အခန်း (၉၄-၉၆)
Vol. 7 Ch. 94-96
အခန်း (၉၄) ခွဲခွာချိတ်ကောက်
အစပိုင်းတွင် မင်ရှစ်ရင်အနေနှင့် လုကျိုးက ကြမ်းတော့မည်ဟု တွေးခဲ့မိသည်။ သို့သော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ စုန်းပညာ၏ အတားအဆီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည့်အခါ ပျော်ရွှင်မိသွားတော့သည်။ သူက သက်ရောက်မှုကြောင့် ဒယီးဒယိုင် ဖြစ်နေသော်လည်း မကျေမနပ် မခံစားရပေ။
ချွမ် …
မင်ရှစ်ရင်က လက်နက်စင်နှင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း ဝင်တိုက်မိသွားသည့်အခါ လက်နက်များက ပြုတ်ကျလာလေ၏။
………………
ထိုစဉ် တာ့ယန်နန်းတော်အတွင်း အမှောင်ခန်းတစ်ခု၌ …
လိုက်ကာဖြင့် ကာဆီးထားသော ဖယောင်းတိုင်၏ အလင်းရောက်အောက်တွင် ထိုအခန်းက မည်မျှရှုပ်ပွနေကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ခန်းစီးနောက်တွင် ပိုးထည်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မျက်လုံးပိတ်လျက် ကျင့်ကြံနေသည်။ သူမ၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သွေးတစ်ပွက် အန်ထုတ်လိုက်ရ၏။ သူမက ဒေါသတကြီးဖြင့် စားပွဲပေါ်မှ ပစ္စည်းများကို အကုန်ရိုက်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူမက ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ တစ်ယောက်ယောက် ငါ့မန္တန်ကို ဖျက်လိုက်တာလား။ ဘယ်သူလဲ ”
…………..…
လုကျိုးက သူ မင်ရှစ်ရင်ကို လွင့်စဉ်သွားစေသည်ကို ကြည့်ပြီး အံ့ဩမိသွားသည်။ ထိုစဉ် သူက ဗြဟ္မာသားချော့တေးကို ပယ်ဖျက်နိုင်ပြီးနောက် လန်းဆန်းသွားသည့် တူညီသော ခံစားချက်မျိုး ရလိုက်သည်။ သူက ကောင်းကင်ကျမ်းကို နားလည်အောင်လုပ်ရင်း ထူးခြားစွမ်းအားတစ်မျိုး ရလာသည်ကို အသေအချာ သိလိုက်၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုကိစ္စများကို စဉ်းစားနေရမည့်အချိန် မဟုတ်သေးပေ။ သူက မင်ရှစ်ရင်အား မြန်မြန် သွားကြည့်လိုက်သည်။
စုန်းပညာ၏ အတားအဆီး ပယ်ပျောက်သွားပြီးနောက် မင်ရှစ်ရင်က ပိတ်ဆို့ခံထားရသော သူ့ချီသွေးကြောများနှင့် စွမ်းအင်ဗဟိုချက်အတွင်းရှိ ချီပင်လယ်တို့ ပြန်လည် ပွင့်လာသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ လွှင့်စင်သွားရာမှ နာကျင်မှုသည်လည်း ထိုအရာနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ဘာမှမဟုတ်တော့ပေ။ သူက ချီစွမ်းအားကို မြန်မြန်လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး အခြေတည်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ဒူးထောက်ကာ “ ရှစ်စွင်း အတားအဆီးကို ဖယ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ရှစ်စွင်းရဲ့ အရည်အချင်းက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ ”
လုကျိုးက အမူအရာ အပြောင်းအလဲမရှိ မင်ရှစ်ရင်အား ကြည့်လိုက်သည်။
‘ဒီကောင်းကင်ကျမ်းက တကယ်ကို ထူးခြားပြီး အားကောင်းတပဲ။ စုန်းအတတ်ကိုတောင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်စွမ်း ရှိတယ် ’
လုကျိုးက ကောင်းကင်ကျမ်းအကြောင်း အတွေးထဲ နစ်မျှောနေမိစဉ် မင်ရှစ်ရင်၏ အာရုံက သူ့ဘေးရှိ လက်နက်များဆီ ကျရောက်သွားလေသည်။ သူက လက်နက်နှစ်ခုကို ကောက်ကိုင်ကာ ချီးမွမ်းလိုက်၏။
“ ရှစ်စွင်း ဒီလက်နက်တွေက ဘာတွေလဲ ” ထိုအရာက ဓားလည်း မဟုတ်သလို ချိတ်ကောက်လည်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ပစ္စည်းနှစ်မျိုးလုံးနှင့် ဆင်တူနေလေ၏။ ဓားသွားက လွှသွားပုံ ဖြစ်ကာ အနုစိတ်ပုံဖော်ထားသည်။ နောက်လက်နက်တစ်ခုက ဓားအိမ်တစ်ခုနှင့် တူလေသည်။
လုကျိုးက ထိုလက်နက်နှစ်ခုကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ တင်း … ခွဲခွာချိတ်ကောက်နှင့် ဓားအိမ် လက်နက်များ ရရှိခြင်း။ အကြံပြုပေးသည့် ပိုင်ရှင် - မင်ရှစ်ရင် ”
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်မွေးကို အသာသပ်လိုက်သည်။ ဤလျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်း အင်အားတချို့ ရှိနေပုံပေါ်သည်။ တိုက်ဆိုင်မှုလေလား ကံတရားလေလား မသိသော်လည်း မင်ရှစ်ရင်က ထိုလက်နက်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ခဲ့သည်။
လုကျိုးက ဘာမှမပြောခင် မင်ရှစ်ရင်က အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ ရှစ်စွင်း … ဒီလက်နက်တွေက ကျွန်တော်နဲ့ သင့်တော်တယ် တူတယ်။ ဒီဓားသွားနဲ့ ဒီဓားအိမ် … ကျွန်တော်က ဒီလိုမျိုး မလိုက်ဖက်တာတွေကို သဘောကျတယ်။ ဒါက အနည်းဆုံးတော့ မြေကမ္ဘာအဆင့် လက်နက် ဖြစ်လိမ့်မယ် ထင်တယ် ”
သူက ဓားအိမ်ပေါ်မှ ရေးထွင်းထားသည့် စာလုံးအသေးလေးများကို သတိပြုမိသွားပြီး ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ ခွဲခွာ .. ချိတ်ကောက် ”
မင်ရှစ်ရင်က လက်နက်များကို မစမ်းကြည့်သေးဘဲ မျက်လုံးဖြင့်သာ ကြည့်နေသောကြောင့် ထိုအရာများကို မြေကမ္ဘာအဆင့် လက်နက်ဟုသာ တွေးခဲ့မိသည်။ ခွဲခွာချိတ်ကောက်နှင့် ဓားအိမ်တို့က လျှို့ဝှက်ခန်းထဲ ရှိနေသည်မှာ ကြာမြင့်လှလေပြီ။ သူတို့က အိုဟောင်းနေပုံပေါ်၏။ သို့သော်လည်း စနစ်က ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူကို မင်ရှစ်ရင်အား အကြံပြုလာသောကြောင့် အသက်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
လုကျိုးက မင်ရှစ်ရင်တစ်ယောက် လက်နက်များနှင့် ခွဲခွာဖို့ ဝန်လေးနေမှုနှင့် သူ့မျက်နှာအထက်မှ မျက်နှာချိုအပြုံးကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ခေါင်းခါပြီးတော့ ပြောလိုက်သည်။
“ အောက်ချထားစမ်း ”
“ ဗျာ ” မင်ရှစ်ရင်က ခဏတာ ကြောင်သွားလေ၏။ ထို့နောက် သူက လက်နက်များကို ဂရုတစိုက် ကြမ်းပြင်ပေါ် ချထားလိုက်သည်။ သူက ရှစ်စွင်းကို မဆန့်ကျင်ရဲပေ။
လုကျိုးက အကြောင်းပြချက်တစ်ခု မြန်မြန်ရှာကာ “ မင်းက အခုမှ နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးချေ နယ်ပယ်အဆင့် ရောက်ခါစပဲ ရှိသေးတော့ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်က အခြေမတည်ငြိမ်သေးဘူး။ မင်းအတွက် ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်ကိုင်ဖို့ စောလွန်းနေသေးတယ် ”
