရှောင်ရှစ်မေ့က အခုတလော စိတ်အခြေအနေကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး ’

‘ဟွားဝူတောက် … သူက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ အကြီးအကဲ ဖြစ်နေပြီ။ သူက ပွင့်ချပ်ခြောက်လွှာ ကျင့်ကြံဆင့်ဆိုတော့ ရထားလုံးပျံထဲ စွမ်းအားဖြည့်တဲ့နေရာမှာ သုံးရင် စော်ကားသလို ဖြစ်လိမ့်မယ် ’

“စစ်ရှစ်ရှိုး” ကျောင်းယွဲ့က မင်ရှစ်ရင်ဆီ ရောက်လာသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ”

“ ရှစ်စွင်းက ရှစ်ရှိုးကို သူ့ဆီ မြန်မြန်လာခဲ့ပါတဲ့ ” ကျောင်းယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

“ဝူရှစ်မေ့ … အဟမ်း ငါတို့က ဒီမှာလူလိုနေတာ။ မင်းနဲ့ဆိုရင် နတ်ဒေဝါဦးတည်နယ်ပယ်အဆင့် သုံးယောက်ရှိသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်း လိုနေတုန်းပဲ ” မင်ရှစ်ရင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေစဉ် လုကျိုးက မြောက်ဘက်မျှော်နန်းသို့ ရောက်လာသည်။

လုကျိုးအပြင် ဖန်းရှုဝမ်နှင့် အမှောင်စစ်သည်တော်များဖြစ်သည့် ယွဲ့ချုံးနှင့် တွမ့်ယန်ဟုန်တို့လည်း ရှိနေသည်။ သူတို့သုံးယောက်လုံးကို သေချာစောင့်ကြပ်ထားလေ၏။ ရှောင်ယွမ်အာ၊ တွမ့်မူရှန်းနှင့် ဟွားဝူတောက်တို့က သူတို့အား တစ်ဖက်တစ်ချက်မှ ဝိုင်းထားကြသည်။ သူတို့က လုကျိုးနှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းလာကြ၏။

အခြားလူများက ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

“ရှစ်စွင်း”

“ မျှော်နန်းသခင်”

လုကျိုးက တိမ်ခွင်းရထားလုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျေကျေနပ်နပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“တက်ကြ”

မင်ရှစ်ရင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ရှစ်စွင်း ထန်းကျီမြို့က ဒီ‌နဲ့ သိပ်မဝေးပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ လမ်းလျှောက်မသွားဘူးလား။ အဲဒီကို ရထားလုံးပျံနဲ့ သွားရင် အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်သလို ဖြစ်လိမ့်မယ် ”

ရှောင်ယွမ်အာက ပါးစပ်အုပ်ကာ ရယ်လိုက်ပြီး “ စစ်ရှစ်ရှိုးက ရှစ်စွင်းကို လမ်းလျှောက်သွားစေချင်နေတာလား ”

ဟွားဝူတောက်က လက်နောက်ပစ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ “ တိမ်ခွင်းရထားလုံးက အမြန်နှုန်းမှာ နာမည်ကြီးတယ်။ အခု နတ်ဆရာဆယ်ပါးရဲ့ မျိုးဆက်က ထန်းကျီမြို့ထဲ ရောက်နေပြီလို့ ကြားတယ်။ သူတို့က စုန်းအတတ် အစီအရင်တွေမှာ ကျွမ်းကျင်ကြတယ်။ ဒီရထားလုံးက အစီအရင်ရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ရှောင်လွဲနိုင်လောက်တယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့ရန်သူတွေကို လိုက်ဖမ်းလို့လည်း ရတယ်။ ငါတို့တွေ ရထားလုံးပျံ ရှိနေမှတော့ ကောင်းကောင်း အသုံးချရမှာပေါ့ ”

“ အာ …” မင်ရှစ်ရင်က အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေလေ၏။

အခြားလူများက ရထားလုံးပျံထဲ ခုန်ဝင်သွားကြလေပြီ။

အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများကလည်း ဖန်းရှုဝမ်နှင့် အခြားနှစ်ယောက်ကို ရထားလုံးပျံထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ကြသည်။

ဖန်းရှုဝမ်က ချဉ်တူးတူး အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ ငါ့ကို ခေါ်သွားလို့လည်း အသုံးမဝင်ဘူး။ သူမက ခင်ဗျား ခြိမ်းခြောက်တာ ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါက မဟူရာစစ်သည်တော် ခေါင်းဆောင်ဆိုပေမဲ့ သေခြင်းတရားက ဘာမှမထူးဘူး ”

“ပါးစပ်ပိတ်ထား … အကျည်းသားက လေပေါနေခွင့် မရှိဘူး ” ရှောင်ယွမ်အာက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် အားလုံးက ရထားလုံးပျံပေါ် ရောက်သွားကြလေပြီ။

“ ဘာလို့မသွားသေးတာလဲ။ လာလေ .. တိမ်ခွင်းရထားလုံးပျံ မစီးရတာ ကြာနေပါပြီဆိုမှ ”

ရှောင်ယွမ်အာက ဆော်ဩလိုက်သည်။

မင်ရှစ်ရင်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်၏။ သူက ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည် “ကျွန်တော်တို့ ဒီရထားလုံး ပျံသန်းဖို့အတွက် နတ်ဒေဝါဦးတည်နယ်ပယ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက် လိုနေလို့ပါ ”

လုကျိုးက လက်အသာဝေ့ကာ “မင်ရှစ်ရင် ”

“ဟုတ် ရှစ်စွင်း ”

“မင်းက ပဲ့ကိုင်လိုက်။ နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေ နယ်ပယ်အဆင့် တစ်ယောက်က နတ်ဒေဝါဦးတည်နယ်ပယ်အဆင့် ဆယ်ယောက်စာ နေရာယူပေးနိုင်တယ် ” လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။

“ အာ …” မင်ရှစ်ရင်က စိတ်ထဲမှ ငြီးတွားမိနေသည်။

မဖြစ်နိုင်တာ ငါပဲလား …

သူက အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

“ရှစ်စွင်း ကျွန်တော်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ အဓိကအင်အားစုထဲကလေ။ ကျွန်တော့်ကို ရထားလုံးပျံ မောင်းခိုင်းတာက နည်းနည်း … ”

