အခန်း (၁၀၆-၁၀၈)

အခန်း (၁၀၆) ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်

မိစ္ဆာကျောင်းတော်၏ ကျို့ရှင်းချန်ကို လုကျိုးက သတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ရန်ပုဖင်းအနေနှင့် ကျို့ရှင်းချန်အတွက် လက်စားချေပေးလိုသည်မှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လုကျိုးက ရန်ပုဖင်းသည် လက်စားချေရန်အတွက် သမာသမတ်ဂိုဏ်းမျာနှင့် တွဲလုပ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်တို့က ရှေးအခါကတည်းက ဘယ်သောအခါမှ အတူတွဲမလုပ်ကြပေ။ မိစ္ဆာကျောင်းတော်သည် ပြစ်မှုကျူးလွန်ရာ၌ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းနှင့် သိပ်မကွာလှပေ။ ကျို့ရှင်းချန် တစ်ယောက်တည်းဖြင့် ပေနက်လွှာ တတိယအဆင့် မဟုတ်ပါလော။

မိစ္ဆာကျောင်းတော်က နှစ်ပိုင်းအတွင်း အင်အားစုအသေးလေးများကို ဝါးမျိုကာ အင်အားစုကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူတို့ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့ရသော အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းလက်ထဲ သေဆုံးသွားလေရာ သူတို့အနေနှင့် မကျေနပ်သည်မှာ သဘာဝသာ ဖြစ်သည်။

လုကျိုးက အသံအနိမ့်အမြင့် ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ သူတို့က ငါနဲ့ ရင်ဆိုင်ချင်မှတော့ ငါ ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်ဆီ တန်းသွားလိုက်သင့်တယ်”

ထိုစကားကို ကြားကာ မင်ရှစ်ရင်က ယုံကြည်ချက်မဲ့ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် “ ရှစ်စွင်း အဲဒါက သမာသမတ်ဂိုဏ်းရဲ့ ပိုင်နက်ထဲလေ။ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တာက … ”

လုကျိုးက မင်ရှစ်ရင်အား စိုက်ကြည့်ကာ “ မင်ရှစ်ရင် ”

“ဟုတ် ရှစ်စွင်း ” မင်ရှစ်ရင်က ရင်ဘတ် တူနှင့်အရိုက်ခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နာမည်အပြည့်အစုံအခေါ်ခံရခြင်းက ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသည့် ခံစားချက်မျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

“ မင်းကြောက်နေတာလား ”လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သည့်နှစ်များစွာ၌ မင်ရှစ်ရင်သည် နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးချေ နယ်ပယ်အဆင့် မရောက်ခင် နယ်မြေအနှံ့လျှောက်သွားကာ ပြဿနာရှာခဲ့စဉ်အခါက သမာသမတ်ဂိုဏ်းမှ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည့် ကျန့်ချိုးချီနှင့် တွေ့ဖူးလေသည်။ မင်ရှစ်ရင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရကာ ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် စိတ်ဒဏ်ရာရသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ့စိတ်ဒဏ်ရာက ကျင့်ကြံဆင့် တန့်ဆိုင်းကာ နှလုံးသားထဲ အစိုင်အဖွဲ့ ဖြစ်သွားသည့် ယွင်ဂိုဏ်းရှိ ဟွားဝူတောက်၏ စိတ်ဒဏ်ရာလောက် မပြင်းထန်ပေ။

“ ကျွန်တော်က ဘာလို့ကြောက်ရမှာလဲ ” မင်ရှစ်ရင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ အဲဆို ကောင်းတယ် ” လုကျိုးက မထူးမခြားနား ပြောလိုက်သည်။

ကျင့်ကြံရေးနှင့် ပတ်သက်၍ ထိုးထွင်းဉာဏ်အရ မင်ရှစ်ရင်သည် တွမ့်မူရှန်းထက် အရည်အချင်း ပိုရှိပေသည်။ တွမ့်မူရှန်းသည် မင်ရှစ်ရင်ထက် မျှော်နန်းဆီ ဦးစွာ ဝင်ရောက်လာသော်လည်း လက်ရှိ တွမ့်မူရှန်းသည် မင်ရှစ်ရင်လောက် အားမကောင်းပေ။ မင်ရှစ်ရင်သည် အတွေးများကာ သူ့ရည်ရွယ်ချက်တို့က မသန့်စင်သောကြောင့် နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးချေ နယ်ပယ်အဆင့် ရောက်လာသော်လည်း သူ့စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်က မည်သည့်ပွင့်ချပ်မှ ထွက်မလာသေးခြင်း ဖြစ်၏။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးချေ နယ်ပယ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ပွင့်ချပ် မပါရှိလျှင် နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးချေ နယ်ပယ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူအစစ်အမှန်ဟု သတ်မှတ်၍ မရပေ။ ပွင့်ချပ်တိုးလာတိုင်း ကျင့်ကြံသူ၏ အင်အားက သိသိသာသာ တိုးတက်လာလေသည်။

“ ရှစ်တိ ဒါက အခွင့်အရေးကောင်းပဲ။ မင်းရဲ့ ပေနှစ်ဆယ် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်က တကယ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းတယ်” တွမ့်မူရှန်းက မင်ရှစ်ရင်၏ ပခုံးကိုပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

မင်ရှစ်ရင်က ချက်ချင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည် “ ဒါက မတရားဘူး ”

ရှောင်ယွမ်အာက လက်သီးမြောက်ကာ “ ရှစ်စွင်း … အဲဒီမှာ ကျန်းယွမ်ရှန်းလည်း ရှိသေးတယ်။ သူ့ကို သတ်ပစ်သင့်တယ်။ အဲဒီလူကြီးက ရှစ်စွင်းကို နေ့တိုင်းကျိန်ဆဲနေတာ တပည့် သည်းမခံနိုင်ဘူး”

လုကျိုးက ရှောင်ယွမ်အာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အပြစ်တင်ဆုံးမချင်သော်လည်း ကျန်းယွမ်ရှန်း၏ မျက်နှာကို သတိရသွားသည်နှင့် ရွံ့စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။

အဆင့်မြင့် အကျော်အမော် ပုဂ္ဂိုလ်ဆယ်ယောက်နှင့် ကျိထျန်းတောက်တို့၏ တိုက်ပွဲက သရေကျသွားကာ သူက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းသို့ ဒဏ်ရာရလျက် ပြန်လာခဲ့သည်။ ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင် ဒုတိယတိုက်ခိုက်မှုကို ကျန်းယွမ်ရှန်းက ဦးဆောင်လာခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုလူက အင်မတန် ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် များလှသည်။ အကယ်၍ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် လော့ချန်းဖုန်းသာ ထင်ထင်ပေါ်ပေါ် မလုပ်ခဲ့လျှင် သေဆုံးမည့်လူမှာ ကျန်းယွမ်ရှန်း ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ လော့ချန်းဖုန်း သေဆုံးသွားစဉ်အခါက ကျန်းယွမ်ရှန်းက ဦးဆုံး ထွက်ပြေးသွားသူ ဖြစ်၏။ အဖြစ်အပျက် ပြီးသွားသည့်အခါ သူက ထွက်လာကာ ကျိထျန်းတောက်ကို လူသိရှင်ကြား စော်ကားခဲ့သေးသည်။