မင်ရှစ်ရင်က ထိုစကားများ ကြားလိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ပျက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သူ့ရှစ်စွင်း၏ စကားထဲမှ နောက်ကွယ်အဓိပ္ပာယ်ကို ကြားလိုက်သည့်အခါ တဖန် ပျော်ရွှင်လာလေသည်။ သူ့ရှစ်စွင်း စကားအရ ခွဲခွာချိတ်ကောက်က သူ့ဆီ အနှေးနှင့်အမြန် ရောက်လာမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။
“ ဟုတ် ရှစ်စွင်း … တပည့် အားကောင်းလာအောင် မြန်မြန်ကြိုးစားပါ့မယ် ” မင်ရှစ်ရင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်မွေးအသာသပ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ခါကာ ထွက်သွားခိုင်းလိုက်တော့သည်။
မင်ရှစ်ရင်က ထွက်သွားရတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ သူက လျှို့ဝှက်ခန်း တံခါးအနား ရောက်လာသည့်အခါ ခွဲခွာချိတ်ကောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သေးသည်။ သူက မခွဲခွာလိုသည်မှာ သိသာလှသည်။
မင်ရှစ်ရင် ထွက်သွားပြီးနောက် လုကျိုးက လျှို့ဝှက်အခန်းထဲ နေရာအနှံ့ပြန့်ကျဲနေသည့် ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်ခန်းက နေရာကျယ်၍သာ တော်သေးသည်။
‘ ရှုပ်နေတဲ့အတိုင်းပဲ ထားလိုက်တော့မယ်။ ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးလေ’
သူက လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် ခွဲခွာချိတ်ကောက်နှင့် ဓားအိမ် သူ့လက်ထဲ ရောက်ရှိလာသည်။
………….…
ခဏအကြာတွင် လုကျိုးက လျှို့ဝှက်ခန်းမှ ခန်းမဆောင်အတွင်း ထွက်လာလိုက်သည်။ သူက တွမ့်မူရှန်းနှင့် အခြားလူများ ထွက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် မင်ရှစ်ရင်က ရှောင်ယွမ်အာဆီ စိတ်လှုပ်ရှားတကြီး စကားပြောဆိုနေစဉ် ရှောင်ယွမ်အာက တအံ့တဩ ဖြစ်နေပုံပေါ်နေ၏။
လုကျိုးက သူတို့ဆီ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။ သူ့တပည့်နှစ်ယောက်က သူ့အား မြင်လိုက်သည့်အခါ တန်းဦးညွှတ်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည် “ ရှစ်စွင်း ”
“ မင်ရှစ်ရင် ”
“ဟုတ် ရှစ်စွင်း ”
“ မန္တန်က ပျယ်သွားပြီဆိုပေမဲ့ သတိလက်လွတ် မနေနဲ့ ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ” မင်ရှစ်ရင်က နာနာခံခံ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်အသာသပ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူက အချိန်တစ်ခုအထိ ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်မှ ထွက်သွားဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ သူ့လက်ရှိ ကျင့်ကြံဆင့်လေးဖြင့် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းတွင် နေရင်း သူ့တပည့်များဆီမှ ကုသိုလ်ရမှတ်များ ရဖို့ နည်းလမ်းကို စဉ်းစားကာ အင်အားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ဆောက်ဖို့ စဉ်းစားထားလေသည်။ သို့သော်လည်း ယွီလုံရွာ အဖြစ်အပျက်နောက်ကွယ်မှ အမှန်တရားက အလွန်ရက်စက်လွန်းလှသည်။ နန်းတော်ရှိ စုန်းပညာရှင်တစ်ယောက်နှင့် ပတ်သတ်ဆက်နွယ်နေသည်။ သူသာ အောက်ခြေအထိ တူးဆွနိုင်လျှင် ကျောင်းယွဲ့၏ ကျင့်ကြံဆင့်ကို ပိတ်လှောင်ထားသည့် လူအကြောင်းကိုလည်း နားလည်လာနိုင်လောက်သည်။
လုကျိုးအနေနှင့် ထိုကိစ္စအား အရေးထားသည့် နောက်တစ်ချက်မှာ စနစ်မှ သူ့အား ယွီလုံရွာအဖြစ်အပျက်အကြောင်း စုံစမ်းအောင်မြင်ပြီးစီးပါက ကုသိုလ်ရမှတ် သုံးထောင်ရမည်ဟု အရှင်းအလင်း ဖော်ပြထားသည်။ စနစ်က သူ့ကို တာဝန်တစ်ခုတည်းအတွက် အမှတ်သုံးထောင် တစ်ခါမှ မပေးဖူးပေ။ ဤကိစ္စအရေးပါမှုကား သိသာလှသည်။
နောက်ဆုံးတွင် လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
“ ငါ မနက်ကျ ယွီလုံရွာအကြောင်း စုံစမ်းဖို့ သွားမယ် ”
မင်ရှစ်ရင်က ထိုအကြောင်းကြားလိုက်မိသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက သတိပြုမိလိုက်ကာ “ ရှစ်စွင်း ကိုယ်တိုင်သွားရင် အောင်မြင်မှုက အသေအချာပဲ”
လုကျိုးက သူ့ဆီမှ စုန်းပညာ အတားအဆီးကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ခဲ့သောကြောင့် လုကျိုးအပေါ် သူ့ယုံကြည်မှုတို့က လုကျိုးကိုယ်တိုင်ထက်ပင် မြင့်မားနေလေပြီ။
တစ်ဖက်တွင် ရှောင်ယွမ်အာက လုကျိုး အပြင်ထွက်ဖို့ စီစဉ်ထားကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပျော်ရွှင်သွားပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်မိ၏။
“ ရှစ်စွင်း … တပည့်လည်း အတူတူ လိုက်ချင်တယ် ”
လုကျိုးက ရှောင်ယွမ်အာကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး မင်ရှစ်ရင်အား ကြည့်ကာ “ မဟူရာစစ်သည်တော်တွေကို သေချာစောင့်ကြည့်ထားလိုက် ”
“ ဟုတ် ရှစ်စွင်း ” မင်ရှစ်ရင်က ဦးညွှတ်ကာ “ စန်းရှစ်ရှိုးနဲ့ ကျွန်တော် ရှိနေမှတော့ သူတို့တွေ အတောင်ပေါက်လာရင်တောင် လွယ်လွယ်လေး ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး ”
ထို့နောက် လုကျိုးက လှည့်ထွက်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူက ခြေနှစ်လှမ်းမျှ လှမ်းပြီးနောက် ပြန်လှည့်လာကာ ပြောလိုက်သည်။
“ သစ္စာဖောက်တွေအကြောင်း ဘာကြားထားသေးလဲ”
သစ္စာဖောက်ဆိုသည်မှာ အကြီးဆုံး ယွီကျန့်ဟိုင်၊ လောင်အာ့(ဒုတိယမြောက် တပည့်) ယွီရှန်းရုန်နှင့် အခြားလူများကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်၏။
မင်ရှစ်ရင်က ခေါင်းခါကာ “ လတ်တလော ကျွန်တော် ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ကနေ မထွက်သွားဖြစ်တော့ အပြင်ဘက်က အကြောင်းတွေကို သိပ်မသိပါဘူး ”
လုကျိုးက ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်သည်။ သူက ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ်မှ လူများကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အနိုင်ယူခဲ့သောကြောင့် သစ္စာဖောက်များက သိုသိုသိပ်သိပ်နေနေပုံ ပေါ်သည်။
‘ ယွီလုံရွာအကြောင်း ဖြေရှင်းပြီးတာနဲ့ ဒီသစ္စာဖောက်တွေနဲ့ ရှင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ် ’
……………..