လုကျိုးက မင်ရှစ်ရင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ယွီကျန့်ဟိုင်က ပဲ့ထိန်းလာတာ ဆယ်နှစ်ကျော် … သူ တစ်ခါမှ မငြီးဖူးဘူး။ မင်းက သူ့ထက် အဖိုးတန်နေလို့လား” လုကျိုးက မထူးမခြားနား ပြောလိုက်သည်။

“အဲလိုမပြောရဲပါဘူး။ ကျွန်တော် အခုပဲ ပဲ့ထိန်းလိုက်ပါ့မယ်။ ကျွန်တော်က မောင်းနှင်တာကျွမ်းကျင်ပါတယ် ” မင်ရှစ်ရင်က သူ့သဘောထားကို ချက်ချင်းပြင်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူက ရထားလုံးပျံပေါ် ခုန်တက်လိုက်ပြီး ပဲ့ကိုင်လိုက်သည်။

တွမ့်မူရှန်းလည်း ရထားလုံးပျံပေါ် ခုန်တက်လာသည်။ သူက မင်ရှစ်ရင် ပခုံးကို အသာပုတ်ကာ “ဟေး ငါ့ကို လာမကြည့်နဲ့။ ရှစ်စွင်းက ငါ့ကို အကျည်းသားတွေကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတာ။ အမှားလုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး။ ဒီရထားလုံးပျံကို သေချာထိန်း ဟုတ်ပြီလား”

“ …. ”

‘စန်းရှစ်ရှိုးက ရိုးသားတဲ့ပုံဆိုပေမဲ့ အတွင်းပုတ်နေတာပဲ’ မင်ရှစ်ရင်က တွေးလိုက်သည်။ သူက တိမ်ခွင်းရထားလုံးပျံ၏ ပဲ့ထိန်းကိုသာ ကိုင်လိုက်သည်။

အခြားလူများလည်း နေရာကိုယ်စီ ယူလိုက်ကြ၏။

ချီစွမ်းအားများကို ထည့်သွင်းလိုက်ကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နားထားသောကြောင့် အသံက ယခင်ထက် ပိုအံ့ဩဖို့ကောင်းနေသည်။

အစီအရင်သွေးကြောနှင့် သင်္ကေတများကို အသက်သွင်းပေးလိုက်သည်နှင့် ရထားလုံးပျံက ချက်ချင်း ပျံတက်သွားသည်။

အစီအရင်သွေးကြောမှ ချီများက စွမ်းအားအဖြစ် ဖွဲ့စည်းသွားကာ အပြင်ဘက် လေထုကို တွန်းကန်ရင်း တွန်းအားဖြစ်လာစေသည်။

မြောက်ဘက်မျှော်နန်းအပေါ်ရှိ ကောင်းကင်ထဲ အုတ်အောင်းသောင်းနင်း ဖြစ်လာ၏။ ဧရာမ လှေကြီးက လေထဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း မြောက်တက်လာနေသည်။

…

အခန်း (၁၄၉) ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ကို ရာရာစစ အကွက်ချရဲတယ်ပေါ့

တိမ်ခွင်းရထားလုံးက လေကိုခွင်းလျက် အတန်ကြာ ပျံဝဲနေလေ၏။

ရထားလုံးစီးရန် အခွင့်အရေးမရှိကြသော အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူများသည် ကောင်းကင်ကို မော့မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ချေ။ သူတို့၏အမြင်မှာ ရထားလုံးပျံက တောက်ပနေသော လှေတစ်စင်းနှင့် တူနေတော့သည်။

မင်ရှစ်ရင်က ပဲ့ကိုင်ရသည့်သူဖြစ်တာက ကံကောင်းသည်ဟု ရုတ်တရက်ခံစားမိလာသည်။ သူက ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်တစ်ခုလုံးကိုမြင်နိုင်၏။ ပြောလိုက်တော့သည်။ “သွားကြမယ်”

ရထားလုံးပျံက ရှေ့သို့ရွေ့သွားတော့သည်။

“ထန်းကျီမြို့က သိပ်မဝေးဘူး။ အနှေးဆုံးအရှိန်နဲ့သွား” လုကျိုးက အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ရှစ်စွင်း”

ရထားလုံးက အရှိန်လျော့သွား၏။ ကျန်သည့်သူများက ရထားလုံးပျံဘေးမှလျှောက်နေပြီး မြေများ၊ တောင်တန်းများ၊ တောအုပ်နှင့်မြစ်များကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အချို့သော ထူးခြားသတ္တဝါများက တိမ်ထဲလူးလွန့်သွားလာတာ မြင်နေရ၏။ နေရောင်ခြည်က တိမ်အလွှာများကို ဖြတ်လျက် ရထားလုံးပျံကို တောက်ပနေစေတော့သည်။ မြင်ကွင်းက အလွန်မျက်စိပသာဒဖြစ်စေတော့၏။

လုကျိုးက လက်ပြကာ ပြော၏။ “ကျူပ်တို့တွေ...”

ဟွားဝူတောက်သည် ထိုမျက်နှာပေးမှုကြောင့် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရ၏။ သူက အမြန်ဖိတ်ခေါ်သည့် လက်ဟန်ပြုလိုက်ပြီးနောက် လုကျိုးကို သူ့ထက်အရင်သွားခွင့်ပေးလိုက်၏။ နှစ်ယောက်သားက ရထားလုံးပျံ၏ဦးပိုင်းဆီသို့ ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူတို့က အကောင်းဆုံးနေရာ၌ ရပ်ပြီး မြင်ကွင်းကို ခံစားနေလေ၏။

“ယွင်ဂိုဏ်းမှာ ရထားလုံးပျံနှစ်စင်းရှိတယ်။ တစ်စင်းကို ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က အသုံးပြုပြီး နောက်တစ်စင်းကို ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ရဲ့သမီးသုံးတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးပေါင်းလိုက်တာတောင် ဒီတိမ်ခွင်းရထားလုံးနဲ့ယှဉ်ရင် မှိန်နေသေးတယ်” ဟွားဝူတောက်က စိတ်ရင်းဖြင့်ပြောလိုက်လေ၏။

လုကျိုးက ဖြည်းဖြည်းချင်းပြောသည်။ “ဒါက ပို့ဆောင်ရေးနည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။ ထည့်ပြောဖို့ မတန်ဘူး”

“သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတစ်ခုတဲ့လား၊ မျှော်နန်းသခင်ပြောလိုက်တဲ့ပုံစံက လတ်ဆတ်တဲ့ လေလိုမျိုး ပဲ” ဟွားဝူတောက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တိမ်ခွင်းရထားလုံးက ရှေ့သို့ဆက်လက်ရွေ့လျားနေ၏။