လုကျိုးက ကျန်းယွမ်ရှန်းသည် ဤလျှို့ဝှက်တွေ့ဆုံပွဲ၌ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပါဝင်နေကြောင်း သေချာသိလိုက်၏။ ခဏအကြာတွင် သူက တင်းဖန်ချိုးဘက် လှည့်ကာ “ ယွီလုံရွာ အဖြစ်အပျက်နောက်ကွယ်ကလူကို သိလား ”

တင်းဖန်ချိုးကာ နားမလည်ဖြစ်သွားလေသည်။

‘ချန်ပေ့ပဲ မဟုတ်ဘူးလား’

ထိုသတင်းကို သူ့အား ယွင်ဂိုဏ်းက ပြောပြထားခြင်း ဖြစ်ပြီး သူက နန်းတော်ကို စုံစမ်းဖို့ လူပင် စေလွှတ်ခဲ့သေးသည်။ အဆုံးသတ်၌ ယွီလုံရွာ အဖြစ်အပျက်နောက်ကွယ်ကလူက သူ့ရှေ့ရှိ လူမှ လွဲ၍ တခြားသူ မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက လုကျိုး၏ မေးခွန်းကို ကြားသည့်အခါ တွေဝေသွားခြင်း ဖြစ်၏။ သူက လုကျိုးအား မည်သို့ပြန်ဖြေရမှန်း မသိချေ။

လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။

“ မင်းလည်း ငါ့ကို တရားခံလို့ ထင်နေတာမလား ”

“ ကျုပ် …. မထင်ရဲပါဘူး ”

ထိုစဉ် လုကျိုးက တင်းဖန်ချိုးဆီမှ သိစရာဘာမှမကျန်တော့မှန်း သိလိုက်သည်။ တင်းဖန်ချိုးက ထိုအကြံအစည်နောက်ကွယ်မှ လူကို သိသည့်ပုံမပေါ်ချေ။

‘သူတို့က လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုအထိ သိမ်းထားနိုင်တယ်ဆိုတော့ အရည်အချင်းရှိသားပဲ။ သူတို့က သာမန်လူတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး’

ခဏအကြာ လုကျိုးက လက်ဝေ့ကာ ပြောလိုက်သည် “ သူ့ကို ခေါ်သွားလိုက် ”

“ဟုတ် ရှစ်စွင်း ” မင်ရှစ်ရင်က အရင်ဦးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ သူတို့ကိုရော ” ရှောင်ယွမ်အာက မြေပြင်ပေါ် လဲနေသည့် အတုနှစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ထိုလူနှစ်ယောက်က တွမ့်မူရှန်းနှင့် မင်ရှစ်ရင် အယောင်ဆောင်ထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူမက လက်ညိုးထိုးလိုက်သည့်အခါ သူတို့က ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ ဖြစ်သွားကြပြန်သည်။ သူတို့က ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်ကာ ကျုံ့ထားမိလိုက်ကြ၏။

မင်ရှစ်ရင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းက အပေါ်ကွေးတက်သွားကာ “ ငါ့အယောင်ဆောင်တာတော့ ဟုတ်ပါပြီ။ ငါ့ရှစ်စွင်းကို အရှက်ခွဲထားတာဆိုတော့ သေခြင်းတရားကနေ လွတ်ဖို့ ခက်မှာပဲ”

“ အဲဆိုတော့ သူတို့ကို သတ်လိုက်ရမလား ”ရှောင်ယွမ်အာက မေးလိုက်သည်။

“ အမ် သူတို့ကို သတ်လိုက်တာကောင်းမယ်။ နှစ်ပိုင်း ဖြတ်ပစ်လိုက် … အဲဒါအကောင်းဆုံးပဲ ”

တွမ့်မူရှန်းက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မလုံလောက်သေးဘူး။ ရှစ်ပိုင်း ပိုင်းရအောင်။ တချို့ကျင့်ကြံသူတွေက အတော်လေး ဉာဏ်များတယ်။ သူတို့ကို တစစီလုပ်ပစ်မှ သေကြတာ ”

“ … ”

တင်းဖန်ချိုးက တုန်လှုပ်မှုကြောင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

‘ သူတို့က တကယ်ကို မိစ္ဆာတွေပဲ’

ဤနှစ်တွေမှာ သူတို့က သူတို့သွင်ပြင် အယောင်ဆောင်ခဲ့ကြသော်လည်း မိစ္ဆာများ၏ အဓိကအနှစ်သာရကို ကျွမ်းကျင်ဖို့ ကျရှုံးခဲ့ကြသည်။ နတ်ဆိုးပါးစပ်မှ ထွက်လာသည့် စကားတိုင်းက သူတို့အား ကြောက်ကြောက်လန့်လန့် ဖြစ်သွားစေသည်။

တင်းဖန်ချိုး၏ အမူအရာတို့က မှုန်မှိုင်းလာကာ သတ္တိစုစည်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း အယောင်ဆောင်တာ ကျုပ်အပြစ်တွေပါ။ ကျုပ်တစ်ယောက်တည်း အပြစ်မလို့။ သူတို့ကို လွှတ်ပေးပါ ”

မင်ရှစ်ရင်က အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်

“ခင်ဗျားက ကိုယ့်ဘာသာ အပြစ်ခံချင်နေတာပဲ။ ဟူး ကျုပ်ရှစ်စွင်းက သူတို့ကို ချမ်းသာပေးရင်တောင် သူတို့ ဆက်ရှင်သန်နိုင်မယ် ထင်နေလား။ သူတို့က စုန်းအတတ် ထောင်ချောက်မိပြီးသွားပြီ။ သူတို့ကျင့်ကြံဆင့်က မကြာခင် ပျက်စီးသွားမှာပဲ။ ဒီမှော်မန္တန်က ချိုးဖောက်ဖို့ ခက်တယ်။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ရှစ်စွင်းဆီက အကူအညီ မတောင်းသရွေ့ပေါ့ ”

“ အာ …” တင်းဖန်ချိုး စိတ်ထဲ လေးလံသွားတော့သည်။ သူ့အနေနှင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ်အား အကူအညီတောင်းရန် သတ္တိမရှိပါချေ။

လုကျိုးက ထိုယင်ကောင်နှစ်ကောင်အား ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ့လေးယောက်မြောက် တပည့် မင်ရှစ်ရင် ပြောသည်က မှန်ပေသည်။ အတုနှစ်ယောက်က သေဖို့များသည်။ သူက ကောင်းကင်ကြီးဆီ မော့ကြည့်ကာ ‘ အချိန်ရောက်တော့မယ် ’

လုကျိုးက ပိအန်းကို ခေါ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် မိုးကုပ်စက်ဝန်းဆီမှ သူ့ဆီ ပျံသန်းလာနေသည့် စာပို့ငှက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှောင်ယွမ်အာက ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်၏။ သူမက လက်ကို မြှောက်လိုက်သည့်အခါ စာပို့ငှက်လေးက စာကို နာနာခံခံ ချပေးသွားသည်။

“ ရှစ်စွင်း ဒါက ဟိုအရှက်မဲ့တဲ့လူဆီက စာပဲ ”

