အခန်း (၁၁၂-၁၁၄)

အခန်း (၁၁၂) မင်းက ငါ့ကို မကြောက်ဘူးလား

အားလုံးက လေထဲ မျောလွင့်လာသည့် အရာအပေါ် အာရုံစိုက်ထားကြပြီးနောက် စကားပြောနေသူအား လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဆရာကြီးလား။

သူက ဘာလို့ လူဆိုးကောင်ကို ကူညီပေးနေရတာလဲ။

လုကျိုးက ပိအန်းအနားတွင် ရပ်ပြီး စကားပြောနေသူ ဖြစ်၏။ သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မုတ်ဆိတ်မွေးသပ်ကာ တစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားလိုက်သည်။

တိုက်ပွဲကြည့်နေကြသည့် ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်မှ တပည့်များက ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။

“ဆရာကြီးလား”

“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ ”

“ဆရာကြီးက မိစ္ဆာကို သတ်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ့လက်ထဲက လက်နက်က ဘယ်လိုလုပ် မိစ္ဆာလက်ထဲ ရောက်သွားရတာလဲ ”

ထိုစဉ် ခွဲခွာချိတ်ကောက်က ကျန့်ချိုးချီရှေ့ ရောက်လာသည်။

“အသုံးမဝင်တာတွေ လုပ်နေတာပဲ” ကျန့်ချိုးချီက သူ့အသက်ဓားသွားကို မြောက်လိုက်သည်။ သူက ပြိုင်ဘက်ကို သတ်ပြီး နောက်ဆုံးအရာကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဘန်း

ကျန့်ချိုးချီ၏ ဓားမော့က ခွဲခွာချိတ်ကောက် ပေါ် ကျရောက်လာသည်။

ခွဲခွာချိတ်ကောက်က ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်သက်ရောက်မှုကြောင့် အပြင်းအထန် လည်ပတ်လာပြီး ဆက်တိုက် အောက်သို့ ကျဆင်းလာသည်။

ကျန့်ချိုးချီက ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဒီပစ္စည်းက အသက်ဓားသွားရဲ့ ရိုက်ချက်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိတယ်လား။

သူက ထိုထူးထူးဆန်းဆန်း လက်နက်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ကျန့်ချိုးချီကြောင့် လွင့်စဉ်သွားခဲ့သည့် လက်နက်က ပိုင်ရှင်ကို ရှာတွေ့သွားသည့်အလား မင်ရှစ်ရင်လက်ထဲ တန်းတန်းမတ်မတ် ကျရောက်လာသည်။

“တင် … ခွဲခွာချိတ်ကောက်နဲ့ ဓားအိမ်က ပိုင်ရှင်အဖြစ် အောင်အောင်မြင်မြင် အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပါပြီ။

အဆင့် - ကောင်းကင်အဆင့်၊ ဆုလာဘ် - ကုသိုလ်ရမှတ် တစ်ထောင် ”

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မင်ရှစ်ရင်တွင် ခွဲခွာချိတ်ကောက် မရှိလျှင် အသက်ဓားသွား ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ကျန့်ချိုးချီအား အနိုင်ယူဖို့ မဖြစ်နိုင်လောက်ပေ။ အစပိုင်းတွင် သူက မင်ရှစ်ရင်အား ခွဲခွာချိတ်ကောက် မပေးခင် သူ့အကျင့်စရိုက်ကို အရင်ပြုပြင်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားခဲ့၏။ မင်ရှစ်ရင်က ဆင်ခြင်တုံတရား မရှိဘဲ ကြွားဝါလွန်းလှသည်။ သို့သော်လည်း ဤအရာက အခွင့်ကောင်းဖြစ်သွားပုံပေါ်၏။

လက်နက်က ပိုင်ရှင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်နှင့် မင်ရှစ်ရင်၏ အကြည့်များလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့် ဖြစ်လာရသည်။ သူက သူ့ဆရာကို ကျေးဇူးမတင်ခင် လေထဲ လျှပ်စီးနှုန်းဖြင့် ခုန်ဝင်လိုက်သည်။ နောက်အခိုက်အတန့်လေး၌ သူက ခွဲခွာချိတ်ကောက်ကို အစွပ်မှ ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။ သူက တောင်ပံတပ်ထားသည့် ကျားတစ်ကောင်အလား ကျန့်ချိုးချီဆီ ပြေးဝင်သွားသည်။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း …

ယခင်ထက် ပိုကြီးကျယ်သော စွမ်းအားလှိုင်းက မင်ရှစ်ရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီမှ ထွက်လာလေသည်။ သူ့အမြန်နှုန်းနှင့် လှုပ်ရှားမှုများက အမြန်ဆုံး ဖြစ်နေလေပြီ။ သူက ခွဲခွာချိတ်ကောက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည့်အခါ ကောင်းကင်ယံတွင် မီးပန်းများ ဖြာထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ကြည့်ရသည်မှာ ကောင်းကင်တစ်ခွင် သူ့ကစားကွင်း ဖြစ်သွားပုံပေါ်သည်။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

မင်ရှစ်ရင်က ချိတ်ကောက်ကို နောက်လက်ဖြင့် အသုံးပြုကာ ရှေ့လက်ကို ဓားမော့ဖြင့် ကာထားလိုက်သည်။ သူက တိုက်ကွက်နှစ်ခုကြား ပြောင်းလဲနေပြီး သူ့တိုက်ကွက်အားလုံးက ကျန့်ချိုးချီအပေါ် ကျရောက်လာသည်။ ထိုစဉ် ကောင်းကင်ထဲ သူ့အသံထွက်ပေါ်လာလေ၏။

“ကျန့်ချိုးချီ … မင်းရဲ့ ကြီးကျယ်လှတဲ့ တိုက်ကွက်တွေကို တစ်ခါတည်းနဲ့ လေးခေါက် ထုတ်သုံးထားတာပဲ။ အသက်ဓားသွားကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် မင်းတော့ ငါ့ကို လုံးဝ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ”

ကျန့်ချိုးချီလည်း သတိပြုမိသွားသည်။ ဆရာကြီးဆိုသူက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ မိစ္ဆာအိုကြီး ဖြစ်နေလေသည်။ ဤရိုက်ချက်က သူ့အပေါ် ဖိအားများစွာ ဖြစ်လာစေသည်။ သူ့စွမ်းအားက ဆက်လက် ကျဆင်းလာစဉ် မင်ရှစ်ရင်က စွမ်းအားကြီးလာလေ၏။ ထို့ကြောင့် မင်ရှစ်ရင် အရေးသာသွားရန် သိပ်မကြာလိုက်ပေ။

ကျန့်ချိုးချီက သူ့အသက်ကို အလကားသပ်သပ်ဖြစ်စေဖို့ စိတ်ကူးမရှိပေ။ စက္ကန့်ပိုင်းလေးအတွင်း သူက ကျောက်စိမ်းစင်မြင့် အစီအရင်ထဲအထိ နောက်ဆုတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူက မင်ရှစ်ရင်ကို ကူးချသည့်အလား အသက်ဓားသွားကို မြန်မြန်မြောက်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုစဉ် မင်ရှစ်ရင်က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

