ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့
Vol. 8 Ch. 120
ချန်းဝေခိုင်သည် တန်ရှောင်ထက် ပို၍အကျိုးအကြောင်း တွေးခေါ်တတ်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အဝေးကနေ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရဘူး။ ဘယ်သူတွေ ပါလာမှန်းလည်း မသိဘူး။ ခဏနေရင် ကမ်းကို ရောက်လာလောက်ပြီ”
ခင်မင်သူများ တွေ့ဆုံရခြင်းက ကောင်းချီးတစ်မျိုးပါပဲ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နွေးထွေးမှု ပေးနိုင်သလို သတင်းအချက်အလက်တွေ ဖလှယ်နိုင်ကာ ကူညီပေးနိုင်ကြသည်။
သို့သော် တူဒန်၏ကျောင်းသားများဆီကနေ ပစ္စည်းများခိုးဖို့အတွက် ကိုယ့်လူမျိုးကို ကိုယ်တိုက်ခိုက်သူတွေ ရှိသည်ဟု ကြားကတည်းက သူတို့ဟာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ လွယ်လွယ်ကူကူ မယုံရဲကြတော့ပေ။
ပစ္စည်းတွေနှင့်တောင် ဒီလိုဖြစ်နေတာဆိုရင် ပဟေဠိဆို ပိုတောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေမလား။
သို့သော်လည်း ဝင်္ကပါကို ပြီးဆုံးအောင် လုပ်နိုင်သည့်သူ က သိပ်မများသေးတာကြောင့် ပဟေဠိနှင့်ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်တွေက သိပ်မရှင်းလင်းသေးပေ။ သာမန်လူတွေက ပဟေဠိ၏တည်ရှိမှုကို သိမှာ မဟုတ်လောက်ပေ။
ရှန်မိုသည် ခဏစဉ်းစားပြီး လူတိုင်းကို ပြောလိုက်သည်။ “အရမ်း စိုးရိမ်မနေကြနဲ့။ သွားကြည့်ရအောင်”
ဒီလိုပြောပြီးနောက် ဆရာချန်းက သူ့တုတ်ကောက်ကို ယူလာပြီး တန်ရှောင်က ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။။ ရှန်မိုကတော့ မထင်မရှား ခေါက်သိမ်းနိုင်သည့် သစ်သီးလှီးဓားကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။
ပိုင်ယို့ဝေအတွက်တော့ သူမပစ္စည်းတွေ အားလုံးက သူမအိတ်ထဲမှာ ရှိသည်။
လူလေးယောက် ကန်ဘေးကို ရောက်လာသည့်အခါ သင်္ဘောက ဆိုက်ကပ်ပြီးသား ဖြစ်နေလေသည်။
ထိုအရာသည် ပန်းခြံအတွက် အပန်းဖြေလှေဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းဒီဇိုင်း၊ အနီရောင်ဖျော့ဖျော့ကိုယ်ထည်၊ အဝါရောင်တောက်ပသည့်လိုက်ကာများနှင့် နဂါးပုံ၊ ဖီးနစ်ပုံများထွင်းထုထားပြီး ပြတင်းပေါက်ဘောင်အပြင်ဘက်တွင် အနီရောင်မီးပုံးများ အများကြီး ချိတ်ဆွဲထားသည်။
လူအချို့ သင်္ဘောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး သူတို့ကို အော်ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့က ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ပါ။ ခင်ဗျားတို့ဘက်မှာ လူဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ”
လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
လမ်းပေါ်မှာ ဒီလောက်ရက်ပေါင်းများစွာ လျှောက်သွားပြီးနောက် ကယ်ဆယ်ရေးရရှိဖို့ မျှော်လင့်ချက်ကို စွန့်လွှတ်ထားခဲ့တာကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် အခု ရုတ်တရက် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့နဲ့ တွေ့ရတာလား။
“အစိုးရမဟုတ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုက စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖွဲ့ ဖြစ်လိမ့်မယ်” ရှန်မိုက ပြောသည်။ “အစိုးရက ဒီလိုသင်္ဘောမျိုးကို ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းတွေအတွက် သုံးမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဟုတ်တယ်။
သူတို့ တကယ် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ကဆိုရင် ပန်းခြံထဲက လှေကို လူတွေ ကယ်ဆယ်ဖို့ ဘာလို့ သုံးမှာလဲ။ သို့သော်လည်း အရပ်ဘက်ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့နှင့် တွေ့ဆုံရတာက ကံကောင်းခြင်းတစ်မျိုးပဲဖြစ်သည်။