ဟွားဝူတောက်က စဉ်းစားပြီးနောက် သူ့စိတ်ထဲရှိစကားကိုပြောရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်၏။

“ဖန်းရှုဝမ်က အဆင့်နိမ့်တဲ့အကျဉ်းသားတစ်ယောက်ပဲ။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်ကလည်း ချိတ်ပိတ် ခံထားရတယ်။ ကျုပ်တို့က ရှင်းပြချက်တစ်ခု တောင်းဆိုဖို့အတွက် နတ်ဆရာဆယ်ပါးရဲ့မျိုးဆက်ကို ရင်ဆိုင်မှာဆိုတော့ သူ့ကို ဘာကြောင့်ခေါ်လာမှာလဲ”

“ဖန်းရှုဝမ်က မဟူရာစစ်သည်တော်ခေါင်းဆောင်ပဲ။ သူ့မှာ နက်နဲတဲ့ကျင့်ကြံဆင့်ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက မော့လီအတွက် ငါ့ကို ဒူးထောက်လိုစိတ်ရှိတာ” လုကျိုးက ပြော၏။

“မော့လီက ဖန်းရှုဝမ်အတွက် အလျှော့ပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောနေတာလား”

“သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူးပေါ့” လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်လျက် ဆက်ပြောတော့သည်။

“ဖန်းရှုဝမ်ရဲ့ ဗဟုသုတ၊ စိတ်သဘောထားအရ ဘယ်လိုမိန်းမမျိုးကမှန်း သူ့ကို ဒီလိုကျိုးနွံ့နာခံစေပြီး သေခြင်းတရားကိုတောင် မကြောက်မရွံ့ဖြစ်စေတာလဲဆိုတာ ငါသိချင်မိတယ်” ဖန်းရှုဝမ်သည် သူ့ကို အချစ်ရူးဟူသော ပုံစံမျိုးမပြသခဲ့ပေ။

ဟွားဝူတောက်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။ “စုန်းအတတ်လား?”

“ဖြစ်နိုင်တယ်”

“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ” ဟွားဝူတောက်က အနည်းငယ်ထိတ်လန့်သွားပုံပေါ်၏။

“မိစ္ဆာထိန်းချုပ်ခြင်း ကျင့်စဉ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားတာကြာပြီလို့ ထင်နေတာ။ ဒီခေတ် ဒီအချိန်ကြီးမှာ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”

“ကျယ်ဝန်းလှတဲ့လောကကြီးထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စတွေအများကြီးရှိတာပဲ” လုကျိုးကပြောသည်။

ရထားလုံးပျံက ဆက်လက်ပျံသန်းသွား၏။

ထန်းကျီမြို့နား ရောက်လာသည့်အချိန်တွင် ပျံသန်းနေသောကျင့်ကြံသူအချို့က ရထားလုံးပျံကို မြင်တွေ့သွားကြ၏။

“ရထားလုံးပျံပဲ။ ရထားလုံးပျံတစ်စင်းပဲ”

“ဘယ်မဟာဂိုဏ်းရဲ့ ရထားလုံးပျံများလဲ”

“ငါ အလံမတွေ့ရဘူး။ အညွှန်းတွေ ဘာတွေလည်းမတွေ့ဘူး”

“စာလုံးထွင်းထားတာတွေလည်းမတွေ့ဘူး”

လူငယ်မျိုးဆက်သစ်အဖို့ တိမ်ခွင်းရထားလုံးကို မမှတ်မိတာ သဘာဝကျသည်။

အသက်ပိုကြီးသောကျင့်ကြံသူများက ယင်းကို မြင်သည့်အချိန်တွင် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားကာ လူငယ်များကို စိတ်ပူပန်စွာ သတိပေးလိုက်လေ၏။ “အဲ့ဒါက တိမ်ခွင်းရထားလုံး။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ ကျိထျန်းတောက်ပိုင်တာပဲ”

“မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ရထားလုံးလား”

ကျင့်ကြံသူများက အောက်သို့ဆင်းသက်သွား၏။ အချို့ကဆို တိမ်ခွင်းရထားလုံးဖြတ်သန်း သွားတာကိုကြည့်ပြီး ခေါင်းများငုံ့လျက် ကြောက်လန့်နေကြသည်။ ပိုသတ္တိမဲ့သည့် သူများကမူ စဉ်းတောင်မစဉ်းစားဘဲ ထွက်ပြေးကြတော့၏။

“အရင်တုန်းက ကျိထျန်းတောက်က ဒီရထားလုံးကို စီးနင်းပြီး နယ်ပယ်တစ်ခွင်လှည့်လည် သွားလာခဲ့ တာလေ”

“ကျိထျန်းတောက်က ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ကို စောင့်ကြပ်နေပြီး သူ့သက်တမ်းကုန်ခါနီး နောက်ဆုံး နှစ်တွေကို နှစ်ခြိုက်ခံစားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား”

“အရိုးပေါ်အရေတင်နေတဲ့ ကုလားအုတ်တစ်ကောင်တောင် မြင်းတစ်ကောင်ထက်ကြီးသေးတယ်။ မမေ့လိုက်နဲ့။ ထိပ်သီးဆရာကြီးဆယ်ယောက်က အရင်တုန်းက ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ကို ဝိုင်းထားတဲ့အချိန် သူတို့ရှုံးနိမ့်သွားကြတာ။"

ထန်းကျီမြို့နားရှိ ကျင့်ကြံသူများက ရထားလုံးကိုကြည့်လိုက်သည်။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ ခေါင်းဆောင်ကြီးအကြောင်းပြောသည့်အချိန်၌ မည်သူကမျှ အမူအရာပြောင်းလဲမှုကို မထိန်းထား နိုင်ပေ။

မကြာမီ၌ တိမ်ခွင်းရထားလုံးက တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ထန်းကျီမြို့ကို ကျော်ဖြတ်လုနီးပါးဖြစ်သွား၏။

ဖန်းကျုံးက မြူများကို ငုံကြည့်လိုက်သည်။ သူက မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ ဆိုလိုက်တော့၏။

“မျှော်နန်းသခင်ကြည့်ပါဦး။ ဟိုနားမှာ မြူတွေသိပ်သည်းနေတယ်။ အညှီနံ့တော့ရတယ်နော်”