“ ဒုက္ခမိုင်တစ်ရာရှုကွင်း”

သူ့ပေနှစ်ဆယ် မြင့်မားသည့် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် ပေါ်ထွက်လာကာ သူ့အမြန်နှုန်းလည်း တိုးမြင့်လာသည်။ ခွဲခွာချိတ်ကောက်က ကျန့်ချိုးချီထံ မိုးသက်လေပြင်းအလား ဆက်တိုက် ကျရောက်နေသည်။

“ကျစ်” ကျန့်ချိုးချီက ဆက်တိုက် နောက်ဆုတ်နေရသည်။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်နှစ်ခုကြားက ထိပ်တိုက်တွေ့မှုကြောင့် မီးပွားများ လွှင့်စင်လာသည်။ သို့သော်လည်း မင်ရှစ်ရင်က သူ့ခွဲခွာချိတ်ကောက်အပေါ် ယုံကြည်မှုက ကျန့်ချိုးချီတစ်ယောက် သူ့အသက်ဓားသွားပေါ် ယုံကြည်ချက်ထက် ပိုလွန်နေသည်။

မင်ရှစ်ရင်က ရုတ်ခြည်း ပြောလိုက်သည်။

“နှုတ်ဆက်ပါတယ် ”

“ ဟမ် ” ကျန့်ချိုးချီက မင်ရှစ်ရင် ပြောလိုက်သည်ကို ဝေဝါးဝါးသာ ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သူ့အနား မြောက်များစွာသော နွယ်ပင်များ ရစ်သိုင်းလာကာ သူ့လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

“ဒုက္ခမိုင်တစ်ရာရှုကွင်း ” မင်ရှစ်ရင်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ် သူ့စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်က ပေနှစ်ဆယ်မျှ မကတော့ပေ။ ပေသုံးဆယ် ဖြစ်လာလေ၏။ ထို့အပြင် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်အောက်ရှိ ရွှေပဒုမ္မာကြာပေါ်တွင် ပွင့်ချပ်တစ်လွှာ မြင်လိုက်ရသည်။

“ ဘာ … ဘယ်တုန်းက မင်း တစ်လွှာရလာတာလဲ ” ကျန့်ချိုးချီက မယုံကြည်နိုင်စွာ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်လာသည်။

ဖူး

မင်ရှစ်ရင်က ကျန့်ချိုးချီ၏ ရင်ဘတ်အား ခွဲခွာချိတ်ကောက်ဖြင့် ထိုးဖောက်ပစ်လိုက်သည်။ သူ ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက် ရလိုက်ကတည်းက ကျန့်ချိုးချီအပေါ် ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သူက တစ်စက္ကန့်လေးပင် မနားဘဲ “ အားနာပါရဲ့ … ငါ့ဆီမှာ ပွင့်ချပ်တစ်လွှာ တစ်လျှောက်လုံး ရှိခဲ့ပြီးသား ”

တိုက်ပွဲက ဒီလိုအဆုံးသတ်သွားလေသည်။

ကျန့်ချိုးချီ၏ လက်ကျန် ရှေးဦးချီက သူ့ခန္ဓာကိုယ်အား လေထဲ ထိန်းပေးထားသည်။

မင်ရှစ်ရင်က နောက်လှည့်ကာ ခွဲခွာချိတ်ကောက်အား အင်္ကျီလက်ဖျားဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီးနောက် အစွပ်ထဲ ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

ဝုန်း …

ကျန့်ချိုးချီက နောက်ဆုံးတော့ မြေပေါ်သို့ ကျလာသည်။

“တင်း … နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးချေ နယ်ပယ်အဆင့်ကို သတ်လိုက်နိုင်တဲ့အတွက် ဆုလာဘ် ကုသိုလ်ရမှတ် တစ်ထောင် ရရှိပါမယ် ”

“တင်း … ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက် အသက်ဓားသွားကို ရရှိလိုက်ပါတယ်။ အသုံးမပြုခင် ပြန်လည်သန့်စင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ် ”

လုကျိုးက လက်မြောက်လိုက်သည့်အခါ အသက်ဓားသွားက သူ့လက်ထဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်လာသည်။

မင်ရှစ်ရင်က ပိအန်းဆီ အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။

နွယ်ပင်များစွာက သူတို့အမြင်ကို နှောင့်ယှက်ပိတ်ဆို့ထားသောကြောင့် ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်မှ တပည့်များက အဖြစ်အပျက်ကို မသိလိုက်ကြပေ။ သို့သော်လည်း သူတို့က ပိအန်း ကောင်းကင်ထဲ မြင့်တက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ကြရသေး၏။ နွယ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါ မင်ရှစ်ရင်က ဒူးထောက်ကာ ဂါရဝပြုနေသည့် အနေအထားကို မြင်လိုက်ကြရသည်။

“ ရှစ်စွင်းကို ကျေးဇူတင်ပါတယ်။ ရှစ်စွင်းကို စိတ်မပျက်စေမိခဲ့လို့ တော်သေးတာပေါ့ ”

သစ္စာရှိမှု +၂

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်ကို အသာသပ်လိုက်သည်။ သူက မင်ရှစ်ရင်ကို အသာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူက မင်ရှစ်ရင်သည် သူ့စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ကြည့်ရသည်မှာ မင်ရှစ်ရင်က အမှောင်စစ်သည်တော် လေးယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်အခါက ပွင့်ချပ်တစ်လွှာ တိုးလာခြင်း ဖြစ်ရမည်။

မင်ရှစ်ရင်က မတ်တတ်ရပ်ကာ ရှောင်ယွမ်အာအား ပြောလိုက်သည်။

“ ရှစ်မေ့ ငါ ကျန့်ချိုးချီကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အဆုံးသတ်ပစ်လိုက်တုန်းက အာ့ရှစ်ရှိုးနဲ့ မတူဘူးလား ”

ရှောင်ယွမ်အာက မျက်လုံးဝေ့ကြည့်ကာ “ ညီမက ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ ”

အကယ်၍ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့် လူများရှိနေသေးလျှင်ပင် သူတို့ကြားက စကားဝိုင်းမှ လူအိုကြီး၏ ဇာစ်မြစ်ကို အတည်ပြုပေးပြီးသား ဖြစ်သွားလေပြီ။

“သူက မိစ္ဆာအိုကြီးလား ”

“ ကျိထျန်းတောက်လား ”

“မဖြစ်နိုင်တာ … သွမ့်ရှင်း မိတ်ဆက်ပေးတဲ့ ဆရာကြီးက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက မိစ္ဆာအိုကြီးတဲ့လား”

“ပြေးကြ”

ကျင့်ကြံဆင့်နိမ့်သည့် ဂိုဏ်းသားများက တုံ့ဆိုင်းမနေရဲကြပေ။ သူတို့အသက်များက တိုက်ပွဲကြည့်ရခြင်းထက် ပိုအရေးပါသည် မဟုတ်ပါလော။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်အထက် ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ရှောင်ယွမ်အာက လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ အာ … ရှစ်စွင်းကို မကြောက်တဲ့သူ တစ်ယောက်ရှိနေတာပဲ ”