လုကျိုးက ညွှန်ကြားပေးပြီးနောက် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဆီ ပြန်လာကာ ကောင်းကင်ကျမ်းကို နားလည်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူက မန္တန်ကို ချေဖျက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ကျမ်းအပေါ် သူ့နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ နက်ရှိုင်းလာလေသည်။
လုကျိုးက ကောင်းကင်ကျမ်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။ လူသားပေလွှာအထက် ပါဝင်သည့် အကြောင်းအရာများက သူ့ရှေ့ ပေါ်လာလေသည်။ ထိုအရာက တောက်ပလင်းလက်နေဟန် ပေါ်နေ၏။ ထိုစဉ် ပုံမှန် အနေခက်ပြီး ခက်ခဲသည့် စာလုံးများက ပို၍ အသက်ဝင်လာပုံရ၏။ ဖတ်ဖို့ ပိုလွယ်လာသလို ပိုသက်သောင့်သက်သာ ရှိလာသည်။
“မူလဇာစ်မြစ်နဲ့ အလင်းရောင်ကို ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း … စွမ်းအားကနေ လမ်းစဉ်တွေ ပွင့်လာတယ်။ အရည်အချင်းတွေ မြင့်တက်လာစေပြီး ခရီးစဉ်ကလည်း ပေါ့ပါးလာတယ် ”
လုကျိုးက ကျယ်ကျယ် ဖတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ခဏရပ်ကာ သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။
“ဗြဟ္မာ့တေးသံ သက်ရောက်မှု မရှိတာမျိုး၊ စုန်းပညာကို ဖိနှိပ်နိုင်တာမျိုးက ဒီလူသားပေလွှာက စိတ်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့ ကျင့်ကြံနည်းတွေကို ဆန့်ကျင်နိုင်တာမျိုးလား ”
သူက ဆက်ဖတ်လိုက်သည်။ ထင်ထားသည့်အတိုင်း အကြောင်းအရာအသစ်တို့ အောက်တွင် ပေါ်လာလေသည်။
“အကောင်အထည်မရှိတဲ့ စွမ်းအားကို ရရှိဖို့အတွက် အလှုပ်အရှားမရှိဘဲ နေရာများစွာကို သွားလာခဲ့ပြီး အကျိုးမြတ်များစွာ ရခဲ့တယ်။ အရာအားလုံးကို နှုတ်ဆိတ်စေနိုင်မဲ့ စွမ်းအားတွေ ရရှိဖို့အတွက် တရားထိုင်ရမယ်။ အလင်းနဲ့ အရိပ်လိုမျိုး နေရာတိုင်းမှာ စိမ့်ဝင်ပြီးတော့ ဉာဏ်အလင်းပွင့်လာနိုင်တယ်” လုကျိုးက လေ့လာရင်း အချိန်ကိုပင် မေ့လျော့သွားလေသည်။
………..…
နောက်တစ်ရက် မနက်ခင်း၌ …
လုကျိုးက အတော်လေး လန်းဆန်းနေလေသည်။ သူက ကောင်းကင်ကျမ်းကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် လျှို့ဝှက်ခန်းမှ ထွက်လာလိုက်သည်။
ခန်းမဆောင်အရှေ့တွင် ရှောင်ယွမ်အာက စောင့်ကြိုနေလေ၏။ သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်သည့် အမူအရာများက လုကျိုးအား သူမလည်း လိုက်ချင်ကြောင်း ပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမက ရှစ်စွင်းကို မြင်လိုက်သည်နှင့် “ ရှစ်စွင်း … ရှစ်စွင်း နတ်ခြင်္သေ့ စီးရအောင်နော်။ ပိအန်းကြီး မလိုချင်ဘူး ”
လုကျိုးက ခေါင်းခါကာ “ ကလေးဆန်လိုက်တာ ”
သူက သူမအား ဆူချင်သော်လည်း သူမ၏ အလိုကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူက အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်ရာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ခရီးကို တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
နှစ်ယောက်လုံးက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ ထွက်လာလိုက်ကြသည်။
ရှောင်ယွမ်အာက ယခုလေးတင် ရောက်လာသည့် မင်ရှစ်ရင်အား ပြုံးဖြီးပြလိုက်သည်။ မင်ရှစ်ရင်လည်း သူတို့နှင့်အတူတူ ခန်းမဆောင်မှ ထွက်လာလိုက်သည်။
သူတို့အပြင်ဘက် ရောက်သည့်အခါ ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင် တောအုပ်ထဲမှ တိမ်တိုက်ပေါ် နတ်ခြင်္သေ့ကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်။
မင်ရှစ်ရင်က ဒဏ္ဍာရီလာ စီးတော်သားရဲကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အားကျလွန်း၍ မျက်လုံးကျွတ်ထွက်မတတ် ဖြစ်နေရှာသည်။ သူ့တွင်သာ ထိုသို့စီးတော်သားရဲမျိုးရှိလျှင် နေ့တိုင်း ရိုက်နှက်ခံနိုင်သည်။
“ရှစ်စွင်း တပည့် ရှေ့မှာ ထိုင်ချင်တယ် ” ရှောင်ယွမ်အာလေးက နတ်ခြင်္သေ့၏ ကျောဘက်အရှေ့နားကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
လုကျိုးက ဘာမှမပြောပေ။
နတ်ခြင်္သေ့ကျောဘက်က ကျယ်ဝန်းသောကြောင့် စီးနင်းသူက အရှေ့ပိုင်းမှ မြင်ကွင်းကောင်းကောင်း ပိုမြင်ရသည်။ ထိုစီးတော်သားရဲ၏ ပျံသန်းနှုန်းက တည်ငြိမ်လွန်းသည့်အတွက် မြင်ကွင်း ခံစားဖို့ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပေ။
သူတို့နှစ်ယောက်သား ကျောဘက် တက်လိုက်ကြပြီးနောက် နတ်ခြင်္သေ့ကြီးက အသာဟိန်းလာပြီး လေထဲ ခုန်ထွက်သွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
မင်ရှစ်ရင်က သူတို့နောက်မှ လိုက်ကာ မျက်စိတစ်ဆုံး ရှာလိုက်သည်။ သို့သော် နတ်ခြင်္သေ့ကို မမြင်ရတော့ပေ။
………………
နတ်ခြင်္သေ့က ကောင်းကင်ထဲ ပျံသန်းနေစဉ် လုကျိုးက စနစ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ့တွင် ကုသိုလ်ရမှတ် ၂၂၁၀ ကျန်သေး၏။ သူက အသုံးအဆောင်ကတ် မဝယ်ထားသေးဘဲ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး လိုအပ်မှ ဝယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ နမူနာအားဖြင့် သူသာ မရုန်းထွက်နိုင်သည့် အန္တရာယ်များသော အခြေအနေကြား ကျရောက်နေလျှင် ပြစ်ချက်မဲ့ကတ်ကို သုံးပေမည်။ အကယ်၍ သူ့တွင် အချိန်ရှိလျှင် နတ်ခြင်္သေ့ကျောပေါ်မှ ထွက်သွားလိုက်မည်။
…………..…
နှစ်နာရီကြာမြင့်ပြီးနောက် …
နတ်ခြင်္သေ့ကြီးက ကောင်းကင်ယံမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လာသည်။
“ ရှစ်စွင်း တပည့်တို့ ရောက်ပြီလား ”ရှောင်ယွမ်အာက နတ်ခြင်္သေ့ကျောပေါ်မှ ဆင်းဖို့ အင်တင်တင် လုပ်နေလေသည်။
လုကျိုးက သူမအား လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး နတ်ခြင်္သေ့ကို ဆင်းသက်ခိုင်းလိုက်သည်။
ရှောင်ယွမ်အာက ဆင်းရုံမှအပ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
လုကျိုးက နတ်ခြင်္သေ့ကို ပြန်သိမ်းကာ ဘေးပတ်လည်ကို လေ့လာကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ ငါတို့တွေ ထျန်းကျန့်မြစ်နဲ့ နီးနေပြီ။ နတ်ခြင်္သေ့က အာရုံစိုက်စရာ ဖြစ်လွန်းတယ် ”
“ ရှစ်စွင်းက အရမ်းအားကောင်းတော့ သွားပြီး အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ရုံပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
ရှောင်ယွမ်အာက နားမလည်သလို မေးလိုက်သည်။
“ ရှစ်စွင်းကို ပြန်ပြောနေတာလား ” လုကျိုးက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ ဆရာ့စကားများက ဥပဒေ မဟုတ်ပါလော။