လုကျိုးက ရှောင်ယွမ်အာသည် ‘ အရှက်မဲ့တဲ့လူ’ က မည်သူကို ရည်ညွှန်းမှန်း တန်းသိလိုက်သည် “ ဖတ်လိုက် ”

ရှောင်ယွမ်အာက စာကို ဖွင့်ကာ ခပ်ကျယ်ကျယ်ဖတ်လိုက်သည်။

“ ချန်ပေ့က ကျုပ်ကို ယွီလုံရွာအကြောင်း စုံစမ်းဖို့ ပြောထားပေမဲ့ အချိန်တော့ ယူရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးသတင်းကိုတော့ ပေးနိုင်တယ်။ ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်ဆီ မသွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ချန်ပေ့ရဲ့ ရှစ်ယောက်မြောက်တပည့် မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်က ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင် အပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေတယ်။ ဒါနဲ့ ကျုပ်ကို ကတိပေးထားတဲ့ ဓားက ဘယ်လောက် ကောင်းလဲ ”

ရှောင်ယွမ်အာက စာကို ဖတ်ပြီးသည့်နောက် မင်ရှစ်ရင်နှင့် တွမ့်မူရှန်းတို့၏ အမူအရာက ချဉ်စုတ်စုတ် ဖြစ်လာလေသည်။

“လောင်ပါ့ တစ်ယောက် နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက မလုံလောက်သေးဘူး ထင်တယ်။ သူ့ကျင့်ကြံဆင့်လေးနဲ့ ရှစ်စွင်းကို စောင့်ပြီး တိုက်ရဲရတာလဲ ”

“ အဲဒီ ဆရာကို စော်ကားတဲ့ ငမိုက်သားတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် အရှင်လတ်လတ် အရေသွားခွာခဲ့မယ်”

လုကျိုးက လက်မြှောက်ကာ သူ့တပည့်များ ပြောနေသည့် စကာအား ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“လောင်ပါ့က အမြဲတမ်း အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်တတ်သူဆိုတော့ သူ့စွမ်းရည်လေးနဲ့ ငါ့ကို လုပ်ကြံရဲလောက်အောင် သတ္တိရှိမှာ မဟုတ်ဘူး ”

မင်ရှစ်ရင်က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည် “ အဲဆို သူက ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်မှာ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ ”

“ သမာသမတ်ဂိုဏ်းက ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် အမြဲယူဆထားတာလေ။ လောင်ပါ့က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကနေ ထွက်သွားပေမဲ့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ်က ဒီလိုတွေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငရဲဂိုဏ်း၊ မဟူရာကွန်ယက် နဲ့ လောင်ပါ့ရဲ့ ကျားတောင်ရိုးဂိုဏ်းက သူတို့ပစ်မှတ်ပဲ။ လောင်ပါ့က ဒီအခွင့်အရေးနဲ့ လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်မယ် ” တွမ့်မူရှန်းက အကြောင်းအရာကို ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ စစ်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရှစ်ရှိုးပြောတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ လောင်ပါ့က ဒီလောက်သတ္တိမရှိဘူးလို့ ထင်တုန်းပဲ။ နောက်ကွယ်ကလူက ချီရှစ်တိပဲ ဖြစ်ရမယ်” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်အသာသပ်ကာ “လောင်ပါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းက ဘယ်လောက်အားကောင်းလဲ ”

မင်ရှစ်ရင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး “ လောင်ပါ့ရဲ့ စွမ်းအားက စကားထဲ ထည့်ပြောစရာ မလိုပေမဲ့ သူ့စကားကို နားထောင်တဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေတော့ ရှိတယ်။ သူတို့က လမ်းပေါ်မှာ နေရာအနှံ့ ရှိတယ်။ ဒီလောကမှာ ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးက ကျင့်ကြံဆင့် မြင့်မားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ မဟုတ်ဘဲ လူတွေရဲ့ စိတ်ပဲ။ စစ်ပွဲကသာ တကယ်ကြောက်ဖို့ အကောင်းဆုံး ”

ဤသည်မှာ ရှေးခေတ်အခါကတည်းက ဖြစ်၏။ ကျင့်ကြံသူများကြားက တိုက်ပွဲမှာ ပုံမှန်ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသော်လည်း ပြည်သူများပါ ပါလာသည့် စစ်ပွဲက အသက်များဆုံးရှုံးကြသည်။

ရှောင်ယွမ်အာက ဝင်ဖြတ်ပြောလိုက်၏ “ ပါ့ရှစ်ရှိုးက စစ်ပွဲစဖို့ လုပ်နေတာလား ”

လုကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လက်အသာဝေ့ကာ “ မင်းတို့အားလုံး ကျောက်စိမ်း ယဇ်ပလ္လင်ဆီ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ကြ ”

“ ဟုတ် ရှစ်စွင်း ”တွမ့်မူရှန်း၊ မင်ရှစ်ရင်နှင့် ရှောင်ယွမ်အာက တစ်ပြိုင်နက် ဖြေလိုက်ကြသည်။

…

အခန်း (၁၀၇) လောင်ပါ့ လူလိမ်

လုကျိုးက ပိအန်းကိုအချက်ပြလိုက်သည်။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီးကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပိအန်းက ချက်ချင်းပင် အင်မတန်သိမ်မွေ့ကျိုးနွံသွား၏။ သူ၏အစွယ်များကို ရုပ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိမ့်ပေးလိုက်သည်။

လုကျိုးက ပိအန်း၏နောက်ကျောပေါ်အလွယ်တကူ ခုန်တက်လိုက်၏။ “ယွမ်အာ”

“လာပါပြီ” ရှောင်ယွမ်အာက သူမသည် စီးတော်ယာဉ်ပေါ်တက်ခွင့်မရှိဟုတွေးနေခဲ့တာပဲဖြစ်သည်။ သူမက ပိအန်းပေါ်အမြန်ခုန်တက်လိုက်၏။

ထိုစဉ် မင်ရှစ်ရင်က ဒဏ္ဍာရီလာစီးတော်ယာဉ် နတ်ခြင်္သေ့ကို သတိရသွားသည်။ သူက မဝံ့မရဲပြောလိုက်တော့၏။ “ရှစ်စွင်း ကျွန်တော်တို့ကကော”

“သူ့ကို မင်းတို့နဲ့အတူခေါ်လာပြီး မင်းတို့ဘာသာပြန်လာခဲ့” လုကျိုးက ထူးမခြားနားပြောလိုက်ပြီး တင်းဖန်ချိုးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“...”