“မင်းပြောတာမှန်တယ်။ ဒီနေ့က နေသာတဲ့တစ်နေ့ပဲ။ ဘာကြောင့်မြူတွေရှိနေရတာလဲ” ကျိုးကျစ်ဖုန်းက ဇဝေဇဝါပြောလိုက်လေ၏။

“မဟာစုန်းအတတ်အစီအရင်များလား?” ရှောင်ယွမ်အာက ဝင်ပြောသည်။ ဆိုရလျှင် သူမက လုကျိုး နှင့်အတူ ထျန်းကျန်းမြစ်သို့ သွားခဲ့ဖူးသည်။ အရောင်အသွေးအပြင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သိပ်သည်းသော မြူများက သူမ ထိုနေ့က မျက်မြင်တွေ့ခဲ့သော မဟာစုန်းအတတ်နှင့် တစ်ထပ်တည်းတူနေသည်။

“သွင်ပြင်ကို အကဲဖြတ်ကြည့်ရင် ခုနစ်ရက်အတွင်းပြီးမြောက်မဲ့ပုံမပေါ်ဘူး” ဖန်ကျုံးက မျက်မှောင်ကျုံ့ကာပြောလိုက်တော့သည်။

မင်ရှစ်ရင်က ဖန်ကျုံးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးပြောလိုက်လေ၏။

“ဆိုလိုတာက သူတို့မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို မလာခင်ကတည်းက ဒီခမ်းနားခြင်းအစီအရင်ကို ပြင်ဆင်နေတာကြာပြီပေါ့”

ကျန်သည့်သူများက အံ့ဩသွားကြသည်။ ဟွားဝူတောက်က လုကျိုးကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ လုကျိုးက တည်ငြိမ်နေကာ အမူအရာမပြောင်းလဲသွားချေ။

“ကြည့်ရတာ နန်းတော်ထဲက လူက အစတည်းက ငြိမ်းချမ်းချင်တဲ့ရည်ရွယ်ချက်ရှိပုံမပေါ်ဘူး” ဟွားဝူတောက်ကပြောလိုက်တော့သည်။

“ထင်ထားပြီးသားပါ” လုကျိုးက မအံ့ဩသွားပေ။ သူက သိပ်သည်းနေသောမြူကို မြင်တွေ့သည့် အချိန်၌ ယင်းက သာမန်ခမ်းနားခြင်းအစီအရင် မဟုတ်မှန်းသိလိုက်သည်။ သူတို့သည် ယင်းကို ပြင်ဆင်ခဲ့တာအတော်ကြာပြီဖြစ်ပုံပေါ်၏။ သူက တိမ်ခွင်းရထားလုံးကို သယ်လာတာက မှန်သည်။

“မင်ရှစ်ရင်”

“ဟုတ်ကဲ့ ရှစ်စွင်း”

“ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ကို ပြန်လှည့်”

“ဟုတ်” ထိုအချိန်တွင် မင်ရှစ်ရင်က တက်ကြွနေပုံပေါ်၏။

ဟွားဝူတောက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ပါးနပ်တဲ့လှုပ်ရှားမှုပဲ မျှော်နန်းသခင်”

“မင်းကိုမင်းသိ။ ရန်သူကိုသိရင် တိုက်ပွဲတစ်ရာကိုအောင်မြင်နိုင်လိမ့်မယ်” လုကျိုးက ပြော၏။

တိမ်ခွင်းရထားလုံးက ရုတ်တရက်အရှိန်တင်လိုက်သည်။ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန် သည့်အရှိန်ဖြင့်ရွေ့လျားနေတာဖြစ်သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိအဆောက်အဦးများနှင့် ရှုခင်းများက ဝိုးတဝါးကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။

ဖန်ကျုံးက မြေပြင်ပေါ်ရှိလှုပ်ရှားမှုကို လေးနက်စွာလေ့လာနေသည်။

မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းသည် တစ်လောကလုံးရှိလူများ ကြောက်ရွံ့ပြီးလေးစားရသည့် နေရာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထန်းကျီမြို့အပြင် အနား၌ စခန်းချသည့်လူများမရှိပေ။ ကျင့်ကြံသူများကလည်း ဤနေရာ၌ မြင်တွေ့ခဲသည်။

ကောင်းကင်ထဲ၌ ရထားလုံးပျံ ပျံသန်းနေစဉ် တည်နေရာတော်တော်များရှိ မြေပြင်ထက်မှ သိပ်သည်းသောမြူတက်လာတာကို မြင်တွေ့နိုင်၏။ မြူများက ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းရွေ့လျားနေပုံရသည်။ အချို့ကဆို အရံအတားနှင့်ထိနေပြီဖြစ်သည်။

အစီအရင်ပညာများကို နားမလည်သည့်သူက ယင်းကို သဘာဝဖြစ်စဉ်များသာဟု တွေးမိလောက်သည်။

တိမ်ခွင်းရထားလုံးက ပိုတောင်မြန်ဆန်သည့်အရှိန်ဖြင့် ရွေ့လျားနေ၏။

မင်ရှစ်ရင်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ကျောင်းယွဲ့၊ ဖန်ကျုံးနှင့် ကျိုးကျစ်ဖုန်းတို့က ကနဦးချီများကို အပြင်ဖက်သို့တွန်းတင်လိုက်၏။ အာနိသင်က ချက်ချင်းပေါ်လာတော့သည်။

ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ကကြီးမားသည်။ ယင်းတဝိုက်ကို လှည့်လည်သွားလာရခြင်းက အကွာအဝေးတစ်ဝိုက်ကို လှည့်လည်သွားလာရခြင်းဖြစ်၏။ သို့သော် တိမ်ခွင်းရထားလုံးအတွက်မူ ဘာမျှမဟုတ်ပေ။

ခဏအကြာတွင် မင်ရှစ်ရင်က ကျယ်လောင်စွာကြေညာလိုက်တော့သည်။ “ကျွန်တော်တို့တွေ ထန်းကျီမြို့ကို ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ” သူက တမင်တကာပင် တိမ်ခွင်းရထားလုံးကို မြို့တစ်ဝိုက် သွားနေပြီဆိုသည့်အကြောင်း ပြောရန်အတွက် “ထပ်”ဟူသော စကားလုံးကို တမင်တကာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဖန်ကျုံးက ပြော၏။

“မျှော်နန်းသခင် ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ရဲ့ သုံးမိုင်အကွာမှာ အစီအရင်တွေက စက်ဝိုင်းခြမ်းသဏ္ဌာန်ရှိနေတယ်ဆိုတာ ရှင်းနေပြီ။ တခြားနေရာတွေမှာ အစီအရင်မရှိဘူး”

လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောလိုက်တော့သည်။

“နတ်ဆရာဆယ်ပါးရဲ့မျိုးဆက်က နတ်ဆရာဆယ်ပါး မဟုတ်ဘူးလေ။ သူတို့က နတ်ဆရာဆယ်ပါးလုပ်နိုင်တာမျိုးကို မလုပ်နိုင်ဘူး”

ဟွားဝူတောက်ကပြောလိုက်၏။

“နတ်ဆရာဆယ်ပါးက စုန်းအတတ်ပညာမှာ မြင့်မြင့်မားမား အောင်မြင်မှုရထားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဆရာဆယ်ပါးရဲ့မျိုးဆက်က သုံးမိုင်ကို ဖြန့်ကျက်နိုင်တဲ့ အစီအရင်တစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်တာက ချီးကျူးထိုက်တဲ့ လုပ်ဆောင်ချက် ဖြစ်နေပါပြီ”

တိမ်ခွင်းရထားလုံးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လာ၏။ တောက်ပနေသော အမြီးတန်းကလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိန်ဖျော့သွားတော့သည်။ ထန်းကျီမြို့နားတစ်ဝိုက် ခမ်းနားခြင်းအစီအရင်ကို ပြင်ဆင် နေကြသော ဝတ်ရုံနီတစ်စုက သူတို့လုပ်နေတာကိုရပ်တန့်ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ကြီးမားသော တိမ်ခွင်းရထားလုံးက သူတို့၏အာရုံစိုက်မှုကို ရသွားသည်။

ဝတ်ရုံနီကျင့်ကြံသူ အယောက်သုံးဆယ်က မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် သုံးတန်းစုစည်းလိုက်တော့၏။ ဝူရှန်းနှင့်ဝူကွမ်းက ရထားလုံးကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“အဲ့ဒါက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ ရထားလုံးပျံပဲ။"

ဝူကွမ်း၏မျက်နှာထက်တွင် ထူးဆန်းသောအပြုံးပေါ်လာတော့သည်။ “ဒီတော့ သူတို့က အဆုံးထိမစောင့်နိုင်ဘူးပဲ”

“မိစ္ဆာဘုရားကျောင်းက ငါတို့နဲ့ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့သဘောတူထားတာ။ သူတို့ဘယ်အချိန် ရောက်လာမလဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်” ဝတ်ရုံနီကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ အဖြေမရသေးခင်

ဝှစ်

တိမ်ခွင်းရထားလုံး၏အသံက မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီကနေ သူတို့ဆီရောက်လာတော့၏။

ထိုစဉ် ရထားလုံးပျံက ဖြည်းဖြည်းချင်းဆင်းသက်လာပြီးဖြစ်သည်။ ကနဦးချီများရုတ်သိမ်း လိုက်သည့်အချိန်တွင် တိမ်ခွင်းရထားလုံးမှ တောက်ပမှုများလျော့ကျသွားတော့၏။ အပြင်ဖက် ရောင်ခြည်ဖြာထွက်မှုမရှိဘဲ ယင်းကပျံသန်းနေသောရွက်လှေတစ်စင်းနှင့်ဆင်တူနေသည်။

ရထားလုံးပျံက သစ်ပင်များနှင့်တစ်တန်းထဲပျံသန်းလာပြီး ထိုနေရာတွင်နေရစ်သည်။

ဝူရှန်းနှင့်ဝူကွမ်းတို့က မြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ သူတို့မျက်ဝန်းများက တွန့်ရှုံ့သွားသည်။

ရထားလုံးပျံပေါ်တွင် လုကျိုးနှင့်ဟွားဝူတောက်တို့က ပဲ့ထိန်းနေရာတွင်ရပ်လျက် သူတို့ကို အထက်ကနေငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

ဝတ်ရုံနီကျင့်ကြံသူများက ထွက်မသွားပေ။ ထိုအစားသူတို့က ရထားလုံးပျံဆီသို့ပျံသန်းလာ ကြသည်။ သူတို့က ရထားလုံးပျံ၏အမြင့်အထိပျံသန်းလာကာ တညီတညွတ်တည်းအရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

“ဝူရှန်းက ဆရာကြီးကျိကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

လုကျိုးက လက်နောက်ပစ်ထားလျက် ဝတ်ရုံနီအယောက်သုံးဆယ်ကို လေ့လာလိုက်သည်။ သူက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောလိုက်တော့၏။ “ခမ်းနားခြင်းအစီအရင်က ဘယ်လိုလဲ”

ဝူရှန်းက စိတ်ထဲ၌ တုန်လှုပ်သွားတော့၏။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက သူတို့အစီအရင်ကို သတိပြုမိတာသိသာ၏။ သို့သော် ယင်းက အရေးမကြီးပေ။ သူကအမြန်ပြောလိုက်တော့သည်။

“ဘာအကြောင်းကိုများပြောနေတာလဲ မျှော်နန်းသခင်။ ကျွန်တော်တို့က ထန်းကျီမြို့မှာ ရက်နည်းနည်းပဲနေမှာပါ”

ထိုသို့ပြောလိုက်သည်က အချိန်ဆွဲလိုသောရည်ရွယ်ချက်မှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။

လုကျိုးက မေးလိုက်၏။ “မော့လီ ဘယ်မှာလဲ?”

“သခင်မလေးက အံ့ဖွယ်မြို့တော်မှာရှိပါတယ်။ သခင်မလေးနဲ့ ဘာအရေးကိစ္စများရှိပါသလဲဆိုတာ သိပါရစေ မျှော်နန်းသခင်။ သခင်မလေးဆီကို အကြောင်းကြားပေးနိုင်ပါတယ်” ဝူရှန်းက ထပ်ပြောလိုက်၏။

လုကျိုးက ဝတ်ရုံနီကျင့်ကြံသူများကို ထူးမခြားနားကြည့်လိုက်တော့သည်။ သူတို့က ကြောက်လန့် ခြင်းမရှိဘဲ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို တိတ်တဆိတ်အကောက်ကြံကာ တောင်၏အရံအတားများကို ဆွဲချရန်ကြိုးစားနေ၏။ ထိုသို့တိုင် သူတို့က တုံးအချင်ယောင်ဆောင်နေသည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူတို့က အရှက်မဲ့သည့်လူတစ်စုသာဖြစ်သည်။ သူက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်တော့၏။ “မင်းရဲ့ သတ္တိ အတွက်လာဂုဏ်ပြုတာပဲ”

ဝတ်ရုံနီကျင့်ကြံသူတစ်စုက အံ့ဩထိတ်လန့်သွား၏။ သူတို့က လုကျိုး၏စကားကို နားလည်ရန်ခက်ခဲနေသည်။

မင်ရှစ်ရင်က အေးတိအေးစက်အော်ပြောလိုက်သည်။

“ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ကို ရာရာစစအကောက်ကြံဝံ့တယ်ပေါ့။ မင်းတို့ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီလား။ အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ဒူးထောက်အညံ့ခံလိုက်ရင် ပိုကောင်းမယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ငါ့ရဲ့ရှစ်စွင်းက မင်းတို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးကောင်း ချမ်းသာပေးမှာပဲ”

....