နှစ်ယောက်လုံးက အနားယူခါနီးတွင် ရှောင်ယွမ်အာက ရုတ်ခြည်း ထပြောလိုက်သည်။
“ရှစ်စွင်း တစ်ယောက်ယောက် ချဉ်းကပ်လာပြီ”
ထိုအခိုက်အတန့်မျိုး၌ သူမက အားကောင်းပေသည်။
သိပ်မကြာခင် ကျင့်ကြံသူတချို့က ဓားပျံများ စီးနင်းကာ တောအုပ်အပေါ်မှ ဖြတ်သွားကြသည်။
“ ကျိထျန်းတောက် လာနေပြီ။ ပြေးထားကြ ”
“ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီး လာနေပြီ။ မြန်မြန် ပြေးကြ ”
ဝှီး ဝှီး …
ကျင့်ကြံသူများက လုကျိုးနှင့် ရှောင်ယွမ်အာခေါင်းအထက်မှ ဖြတ်ပျံသွားကြသည်။
ဗြဟ္မာ့ပင်လယ် နယ်ပယ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြတ်သန်းသွားသည့်အခါ သူတို့ကို အကြံပေးခဲ့သေး၏။
“အဘိုးကြီး မြန်မြန်ပြေးတော့။ မိစ္ဆာအိုကြီး ကျိထျန်းတောက် လာနေပြီ။ အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား ”
ဝှီး
ကျင့်ကြံသူများက အမြန်နှုန်းဖြင့် ပျံသန်းလာကြပြီး တောအုပ်ထဲ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
ရှောင်ယွမ်အာက နှုတ်ခမ်းစူကာ “ ရှစ်စွင်းက သူတို့ကို ဘယ်တုန်းက လိုက်ဖမ်းလိုက်လို့လဲ ”
…
အခန်း (၉၅) မိစ္ဆာအိုကြီးရဲ့ပုံစံလား
လုကျိုး၏ အမူအရာက မပြောင်းမလဲရှိနေသေး၏။
“ငါက ဘာကြောင့် ဒီလောက် အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အရာကို လုပ်ရမှာလဲ။ သူတို့တွေက ယင်ကောင်တစ်စုလေးပဲကို” သူသည် မုတ်ဆိတ်ကိုသပ်နေလိုက်၏။ သူတို့အကြောင်းကို သူမေ့သွားရန် သိပ်မကြာလိုက်ပေ။
ကျင့်ကြံသူများထွက်သွားပြီးနောက် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ထိုစဉ် ရှောင်ယွမ်အာက ပြောလိုက်၏။
“ရှစ်စွင်း တပည့်တို့ သူတို့နောက်ကို အမှီလိုက်ပြီး သူတို့ကို သတ်ရအောင်လား”
“ဘာကြောင့်လဲ” လုကျိုးက မေးလိုက်၏။
“သူတို့က ရှစ်စွင်းမလုပ်ခဲ့တဲ့အရာအတွက် ရှစ်စွင်းကို စွပ်စွဲပြီး ကျိန်ဆဲနေကြတာလေ။ တပည့်တို့ သူတို့ကို သွားပြီးသတ်ရမယ်။ အကြောင်းမဲ့မှားယွင်း စွပ်စွဲခံရတာ မဖြစ်သင့်ဘူး” ရှောင်ယွမ်အာက မှန်ကန်ဖြောင့်မတ်စွာပြောလိုက်သည်။
ငါတော့ သူ့ရဲ့သဘောတရားကြောင့် အတော်ဆွံ့အမိတယ်။ လုကျိုးက ရှောင်ယွမ်အာ၏ စကားများကို တွေးလိုက်မိသည်။ သူက ခေါင်းခါကာပြောလိုက်၏။ “သူတို့တွေက တခြားတစ်ယောက်ကို ကျိန်ဆဲနေတာလို့ ငါထင်တယ်”
“ဘယ်သူလဲ” ထိုစဉ် ချဉ်းကပ်လာသောခြေသံများကိုကြားလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ တုန်နှုန်းအနည်းငယ်လိုက်ပါလာတော့သည်။
သူတို့သည် ဆူညံသံလာရာဖက်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အချိန်၌ မနှေးလွန်းမမြန်လွန်းသော လူတစ်စုရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က အံ့ဖွယ်စီးတော်ယာဉ်ပေါ် စီးနင်းလိုက်ပါနေကြတာပဲဖြစ်၏။
စီးတော်ယာဉ်များသည် ရထားလုံးပျံများထက်ပိုတန်ဖိုးရှိပေ၏။ ရထားလုံးပျံများက ပြုလုပ်ရန်ခက်ခဲသော်ငြား မှန်ကန်သည့်ကုန်ကြမ်းနှင့် အစီအရင်များရှိပြီး မည်သည့်ကျင့်ကြံသူမဆို ယင်းကို အသက်သွင်းနိုင်ပေသည်။ စီးတော်ယာဉ်များကမူ ရရန်ခက်ခဲ၏။ သူတို့ကို ဖမ်းရန်ခက်ခဲပြီး ယဉ်ပါးအောင်ပြုလုပ်ရန်က ပိုတောင်ခက်ခဲ၏။
တောအုပ်ထဲမှ စွမ်းအင်ပမဏများစွာ ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ်ထွက်လာ၏။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က နန်းတော်နံရံကဲ့သို့ ဆင်တူပြီး ၎င်း၏ခြေထောက်များက ကျောက်တိုင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ယင်းက အံ့ဖွယ်စီးတော်ယာဉ် ဆင်ဘုရင်ဖြစ်၏။ သူ့၌ မာကျောပြီး သန်မာသော ခုခံမှုရှိသည်။ ယင်းက တောင်တက်လမ်းကြောင်းကို ချီတက်နိုင်ပြီး စီးဆင်းနေသောမြစ်များကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ပေ၏။ သူမလုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာက ပျံသန်းခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
ဆင်ဘုရင်က ၎င်း၏နောက်ကျောတွင် ရထားလုံးတစ်စင်းကို သယ်ဆောင်ထား၏။ ရထားလုံးက ကျယ်ဝန်းပြီး ၎င်း၏ပခုံးတမျှ ကျယ်ဝန်းပေ၏။ ရိုးရှင်းသော်ငြား တစ်ချိန်ထဲတွင်မူ ချဲ့ကားရာရောက်နေသည်။
“ဆင်ဘုရင်” ရှောင်ယွမ်အာက ရေရွတ်ပြောလိုက်၏။
ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးက ဆင်ဘုရင်၏ဖက်ခြမ်းသို့ ပျံဝဲလာကြသည်။ သူတို့က အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသားကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးဖြစ်ပေသည်။ သူတို့က မနှေးလွန်းမမြန်လွန်းသည့်အရှိန်ဖြင့် တောအုပ်ဆီသို့သွားနေ၏။
ဆင်ဘုရင်က မီတာအနည်းငယ်လှမ်းပိုးထားနိုင်သည်။ ၎င်းက တစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်တိုင်း ကျယ်လောင်သည့်ခြေသံကို ကြားနေရသည်။
လုကျိုးက ရှောင်ယွမ်အာကို သူနှင့်အတူထွက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ဆိုရိုးစကားရှိသည့်အတိုင်း မြစ်ရေကတွင်းရေဖြင့် ဝင်စွက်ဖက်ခြင်းမပြုပေ”
“အိုး” ရှောင်ယွမ်အာက သူမဆရာ၏စကားကို နာခံပြီးလိုက်သွားတော့၏။ သူတို့က ယွီလုံရွာသို့ သူတို့ခရီးလမ်းကြောင်းကို ဆက်တော့သည်။
သို့သော် သူတို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းရသေးသည့် အချိန်၌ ဆင်ဘုရင်ဘေးနား၌ ပျံဝဲနေသော မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦးက ဓားပျံကိုစီးလျက် သူတို့နားသို့ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူမ၏ ဓားပျံပေါ်၌ရပ်ကာ ရိုင်းပြစွာပြောလိုက်တော့၏။
“ဟဲ့”
သူမနှင့်သက်တူရွယ်တူလောက်သာရှိသည့် မိန်းမပျိုလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ရှောင်ယွမ်အာက သူတို့၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့သော မိန်းမပျိုလေး၏ရဲတင်းမှုအတွက် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။ သူမက ညီတူမျှတူရိုင်းပြစွာပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဘာလဲ။ လမ်းဖယ်လိုက်”
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်လျက် ထိုမိန်းမငယ်လေးကို ထူးမခြားနားကြည့်နေတော့သည်။
“နတ်ဒေဝါဦးတည်နယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူ။ သူကလပါရမီရှိတဲ့ပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ ယွမ်အာအော်လိုက်ရုံနဲ့ လွင့်ထွက်သွားလောက်တယ်။ ဒီအသုံးမဝင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေအပေါ် ငါ့ရဲ့ အသုံးပစ္စည်းကတ်တွေ ဖြုန်းတီးဖို့မထိုက်တန်ဘူး”