လုကျိုးက ထိုလူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဖြောင့်မတ်ခြင်း လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းမှ ပဥ္စမအကြီးအကဲ ကျန်းချူ ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည် “မင်းက ငါ့ကို မကြောက်ဘူးလား ”

ကျန်းချူက တိတ်ဆိတ်နေလေ၏။

လုကျိုးက ခေါင်းအသာညိတ်ကာ ကျန်းချူအား ချီးကျူးလိုက်သည် “ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ်းဂိုဏ်းက ငကြောက်တွေချည်း ရှိတယ် ထင်နေတာ”

“ရှစ်စွင်း ကျွန်တော် သွားသတ်လိုက်ရမလား” မင်ရှစ်ရင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ ကျွန်တော် ရုတ်ရုတ်သည်းသည်း မဖြစ်စေရဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။ သူ့ကို ကျန့်ချိုးချီထက် ခပ်မြန်မြန် သတ်ပေးနိုင်ပါတယ် ”

လုကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူက ကျန်းချူအား ကြည့်လိုက်ကာ “ မလိုဘူး ”

ကျန်းချူအား သတ်လိုက်ခြင်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ သူက ပါမွှားလေးမျှသာ ဖြစ်၏။ သူ့သေဆုံးခြင်းက ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းအတွက် အကျိုးဆက် မရှိချေ။

လုကျိုးက လက်အသာယမ်းကာ “ သတ္တိကောင်းတဲ့လူတွေကို သဘောကျတယ်။ မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးလိုက်မယ်”

ထို့နောက် သူက သူ့တပည့်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဆီ ပြန်ကြစို့ ”

ပိအန်းက တိမ်တိုက်ထဲ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

“ရှစ်စွင်း ဘေးကင်းတဲ့ ခရီးလေး ဖြစ်ပါစေ။ ကျွန်တော် စန်းရှစ်ရှိုးကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်၏။

လုကျိုးက သူ့အား လျစ်လျူရှုထားရင်း ပိအန်းကျောပေါ်တွင် စီးနင်းရင်း ကောင်းကင်ထဲ ရောက်သွားသည်။

မင်ရှစ်ရင်က တောအုပ်ထဲ လျှပ်စီးအလား ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

“ရှစ်ရှိုးက သန့်စင်ခန်းသွားတာ ဘာလို့ကြာနေပါ့လိမ့်”

သိပ်မကြာခင် သူလည်း နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ခဏအကြာတွင် ကျန်းချူက မြေပြင်ပေါ် အပုံသားလဲကျသွားလေသည်။ ထိုစဉ် သူ့ခြေထောက်ကြားမှ အရည်ပူပူတို့ စီးကျလာသည်။

သေစမ်း ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ … ငါ အသေကို ကြောက်သွားတာ။ မိစ္ဆာအိုကြီးက ငါ့ရှေ့မှာ ရပ်နေခဲ့တာတဲ့။

ကျန်းချူက မျက်ရည်ကျလုမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။

……….

တိတ်ဆိတ်လှသည့် တောအုပ်အတွင်း

အစိမ်းဝတ် အမျိုးသားက လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူက ပိအန်းထွက်သွားသည့် နေရာကို ကြည့်လိုက်ကာ သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ရှစ်စွင်း တော်တော်ပြောင်းလဲသွားတဲ့ပုံပဲ … ”

သူက မြေပြင်ပေါ် ထိုင်လျက်သားဖြစ်နေသည့် ကျန်းချူဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာလေသည်။

“မင်္ဂလာပါ ”

“မ … မင်္ဂလာပါ ” ကျန်းချူက ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ သူတို့က ခင်ဗျားကို လန့်အောင်လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိပုံမပေါ်ဘူး”

…

အခန်း (၁၁၃) စွမ်းအင်ငါးဖြာစကြဝဠာ သစ်ပင်ကို ကာကွယ် ဟွားဝူတောက်ကို စောင့်ဆိုင်း

“တမင်တကာ လုပ်တာမဟုတ်ဘူးလား” ကျန်းချူက ငိုမိလုနီးပါးဖြစ်သွား၏။

“ရယ်စရာပဲ။ မိစ္ဆာဘုရား ကျောင်းက ငါ့ရဲ့သမာသမတ်ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာ”

ဝတ်ရုံစိမ်းဖြင့်ဓားသမားက ပြုံးပြီးပြောလိုက်တော့သည်။ “အဘိုးကြီးက တမင်တကာ လုပ်တယ်လို့တော့ ငါမထင်ဘူး”

“တကယ်လား” ကျန်းချူသည် သူရှက်ဖွယ်ကောင်းသောအခြေနေတွင် ကျရောက်နေမှန်း သဘော ပေါက်သွားသည့်အချိန် သူ၏ဝတ်ရုံကို အမြန်သေသပ်အောင်ပြင်ပြီးနောက် ခြေထောက်ကြွလိုက် တော့၏။

“အင်း” ဝတ်ရုံစိမ်းဓားသမားက ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျား စော်ကားခံရတယ်ထင်ရင် သူ့ကိုယ်စား ကျုပ်တောင်းပန်တယ်”

ကျန်းချူ၏မျက်နှာထက်တွင် မျက်မှောင်ကျုံ့သည့် အမူအရာပေါ်လာသည်။ သူက စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“သူ့ကိုယ်စားတောင်းပန်ရအောင် မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ မင်းတို့ကိုယ် မင်းတို့ ဘယ်သူလို့ထင်နေတာလဲ”

ဝတ်ရုံစိမ်းဓားသမား၏နောက်ကျောရှိဓားက လှုပ်လာချိန်တွင် ကျန်းချူ၏အသံက ဖျော့သွားသည်။ ဓားက ပြန်ထွက်လာပြီးနောက် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားတော့၏။

အရိပ်ကိုတောင် မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်သော်ငြား ကျန်းချူ၏ လက်မကမူ ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန်ရ သွားပြီဖြစ်သည်။ ဖြစ်ပျက်သွားတာမြန်ဆန်လွန်းသောကြောင့် သူက နာကျင်မှုကိုတောင် မခံစားရ ပေ။

“ကျုပ်ရဲ့နာမည်က ယွီရှန်းရုံ” ဝတ်ရုံစိမ်းဓားသမားက ဖော်ရွေစွာပြုံးပြီးပြောလိုက်တော့၏။

“ကြောက်နေဖို့မလိုဘူး။ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ကျုပ် ဘယ်တော့မှ မသတ်ဘူး”

“...”

“ခင်ဗျားရဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို အနှောင့်အယှက်ပြုမိတဲ့အတွက် ကျူပ်တောင်းပန်ပါတယ်။ ကောင်းကောင်းသွားပါ” ယွီရှန်းရုံက လှည့်ထွက်သွား၏။ သူက မျက်တောင်တခတ်အတွင်း တောအုပ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျန်းချူသည် လက်မကို ဖိမိသည့်အချိန်၌ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တချိန်တည်းတွင် သူ၏ ခြေထောက်ကြားမှ နောက်ထပ် အရည်ပူပူတို့ စီးကျလာလေသည်။

...