အခန်း (၁၅၀) တမင်တကာ

ဝူရှန်းက ပဲ့ထိန်းကိုင်ထားသည့် မင်ရှစ်ရင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာအထက် ရိုးရိုးသားသား အမူအရာမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည် “ အစီအရင်တဲ့လား။ ကျုပ်တော့ နားမလည်ဘူး ”

လုကျိုးက ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း “တွမ့်မူရှန်း … သူတို့က ငါတို့ဘာပြောနေမှန်း မသိမှတော့ ဉာဏ်အလင်းဖွင့်ပေးလိုက်ကြ ”

“ဟုတ် ရှစ်စွင်း” တွမ့်မူရှန်းက ပျော်ရွှင်နေလေသည်။ သူက နယ်ရှင်လှံကို ကိုင်ဆွဲပြီး ရထားလုံးပျံမှ ခုန်ဆင်းသွားသည်။

လုကျိုးက သူ့တပည့်များ ပြင်ပေးထားသည့် ထိုင်ခုံကို မြင်လိုက်သည့်အခါ ဟွားဝူတောက်ကို လက်ဟန်ပြရင်း “ထိုင်ပါဦး ”

“ကျေးဇူးပါ ”

နှစ်ယောက်လုံးက ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တိုက်ပွဲကို ရှုစားနေကြသည်။

ဝူရှန်းက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းသည် သတိမပေးဘဲ လုပ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။ ထိုစဉ် သူက ရှမန်မျိုးဆက်များ၏ အကြံအစည်သည် ပေါက်ကြားသွားပြီမှန်း သိလိုက်၍ မြန်မြန် ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ဆုတ်ကြ ”

အနီဝတ် ကျင့်ကြံသူသုံးဆယ်က လေထဲ နောက်ဆုတ်လိုက်ကြသောကြောင့် သူတို့အနေအထားက ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။

နယ်ရှင်လှံကို ကိုင်ဆွဲထားသည့် တွမ့်မူရှန်းက ဝူရှန်းနှင့် ဝူကွမ်းဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်သည်။

လှိုင်းလုံးထောင်ချီ …

ဝူရှန်းက မျက်မှောင်အသာကြုတ်လိုက်ပြီး လက်မြောက်လိုက်သည်။

ဝုန်း

ဝူရှန်းရှေ့တွင် ခရမ်းရောင်ခပ်ဖျော့ဖျော့ အလင်းကွင်း ပေါ်လာပြီး လှံအရိပ်များကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

နှစ်ဖက်လုံးက ပထမဆုံတိုက်ကွက်နှင့် အနေအထားပျက်သွားကြသည်။

‘ နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေ နယ်ပယ်အဆင့် စုန်းအတတ် ကျင့်ကြံသူဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ ’

ဝူရှန်းနှင့် ဝူကွမ်းလည်း ရှေ့တိုးလာစဉ် အနီဝတ် ကျင့်ကြံသူ ၂၈ ယောက်တို့ကလည်း အကွာအဝေးထိန်းထားကြသည်။ လက်ရှိ နှစ်ဖက်လုံးက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှာရှိစဉ်အခါက ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေလေပြီ။

ဝူရှန်းက ခါးမတ်မတ်ထားကာ “ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို လာတွေ့တုန်းက စိတ်ရင်းနဲ့ပါ။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက အကျိုးအကြောင်း မသင့်မှတော့ ကျုပ်လည်း ကိုယ့်ဘာသာ ခုခံဖို့ ရွေးချယ်ရုံအပြင် မရှိတော့ဘူး ”

ရထားလုံးပျံအစွန်းတွင် ရပ်နေသည့် ရှောင်ယွမ်အာက ထိုအကြောင်းကြားလိုက်သည်နှင့် ပြောလိုက်သည် “အရှက်မဲ့ချက်။ စန်းရှစ်ရှိုး သူ့ကို ရိုက်ပစ် ”

တွမ့်မူရှန်းက စကားဆက်ပြောမနေတော့ဘဲ ဒေါသထွက်လာသည်။ သူတို့က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို အကွက်ချစီစဉ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့က ဖြောင့်မတ်ဟန်ဆောင်နေကြသေးသည်။ သူက နယ်ရှင်လှံကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည့်အခါ ချီများ စုဝေးလာသည်။ နယ်ရှင်လှံကို စွမ်းအားများဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ အလျှင်အမြန် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

နတ်ဒေဝါထိပ်သီး လှံကျင့်စဉ် - လှိုင်းလုံးထောင်ချီ

လှံအရိပ်ထောင်ပေါင်များစွာက သူ့ပစ်မှတ်ဆီ ပြေးဝင်သွားသည်။

ဝူရှန်းနှင့် ဝူကွမ်းတို့က တစ်ပြိုင်နက် လက်ဟန်များ လုပ်လိုက်ကြသည်။ ခရမ်းဖျော့ အလင်းကွင်းက သူတို့ရှေ့ပေါ်လာကာ တွမ့်မူရှန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ပေးထားသည့် အကာအကွယ်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားလေသည်။

ဝုန်း

နှစ်ဖက်လုံးက နောက်တစ်ကြိမ် အနေအထားပျက်သွားကြသည်။

သို့သော်လည်း တွမ့်မူရှန်းက မရပ်ပေ။

သူတို့တိုက်ပွဲက ပြင်းထန်လာသည်။

ထန်းကျီမြို့နား အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူများက မလာရဲကြတော့ဘဲ အဝေးမှသာ ကြည့်နေကြ၏။