ဓားပျံပေါ်ရှိ မိန်းကလေးက ခါးထောက်လျက် ရှောင်ယွမ်အာကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်တော့သည်။ သူမက မောက်မာထောင်လွှားစွာ ကြေညာလိုက်၏။
“ငါက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ နဝမမြောက်တပည့် စီယွမ်အာပဲ။ ငါ့မှာ နင့်ကို မေးစရာရှိတယ်။ ဒီလမ်းအတိုင်းပြေးသွားတဲ့ ကျင့်ကြံသူ ဆယ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့လား”
ရှောင်ယွမ်အာက မှင်သက်သွား၏။ သူမက ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။ ထိုမိန်းကလေး၏စကားကို နားထောင်ချင်စိတ်မရှိတော့ချေ။ ရာရာစစ ငါ့အယောင်ဆောင်ရဲတယ်ပေါ့။ ငါသည်းမခံနိုင်ဘူး။
သူမက မြေပြင်ကို အားပြုလျက် ထိုမိန်းကလေးဆီသို့ မီးမြှားတစ်စင်းပမာတိုးဝင်သွားတော့သည်။
ဘန်း ဘန်း ဘန်း
နှစ်ယောက်သား ဒေါသတကြီး စတင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားအရတွင် ရှောင်ယွမ်အာ၏ သန့်စင်ကျောက်စိမ်းကျင့်စဉ်က ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်။ အတုက ရှောင်ယွမ်အာ ရုတ်တရက်တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက အငိုက်ဖမ်းမိသွားပြီး နောက်ဆုတ်ရန် ဖိအားပေးခံလိုက်ရတော့သည်။
ဘန်း ဘန်း ဘန်း
ရှောင်ယွမ်အာသည် သူမ၏လက်သီးနှင့် ခြေထောက်များကို အသုံးပြုခဲ့၏။ လျှပ်စီးပြက်သည့် အရှိန်ဖြင့်လှုပ်ရှားနေတာဖြစ်ကာ ပြိုင်ဖက်ကို ဟန့်တားထားနိုင်သည်။
“ဒီကောင်မလေးရဲ့ စိတ်က ကြမ်းတမ်းနေသေးတုန်းပဲ” လုကျိုးက ဆင်ဘုရင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာရှိလူများက လှုပ်ရှားရန် စီစဉ်ထားပုံမပေါ်ပေ။
ရှောင်ယွမ်အာနှင့်တိုက်ခိုက်နေသည့်ကျင့်ကြံသူက နတ်ဒေဝါဦးတည်နယ်ပယ်တွင်ရှိသည်။ ရှောင်ယွမ်အာက ထိုကဲ့သို့ ရန်သူအနည်းငယ်ကို ဖြေရှင်းနိုင်သည့်အရည်အချင်းရှိပေ၏။ သို့သော် ဆင်ဘုရင်ပေါ်ရှိ လူက အနည်းဆုံးတော့ နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်ရှိ ကျင့်ကြံဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ ဖြစ်ရမည်။ ထိုလူလှုပ်ရှားခဲ့လျှင် ရှောင်ယွမ်အာက အနိုင်ရရန် မျှော်လင့်ချက်ရှိမှာ မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ထိုလူက လှုပ်ရှားရန်စိတ်ဝင်စားပုံမပေါ်ပေ။ သိချင်စိတ်သာရှိနေ၏။ ထိုလူ၏ အာရုံစိုက်မှုက ရှောင်ယွမ်အာပေါ်တွင်သာရှိနေသည်။
ဘန်း ဘန်း ဘန်း
လုကျိုးက စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်နေစဉ် ရှောင်ယွမ်အာက ဆက်တိုက်ကန်ကျောက်နေပြီး မိန်းမငယ်လေးကို လဲကျသွားစေတော့သည်။
ဘန်း
အတုက မြေကြီးပေါ်လဲကျသွားသည့်အချိန်၌ သူမက ဆက်လက်လှိမ့်သွားတော့သည်။ သူမသည် အဆက်မပြတ်ထုနှက်ခံထားရပုံပေါ်နေ၏။
အတုက နောက်ကြိမ်ဆင်နွှဲတော့မည့်အချိန်တွင် အသံတိုးတိုးက ပေါ်ထွက်လာ၏။
“နောက်ဆုတ်” အသံသည် ဆင်ဘုရင်၏ ကျောပေါ်ရှိလူဆီမှ ရောက်လာတာပဲဖြစ်သည်။
လုကျိုးက ထိုလူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဆံပင်ဖြူများ၊ မုတ်ဆိတ်ဖြူများဖြင့် အဘိုးအိုတစ်ဦးက ဆင်ဘုရင်ကျောပေါ်ရှိ ရထားလုံးထဲမှပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများက နက်ရှိုင်းကာ မျက်နှာက ရင့်ရော်မှုအရေးအကြောင်းများပြည့်နေတော့၏။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူက လုကျိုး၏ နေရာသို့ ကူးပြောင်းလာခါစ ကျိထျန်းတောက်နှင့် အမှန်တကယ်ဆင်တူနေပေသည်။ သို့သော် လုကျိုးက သူ၏အကြောင်းပြန်လှန်ကတ်ကို အသုံးပြုခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ပြင်ပသွင်ပြင်က အတော်ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ ထိုအကြောင်းပြချက်ကြောင့် သူနှင့် ထိုအဘိုးအို၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကြားကွာခြားချက်တစ်ချို့ရှိနေပေသည်။
အမည်။ ။ တင်းဖန်ချိုး
မျိုးနွယ်စု။ ။ လူသား
အဆင့်။ ။ နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်
တင်းဖန်းချိုးက လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက်ရပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ကျေနပ်သော အမူအရာရှိနေကာ ရှောင်ယွမ်အာကို ကြည့်လိုက်၏။ ပြီးနောက် လုကျိုးကို ကြည့်ကာမေးလိုက်တော့သည်။ “မင်းက ငါ့ကို မကြောက်ဘူးလား”
လုကျိုးက ထူးမခြားနားပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ငါက ဘာကြောင့်ကြောက်ရမှာလဲ”
တင်းဖန်ချိုးသည် ရှောင်ယွမ်အာကို လက်ညှိုးထိုးပြီးတော့နောက် ပြောလိုက်တော့သည်။
“ဒီနေ့ ငါစိတ်ကောင်းဝင်နေတယ်။ တခြားရက်သာဆိုရင် ရိုင်းပြတဲ့အတွက် မင်းကိုအပြစ်ပေးမိမှာ”
ရှောင်ယွမ်အာက သူမ၏ ရီချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူမက လေထဲမှ ဆင်းသက်လာပြီးနောက် လုကျိုးဘေးသို့ သွားလိုက်၏။ ဆင်ဘုရင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော တင်းဖန်ချိုးကို လက်ညှိုးထိုးပြီးပြောလိုက်တော့သည်။
“အဘိုးကြီး ဒီလူဘယ်သူလဲဆိုတာသိလား” သူမ၏ အကြည့်က ဒေါသထွက်နေသည်။
သူ့အယောင်ဆောင်တဲ့ နောက်ဆက်တွဲကို ငါ့ရဲ့ရှစ်စွင်းက ရှင့်ကိုပြတော့မှာ။
လုကျိုးပြန်ပြောတာကိုတောင် မစောင့်ဘဲ တင်းဖန်ချိုးက ရှောင်ယွမ်အာကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲ၌ အူမြူးဝမ်းသာရိပ်တို့ တစွန်းတစပေါ်လာပြီး သားကောင်ကို တွေ့ပြီဟုထင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏အမူအရာက တည်ငြိမ်နေကာ ပြောလိုက်တော့သည်။
“မိန်းကလေး မင်းက အရည်အချင်းမြင့်မားတယ်။ မင်းလို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ နတ်ဒေဝါဦးတည်နယ်ပယ်ရောက်တာက ရှားပါးတယ်”
ရှောင်ယွမ်အာက လုကျိုးနား ပိုကပ်သွားတော့၏။ သူမသည် ရှုံးနိမ့်သွားသော မိန်းကလေးကို လျှာထုတ်ပြလိုက်သည်။
လုကျိုး၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ကာ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။
တင်းဖန်ချိုးက ဒေါသမထွက်ပေ။ ထိုအစား လုကျိုးကို သာမန်ကာလျှံကာပြောလိုက်၏။
“မင်းက ငါ့ရဲ့ အင်အားကြီးခံညားတဲ့ နာမည်ကို ကြားပြီးပြီဆိုတာ သေချာတယ်”
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်လျက် သူ၏လေသံထဲတွင် မည်သည့်အနိမ့်အမြင့်မှ မပါဘဲပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ်က တောင်တန်းထဲမှာ နေတာကြာနေပြီ။ အပြင်လောကအကြောင်း မသိမိမှာ စိုးမိပါရဲ့”
“...”