မင်ရှစ်ရင်က သူ့ဆရာ၏အဖြေကြောင့် မှင်သက်နေစဉ် လုကျိုးက ပိအန်းကို ထွက်ခွာရန်အမိန့်ပေး လိုက်ပြီး ပိအန်းက လေထဲသို့ခုန်တက်သွားတော့၏။ သူတို့က မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအတွင်း လေပြင်းတစ်ချက်ပမာ ပျောက်ကွယ်သွားရန် အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပေ။ သူက တစ်ချက်နောက်ကျ သွားပြီးနောက် အရိုအသေပေးကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့ ရှစ်စွင်း။ ကျွန်တော့်ဘာသာ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်”

တွမ့်မူရှန်းက ခေါင်းခါပြီးနောက်ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ကို မကြည့်နဲ့။ ငါ ငါ့ဘာသာငါပြန်မှာ”

“စန်းရှစ်ရှိုး အဲ့ဒီလို ဆိုလိုတာမဟုတ်ဘူး။ ရှစ်ရှိုးရဲ့ ခွန်အားနဲ့ကျင့်ကြံဆင့်က ကျွန်တော့်ထက် ပိုကောင်းတယ်။ ကျွန်တော့်ထက်ပိုမြန်တာပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီလူကို ခေါ်သွားသင့်တယ်။ ဒါဆိုရင် ရှစ်စွင်းအတွက် ကျွန်တော်တို့တွေက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး” မင်ရှစ်ရင်က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

တွမ့်မူရှန်းက သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်လျက်ပြောလိုက်၏။

“မင်းပြောတာ အဓိကကျတာပဲ။ ဒီလိုဆိုမှတော့ ငါ့ရဲ့ နယ်ရှင်လှံကို သယ်လာခဲ့”

သူကပြောပြီးသည်နှင့် မင်ရှစ်ရင်အား နယ်ရှင်လှံကို ပေးလိုက်သည်။ ပြီးနောက် တင်းဖန်ချိုးကို ဆွဲခေါ်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တင်းဖန်ချိုးကို မပြီးနောက် ကောင်းကင်ထဲသို့ ခုန်တက်သွားတော့၏။

“အမ်း ညီလေး မင်းက ဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေသေးတာလဲ”

“ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်းလာပြီ” မင်ရှစ်ရင်သည် သူ၏ကနဦးချီများကို လှည့်ပတ်လျက် လေထဲခုန်တက်လိုက်သည်။ သူက အသက်ရှူနေစဉ် ရေရွတ်ပြောလိုက်၏။

ဒီတုတ်နဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သေးတာကိုး။

နယ်ရှင်လှံသည် အနဲဆုံး တစ်ရာကတ္တီခန့်လေးပေ၏။ ယင်းကို ရှစ်စွင်းက အသိအမှတ်ပြုထားပြီး ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏အရည်အသွေးက တိုးတက်လာ ပြီး အလေးချိန်ကလည်း အဆပေါင်းများစွာတိုးလာတော့၏။

မင်ရှစ်ရင်က သက်ပြင်းချပြီး သူ့ဘာသာသူတွေးလိုက်သည်။

“ငါ တင်းဖန်ချိုးကို သယ်သွားရင် ပိုကောင်းမှာကို”

ထိုစဉ် ဆိပ်ခံတံတားကလည်း အပြည့်အဝ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ပိအန်းထွက်သွားပြီးမှ ဆင်ဘုရင်သည် ခြေကြွနိုင်တော့တာပဲဖြစ်သည်။ သူက တင်းဖန်ချိုး၏ တပည့်နှစ်ဦးဆီ လျှောက်သွားလိုက်၏။ မကြာမီ၌ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးသွားစဉ် စုန်းထောင်ချောက်က ထျန်းကျန့်မြစ်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာ၏။ ယင်းက အတန်ကြာ တောင့်ခဲသွားပြီးနောက် အမြီးကုပ်ကာ တောအုပ်ထဲဝင်ပြေးတော့သည်။

ထပ် ထပ် ထပ်

မမှန်းဆနိုင်သော အရှိန်ဖြင့်ပြေးကာ တောအုပ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

မြစ်၏အပေါ်ယံရှိစုန်းထောင်ချောက်က အရှိန်တို့တိုးလာလေသည်။ တင်းဖန်ချိုး၏ တပည့်နှစ်ဦး အပါအဝင် ဆိပ်ခံတံတားတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားရန် အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ချေ။

ထိုစဉ် လုကျိုးနှင့်ရှောင်ယွမ်အာကမူ ပိအန်း၏ နောက်ကျောပေါ်တွင်ထိုင်လျက် ကျောက်စိမ်း ယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ ခရီးဆက်နေကြပြီဖြစ်သည်။

“ရှစ်စွင်း တပည့်တို့တွေ ရှစ်ရှိုးတို့ကိုစောင့်သင့်လား” ရှောင်ယွမ်အာက မေးလိုက်၏။

“မလိုဘူး” ပိအန်း၏အရှိန်ဖြင့်ဆို အလွန်ဆုံးမှာ ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်ကို ရောက်ရန် အချိန်လေးနာရီသာ ယူရမှာဖြစ်သည်။ သူ၏အတွေးများကို အစီစဉ်တကျဖြစ်စေရန် အချိန်တချို့ လိုချင်ပြီး ကြိုမမြင်ရသည့် ဖြစ်ရပ်များအတွက် ပြင်ဆင်ထားချင်၏။ သူက စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ့တွင်ယခု ကုသိုလ်အမှတ် ၄၈၁၂ ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

“အသုံးပစ္စည်းတွေ” လုကျိုးက စိတ်ထဲခေါ်လိုက်၏။ မျက်နှာပြင်ပေါ်လာချိန်တွင် သူက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကျုံ့သွားသည်။

အသေရိုက်ချက်ကတ်က ယခု အမှတ်ခြောက်ရာဖြစ်၏။

“လခွမ်း” လုကျိုးသည် ထိုအရာကိုမြင်သောအခါ မကျိန်ဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ရှစ်စွင်း။ တစ်ယောက်ယောက်က ရှစ်စွင်းကို ဒေါသထွက်အောင်ထပ်လုပ်ပြန်ပြီလား။ သူ့ကို ဖမ်းပြီး ရှစ်ပိုင်းဖြတ်ပစ်မယ်” ရှောင်ယွမ်အာက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်သည့်အချိန်တွင် လုကျိုးဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လုကျိုးက သူ၏သတိတရားတို့ကို ပြန်ထိန်းလျက် လက်ကိုယမ်းလိုက်တော့သည်။ သူ့ဘာသာသူ ဆက်လက်တွေးနေ၏။

အသေရိုက်ချက်ကတ်ရဲ့တန်ကြေးက မြင့်လာပြီ ဒါပေမဲ့ စင်းလုံးချော ကတ်ရဲ့တန်ကြေးက အမှတ်ငါးရာပဲရှိသေးတယ်။ ဈေးနှုန်းကွာဟချက်က ဝယ်ယူနိုင်တဲ့ အကြိမ် အရေအတွက်နဲ့ သက်ဆိုင်နေတာပဲဖြစ်ရမယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒီကတ်တွေက သိပ်အစွမ်းထက် လွန်းတာကြောင့် ကန့်သတ်ချက်အနေနဲ့ ဈေးတွေကို တိုးဖို့စနစ်ကတွေးနေတာလား။

ယခင်က လုကျိုးသည် အသေရိုက်ချက်ကတ်ကို မကြာခဏအသုံးမပြုခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် တန်ကြေး၏ တိုးမြှင့်မှုကို မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ထိုကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော ကတ်များကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲဖြစ်သည်။ ဆိုရလျှင် တန်ကြေးက အမှတ်ငါးရာတွင် ရှိနေပါက သူသည် အသေရိုက်ချက်ကတ်တစ်ကတ်ရှိလျှင် သူတစ်ဦးတည်းဖြင့် မိုးအောက်မြေပြင်တွင် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်လက်ရွေးစင်များကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပေသည်။ ထိုနည်းဖြင့် သူ အသုံးပြုခဲ့သည့် ကုသိုလ်မှတ်အရေအတွက်ကို နှစ်ဆတောင်ရနိုင်ပေ၏။