လေးနာရီခန့်ကြာသွားပြီးနောက် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ မဟာခန်းဆောင်ထဲတွင် ဖြစ်သည်။

တင်းဖန်ချိုးက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်ဒူးထောက်နေပေ၏။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖျတ်ခနဲ ကြည့်လိုက်သည်။ ခန်းမဆောင်က အလွန်အထင်ကြီးဖွယ်မကောင်းသော်ငြား ယင်းက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းအစစ်ဖြစ်သည်။ သူက ကြောက်လန့်လွန်းသောကြောင့် အသက်တောင် ကျယ်ကျယ် မရှူရဲပေ။

တွမ့်မူရှန်းနှင့် မင်ရှစ်ရင်က ဘေးတစ်ဖက်တွင် အသီးသီးရပ်နေကြ၏။

လုကျိုးက တင်းဖန်ချိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူသည် သူ့အယောင်ဆောင်ခဲ့သော်ငြား သူသည် ယွင်ဂိုဏ်းမှ ပွင့်ချပ်ငါးလွှာနတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်၏။ ဟွားဝူတောက်က သွမ့်ရှင်းမှန်းဆထားသကဲ့သို့ ဆောင်ရွက်လာခဲ့မည်ဆိုလျှင် မကြာမီ၌ ဟွားဝူတောက်သည် သူ့ရင်ထဲရှိ အထုံးကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် ဤနေရာသို့ ရောက်လာမှာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယွင်ဂိုဏ်းမှလူတစ်ယောက်အနေဖြင့် တင်းဖန်ချိုးက အသုံးဝင်သေးသည်။ သူက လက်ရမ်းပြလိုက်၏။ “သူ့ကို ချုပ်ထားလိုက်”

“နားလည်ပါပြီ” တွမ့်မူရှန်းက တင်းဖန်ချိုးကို ဆွဲခေါ်ပြီးမဟာခန်းမထဲမှ ထွက်သွားတော့သည်။

“ပြီးတော့ ဟွားဝူတောက်ကို တွေ့ရင် ငါ့ကို လာတွေ့ဖို့ တစ်ခါတည်းပြောလိုက်”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ရှစ်စွင်း”

လုကျိုးသည် ဘေးတွင် ရပ်နေသော လရောင်ဆွတ်မျှော်နန်း၏ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူက မုတ်ဆိတ်သပ်လျက် မေးလိုက်တော့၏။ “ဒီရက်တွေမှာ ယဲ့ထျန်းရှင်း ဘယ်လိုလဲ”

အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူက ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်တော့သည်။ သူမက ကြောက်လန့်လွန်းသောကြောင့် စကားရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောနိုင်ဖြစ်နေ၏။

ထိုအရာကို ဖန်ကျုံးမြင်သည့်အချိန်တွင် လက်သီးဆုပ်လျက်ပြောလိုက်တော့သည်။ “မျှော်စင်သခင် ကို ပြန်ဖြေပါတယ်။ အားနည်းနေတာကလွဲရင် သူမက အဆင်ပြေနေတဲ့ပုံပါပဲ”

လုကျိုးက ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။ ပိုင်လူမျိုးများ၏ တည်ဆောက်ပုံဖြင့် ထိုဖျားနာမှုက ဘာမှ မဟုတ်ပေ။ ယွီလုံရွာ၏ အမှန်တရား မပေါ်ပေါက်ခင် သူက ယဲ့ထျန်းရှင်းကို ဘာမှလုပ်ရန် မစီစဉ်ထားပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ပြောလိုက်၏။ “ငါ ပင်ပန်းနေပြီ”

“ကောင်းကောင်းအနားယူပါ သခင်ကြီး”

လုကျိုးက လျှို့ဝှက်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ သူသည် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ရက်အတွင်း ကောင်းကင် ကျမ်းစာကို ဖတ်ရှုရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ ယခင်ကနှင့်ယှဉ်လျှင် သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေက အနည်းငယ်ဆိုးရွားလာ၏။

နာမည်။ ။ လုကျိုး

မျိုးနွယ်။ ။ လူသား

ကျင့်ကြံဆင့်။ ။ ဗြဟ္မာ့ပင်လယ်ချီသွေးကြောရှစ်ကြောအဆင့်

ကုသိုလ် အမှတ်။ ။ ၆၂၁၂ မှတ်

စိတ်ဝိညာဉ် သဏ္ဍာန်။ ။ ခွန်အားလေးချိုးတစ်ချိုး

ကျန်ရှိသက်တမ်း၊ ။ ၅၈၀၀ရက်

အသုံးပစ္စည်း။ ။ အသေရိုက်ချက် တစ်ကတ်၊ စင်းလုံးချောကတ် နှစ်ကတ်၊ အတိုက်အခိုက် ဒဏ်ပြင်းကာကွယ်ကတ်( အလိုအလျောက်သုံး) ခုနှစ်ကတ်၊ ချုပ်နှောင်ခြင်း လှောင်ချိုင့်ကတ် လေးကတ်၊ မှော်နတ်ခြင်္သေ့၊ ပိအန်း

လက်နက်။ ။ အမည်မဲ့၊ မာယာကျော့ကွင်း (ပိုင်ရှင် - ယဲ့ထျန်းရှင်း။ အသုံးမပြုခင် ပြန်လည်သန့်စင်ရန် လိုအပ်) အသက်ဓားသွား(ပိုင်ရှင်- ကျန့်ချိုးချီ၊ အသုံးပြုရန်အတွက် ပြန်လည်သန့်စင်ရန် လိုအပ်

ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်။ ။ ကောင်းကင်ကျမ်း ပေလွှာသုံးမျိုး

“ခြောက်ထောင်။ ငါ့မှာ တစ်ထောင်လိုသေးတာပဲ” လုကျိုးက မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်သည်။ သူက စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် တစ်ခုမတတ်နိုင်သေးချေ။ သူတို့က ဈေးကြီးလွန်းနေ၏။ “ငါ ဒါပြီးရင် ကုသိုလ်မှတ်တွေ ပိုရအောင် နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားရမယ့်ပုံပဲ”

သူသည် ယွီလုံရွာ၏ အဖြစ်အပျက်ကို စစ်ဆေးတာမပြီးဆုံးသောကြောင့် သူ၏ ဆုလာဒ်ကို မရသေးတာ သဘာဝမကျပေ။

“ကံစမ်းမဲ”

“တင်း … ကံစမ်းမဲအတွက် ကုသိုလ်ရမှတ် ငါးဆယ် ကျသင့်ပါတယ်။ ပါဝင်ကံစမ်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကံကောင်းမှတ် +၁”

“ငါထပ်ပြီး ကံစမ်းမဲကို ရွေးမိမယ်ဆိုရင် ငါထပ်ပြီးလွဲချော်နေသေးတယ်လို့ မျှော်လင့်ရသေးတာပဲ”

လုကျိုးက နောက်ထပ်ကံစမ်းမဲတစ်ခုကို ဆွဲရန် သူ၏ ကုသိုလ်အမှတ်ကို ဆုံးဖြတ်ချက် ပြတ်သားစွာ သုံးလိုက်၏။