တင်းဖန်ချိုးနံဘေးတွင် ရှိနေသော ကျန်သည့်ကျင့်ကြံနှစ်ဦးက ထိုစကားကြောင့် ဒေါသထွက်သွားပုံပေါ်သည်။
တင်းဖန်ချိုးက လက်ကာပြပြီးနောက်ပြောလိုက်ဩ၏ “စိတ်ပူနေဖို့မလိုဘူး။ ငါ့အကြောင်း မင်းကို ငါပြောပြမယ်” ထို့သို့ပြောပြီးနောက် သူက ပြောသည်။ “ကျေးဇူးပြုပြီး ရထားလုံးပေါ်ကြွပါ” ယင်းက သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာ ရှင်းလင်းနေပေ၏။
တင်းဖန်ချိုး၏ တပည့်များ မျက်နှာထက်တွင် ထိတ်လန့်သည့်အမူအရာပေါ်လာတော့သည်။ သူတို့ဆရာ၏ လှုပ်ရှားမှုကို နားမလည်နိုင်ချေ။ သို့သော် သူတို့က တွေဝေမနေဘဲ လုကျိုးနှင့်ရှောင်ယွမ်အာဆီသို့ပျံသွား၏။
လုကျိုးက သူ့ဖာသာသူ တွေးလိုက်တော့သည်။
ထျန်းကျန့်မြစ်နားမှာ သူတို့ဘာလို့ပေါ်လာတာလဲ။ ဒီတင်းဖန်ချိုးရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်က နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်မှာ သူက ငါ့ရဲ့ နာမည်ကို သုံးနေတာ ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ်က လူတွေ အမဲလိုက်မှာကို မကြောက်ဘူးလား။ ဒီလူနဲ့ အကြည့်ချင်းဆုံတာထက်ပိုရှိရမယ်။ သို့သော် ဤလောကထဲတွင် မည်သူကမျှ လုကျိုးကို ကြောက်လန့်အောင်မခြောက်နိုင်ပေ။ တင်းဖန်ချိုးတောင် မခြောက်နိုင်ချေ။
လုကျိုးက မေးလိုက်တော့၏။
“ခင်ဗျားက ထျန်းကျန့်မြစ်ကို သွားမလို့လား” ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏လက်ထဲတွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့လင်းနေသော အသုံးပစ္စည်းကတ်တစ်ကတ်ပေါ်လာ၏။ လူတိုင်းက ယင်းကို သတိမပြုခဲ့မိဘဲ အရှိန်အဝါအတက်အကျကိုတောင် အာရုံမခံမိပေ။
တစ်ချိန်ထဲတွင် တင်းဖန်ချိုးက လေထဲတွင် ရပ်နေသေးဆဲဖြစ်၏။ သူက ယခုအချိန်တွင် ငရဲဂိတ် ရှေ့တွင် ရပ်နေမိပြီဖြစ်ကြောင်းမသိခဲ့ပေ။ တင်းဖန်ချိုးက အပျက်သဘောဆောင်ကာဖြေခဲ့လျှင် လုကျိုးက အသုံးပစ္စည်းကတ်ကို သုံးရန် တွေဝေနေမှာ မဟုတ်ချေ။
“ဟုတ်တယ်။ ထျန်းကျန့်မြစ်ကို ကျုပ်သွားနေတာ။ ဆင်ဘုရင်က အလွယ်တကူချီတက်နိုင်တယ်။ သွားမယ်” တင်းဖန်ချိုးဘေးရှိ တပည့်က ဖိတ်ခေါ်သည့်အမူအရာပြလိုက်သည်။
လုကျိုး၏ လက်ထဲရှိ မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းက ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
“ကျုပ်က အသက်ကြီးပြီ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မလှုပ်ရှားနိုင်ဘူး။ ဒါဆိုလည်း ခင်ဗျားရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုကို လက်ခံရမှာပေါ့” လုကျိုးက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်၏။
“အဘိုးကြီး ခင်ဗျားကကော ထျန်းကျန့်မြစ်ကို သွားနေတာလား” တင်းဖန်ချိုးက မေးလိုက်တော့သည်။
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်လျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့သည်။ “မင်းက ထျန်းကျန့်မြစ်ကို စိတ်ဝင်စားနေတဲ့ပုံပဲ” တင်းဖန်ချိုးက ရယ်မောပြီးနောက် သူ၏အမူအရာက တည်ငြိမ်ကာ အေးစက်သွားတော့၏။ သူ၏လက်ကို ကြွားဝါစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။
ဆင်ဘုရင်က သူ၏ရှေ့ခြေကိုညွတ်ကာ သူ၏ကျောပေါ်ရှိ ရထားလုံးကိုပိုနှိမ့်ပေးလိုက်တော့သည်။
…
အခန်း (၉၆) အမှန်တရားနှင့် အလိမ်အညာများ
တင်းဖန်ချိုး၏ တပည့်များက လုကျိုးသည် သူတို့ဆရာကို ယဉ်ကျေးမှုမရှိ ခေါ်ဆိုနေသောကြောင့် ဒေါသထွက်လာကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ တတ်နိုင်သည့်အရာ မရှိပေ။
တင်းဖန်ချိုးက လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေသည်။ သူက လုကျိုး၏ အပြုအမူကို စိတ်ထဲ ထားဟန်မပေါ်ပေ။ ထို့အစား သူ့အာရုံက ရှောင်ယွမ်အာဆီသာ ကျရောက်နေသည်။
ထိုစဉ် လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်မွေး သပ်နေလေ၏။ သူက ဘယ်ညာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆင်ဘုရင် ကျောပေါ် အသာလေးခုန်တက်လိုက်ပြီး ရထားလုံးထဲ ဝင်လာလိုက်သည်။
ရှောင်ယွမ်အာက ထိုသို့ မလုပ်ချင်ပေ။ သို့သော်လည်း သူမ ရှစ်စွင်းဖြစ်သူ၏ အပြုအမူများကို မြင်လိုက်ပြီးနောက် စီးတော်ယာဉ်အပေါ် တက်ရုံမှအပ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
‘ ရှစ်စွင်းက ဒီမှာရှိနေမှတော့ ဒီလူတွေ ဘာမှလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး ’
ရထားလုံးက နေရာကျယ်ဝန်းပေ၏။ လုကျိုးနှင့် ရှောင်ယွမ်အာတို့က တောအုပ်မြင်ရသည့် ဘေးဘက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။
သိပ်မကြာခင် တင်းဖန်ချိုးက ရထားလုံးထဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခုန်ဝင်လာကာ တခြားဖက်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူက အမိန့်ပေးပြီးနောက် ဆင်ဘုရင်ကြီးက ဆက်သွားလေသည်။ သူ့ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်တိုင်း မြေကြီးပေါ် ခြေရာအနက်ကြီးများ ထင်နေခဲ့သည်။ အမြန်နှုန်းကလည်း လက်သင့်ခံနိုင်ဖွယ် ဖြစ်၏။
လုကျိုးက အတော်လေး ကျေနပ်နေမိကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ ဆင်ဘုရင်ကို နာခံအောင်လုပ်ဖို့ မလွယ်ဘူး ”
တင်းဖန်ချိုးက မထူးမခြားနား ပြောလိုက်သည်။
“ဆင်ဘုရင်က ဘာမှမဟုတ်သေးဘူး။ ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ထိပ်မှာ နောက်ထပ် စီးတော်သားရဲ ဆယ်ကောင်လောက် ရှိသေးတယ် ”
ရှောင်ယွမ်အာက ထိုအကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
‘ ဆက်ဖြီးဖြန်းလိုက်စမ်းပါဦး ’
တင်းဖန်ချိုးက ရှောင်ယွမ်အာ၏ မယုံသည့် အမူအရာကို မြင်လိုက်ပြီးနောက် သဘာကောင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ ကလေးမလေး ငါ့ကို မယုံဘူးလား”
ရှောင်ယွမ်အာက ပြန်ဖြေလိုက်သည် “ကျွန်မ ယုံံတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောလူက ရှစ် … အဘိုးပဲ ”