ထင်တဲ့အတိုင်းပဲစနစ်က ငါ့ကို ဒီဟာကွက်တွေဖြည့်ခွင့်မပေးဘူး။ ကံကောင်းတာက တန်ကြေးက သိပ်မမြင့်လို့ ငါဒါကိုလက်ခံနိုင်သေးတယ်။

လုကျိုးက မှတ်စုချမှတ်ပြီးနောက် အသုံးပစ္စည်းကတ်များ အပေါ်တွင် သိပ်မမှီခိုမိစေရန် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြင်ဆင်ထား၏။ မကြာမီ၌ သူ၏ခွန်အားကို တိုးတက်အောင်လုပ်ရပေမည်။ စိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေးဖြင့် လုကျိုးက လိုလိုမယ်မယ်နောက်ထပ် အသေရိုက်ချက်ကတ်တစ်ကတ်ကို ဝယ်လိုက်သေးသည်။

ဒါပြီးရင် အသေရိုက်ချက်ကတ်တွေကို သုံးဖို့စိတ်ထဲမှာပိုသတိထားရတော့မယ်။ ဒီလိုဆိုတော့ နောင်ကျ ခုခံခြင်းအသုံးပစ္စည်းကတ်တွေကို သုံးစသင့်ပြီပဲ။

လုကျိုးကဆွဲချလိုက်၏။ ကတ်အသစ်များက အသုံးပစ္စည်းကတ်နေရာတွင် ပေါ်လာတော့သည်။

“သေရေးရှင်ရေး ကုသခြင်း။ ဒဏ်ရာကို သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကုသပေး၏။ တန်ကြေး ကုသိုလ်အမှတ်သုံးရာ”

“မိုးကြိုးပေါက်ကွဲခြင်း။ မိုးကြိုးစွမ်းအင် ကနဦးချီကို ထုတ်ဖော်ပေးသည်။ ရိုက်ချက်နှုန်း ငါးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း။ ထိခိုက်သည့်နှုန်း သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း။ သေစေနိုင်သည့်နေရာထိခိုက်သည့်နှုန်း တစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း။ သတ်ဖြတ်သောနှုန်း တစ်ရာခိုင်နှုန်း။ တန်ကြေး ကုသိုလ်မှတ်တစ်ရာ”

ဒါတွေက အသုံးမဝင်ဘူးပဲ။ ငါ့ရဲ့လက်ရှိအရည်အချင်းနဲ့ အခုဆို ငါ့ကို ဘယ်သူက ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ။ အသုံးမဝင်တဲ့ကတ်တွေပဲ။ ဒုတိယကတ်ကတော့ ပိုတောင် အသုံးမဝင်ဘူး။ သတ်ဖြတ်နိုင်တဲ့နှုန်း တစ် ရာခိုင်နှုန်းပဲကို ကုသိုလ်အမှတ်တစ်ရာနဲ့ရောင်းနေသေးတယ်။ အသေရိုက်ချက်ကတ်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။ အသုံးမဝင်လိုက်တာ။

အသစ်ပေါ်လာသော အသုံးပစ္စည်းကတ်များက ပိုပိုပြီး အသုံးမဝင်လာတာကို လုကျိုးရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်၏။ သုတေသနပြုလုပ်ပြီးနောက် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်များ ဝယ်ယူသည်မှအပ ကံစမ်းမဲများက ကုသိုလ်မှတ်များကို သုံးရခြင်း၌ ပိုပြီးထိုက်တန်နေပုံရသည်။ သို့သော် ယခုကံစမ်းရန် ကြိုးစားရမည့်အချိန်မဟုတ်ပေ။

“ရှစ်စွင်း ကျွန်မတို့တွေ ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်ကို ရောက်ခါနီးပြီ” ရှောင်ယွမ်အာက အဆောက်အဦကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ အဆောက်အအုံထက်တွင် လုံးဝန်းသော ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်ရှိနေသည်။ မိုးနှင့်မြေကြား၌ ရပ်တည်နေသော အမွှေးနံ့သာအိုးနှင့် တူနေပေ၏။

သမာသမတ်ဂိုဏ်းက ကောင်းကင်ကို ကိုးကွယ်ပြီး မြေပြင်ကို အလေးထားသည်။ သူတို့က တပည့်များ၊ သို့မဟုတ် သူတို့ကျင့်စဉ်များ၊ ပညာရပ်များကို သင်ကြားပေးရန် တံခါးဖွင့်ကြိုဆိုသည့် အချိန်တိုင်းတွင် ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်၌ ပြုလုပ်ကြ၏။ ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်က ဘေးပတ် ပတ်လည်တွင် သိပ်သည်းသော တောအုပ်ဖြင့် ဝန်းရံခံထားရသည်။

“အရှေ့အရပ်ကိုသွား” လုကျိုးက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ရှစ်စွင်း တပည့်တို့တွေ ဘာကြောင့် အရှေ့အရပ်ကို သွားမှာလဲ” ရှောင်ယွမ်အာက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်တော့သည်။

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်လျက်ပြောလိုက်၏။

“လူလိမ်ကျူးဟုန်ကုန်းက အဲ့ဒီမှာ စောင့်နေတယ်ဆိုမှတော့ သူ့ကို ဖမ်းဖို့ဒီအခွင့်အရေးကို ငါ သုံးရမှာပေါ့”

ရှောင်ယွမ်အာသည် အစာကောက်နေသည့် ကြက်ပေါက်လေးပမာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တော့၏။ “အဲ့ဒီ သစ္စာဖောက်ကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ ရှစ်စွင်းအတွက်ကူညီမယ်”

ပိအန်းသည် မယုံနိုင်စရာကောင်းသည့် အရှိန်ဖြင့်လှုပ်ရှားလိုက်၏။ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းတွင် သူတို့က ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်၏ အရှေ့ဖက်ခြမ်းရှိတောအုပ်ထဲသို့ ရောက်လာကြသည်။

လောင်ပါ့၏နောက်လိုက်နောက်ပါများက အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူများနှင့် လူသားများသာဖြစ်သည်။ သူတို့က ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်ကို ဖြိုလှဲချင်လျှင် သူတို့ဉာဏ်ရည်ကို အသုံးပြုရမည်။ သို့သော် လောင်ပါ့အဖို့ တစ်ပါးသူကို အကောက်ကြံနိုင်ရန်က ပြောဖို့တောင်မြင့်မားလွန်းနေသည်။ ထိုအကြောင်းပြချက်ကြောင့် နောက်ကွယ်ကနေ အမိန့်ပေးညွှန်ကြားနေသည့်သူက စီဝူယာဆိုတာ လုကျိုးသေချာနေသည်။

ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်သည် မြင့်မားပြီး သီးခြားဆန်၏။

“ဒီလိုဆိုတော့ မီးက လှုပ်ရှားဖို့အကောင်းဆုံးပဲ။ တောအုပ်၏အရှေ့ဖက်ခြမ်းက မီးစတင်ရန် နေရာကောင်းဖြစ်သည်။ လုကျိုးက စိတ်ပြင်ဆင်ပြီးသည်နှင့် ပိအန်းကို အဓိကနေရာဆီ သွားခိုင်းလိုက်သည်။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း ဘန်း