“တင်း ကံစမ်းမဲနှိုက်ရန်အတွက် ကုသိုလ်အမှတ် ငါးဆယ်သုံးလိုက်ပါပြီ။ ကံကောင်းမှုရှစ် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် စွမ်းအင်ငါးဖြာစကြာဝဠာရရှိခြင်း"

“တကယ်လား”

ထိုစိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်က ကုသိုလ်အမှတ် ရှစ်ထောင်ကျော်တန်ပေ၏။ ထိုသို့တိုင် သူက ကုသိုလ်အမှတ်ငါးဆယ်မျှဖြင့် မည်ကဲ့သို့ ရလာသနည်း။

သို့သော် ငါသာ သိခဲ့ရင် သတ္တမမြောက် ကရားကို သွားရှာမှာပဲ ဟူသော သဘောတရားအတိုင်းပင် ယခင်ကကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကို မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးလျှင် ယခင်ကများစွာ မသုံးစွဲရလျှင် သူက ထိုကဲ့သို့ ကံကောင်းမှာ မဟုတ်ပေ။

“သုံးမယ်” ခွန်အားလေးချိုးတစ်ချိုးစိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်တွင် စွမ်းအင်ငါးဖြာ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် ဖြင့် ချက်ချင်းအစားထိုးလိုက်လေ၏။ ယန်နှင့်တု ချီသွေးကြောများကို ဆက်နွယ်ပြီးနောက် သူ၏ စွမ်းအင်ငါးဖြာတို့က စွမ်းအင်ဗဟိုချက်၏ ချီပင်လယ်ဆီသို့ စွမ်းအင်များပြန်ရောက်လာသည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။ သို့သော် လုကျိုးသည် ချီသွေးကြောများကို အချိန်အတော်ကြာပြီးကပင် ဆက်နွယ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စကြာဝဠာစိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို အသုံးပြုသည့်အချိန်တွင် ကနဦးချီများက သူ၏ကိုယ်ထဲသို့ ဒီရေအလားစီးဝင်လာတော့၏။ အင်မတန် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်မှုကို ခံစားရသည်။

ပြီးနောက် လုကျိုးသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်အသစ်ကို အသုံးပြုရန်အတွက် အချိန်တစ်ချို့ သုံးလိုက်ရ၏။ သူ၏ကျင့်ကြံဆင့်က တိုးတက်လာပြီဟု ခံစားမိနေသည်။ သက်ပြင်းချကာ ခြေလှမ်းများကို ဆန့်လိုက်တော့၏။ “ငါ အကြောင်းပြန်လှန်ကတ်တစ်ချို့လိုတယ်”

“ပါဝင်ခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဟူသည်က သူ၏ ယခင်ကံစမ်းမဲနှိုက်မှ အသုံးပစ္စည်းတစ်ခုရသည်ထက် ပါဝင်ခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဟူသည်ကို ပိုရနေသည်က အမှန်တရားပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် တွက်ကြည့်လျှင် သူအမြတ်ထွက်သေးသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေ၏။

“ကံစမ်းမဲ”

“တင်း … ကံစမ်းမဲအတွက် ကုသိုလ်ရမှတ် ငါးဆယ် ကျသင့်ပါတယ်။ ပါဝင်ကံစမ်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကံကောင်းမှတ် +၁”

သူသည် ငါးကြိမ်ဆက်တိုက်နှိုက်ခဲ့ရာ ရလဒ်က တူညီနေပေ၏။

စွမ်းအင်ငါးဖြာစိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို ရရှိပြီးနောက် လုကျိုးသည် ကျရှုံးမှုငါးခုဖြင့် မသက်ရောက် ခံရတော့ပေ။ မည်သည့်နည်းနှင့်မဆို သူ၏ ကုသိုလ်မှတ်က တိုးလာနိုင်သည်။ အသုံးမဝင်သည့် အသုံးပစ္စည်း မဟုတ်သရွေ့ သူ မည်သည့်အရာကို မဆိုလက်ခံနိုင်သည်။

လုကျိုးက ကံစမ်းမဲ မနှိုက်တော့ချေ။ ထိုအစား အသုံးပစ္စည်း၏ ကော်လံကို ဖွင့်လိုက်၏။ အသုံးပစ္စည်းကတ်ထဲတွင် အသစ်ရောက်ရနိုင်သည့်အရာရှိလား ဆိုတာကို မြင်ချင်နေသည်။

“ဒါဘာလဲ” စာရင်း၏အောက်နားတွင် လုကျိုးက အသုံးပစ္စည်းကတ်တစ်ခုကို မြင်ရန် မျှော်လင့်ထားသည့်နေရာတွင် ခရမ်းရောင်သေတ္တာတစ်လုံးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် ဆန်းကြယ်သေတ္တာဟူသော မှတ်စုတစ်ခုရှိနေလေ၏။

ဆန်းကြယ်သေတ္တာလား။

“တန်ကြေးကုသိုလ်အမှတ်နှစ်ထောင်။ တစ်ရက်တာအတွက်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်”

“အချိန်အကန့်အသတ်နဲ့လား” လုကျိုးက မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်၏။ ယင်းက မြေကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဂိမ်းများအကြောင်း သူ့ကို သတိရသွားစေသည်။ ယင်းက ကျင့်ဝတ်မရှိသော ကုန်သည်များ၏ ဗျူဟာပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် စနစ်က ထိုကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ခြင်းရှိသည်လော။

လုကျိုးစိတ်ထဲ ဆန်းကြယ်သော သေတ္တာထဲတွင် တန်ဖိုးကြီးသည့် တစ်စုံတစ်ခုရှိရမည်ဟု ပြောနေသည်။

“ဝယ်မယ်”

အလင်းတန်းက ဖျတ်ခနဲပေါ်လာပြီးနောက် လျှို့ဝှက်အခန်းထဲ၏ အလယ်တွင် သေတ္တာတစ်လုံးပေါ် လာတော့၏။ သေတ္တာ၏အလယ်က စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပြသထားသော ပုံနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူပေ၏။

အချိန်အတော်ကြာအောင်လေ့လာပြီးနောက် သေတ္တာကို ဖွင့်ရန် နည်းလမ်းမရှိကြောင်း လုကျိုး သဘောပေါက်သွားသည်။ အပြည့်အဝချိတ်ပိတ်ထားတာပဲဖြစ်သည်။

ဘန်း

လုကျိုးက သူ၏လက်ကို သာမန်ကာလျှံကာဆွဲရမ်းလိုက်၏။ စွမ်းအင်လှိုင်းက သေတ္တာကို ထိသွားပြီး ဘာမှဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

လုကျိုးသည် သူ၏လက်ကို ဆက်လက်ဝှေ့ယမ်းနေပြီးနောက် ဆန်းကြယ်သေတ္တာကို ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေသည်။

လျှို့ဝှက်အခန်းအပြင်ဖက်တွင် ရှောင်ယွမ်အာနှင့် မင်ရှစ်ရင်က လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှ အသံများကို ကြားနေရသည်။