တင်းဖန်ချိုးက ရှောင်ယွမ်အာကို အလေးအနက် သဘောထားထားသည်။ ထို့နောက် သူက အပြင်ဘက်ရှိ သူ့တပည့်မ ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းအသာခါလိုက်မိ၏။
လုကျိုး၏ အမူအရာများက အစကတည်းက မပြောင်းမလဲ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သူက မုတ်ဆိတ်မွေးသာ သပ်နေလိုက်သည်။
ဆင်ဘုရင်ကြီးက ဆက်လျှောက်နေလေ၏။
“ရှစ်စွင်း အရင်တစ်ခါ ကျွန်မတို့ လက်ကနေ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်က ရှေ့မှာရှိတယ် ” တင်းဖန်ချိုး၏ တပည့်တစ်ယောက် အသံက အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ သတ်ပစ်လိုက် ” တင်းဖန်ချိုးက မထူးမခြားနား ပြောလိုက်သည်။
“ နားလည်ပါပြီ ” တင်းဖန်ချိုး၏ တပည့်နှစ်ယောက်က ရှေ့မှ ပျံသန်းသွားကြသည်။ တောအုပ်မှ သတ်ဖြတ်သံများ ကြားရဖို့ သိပ်မကြာလိုက်ပေ။ ခဏအကြာတွင် တပည့်နှစ်ယောက်က ဘာမှမဖြစ်သည့်အလား ပြန်ရောက်လာကြသည်။
တင်းဖန်ချိုးက ရှေ့ကို ညွှန်ပြကာ “ ကြောက်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျုပ်က အပြစ်အများကြီး ကျူးလွန်ခဲ့ပေမဲ့ အကျိုးအကြောင်း သင့်တဲ့လူပါ ”
လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်ကာ “ ကျုပ်ရောပဲ ”
တင်းဖန်ချိုးက တောက်တောက်ပပ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ လူအိုကြီး … ကျုပ်တို့ စကားပြောရတာ ကောင်းသား ”
ထိုစဉ် ဆင်ဘုရင်ကြီးက ရုတ်တရက် ရပ်သွားလေသည်။
“ထျန်းကျန့်မြစ်က ရှေ့မှာပဲ ” တင်းဖန်ချိုးက ရှေ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။
လုကျိုးက ကောင်းကင်ကျမ်းကို နားလည်ကတည်းက အရှိန်အဝါ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက တိုးတက်လာခဲ့သည်။ တင်းဖန်ချိုး ဆင်းသွားစဉ် သူက တင်းဖန်ချိုးဆီမှ ထုတ်လွှင့်နေသော အရှိန်အဝါများက ထူးခြားနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ တင်းဖန်ချိုးက သူ့အရှိန်အဝါကို တမင်ထုတ်လွှင့်လိုက်ကြောင်း ပြောဖို့ မခက်ပေ။
ရှောင်ယွမ်အာက အရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်သည်နှင့် လုကျိုးလက်မောင်းနား တိုးသွားလိုက်သည်။
လုကျိုးက အမူအရာ အပြောင်းအလဲ မရှိ ပြောလိုက်သည်။
“ သွားကြစို့ ”
လုကျိုးနှင့် ရှောင်ယွမ်အာတို့လည်း ဆင်ဘုရင်၏ ကျောပေါ်မှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခုန်ချလိုက်ကြသည်။
တင်းဖန်ချိုးက လက်နောက်ပစ်ကာ “ မိန်းကလေး ကျင့်ကြံတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”
“ ငါးနှစ်အထက်ပေါ့ ” ရှောင်ယွမ်အာက ဂုဏ်ယူစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ငါးနှစ်နဲ့ နတ်ဒေဝါဦးတည်နယ်ပယ်အဆင့် …” တင်းဖန်ချိုး မျက်နှာအထက် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည့် အမူအရာတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ သူက သူ့နောက်မှ မိန်းကလေးကို ညွှန်ပြကာ “ သူမကလည်း ပါရမီထူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့တော့ မယှဉ်နိုင်သေးဘူး ”
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်မွေးသပ်ကာ တခြားတစ်ဖက်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။
ရှောင်ယွမ်အာက မျက်လုံးဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက အတုကို သူမနှင့် နှိုင်းယှဉ်ဖို့ ထိုက်တန်သည်ဟု မထင်ပေ။ သူမက အခြားကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်နောက် မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ကာ “ နှစ်ယောက်လုံးကလည်း နတ်ဒေဝါဦးတည်နယ်ပယ်အဆင့်တွေလား ”
ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်က ဂုဏ်ယူဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။
“ အားနည်းနေသေးတာပဲ ” ရှောင်ယွမ်အာက သူမဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ကောင်မလေး ငါ့ရှစ်စွင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို မလေးမစား လာလုပ်တဲ့အတွက် မင်းကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ပစ်မှာ ”
ရှောင်ယွမ်အာက အယောင်ဆောင်သူများအား ပြန်မတုံ့ပြန်ခင် လှောင်လိုက်သည်။
“ ဘယ်သူက အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့ ”
လုကျိုးက ခေါင်းခါကာ တင်းဖန်ချိုးကို ကြည့်လိုက်ပြီး “ မြေးမလေးက အမြဲတမ်း အဲလိုပဲ ”
“ ကိစ္စမရှိပါဘူး ”
သူတို့က ခရီးဆက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ လျိုတစ်ခုဆီ ရောက်သွားကြသည့်အခါ ရပ်လိုက်ကြ၏။
လျိုအလွန်တွင် ထျန်းကျန့်မြစ် ရှိသည်။
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်မွေးအသာသပ်ကာ ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့် ကိစ္စများက အတူတူ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လူများ ပြောင်းသွားလေပြီ။ ယွီလုံရွာက မတည်ရှိတော့ပေ။ သူ့မှတ်ဉာဏ်အရ ဤနေရာသည် ရွာသားများ၊ ငါးဖမ်းသမားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ဖူး၏။ ယခုလို ပျက်စီးနေသည့် မြေကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။ သူက ယွီလုံရွာ အဖြစ်အပျက်အကြောင်း တူးဖောက်ဖို့ မြစ်ထဲမှ အလောင်းများဆယ်နေကြသည့် လူတစ်စုဆီမှ စတင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လုကျိုးက ရွေးချယ်ပြီးစဉ် လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေသည့် တင်းဖန်ချိုးက ပြောလိုက်သည် “ ဟိုးလွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေတုန်းက ဒီထျန်းကျန့်မြစ်ကို လွှမ်းမိုးခဲ့သေးတယ်။ ဒီနေရာမှာ ပညာရှင်အများကြီးနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီးတော့ တိုက်ပွဲက သုံးရက်သုံးညတောင် ကြာမြင့်ခဲ့တယ်။ ကျုပ်တို့ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာ … အဲဒီအကြောင်းအရင်းကြောင့် ဒီနေရာက လျိုဖြစ်သွားတာပဲ ”