ထိုစဉ် တောအုပ်ထဲ၌ ပြင်းထန်သည့် တိုက်ခိုက်သံများကို ကြားနေရ၏။

“ဟမ်” လုကျိုးက ရပ်တန့်လိုက်ကာ သံသယဖြစ်လာသည်။

“ရှစ်စွင်း သူတို့က စတိုက်ခိုက်နေကြပြီ” ရှောင်ယွမ်အာသည် သစ်ပင်များကြားရှိ ကျင့်ကြံသူများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

သူတို့က အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူများဖြစ်ကြသည်။ ထိခိုက်စေရန် သူတို့၏လုပ်နိုင်စွမ်းက အကန့်အသတ်သာရှိသည်။

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်လျက်ပြောလိုက်သည်။ “လူလိမ်ရဲ့အစီအစဉ်ကို မြင်နိုင်သလိုပဲ”

ယခုဆို ရှောင်ယွမ်အာက စိတ်မရှည်လက်မရှည်ပုံပေါ်နေပြီး ပြောလိုက်၏။

“ရှစ်စွင်း မြန်မြန်ဆင်းကြရအောင်။ တပည့်သွားတိုက်ခိုက်ချင်တယ်”

“အရိုအသေမဲ့လိုက်တာ” လုကျိုးက အသံမြှင့်လိုက်၏။ ငါ ဒီကောင်မလေးကို နောက်ပိုင်း အလိုလိုက်တာများနေတာပဲဖြစ်ရမယ်။ ပိုပိုပြီး စည်းကမ်းမဲ့လာတယ်။

လုကျိုးက အသံမြှင့်လိုက်ချိန်၌ ရှောင်ယွမ်အာ၏ ပခုံးကကျုံ့သွားကာ နာခံစွာပြောလိုက်၏။

“တပည့်မှားပါတယ်”

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

တိုက်ပွဲက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည်။ တိုက်ပွဲတွင် ကျင့်ကြံသူများစွာ ပိုမိုပါဝင်လာတော့၏။ ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်၏ တပည့်များက အဖွဲ့ငယ်လေးများထဲတွင် ပေါ်လာပြီး သူတို့က အပြာနုရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ အတိုက်အခိုက်ပြုချိန်က သူတို့သေဆုံးနှုန်းကို တိုးစေသည်။

လုကျိုးက သက်ဆင်းတော့မည့်အချိန်တွင် ဇက်ကျိုးလောက်သည့်အရှိန်ဖြင့် ပုံရိပ်နှစ်ရိပ်က သူ့ကို ကျော်တက်သွားတော့သည်။ ပုံရိပ်တစ်ခုက နောက်ထပ်ပုံရိပ်တစ်ခုထက်မြန်နေပေ၏။

လုကျိုးက ထိုပုံရိပ်များထဲမှ တစ်ခုကို ချက်ချင်းမှတ်မိသွားသည်။ ဦးဆောင်လာသည့်သူက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ အဌမမြောက်တပည့် ကျူးဟုန်ကုန်းပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျူးဟုန်ကုန်းကို ရှာဖွေရန်အတွက် ဝေးလံစွာသွားရမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်ငြား ကျူးဟုန်ကုန်းက သူ့ရှေ့သို့ သူကိုယ်တိုင်အရောက်လာပို့တော့သည်။

“လူလိမ်” လုကျိုးက တွေဝေမနေဘဲ ချုပ်နှောင်ခြင်းလှောင်အိမ်ကတ်ကို အသုံးပြုလိုက်၏။ ရွှေရောင်လှောင်အိမ်ကို သူ၏လက်ဖဝါးထဲမှ ပစ်ထုတ်လိုက်ကာ ချက်ချင်းပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

တစ်ချိန်ထဲတွင် လောင်ပါ့ကျူးဟုန်ကုန်းက ထူးဆန်းသည့်အန္တရာယ်ရှိသော စွမ်းအားသူ့နား နီးကပ်လာတာကို ရုတ်တရက်ခံစားမိလိုက်သည်။ အလိုလိုမော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏စိတ်က ဗလာကျင်းသွားတော့၏။ “မ မဖြစ်နိုင်တာ။ ရှစ်စွင်း ငါတော့သေပြီပဲ”

…

အခန်း (၁၀၈) ဖမ်းဆီးမှုနှင့် ကံစမ်းမဲ

အကယ်၍ လူတစ်ယောက်က ကံဆိုးနေလျှင် ရေအေးသောက်လျှင်ပင် သွားကြားညှပ်နေမည် ဖြစ်၏။ ကျူးဟုန်ကုန်က ယခု အလွန်ကံဆိုးနေကြောင်း ခံစားမိလာသည်။ သူက ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်တွင် သူ့ရှစ်စွင်းနှင့် ဆုံရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သောကြောင့် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည်မှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ကျူးဟုန်ကုန်းနောက် လိုက်ဖမ်းနေသည့် ကျင့်ကြံသူများက ရပ်ကာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျူးဟုန်ကုန်းဆီ လေးထောင့်စက်စက် လှောင့်ချိုင့်တစ်ခု လေထဲမှ ကျရောက်လာလေ၏။

‘ ငါတော့ ထိတော့မယ် တူတယ်။ ငါ့ကံကောင်းနေတယ်’

လုကျိုးက ကျေကျေနပ်နပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက ရေရွတ်လိုက်သေး၏။

“ ငါ ကံစမ်းမဲ စမ်းကြည့်သင့်တာ ”

“ ရှစ်စွင်း ဘာကံစမ်းကြည့်တာတုံး ”

လုကျိုးက ရှောင်ယွမ်အာကို လျစ်လျူရှုထားလေသည်။ သူက ချုပ်နှောင်လှောင်ချိုင့်ကတ်အပေါ်သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားလိုက်သည်။ လှောင်ချိုင့်က ရုတ်တရက် ကြီးမားလာပြီးနောက် စိုက်ဆင်းလာကာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ ဟုတ်ပေသည်။ အမှန်တကယ် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ကျင့်ကြံသူတို့လည်း ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။

လုကျိုး၏ အမူအရာမှာ မှုန်မှိုင်းလာလေ၏။ ထိုကတ်က ကုသိုလ်ရမှတ် ၂၀၀ ကျသင့်ပြီး ဤအတိုင်း ဆုံးရှုံးသွားလေပြီ။

‘ နောက်တစ်ခု ထပ်သုံးသင့်လား။ ငါ လွဲသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဒီကတ်က ထိနိုင်ခြေ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိတာဆိုတော့ ခဏတိုင်း ထပ်ကာ ထပ်ကာ လွဲနေရင် ငါ ကုသိုလ်ရမှတ်အများကြီး ဖြုန်းတီးသလို ဖြစ်မသွားဘူးလား ’

လုကျိုးက စဉ်းစားနေစဉ် လောင်ပါ့ ကျူးဟုန်ကုန်းက ပျော်ရွှင်သွားလေသည်။ သူက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။

“ကြည့်ရတာ ရှစ်စွင်းက ငါ့ကို တမင် လွှတ်ပေးလိုက်တာနေမယ်”