“မသွားနဲ့။ ရှစ်စွင်းက ယွီလုံရွာက အဖြစ်အပျက်ကို စိတ်မကျေနပ်သေးဘူး။ သူအခု ဒေါသထွက် နေတာ” မင်ရှစ်ရင်သည် လျှို့ဝှက်အခန်းထဲဝင်တော့မည့် ရှောင်ယွမ်အာကို အမြန်တားလိုက်လေ၏။

“ဪ”

“ရှစ်မေ့ မင်းအားလား”

“ဘာကြောင့်လဲ"

“ငါနဲ့လက်ရည်ချင်းယှဉ်။ ငါ့ရဲ့ ခွဲခွာချိတ်ကောက်နဲ့ ဓားအိမ်ကို ကြည့်ဦး။ ရှစ်စွင်းပေးထားတာလေ။ အား ရှစ်မေ့ ဘာကြောင့်ငိုနေတာလဲ” မင်ရှစ်ရင်က လက်မြှောက်ပြီးနောက် လေထဲတွင် ခွဲခွာချိတ်ကောက်နှင့် ဓားအိမ်ကို ပစ်တင်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲ ဖြည်းဖြည်းချင်းကျလာတော့၏။

မင်ရှစ်ရင်က မေးမြန်းတာမပြီးသေးခင် တွမ့်မူရှန်းအသံက ခန်းဆောင်အပြင်ဖက်ကနေ ထွက်ပေါ် လာသည်။

“လောင်စစ် ငါသတင်းကောင်းကြားထားတယ်။ ရှစ်စွင်းက မင်းကို လက်နက်ကောင်းတစ်ခု ပေးထားတယ်မလား။ အခု လာ လာ ဒီကိုလာ ငါစောင့်နိုင်တယ်။ ငါ စောင့်နေတာလေ။ မင်းမှာ လက်နက်ကောင်းရှိနေပြီဆိုတော့ အရင်ကထက်ပိုကြာကြာခံမယ်ဆိုတာ သေချာတယ်။ မြန်မြန်” တွမ့်မူရှန်းက သူ၏ဘယ်လက်တွင် နယ်ရှင်လှံကို ကိုင်ထားလျက် သူက မင်ရှစ်ရင်ကို ညာလက်ဖြင့် ခန်းမထဲကနေ ဆွဲထုတ်သွားတော့၏။

မင်ရှစ်ရင်က ဆွံ့အသွားလေသည်။

ရှောင်ယွမ်အာက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ “ညီမကို ရွေးတာအတွက် ခံသင့်တယ်”

…

အခန်း (၁၁၄) ငါက အရင်ကလို မဟုတ်တော့ဘူး

လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်းတွင် ဖြစ်သည်။

လုကျိုးက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သေတ္တာအား သူ့စွမ်းအားဖြင့် ဆက်တိုက် ဖွင့်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သေတ္တာကား အထိအခိုက်မရှိ နဂိုအတိုင်း ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

‘ဖွင့်မရတဲ့ သေတ္တာ … အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ။ ငါက ဘာမှမဟုတ်တဲ့အရာအပေါ် ကုသိုလ်ရမှတ် နှစ်ထောင် သုံးခဲ့မိတာလား’ လုကျိုးက သေတ္တာကို သေချာလေ့လာကြည့်လိုက်သည်။ သေတ္တာပေါ်မှ မြောင်းရာများအပြင် တခြားဘာမှထူးထူးခြားခြား မရှိပေ။

လုကျိုးက သူ့လက်နက် အမည်မဲ့ကို သတိရလိုက်သည်။

ဒီသေတ္တာကို အမည်မဲ့နဲ့ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ …

သူက ညာဘက်ကို အသာမြောက်လိုက်သည့်အခါ အမည်မဲ့က လက်ရာမြောက် ဓားတစ်ချောင်းအနေနှင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက အသာလေး ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဘန်း

အမည်မဲ့က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် သေတ္တာနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့သွားကာ မီးပွားများ လွင့်စဉ်လာသည်။

လုကျိုး၏ ဦးဆုံးတုံ့ပြန်မှုက အမည်မဲ့ကို စစ်ဆေးကြည့်ရန် ဖြစ်၏။ ထိုအပေါ်တွင် ခြစ်ရာမရှိမှ သေတ္တာကို ကြည့်လိုက်သည်။ အမည်မဲ့အတိုင်း အထိအခိုက် မရှိပေ။ တစ်ခုတည်းသော ပြောင်းလဲမှုမှာ အပေါ်ယံရှိ ခြစ်ရာလေးတစ်ခု ဖြစ်၏။ လုကျိုးက မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည့်အခါ ထိုခြစ်ရာလေးက ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ အရည်ပျော်ကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အမည်မဲ့က ပိုအဆင့်မြင့်မှန်း သိသာလှသည်။ သို့သော်လည်း သေတ္တာ၏ ပစ္စည်းကလည်း အတော်လေး ထူးခြားလှသည်။ သူ့ဘာသာ နဂိုအတိုင်း ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်း ရှိ၏။

အမည်မဲ့က အမှောင်စစ်သည်‌တော်၏ မြေကမ္ဘာအဆင့် လက်နက်ကို ချိုးဖောက်နိုင်လေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤသေတ္တာကလည်း ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်ထက် ပိုမာကြောလေ၏။

လုကျိုးက မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူက သေတ္တာကို မလေ့လာတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ စနစ်က သူ့အား သေတ္တာရောင်းချလိုက်သည့်အတွက် အသုံးဝင်မှုတော့ ရှိရပေမည်။ ထိုအကြောင်း သောကရောက်လွန်းနေသည်က အဓိပ္ပာယ်မရှိချေ။ အရာအားလုံးက အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်။ သူလည်း နည်းလမ်းရှာတွေ့မည် ဖြစ်ကြောင်း သေချာယုံကြည်ထား၏။

“ ကောင်းကင်ကျမ်း” လုကျိုးက တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ကောင်းကင်ကျမ်းကို နားလည်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်အတွင်း သူက ကောင်းကင်ကျမ်းကို နားလည်အောင်လုပ်ရာ၌ အင်မတန် လွယ်ကူလာကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအရာအပြင် သူက ပေလွှာများကို ခေါ်ထုတ်ရန် မလိုတော့ပေ။ သူ တည်ငြိမ်သွားသည်နှင့် သူ့စိတ်ထဲ ကောင်းကင်ကျမ်း စာလုံးများ ပေါ်လာသည်။ စာလုံးများ၊ သင်္ကေတများက အတူတကွ လှုပ်ရှားနေပြီး ဇာတ်ကားတစ်ကား ကြည့်နေရသလိုမျိုး လိုအပ်သည့်နေရာကို ထပ်ခါ ပြနေသည်။