လုကျိုးက နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။
“ ဒါက မင်းလက်ချက်ပေါ့ ”
“ ဟုတ်တယ် ”
ထျန်းကျန့်မြစ်၏ ယွီလုံရွာ ဖျက်စဆီးခံရမှုနှင့် ပတ်သတ်၍ မှတ်တမ်းများ၌ တရားခံကို ကျိထျန်းတောက်ဟုသာ ဖော်ပြထားကြသည်။
ရုတ်ခြည်းဆိုသလို တင်းဖန်ချိုး၏ တပည့်တစ်ယောက်က လက်ဝေ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ ရှစ်စွင်း မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းခွဲက ရှေ့မှာပါ။ သူတို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်မယ် ”
“ သွားကြ ”
တင်းဖန်ချိုး၏ တပည့်က ပျံသန်းသွားပြီးနောက် ဘယ်ကွေ့သွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်အသာသပ်ကာ “ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းလား”
သူ အန်းယန်းတွင် ရှိစဉ်အခါက အန်းယန်းမြို့တွင် ရှိသော မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းခွဲနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ သူက ထျန်းကျန့်မြစ်၌ နောက်ထပ် ဂိုဏ်းခွဲတစ်ခု ရှိနေမှန်း မသိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်း၏ လွှမ်းမိုးမှု ကျယ်ပြန့်လျှင် သူတို့၏ နောက်ခံဖြစ်သည့် ငရဲဂိုဏ်းကလည်း သေချာပေါက် အားနည်းမည် မဟုတ်ပေ။
တင်းဖန်ချိုးက မာန်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ မိုးပြာနဂါးရဲ့ နောက်ခံက ငရဲဂိုဏ်းလေ … ငရဲဂိုဏ်းချုပ် ယွီကျန့်ဟိုင်က ကျုပ်တပည့်ကြီးပဲ ”
လုကျိုးက မပြောင်းမလဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူက တင်းဖန်ချိုးအား လွှတ်ထားပေးလိုကမည်။
‘ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းမှာ ယင်ကောင်လေးတွေပဲ ရှိပေမဲ့ အရှုပ်တွေကို သူတို့ပဲ ရှင်းခိုင်းလိုက်မယ်။ ငါ ကတ်တွေကို စုနိုင်သလောက် စုထားတာပေါ့။ သူတို့က အဘိုးတန်လွန်းတယ် ’
တင်းဖန်ချိုးက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် “ ကျုပ် ဒီမှာရောက်နေပြီဆိုတော့ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းလည်း ပြိုကွဲတော့မှာပါ ”
ခဏအကြာတွင် …
ထိုတပည့် ပြန်ရောက်လာလေ၏။ သူက ဦးညွှတ်ကာ “ ရှစ်စွင်း ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းသားတွေက ရှစ်စွင်း လာမယ်ကြားတာနဲ့ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ပြေးကြပြီ ”
“ အရမ်းကောင်းတယ် ” တင်းဖန်ချိုးက လက်ယမ်းပြကာ ဆက်သွားလိုက်သည်။
………………..
ထိုစဉ် ဝပ်တွားနေသောနဂါး၊ မဟူရာကွန်ရက်အဖွဲ့ချုပ်တွင် ...
“ ဂိုဏ်းချုပ် တင်ပြစရာတစ်ခုရှိပါတယ်။ ဆရာကြီးကျိက ထျန်းကျန့်မြစ်နား ပေါ်လာတယ်တဲ့ ”
စီးဝူယာ့က မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ သူက ခြေထောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြောက်ကာ “ ငရဲဂိုဏ်းလည်း ဒီသတင်းကို ရပြီးပြီ။ ငါတို့ ဘာမှလုပ်စရာမလိုဘူး … မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း အယောင်ဆောင်ရဲတာ သူတိ့အတွက် ကပ်ဘေးကို ခေါ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ ”
“ အယောင်ဆောင်လား ” လက်အောက်ခံက အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။
“ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကိုလည်း တစ်ချက်ကြည့်ထား။ ပြီးတော့ အခု မိစ္ဆာဘုရားကျောင်း ကျောင်းအုပ်က ဘယ်မှာလဲ ” စီးဝူယာ့က မေးလိုက်သည်။
“ ဂိုဏ်းချုပ် … ရန်ပုဖင်းက အခု ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်မှာရှိပါတယ်။ သူက သမာသမတ်ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းယွမ်ရှန်းရဲ့ ထောက်ပံ့မှု ရှိထားတယ်”
စီးဝူယာ့က ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရယ်လိုက်သည် “ သမာသမတ်လမ်းစဉ်နဲ့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က အတူတူ ပူးပေါင်းနေကြတယ်ပေါ့လေ။ ကောင်းကင်ဘုံအောက်က ရယ်စရာအကောင်းဆုံး ပြက်လုံးပဲ ”
“ ဂိုဏ်းချုပ် နောက်ထပ်တင်ပြစရာ ကျန်ပါသေးတယ် ”
“ဘာလဲ ”
“ မဟူရာစစ်သည်တော် ခေါင်းဆောင် ဖန်းရှုဝမ်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို သွားခဲ့ပြီးတော့ အခုလက်ရှိ အခြေအနေကို မသိရသေးပါဘူး။ စီနီယာဓားနတ်ဆိုးက ဖန်းရှုဝမ်ကို မစောင့်တော့ သူ့တည်နေရာလည်း မသိရသေးပါဘူး .. စီနီယာဓားနတ်ဆိုးနောက်ကိုလည်း လိုက်မသွားရဲတာနဲ့ … ”
“ အာ့ရှစ်ရှိုးက နှိမ့်ချပြီးတော့ နူးညံ့တဲ့လူပါ။ သူ့ကို ကြောက်စရာ မလိုဘူး ” စီးဝူယာ့က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ် ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ” သူက ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတော့ ကြောက်နေသေး၏။ သူ့စကားများက ယုံဖို့ မကောင်းလှချေ။
“ ဂိုဏ်းချုပ် အခုနောက်ပိုင်း ထျန်းကျန့်မြစ်နားမှာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားတွေ ဖြစ်နေတယ် …. ကျွန်တော်တို့ အဲဒီနေရာကိုရော စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုသေးလား ”
အစပိုင်းတွင် စီးဝူယာ့က ငြင်းဖို့ ကြံထား၏။ သို့သော်လည်း သူ အတော်လေး စဉ်းစားပြီးနောက် သတိထားသည်က ပိုကောင်းကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ အဆုံးသတ်၌ သူက အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည် “ နန်းတော်ကို ဒီသတင်း လွှင့်လိုက်။ သူတို့အရှုပ်သူတို့ ရှင်းသင့်တယ် ”
“ ဉာဏ်ရှိတဲ့ အကွက်ပဲ .. ကျွန်တော် အခုပဲ လုပ်လိုက်ပါ့မယ် ”
…