‘ မြန်မြန် ပြေးရမယ်’

ကျူးဟုန်ကုန်းက တောအုပ်အတွင်း လျှပ်စီးအလား ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ သူ့အမြန်နှုန်းက နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးချေ နယ်ပယ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လေသည်။

လုကျိုးတွင် ဒဏ္ဍာရီလာ စီးတော်သားရဲ ပိအန်း ရှိသည်။ အကယ်၍ သူသာ လိုက်ဖမ်းပါက ကျူးဟုန်ကုန်းအား အသာလေး ဖမ်းနိုင်သည်။ ပြဿနာမှာ သူက လောင်ပါ့ကို ဖမ်းဆီးလိုလျှင် အသုံးပစ္စည်းကတ် ထုတ်သုံးဖို့ လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ရှောင်ယွမ်အာက အားကောင်းသော်လည်း လောင်ပါ့နှင့် ရင်ဆိုင်ဖို့အထိ မသန်စွမ်းသေးပေ။ ထို့အပြင် သူက လက်ရှိ အခြေအနေကို ကောင်းကောင်းဖမ်းဆုပ်မိသည်။ သူက ကာကွယ်မှုအတွက် ရှောင်ယွမ်အာအား ဘေးနားခေါ်ထားဖို့ လိုအပ်နေသည်။ ကံစမ်းမဲက ပေးသည့် စိတ်ဒဏ်ရာမှ ဆိုးဆိုးရွားရွား ခံစားချက်မျိုး ရနေမိသည်။

‘ ထားလိုက်တော့ … နောင်တစ်ခါမှ ဖမ်းတာပေါ့။ ဒီကောင်စုတ် ကံကောင်းသွားတယ်။ နောင်ကျ ငါ့ကံကို မစမ်းခင် သူ့ကို အရင်ဖမ်းရမယ် ’

အကယ်၍ လုကျိုးသာ ကျူးဟုန်ကုန်းကို ဖမ်းလိုလျှင် မခက်ခဲပေ။ သူက လောကတွင် အချိန်နှင့် အခွင့်အရေးများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည် မဟုတ်ပါလော။ သူ့တွင် အရေးကြီးကိစ္စ ရှိနေသောကြောင့် ကျူးဟုန်ကုန်းအား ခဏတာ လွှတ်ပေးထားလိုက်မည်။

“ ရှစ်စွင်း ရှစ်စွင်း .. မြန်မြန် သစ္စာဖောက် ထွက်ပြေးသွားပြီ” ရှောင်ယွမ်အာက စအော်တော့သည်။

“ ကိစ္စမရှိဘူး” လုကျိုးက လက်အသာဝှေ့ကာ “ ငါလည်း တခြားလုပ်စရာ ရှိသေးတယ် ”

“အိုး” ရှောင်ယွမ်အာက ကျူးဟုန်ကုန်း ထွက်ပြေးသွားရာ တောအုပ်သို့ နှမြောတသဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လုကျိုးက အစိမ်းရောင်ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်ဆီ သွားတော့မည့်အချိန် ကျူးဟုန်ကုန်းနောက် လိုက်ဖမ်းသော ကျင့်ကြံသူက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ ဆရာကြီး ”

လုကျိုးက လှည့်ကြည့်လိုက်သည် “ မင်းလား ”

ထိုအမျိုးသားက တိုက်ပွဲအနား ရပ်နေလေသည်။ သူ့ဆီမှ မောက်မာသည့် အငွေ့အသက်တို့ ထွက်ပေါ်နေပြီး သူ့ဘေးနား ကမောက်ကမဖြစ်မှုနှင့် မဆိုင်သလို ရပ်နေသည်။ ထိုလူက မိစ္ဆာဘုရားကျောင်း၏ တတိယကျောင်းထိုင် သွမ့်ရှင်းမှလွဲ၍ အခြားလူ မဟုတ်ပေ။ လုကျိုးသည် ယူနန်၏ စင်မြင့်အထက်တွင် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူး၏။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှ အကြီးအကဲနှစ်ယောက် အစိမ်းရောင်ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်အထက် ပြန်လည် တွေ့ဆုံကြသည်မှာ အမှန်တကယ် ထူးဆန်းနေသည်။ သူတို့က နေရာနှင့် မသက်ဆိုင်သလို ဖြစ်နေ၏။

“ဆရာကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ ကျုပ်က ရှောင်သွမ့်ရှင်းပါ”(ရှောင်က မျိုးရိုးမဟုတ်၊ ဂျူနီယာဆိုပြီးသုံးနှုန်းပြောဆိုတာ) သွမ့်ရှင်းက ကျူးဟုန်ကုန်းနောက်လိုက်ဖမ်းစဉ် ပိအန်းနှင့် လေထဲ ရွှေရောင်လှောင်ချိုင့်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက ဤလူအိုကြီးအား ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်၏။ ဗုဒ္ဓကိုယ်တော်ကြီး ရှိနေသဖြင့် သူက လိုက်ဖမ်းခြင်းအား လက်လျော့ရုံမှအပ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်အသာသပ်ကာ “ မိစ္ဆာဘုရားကျောင်းက သမာသမတ်လမ်းစဉ်နဲ့ ရေနဲ့မီးလို အမြဲတမ်း ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတာလေ။ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ ”

သွမ့်ရှင်းက ရိုရိုကျိုးကျိုး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ မိစ္ဘာဘုရားကျောင်း ကျောင်းထိုင်က သူနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန့်တို့ မိစ္ဆာတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ ဆွေးနွေးစရာရှိတယ်ဆိုတာနဲ့ ကျုပ်တို့ကို လာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်လို့။ သူ့ကို အဖော်ပြုပေးပြီး လိုက်လာတာ ”

သူ့စကားအဆုံးတွင် ဘယ်ညာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ ဆရာကြီးကို ဒီမှာတွေ့ရမယ် မထင်ထားမိဘူး ”

လုကျိုးက လက်အသာဝှေ့ကာ တိုက်ပွဲကို ဆက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကြည့်ရတာ အပြီးသတ်သွားပုံပေါ်၏။ တစ်ဖက်လူက တွန်းချခံလိုက်ရသည်။

“ ဒီမှာဘာဖြစ်နေတာလဲ ” လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။

သွမ့်ရှင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ မိစ္ဆာဘုရားကျောင်းက လူအများကို မသိစေချင်သောကြောင့် လျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ် ထားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး သတိထားခဲ့သော်လည်း သူတို့အပြုအမူများကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သေး၏။ ကျူးဟုန်ကုန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ကမ္ဘာကြီးဆီ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကြေညာလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ် လျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ် ထားရှိဖို့ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ရှာသည်။ ထိုအကြောင်းအရင်းကြောင့် သူက ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည် “ မိစ္ဆာဘုရားကျောင်းရဲ့ အကွက်တွေ ပေါ်သွားပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်က ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ်ရဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို ခေါ်ပြီး မိစ္ဆာဘုရားကျောင်းကို ဖြိုခွင်းဖို့ သဘောထားကွဲလွဲအောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် အခြေအနေတွေက ရုတ်ရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေတာ။ ဆုံးရှုံးမှုလည်း တော်တော်များတယ် ”

လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

‘ လောင်ပါ့က ဒီလိုအကြံအစည်မျိုး တွေးမိမှာ မဟုတ်ဘူး။ မှန်းနေဖို့တောင် မလိုတော့ဘူး။ အဲဒါ လောင်ချီ စီးဝူယာ့ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ် ’

လုကျိုးက တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည့် ကျင့်ကြံသူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ အရှိန်အဝါနှင့် ကျင့်ကြံနည်းစနစ်များအရ သူတို့ကြား ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ်မှ ကျင့်ကြံသူအများအပြား ပါဝင်နေပေသည်။

သွမ့်ရှင်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်ကို ဘာလို့ တစ်ချက်တည်းနဲ့ မနှိမ်နင်းလိုက်တာလဲ ဆရာကြီး … တကယ်လို့ ကျုပ်တို့သာ သူ့ကို ဖမ်းမိရင် ကျုပ်ဘုရားကျောင်းရဲ့ နာမည်လည်း ရှင်းသွားမှာ ”

“နာမည် ရှင်းသွားမှာလား ” လုကျိုးက မပြောင်းမလဲ မေးလိုက်သည်။

“ မိစ္ဆာဘုရားကျောင်းက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကလေ။ အခု သမာသမတ်ဂိုဏ်းတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတော့ အခြားလူတွေအတွက် ရယ်စရာဖြစ်လာတာပေါ့။ တကယ်လို့ ကျုပ်တို့သာ မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်ကို ဖမ်းနိုင်ရင် အောင်မြင်မှုအကြီးကြီးပဲလေ။ အဲဒီအခါကျ ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ်ရဲ့ အာရုံကလည်း မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်ပေါ် ရောက်သွားမှာပဲ ”

လုကျိုး၏ အမူအရာတို့က မပြောင်းမလဲ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ့အမူအရာတို့က အဓိပ္ပါယ်ဖော်မရပေ။ သူက မုတ်ဆိတ်မွေးသပ်ကာ “ အကြံကောင်းပဲ။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းသားက နောက်ထပ် မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားကို ဖမ်းမိတာဆိုတော့။ သူခိုးက သူခိုးလို့ အော်လိုက်သလိုပေါ့ … စိတ်ဝင်စားစရာပဲ ”

သွမ့်ရှင်းက လုကျိုး၏ စကားကို ကြားပြီး အနည်းငယ် မျက်နှာပူမိသွားသည်။ သူက ခေါင်းကုတ်ကာ “ ဆရာကြီး … မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက ကျုပ်တို့ ဒုတိယကျောင်းထိုင်ကို သတ်ပစ်ခဲ့တာ။ ကျုပ်တို့က မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်ကို ဖမ်းနိုင်ရင် မျှတရုံပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ သူခိုးက သူခိုးလို့ အော်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး ”

ရှောင်ယွမ်အာက ခါးထောက်လိုက်ပြီး “ ရှင်က သူခိုးပဲ ”

အကယ်၍ တခြားကျင့်ကြံသူသာ သွမ့်ရှင်းအား ဤသို့အပြုအမူမျိုးဖြင့် အရှက်ခွဲလာလျှင် ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်မိမည် ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ဆရာကြီးရှိနေသောကြောင့် သူ့အနေနှင့် မစဉ်းစားမဆင်ခြင်ဘဲ မပြုမူရဲပေ။ သူက နေရခက်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး “မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ မှန်တယ် …”

သူက ထိုကြောင်သူတော်များကဲ့သို့ ရွံ့ရှာမုန်းတီးဖွယ်ကောင်းသူ မဟုတ်သော်လည်း လိမ္မာပါးနပ်သူ ဖြစ်၏။ သူက မေးလိုက်သည်။

“ ဒါနဲ့ ဆရာကြီးကရော ဒီကိုဘာကိစ္စများရှိလို့လဲ ”

“ ဟွားဝူတောက်က ဘယ်မှာလဲ ” လုကျိုးက အေးအေးဆေးဆေး မေးလိုက်သည်။

“ ဟွားဝူတောက်လား … ယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲလား။ သူက ဒီရောက်နေတာလား” သွမ့်ရှင်းက အံ့ဩသွားပုံပေါ်သည်။

“ မိစ္ဆာဘုရားကျောင်းက ဒီအကြောင်း မသိထားဘူးလား ”

“ ကျုပ်က ကျောင်းထိုင်ကိုပဲ အဖော်ပြုပေးဖို့ လိုက်လာတာဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို မသိထားဘူး” သွမ့်ရှင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လုကျိုးက အစိမ်းရောင်ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်ကို ကြည့်ကာ “ သူတို့အားလုံးရှိတာလား ”

သွမ့်ရှင်းက ခေါင်းခါကာ “ မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်က နှောင့်ယှက်လိုက်တော့ ကျုပ်ရဲ့ ကျောင်းထိုင်ဆရာက ထွက်သွားပြီ”

လုကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

‘ ဟိုကောင်စုတ် ငါ့အကြံကို ဝင်ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ’

သူက လက်အသာဝှေ့လိုက်ပြီးနောက် ပိအန်းက ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်ဆီ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

………….

ထိုစဉ် ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်ဝန်းကျင်ရှိတောအုပ်ထောင့်တစ်နေရာ၌ …

ကျူးဟုန်ကုန်းက မြေပြင်ပေါ် လှဲချလိုက်သည်။ သူက မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်ပစ်လိုက်၏။ သူ့စိတ်ထဲမှ အကြောက်တရားကြောင့် မောမောပန်းပန်း အသက်ရှုနေရသည်။ သူ တည်ငြိမ်လာပြီးနောက် သူ့မျက်နှာအထက် မှုန်မှိုင်းမှိုင်း အမူအရာကို မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ သူက ခပ်ကျယ်ကျယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ ရှစ်စွင်းက ဘာလို့ရောက်နေတာလဲ။ ငါ ဒါကို မတွေးထားဘူးလေ၊ ချီရှစ်ရှိုး ထွက်ခဲ့ ”

လောင်ချီ စီးဝူယာ့က တောအုပ်အတွင်းမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာသည်။ သူက ခေါင်းခါကာ “ ဒါက မထင်မှတ်ထားတဲ့ ကိစ္စပဲ။ ငါလည်း ရှစ်စွင်း ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး ”

“ မသိဘူး … ဒါက မင်းအကြံအစည်ဆိုတော့ လျော်ကြေးလိုချင်တယ်” ကျူးဟုန်ကုန်းက လက်ဖြန့်ကာ တစ်ခုခုပေးဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

စီးဝူယာ့က ပြုံးလိုက်ပြီး “ ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ … ဒါတွေအားလုံး ငါ့အမှားပါ။ မဟူရာကွန်ယက်က ကျားတောင်ရိုးအတွက် တစ်နှစ်ကုန်ကျငွေ ပေးမယ် ”

“ ဒီလိုမှပေါ့ ” ကျူးဟုန်ကုန်တစ်ယောက် ပို၍ နေလို့ကောင်းလာသည်။ သူက ခေါင်းကုတ်ကာ “ ချီရှစ်ရှိုး ကျွန်တော်တို့တွေ ဒီအစီအစဉ်နဲ့ အခက်အခဲအများကြီး ကြုံခဲ့ရတာလေ။ အဲဒါဘာအတွက်လဲ ”

…