ခေါင်းဆောင်က သန်မာထွားကြိုင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထွားကြိုင်းကာ အသားအရေမည်း၍ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသည့် ရုပ်သွင်ရှိသော်လည်း သူ့အပြုံးက ရိုးရှင်းပြီး ကြင်နာတတ်သည်။
သူသည် လူငယ်နှစ်ဦးကို ခေါ်လာပြီး ရှန်မိုတို့အား ပြောသည်။ “ကံကောင်းလို့ မင်းတို့ မီးပုံဖိုထားလို့ပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ မင်းတို့ကို တွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ တခြားလူတွေ ရှိသေးလား။ ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးပြီး သင်္ဘောပေါ် တက်ကြ။ ငါတို့ မင်းတို့ကို ဘေးကင်းရာကျွန်းကို ခေါ်သွားမယ်”
ရှန်မို: “ဘေးကင်းရာကျွန်းလား”
“အဲဒီမှာပဲ —“ သန်မာထွားကြိုင်းသော အမျိုးသားက လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ “ဆန်းရှန်းကျွန်း၊ ငါတို့လူတွေ အားလုံး အဲဒီမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် အခုက အရမ်းမှောင်နေပြီ၊ မင်းတို့ သေချာပေါက် မမြင်နိုင်ဘူး”
သူ့ဘေးနားက လူငယ်တစ်ဦးကတော့ ကမ်းပေါ်မှာ ဆက်မနေချင်တော့သည့်အတွက် စိတ်မရှည်စွာနှင့် တိုက်တွန်းသည်။ “မြန်မြန် သင်္ဘောပေါ် တက်ကြ။ ဦးလေးကျောက်က ကမ်းပေါ်မှာ မလုံခြုံဘူးလို့ ပြောတယ်”
ရှန်မို အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။
အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှင်းပြရသေးဘဲ သူတို့ ဘယ်လို သင်္ဘောပေါ် တက်ရမှာလဲ?
“အစ်ကို၊ အဲဒီမှာ မှောင်မဲနေတာပဲ။ ကျွန်မ ကြောက်တယ်...” ပိုင်ယို့ဝေသည် ရှန်မို၏လက်ကို နာကျင်စွာ ဆွဲလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံက နူးညံ့လွန်း၍ ရေများပင် ကျလာနိုင်သလားထင်ရသည်။ “ကျွန်မတို့ မသွားလို့ မရဘူးလား”
တန်ရှောင်နှင့် ဆရာချန်းတို့သည် သူမ၏ အသံကို ကြားသောအခါ နှစ်ဦးစလုံး လန့်နိုးသွားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ရှန်မိုကတော့ ရိုးနေပြီဖြစ်သည်။ တည်ငြိမ်စွာပင် ထိုလူကို ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ အခု လောလောဆယ် ကယ်ဆယ်ရေး မလိုအပ်သေးပါဘူး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
သူတို့ ကယ်ဆယ်ရေးကို ငြင်းဆန်သည့်သူနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ခပ်ထွားထွားလူနှင့် သူ့ဘေးက လူငယ်တို့ ကြောင်သွားပြီး “ခုနက မီးပုံက...”
ဆရာချန်းက အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။ “ကျွန်တော်တို့ ချက်ပြုတ်နေတာပါ။ အကူအညီတောင်းတဲ့ အချက်ပြစနစ် မဟုတ်ပါဘူး။ နားလည်မှုလွဲစေတာ တောင်းပန်ပါတယ်”
တစ်ဖက်လူ၏မျက်နှာက ထူးဆန်းနေပြီး သူတို့ကို ကြည့်သည့်ပုံစံကလည်း ထူးဆန်းလာသည်။ အရင်က ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ကို တွေ့လျှင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်ကြသော်လည်း ရှန်မိုတို့ကတော့...
ပြောရမည်ဆိုလျှင် ကယ်ဆယ်ရေးဆိုတာ အပြန်အလှန် သဘောတူညီမှုပဲဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူက ကယ်ဆယ်ရေး မလိုအပ်ဘူးဆိုလျှင် အလျင်စလို ကူညီစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
သန်မာသော ထိုအမျိုးသားက ပြောသည်။ “ဒါဆို... ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လုံခြုံရေး ဂရုစိုက်ကြပါ”
ဒီလိုပြောပြီးနောက် သူသည် သူ၏လူများကို သင်္ဘောပေါ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားသည်။
ရှန်မိုလည်း လူများကို ဝန်ဆောင်မှုဧရိယာသို့ ပြန်ခေါ်လာသည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် သူတို့ နှစ်လှမ်းသာ လှမ်းမိသေးစဉ် သင်္ဘောပေါ်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို ခေါ်လိုက်သည်။ “ဟေး - ခဏလေး။ ခဏလေး စောင့်ပါဦး...”
………………