ဟွားဝူတောက်က ချီးကျူးလိုက်သည် “တွမ့်မူရှန်းက ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်နဲ့ ပြိုင်ဘက်နှစ်ယောက်ကို တစ်ပြိုင်နက် တိုက်နိုင်တာပဲ။ သူက တကယ်ကို ရဲရင့်တယ် ”

လုကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူက မကျေနပ်ပေ။ တွမ့်မူရှန်း၏ ကျင့်ကြံဆင့်က ပွင့်ချပ်တစ်လွှာ ထွက်လာခါစ ဖြစ်ပြီး ဒီတိုက်ပွဲသာ အချိန်ဆက်ဆွဲနေပါက ဘယ်လိုဖြစ်လာမည်ကို မည်သူများ သိမည်နည်း။ သို့သော်လည်း ဤတိုက်ပွဲက တွမ့်မူရှန်းအား လေ့ကျင့်ပေးသလို ဖြစ်ပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်လာစေလိမ့်မည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိချေ။

တိုက်ပွဲကြီးက ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေသည်။

ထိုစဉ် ထန်းကျီမြို့ဘက်မှ အသံတဝီဝီ ထွက်လာသည်။

တိမ်ခွင်းရထားလုံးပေါ်မှ လူများက အသံကြားရာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထန်းကျီမြို့နောက်တွင် တိမ်ခွင်းရထားလုံးထက် အနည်းငယ်သေးသည့် နဂါးနက်ရထားလုံးတစ်စီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာနေသည်။

တိမ်များကြားမှ ထန်းကျီမြို့ဆီ ပျံသန်းလာနေသည်။ မမြန်သလို နှေးလည်း မနှေးပေ။ အရမ်းအမြင့်ကြီး ပျံသန်းနေတာမျိုးလည်း မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း ကြည့်ရှုသူတို့ စိတ်နှလုံးသားထဲ ကြောက်ရွံ့လာစေသည်က နဂါးနက် ရထားလုံးပျံကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ ဝန်းရံထားသည့် ဗြဟ္မာပင်လယ်နယ်ပယ်အဆင့် အယောက် ၄၀၀ နီးပါး ပါလာခြင်း ဖြစ်သည်။

“မိစ္ဆာဘုရားကျောင်း”

မြို့သားတွေက အိမ်ထဲတွင် ပြေးဝင်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်ကြသည်။ ဤသည်မှာ ပြန်လည်ပြုပြင်လို့ မရလောက်အောင် ဆိုးရွားနေသည့် မိစ္ဆာများ ဖြစ်ကြသည်။ အပြင်ဘက်၌ မည်သူများ နေရဲမည်နည်း။ ထို့အပြင် အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူများစွာလည်း မြို့မှ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

လုကျိုး၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ မိစ္ဆာဘုရားကျောင်း၏ နဂါးနက်ရထားလုံးပျံသည် သူ့တိမ်ခွင်း ရထားလုံးပျံလောက် အံဩဖို့မကောင်းပေ။ ဗြဟ္မာပင်လယ်နယ်ပယ်အဆင့် အယောက် ၄၀၀ နှင့် နတ်ဒေဝါဦးတည်နယ်ပယ်အဆင့်များစွာ၏ ချီစွမ်းအားထည့်သွင်းသံက လက်ရှိလူများကို နားညီးလာစေသည်။

ဤသည်မှာ မြို့သားများ၏ တုံ့ပြန်ချက်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာလေသည်။

နဂါးနက်ရထားလုံးပျံက သူ့မြင်ကွင်းထဲ ဝင်လာသည့်အခါ တွမ့်မူရှန်းက နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက် နယ်ရှင်လှံက ဝူရှန်းနှင့် ဝူကွမ်းကို ဒဏ်ရာမပေးနိုင်လိုက်သော်လည်း လွှင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

နဂါးနက်ရထားလုံးပျံက ဖြည်းဖြည်းချင်း ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အတွင်းမှ အသံနက်နက်ကြီး ထွက်လာသည်။

“လောင်ချန်းပေ့ မတွေ့ရတာကြာပြီနော်” ရန်ပုဖင်းက ထွက်လာသည်။ သူ့အမူအရာတို့က အလေးမထားဟန်ဖြင့် ဆံပင်တို့ပင် အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေလေသည်။ ဤလူက မိစ္ဆာဘုရားကျောင်းတွင် အမြင့်မားဆုံးအာဏာရှိသည့် မိစ္ဆာဘုရားကျောင်းထိုင် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြသည်။

လုကျိုးက ရန်ပုဖင်း၏ အရင်ပုံစံကို သတိရမိပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ မင်း အသက်အရွယ်ရလာတာပဲ ”

ရန်ပုဖင်းက ဦးညွှတ်ကာ “ လောင်ချန်းပေ့နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျုပ်အတွက် နောက်ထပ် ရာစုနှစ်လောက် ထပ်နေဖို့ ပြဿနာမရှိပါဘူး ”

“ငါတော့ သဘောမတူဘူး။ မင်း ဒီနေ့ကျော်ပြီး အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး” လုကျိုးအမြင်၌ ရန်ပုဖင်းသည် သေလူသာ ဖြစ်၏။ မိစ္ဆာဘုရားကျောင်းက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ခဏတိုင်း ရန်စနေလေရာ ရန်ပုဖင်း၏ ကံကြမ္မာကို သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ရန်ပုဖင်းက ရယ်ကာ “လောင်ချန်းပေ့က တကယ်အိုလာပြီပဲ။ ဒီနေရာမှာ ထူးဆန်းနေတယ် မထင်မိဘူးလား ”

လုကျိုးက အလျင်မလိုပေ။ သူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်သာ ပြောလိုက်၏။

“အလင်းပြပါဦး ”

ဝူရှန်းက လေထဲ ခုန်တက်လာပြီး လုကျိုးနှင့် အနေအထားတူ ရောက်သည့်အခါ “ကျုပ် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို လာတွေ့တုန်းက တကယ်ကို စိတ်ရင်းနဲ့ပါ။ ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက လွန်လွန်းတယ်။ ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ဒီနေရာရောက်လာဖို့ မျှားခေါ်ရုံအပြင် တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး ”

တွမ့်မူရှန်းက နယ်ရှင်လှံဖြင့် ဝူရှန်းကို အဝေးမှ လှမ်းညွှန်းလိုက်ပြီး “ ဒါက တမင်တကာလို့ ပြောတာလား”

ဝူရှန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ “ အမှန်ပဲ ”

သူက တွမ့်မူရှန်းဆီမှ လုကျိုးဆီ အကြည့်ပြောင်းလိုက်ကာ “ လောင်ချန်းပေ့ ကျုပ်က ငြိမ်းချမ်းရေး လုပ်ချင်ပေမဲ့ လမ်းတစ်ဝက်မှာ စိတ်ပြောင်းသွားပြီ။ အခု ကျုပ်ဆီမှာ တောင်းဆိုချက်တစ်ခုပဲ ရှိတယ် ”

“ဟမ် ”

“ သစ္စာဖောက် ယဲ့ထျန်းရှင်းကို နန်းတော်ဆီ လွှဲပေးပါ ” ဝူရှန်းက ပြောလိုက်သည်.