…….…

ထိုစဉ် သမာသမတ်ဂိုဏ်းအတွင်း အစည်းအဝေးခန်းမ၌ …

ပဥ္စမမြောက် အကြီးအကဲ ကျန်းချူက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းယွမ်ရှန့်ဆီ ပြန်ပြောပြနေသည်။ သူ့မျက်နှာ၌ မျက်ရည်များဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး တရှုံ့ရှုံ့ ဖြစ်နေသည်။ အခြားအကြီးအကဲများက သူ့စကားနားထောင်ရင်း ခေါင်းတယမ်းယမ်းသာ ဖြစ်နေကြသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ် မိစ္ဆာဘုရားကျောင်းရဲ့ ရန်ပုဖင်းက တမင်လုပ်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါက တောင်ကနေ ကျားကို မျှားခေါ်လိုက်သလိုမျိုးပဲ။ ကျိထျန်းတောက်က ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အကြီးအကဲကျန်းကို သတ်သွားတာ … မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က လူတွေက ယုံလို့မရပါဘူးလို့ ကျုပ် ပြောပါတယ် ”

ဓကျန်းချူ … မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ ကျိထျန်းတောက်နဲ့ ဓားနတ်ဆိုး ယွီရှန်းရုန်ဆိုတာ သေချာလား”

ကျန်းယွမ်ရှန့်က လက်နောက်ပစ်လျက် မေးလိုက်သည်။

“လုံးဝကို သေချာပါတယ် … ကျုပ် ညာနေတယ်ဆိုရင်တောင် အဲအချိန်တုန်းက ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်မှာ တပည့်တွေအများကြီး ရှိတယ်။ သူတို့အားလုံး အတည်ပြုပေးနိုင်ပါတယ် ”ကျန်းချုက လက်မြှောက်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကြည့်ပါဦး .. ကျုပ်လက်မက ဓားနတ်ဆိုးကြောင့် ပြတ်သွားတာလေ”

အခြားလူများက တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

“ ဓားနတ်ဆိုးနဲ့တွေ့ပြီး ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နေတာလဲ ”

“ကျုပ် … ကျုပ် …”

“တော်သင့်ပြီ” ကျန်းယွမ်ရှန့်က အော်ပြောလိုက်သည့်အခါ ခန်းမတစ်ခုလုံး ငြိမ်ကျသွားသည်။

အခြားသူများက ဘာမှမပြောရဲတော့ဘဲ ဂိုဏ်းချုပ်ကိုသာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းယွမ်ရှန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စမှာ ဟာကွက်တွေအများကြီးရှိတယ်။ ငါတို့တွေ သေချာနားမလည်သေးခင် ကောက်ချက်ချလိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး။ ကျန့်ချိုးချီရဲ့ သေဆုံးမှုကို အခုတော့ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြမယ် ”

“ အကြီးအကဲကျန်းက အလကားသေသွားရတာလား”

“ဘာလဲ။ သူ့အတွက် လက်စားချေပေးမလို့လား” ကျန်းယွမ်ရှန့်က ပြန်ချေပလိုက်သည်။

ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ဘယ်သူကများ ရန်စရဲမှာလဲ။ အံ့ဖွယ်မြို့တော်ရဲ့ သီးသန့်အင်အားစုတွေ ဖြစ်တဲ့ အမှောင်စစ်သည်တော်လေးယောက်တောင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းထဲ ဝင်သွားကတည်းက ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိရတော့ဘူးလေ …

လောက၌ တစ်ဦးတည်းသော မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကနေ တဆင့် နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးချေ နယ်ပယ်အဆင့် ရောက်သွားသည့် မိစ္ဆာဘုရားကျောင်း၏ ကျို့ရှင်းချန်ပင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းအတွင်း သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ ယခု ဘယ်သူကများ သွားရဲမည်နည်း။ သူတို့လုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ စောင့်ဖို့ရာသာ ဖြစ်၏။ သူတို့က ကျိထျန်းတောက် အသက်ဓာတ် ကုန်ခမ်းသွားသည့်အထိ စောင့်ဆိုင်းကြရမည်။ ထိုနေ့ရက် ရောက်လာသည့်အခါ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို အစိတ်စိတ်အမြွာမြွာ ဖြစ်သွားစေရမည်။

……….

ထန်းကျိမြို့၊ ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်နှင့် မိုင်အနည်းငယ်ခန့်အကွာတွင် …

လူအိုကြီးနှင့် လူလတ်အရွယ် အမျိုးသားတို့က အဖန်ရည်သောက်ရင်း စားပွဲတစ်လုံး၌ ထိုင်နေကြသည်။

လူလတ်အရွယ် အမျိုးသားက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် “ ရှစ်စွင်း ကျွန်တော်တို့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဆီ တကယ်ကြီး သွားမှာလား။ ကျွန်တော် ကြားသလောက် သူတို့က ရူးသွပ်နေကြတဲ့ မိစ္ဆာတွေတဲ့ … တကယ်လို့ ရှစ်စွင်းသာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင် … ”

လူအိုကြီးက သက်ပြင်းအသာချကာ ခေါင်းခါလိုက်ရင်း “ငါလည်း တုံ့ဆိုင်းနေတာ နှစ် ၂၀ ရှိပြီ။ တစ်ခါတစ်လေ ငါ ကြောက်တယ်။ တစ်ခါတရံကျ ယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကျအောင်လုပ်နေမလားလို့ စိုးရိမ်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျိထျန်းတောက်က မတိုက်ခိုက်နိုင်လောက်အောင် အသက်ကြီးလာမှာကိုလည်း စိုးမိတယ်။ အဲလိုဆိုရင် ငါ့နှလုံးသားထဲက အစိုင်အခဲကို အုတ်ဂူအထိ ယူသွားရတော့မယ်။ ဒီလိုသာ ဖြစ်သွားရင် ငါ သေသွားရင်တောင် ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း အနားယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ”

“ ဒါပေမဲ့ သမာသမတ်လမ်းစဉ်နဲ့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်တွေက တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု မညှာတာကြဘူးလေ ”

“ တကယ်လို့ ယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲအဆင့်အတန်းကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ ဒီကိစ္စကို ဒီနေ့အထိ အချိန်ဆွဲထားပါ့မလား” လူအိုကြီးက လူလတ်အရွယ် အမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက သက်ပြင်းချလိုက်ကာ “မင်းက ငယ်သေးတယ်။ မင်းအနေနဲ့ ဒီလိုရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိစ္စထဲ ဝင်ပါဖို့ မလိုဘူး … မင်း ငါ့အသက်အရွယ် ရောက်လာတဲ့အခါ အားလုံးကို နားလည်လာလိမ့်မယ် ”

“ ကျွန်တော် ဒါဟာကို တကယ် နားမလည်နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ တကယ်လည်း နားလည်ချင်တယ်လို့ မထင်ဘူး ”

“ ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ ဒီကိစ္စကို ထပ်မပြောနဲ့တော့” လူအိုကြီးက ခွက်ကို ချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လူလတ်အရွယ် အမျိုးသားက သူ့ဘာသာ အတွေးတွေကို သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နှစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။

ထိုအချိန် လုကျိုးက ကောင်းကင်ကျမ်းကို ဆက်နားလည်အောင် ကြိုးစားနေသည်။ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီးသား သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားသည့် စိတ်အခြေအနေ ပြန်လည် ရရှိလာလေ၏။

သူက မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး စနစ်မှ လက်ကျန်အမှတ်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့တွင် ၃၈၆၂ မှတ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