ယဲ့ထျန်းရှင်းအတွက် သူတို့က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကိုတောင် တမင် မျှားခေါ်ရဲတာလား

တိမ်ခွင်းရထားလုံးပေါ်မှ လူများက အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။-

ကျောင်းယွဲ့က ထိုအကြောင်းကြားလိုက်သည့်အခါ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်မိသည် “ဒါက ထောင်ချောက်မှန်း မသိခဲ့ဘူး။ ရှစ်စွင်း ခွင့်လွတ်ပေးပါ ”

လုကျိုးက လက်ဝှေ့ကာ “ ကိစ္စမရှိဘူး ”

ကျောင်းယွဲ့က ဘာမှမပြောလျှင်ပင် ကိစ္စများက ဆင်တူထပ်ဖြစ်နေဦးမည်သာ ဖြစ်၏။

နတ်ဆရာဆယ်ပါး၏ မျိုးဆက်များက ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်၏ အကာအရံကို ဖျက်ဆီးသည့်အခါ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက ဒီအတိုင်းနေနေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မင်ရှစ်ရင်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ “ မင်းတို့ကို ဘယ်သူကများ ယုံကြည်ချက်တွေ ပေးလိုက်တုံး။ ရန်ပုဖင်းလား။ ငါတို့ကို ဒီမှာထောင်ဖမ်းနိုင်မယ် ထင်နေတယ်ပေါ့ ”

လက်ရှိ တစ်ယောက်ချင်းစီတွင် သူတို့ပြိုင်ဘက်အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သူမှာ ရန်ပုဖင်း၊ ဝူရှန်းနှင့် ဝူကွမ်းတို့သာ ဖြစ်၏။

မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဖက်တွင် ဟွားဝူတောက်၊ တွမ့်မူရှန်းနှင့် ကျင့်ကြံဆင့် မြင့်မားလွန်းသည့် ခေါင်းဆောင်ကိုယ်တိုင် ရှိနေသေးသည်။

ဝူရှန်းက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ရန်ပုဖင်းဘက် လှည့်ကြည့်ကာ “ ယုံကြည်ချက်လား ”

သူက လက်အသာဖြန့်လိုက်ပြီးနောက် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည် “ ငါတို့ ဒီကိုလာရဲမှတော့ ယုံကြည်ချက်ရှိတာပေါ့ ”

ရန်ပုဖင်းက အနီဝတ် ကျင့်ကြံသူများစွာ လက်ချင်းတွဲလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့ဆီမှ ချီစွမ်းအားလှိုင်းများ ထုတ်လွှင့်နေလေ၏။

“ဒါက … ”

ဝူရှန်းနှင့် ဝူကွမ်းလည်း လက်ချင်းတွဲလိုက်ကြသည်။

သုံးမိုင်ပတ်လည်အတွင်း မြူခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

အနီဝတ် ကျင့်ကြံသူများကို ဗဟိုထားကာ ခရမ်းဖျော့ အလင်းကွင်း ဆယ်ခုက စက်ဝိုင်းတစ်ပြတ်အတွင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ ငါတို့ ပြင်ထားတဲ့ မဟာအစီအရင်က ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ရဲ့ အကာအရံကို ဖြိုချဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ငါတို့တမင်လွင့်ထားတဲ့ သတင်းအတုပဲ ” ဝူရှန်းက ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးကာ “ ဒီအစီအရင်ကို မဟာဘိုးဘေး အစီအရင်ပဲ ”

“မဟာဘိုးဘေး အစီအရင်တဲ့လား” ဟွားဝူတောက်က မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ချက်ချင်း ခုန်ထွက်လာသည်။

လုကျိုးက မလှုပ်မယှက် ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

ရှောင်ယွမ်အာက ဘေးက‌နေ‌ ပြောလိုက်သည် “ရှင်တို့ဘာသာ ပေါ့ပေါ့ငန်ငန်၊ ဘိုးဘေးဖြစ်ဖြစ် ဆက်ခံသူဖြစ်ဖြစ် ဂရုမစိုက်ဘူး။ သွားကျွတ်အောင် ရိုက်ပစ်မယ် ”

ဟွားဝူတောက်က ခေါင်းခါကာ “နတ်ဆရာဆယ်ပါးက သူတို့ဘိုးဘေးပဲ။ ဒီအစီအရင်က နတ်ဆရာဆယ်ပါးကို သူတို့ဝင်ပူးနိုင်အောင် ခွင့်ပြုပေးလိမ့်မယ်။ တခြားစကားနဲ့ပြောရရင် ငါတို့တွေ နတ်ဆရာဆယ်ပါးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာ ”

“...” မင်ရှစ်ရင်က အနည်းငယ် ကြောင်သွားလေသည်။ သူက သတိမထားမိဘဲ ပဲ့ထိန်းချော်သွားလေသည် “ ရှစ်စွင်း … ကျွန်တော်တို့ ထွက်လာတဲ့အထိ စောင့်နေမှာလား ”

သူတို့ တိမ်ခွင်းရထားလုံးပျံ စီးနင်းလာသည့် အကြောင်းအရင်းမှာ မဟာအစီအရင် စက်ဝန်းအတွင်းမှ အချိန်မရွေးထွက်သွားနိုင်ရန် ဖြစ်၏။

လုကျိုးက ခေါင်းခါကာ “ ထားလိုက်ပါ ”

သူက သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။

မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ စွမ်းအားကြီး မိစ္ဆာအိုကြီးက ထွက်ပြေးမှာတဲ့လား …

လုကျိုးက လက်နောက်ပစ်လျက် အသာလျှောက်လှမ်းလာကာ “ နတ်ဆရာဆယ်ပါးက ဘယ်လောက်အားကောင်းလဲ ကြည့်ရတာပေါ့ ”

...