အမှတ်အတွက် တာဝန်တွေပေါ် မှီခိုရတာ တကယ်ကို နည်းတာပဲ …

လုကျိုးက တစ်ယောက်ယောက် သူ့ကို ချီးမွမ်းထောပနာပြုလျှင် ကုသိုလ်ရမှတ် တိုးလာနိုင်ကြောင်း အမှတ်ရလိုက်၏။ သူ့တပည့်များကို လုပ်စရာအလုပ်ပေးဖို့ အချိန်ကျရောက်လာလေပြီ။

လုကျိုးက ထတော့မည့်အချိန် ရှောင်ယွမ်အာ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ရှစ်စွင်း … တောင်ခြေမှာ ရှစ်စွင်းနဲ့ တွေ့ချင်လို့တဲ့ တစ်ယောက် ရောက်နေတယ်”

“ ဘယ်သူလဲ ”

“ ဟွားဝူတောက်”

လုကျိုးက အနည်းငယ် အံ့ဩမိသွားသည်။ သူက ဟွားဝူတောက်သည် မကြာခင် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူက သူ့ထက် အားကောင်းတဲ့လူတွေကို ကြောက်ပေမဲ့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းအထိ ရောက်လာတယ်ဆိုတော့ သတ္တိရှိသားပဲ။

ကျွီ

လုကျိုးက လျှို့ဝှက်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး လက်နောက်ပစ်လျက် ထွက်လာသည်။

“ရှစ်စွင်းက ပိုငယ်သွားသလိုပဲ ” ရှောင်ယွမ်အာက အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လုကျိုးက “ ငါ့ကို မြှောက်ပင့်ဖို့ အချိန်ရှိရင် သွားကျင့်ကြံနေသင့်တယ်။ မင်းတို့ စစ်ရှစ်ရှိုးကို အတုယူကြ ”

“ဟုတ်” ရှောင်ယွမ်အာက နာနာခံခံ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်လုံး မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ ခန်းမကျယ်ထဲ ရောက်လာကြသည်။

ကျိုးကျစ်ဖုန်း၊ ဖန်ကျုံးနှင့် လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင်မှ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများလည်း ရှိနေကြသည်။

တွမ့်မူရှန်းနှင့် မင်ရှစ်ရင်တို့လည်း ဘေးတွင် ရပ်နေကြလေသည်။

“မျှော်နန်းသခင် ဟွားဝူတောက်က မကြာခင် ရောက်လာပါလိမ့်မယ်” အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်အသာသပ်လိုက်သည်။ သူက ကျောင်းယွဲ့သည် ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူအတွင်း ရှိနေသေးကြောင်း ရုတ်ခြည်း အမှတ်ရလိုက်ကာ “ ကျောင်းယွဲ့ရော ဘယ်လိုလဲ ”

မင်ရှစ်ရင်က ဦးညွတ်ကာ “ ဝူရှစ်မေ့က နေ့တိုင်း သူမအတိတ်က အမှားတွေကို ပြန်သုံးသပ်နေပါတယ်”

“စုန်းမန္တန်ရော ပိုဆိုးလာသေးလား” လုကျိုးက ထိုအရာကို ပိုစိတ်ဝင်စားလေသည်။

“အခုအထိတော့ ငြိမ်နေပါသေးတယ် ”

လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ စုန်းအတတ်ကား ထူးခြားလှသည်။ အချိန်တစ်ခုလောက်အထိ ကျောင်းယွဲ့၏ ကျင့်ကြံဆင့်ကိုသာ ဖိနှိပ်ထားချင်ပုံပေါ်၏။ သို့သော်လည်း နန်းတော်မှ ပညာရှင်က တစ်ခြားတစ်ခုကို ကြံစည်နေလောက်သည်။

“ သူမကို သေချာစောင့်ကြည့်ထား”

“ ဟုတ် နားလည်ပါပြီ ”

ထိုစဉ် အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက လူအိုကြီးတစ်ယောက်နှင့် လူလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို ဦးဆောင်၍ ခန်းမကျယ်ထဲ ဝင်ရောက်လာသောကြောင့် အားလုံး၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားလေသည်။

လူအိုကြီးက အသက် ၇၀ လောက်နှင့် တူသည်။ သူ့သွင်ပြင်က သာမန်ဖြစ်လွန်း၏။ သူ့အနားတွင် ရပ်နေသည့် အမျိုးသားက သူ့ထက် အနည်းငယ်မျှသာ ငယ်ပြီး ဧရာမဓားကြီး သယ်ဆောင်ထားသည်။

လူလတ်အရွယ် အမျိုးသားက စိတ်လှုပ်ရှားနေကြောင်း သိသာလှသည်။ သူ ခန်းမကျယ်ထဲ ဝင်ရောက်ကတည်းက ဘေးပတ်လည်ကို ဆက်တိုက် ကြည့်ရှုနေသည်။

တစ်ဖက်တွင် လူအိုကြီးက မတုန်မလှုပ် ဖြစ်၏။ သူ့အမူအယာတို့က လေးနက်နေပြီး သူ့လှုပ်ရှားမှုတို့က မနှေးလွန်းသလို မြန်လည်း မမြန်ပေ။

ဒါက ဟိုးအရင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို တိုက်ခဲ့တဲ့ ဟွားဝူတောက်ဆိုတာလား ။

သူတို့က ခန်းမကျယ်အလယ်သို့ ရောက်လာသည့်အခါ လူအိုကြီးက ဒူးမထောက်ပေ။ ထို့အစား သူက လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ “ကျုပ်တို့ တွေ့ပြန်ပြီ ”

အခြားတပည့်များက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။

လုကျိုးက လူအိုကြီးအား ကြည့်ကာ “ထိုင်ပါ ”

ဟွားဝူတောက်က သူပြောသည့်အတိုင်း ထိုင်ချလိုက်ကာ “ ကျုပ် ခင်ဗျားကို စောစောစီးစီး လာတွေ့သင့်တာ။ ဒါပေမဲ့ အခြားကိစ္စတွေနဲ့ ဒီနေ့အထိ နှောင့်နှေးနေခဲ့တာပဲ ”

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်အသာသပ်လိုက်သည်။ သူက အလျင်မလိုဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ ဟွားဝူတောက် … ခင်ဗျားက ယွင်ဂိုဏ်းက။ သမာသမတ်လမ်းစဉ်နဲ့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်တို့က ဟိုးကတည်းက မတည့်ကြတာ။ ဒီကို ရောက်လာတဲ့အတွက် ခင်ဗျားကို သတ်ပစ်လိုက်မှာ မစိုးရိမ်ဘူးလား”

ဟွားဝူတောက်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ အတိတ်မှာဆိုရင် ကျုပ် ကြောက်ရင်ကြောက်ခဲ့လိမ့်မယ် …. ဒါပေမဲ့ ကျုပ်က အရင်ကလို မဟုတ်တော့ဘူး။ သေခြင်းရှင်ခြင်းတွေကို အကြိမ်များစွာ ဖြတ်ကျော်လာပြီးပြီ။ ကျုပ်သာ ကြောက်နေရင် ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး ”

…