အခန်း (၁၁၈-၁၂၀)

အခန်း (၁၁၈) မင်း ရွေးချယ်မှု လုပ်ရမယ်

လျို့ဟယ်စည်းတံဆိပ်၊ ရှစ်မြောင့်ထောင့် ပုံကားချပ်၊ သင်္ကေတရှစ်မျိုး သူတို့အားလုံး အသုံးမဝင်တော့ပေ။ ထိုစဉ် သူတို့က အစအနမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။ ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်က ဟွားဝူတောက်၏ လိပ်ကျင့်စဉ်သည် လုံးဝကို အသုံးမဝင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိုးကြိုးက သူ့အား ထိမှန်သွားပြီး လွင့်စဉ်သွားစေသည်။ သူက မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် သူကိုယ်သူ မနည်းထိန်းကာ မတ်တတ်ရပ်နေရ၏။ သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းရင်း သွေးအန်လိုက်ရသည်။

တိုက်ပွဲက အဆုံးသတ်သွားလေပြီ။ ရလဒ်ကား ရှင်းလင်းလှ၏။

လုကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

မိုးကြိုးသွား ကတ်သည် ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း အထိအခိုက်သာ ရှိလေသည်။

‘မင်း ကံကောင်းလား၊ မကောင်းလားတော့ မသိဘူး။ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် မင်း ၁ ရာခိုင်နှုန်း သတ်ဖြတ်ကွက်ကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန် သေချာပေါက် ကံကောင်းတာပဲ … ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတာက သေတာထက်တော့ ကောင်းသေးတယ်လေ’

ခန်းမကျယ်အတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ ထိုစဉ် အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်၏။

တွမ့်မူရှန်းက နယ်ရှင်လှံကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားလိုက်သည်။ သူက စိတ်အေးသွားခြင်းမျိုး မရှိပေ။ ထို့အစား သူက အံ့ဩနေမိသလို သုန်မှုန်နေသည်။ လျို့ဟယ်စည်းတံဆိပ်က သူ့ရှစ်စွင်း၏ တစ်ချက်ကိုတောင် မခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူက နည်းနည်းလေးမျှ ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

မင်ရှစ်ရင်၏ အတွေးများက ရိုးရှင်း၏။ သူ့ရှစ်စွင်းက ဤနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ဟု ထင်မိသည်။ သူ့ရှစ်စွင်းက အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူဆယ်ယောက်ကို မောင်းထုတ်လိုက်ကတည်းက ရှစ်စွင်းတွင် ဝှက်ဖဲများစွာ ရှိနေသေးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း မည်သူကမှ သူ့စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို မသိကြပေ။

ရှောင်ယွမ်အာ၏ အမူအရာက လွန်လွန်ကဲကဲ ဖြစ်နေလေ၏။

ထိုစဉ် ကျိုးကျစ်ဖုန်းနှင့် ဖန်ကျုံးတို့က ရေအိုင်ထဲမှာ ရှိနေသည့် ဖားများသဖွယ် ခံစားနေရသည်။ သူတို့က ဟွားဝူတောက် နောက်ဆုတ်သွားရသည်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ တံတွေးမျိုချရင်း ကြည့်နေမိကြသည်။ သူတို့က ဟွားဝူတောက် ကျရှုံးမှုကြောင့် အံ့ဩသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ လုကျိုး၏ မိုးကြိုးချက်ကို အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးသွားက ချီစွမ်းအားများ စုစည်းထားရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော တိုက်ကွက် ဖြစ်သောကြောင့် စွမ်းအားများ သိပ်သည်းနေလေရာ လျှပ်စီးမိုးကြိုးချက်လောက် အားပြင်းလေသည်။ ထို့အပြင် အင်မတန် ရှားပါးကာ ကြောက်စရာကောင်းသော သိုင်းကွက်လည်း ဖြစ်၏။ မိုးကြိုးသွားက အချိန်အတော်ကြာ ပျောက်ဆုံးနေသည့် ပညာရပ်တစ်ခုဟု ယူဆနိုင်ပြီး သမိုင်းစာအုပ်များ၌သာ မှတ်သားထားလေသည်။ ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်ဖို့ရာ မဆိုထားနှင့် မည်သူကမှ မမြင်ဖူးကြပေ။

“ မိုး … မိုးကြိုးသွား ” ဟွားဝူတောက်က ဆက်လက် တောင့်မခံနိုင်တော့ပေ။ သူက ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက်သားဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်ဖြင့် ပြန်ထိန်းထားလိုက်ရသည်။ သူက ချိတုံချတုံဖြင့် အရှုံးကို ဝန်ခံဖို့ ဝန်လေးနေသည်။ သူ့ကို မိုးကြိုးသွားဖြင့် အနိုင်ယူသွားမည်ကို မည်သူမှ သိမည်နည်း။ အကယ်၍ ကျိထျန်းတောက်သာ ဒီလိုပညာရပ်မျိုး ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်ထားကြောင်း သိထားခဲ့လျှင် သူ့ကိုယ်သူ အရှက်ခွဲဖို့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဆီ ရောက်လာမည် မဟုတ်ပေ။

“ ရှစ်စွင်း ” ဟွားဝူတောက်၏ တပည့်က အပြေးအလွှား ရောက်လာကာ ကူပေးဖို့ ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဟွားဝူတောက်က လက်ဟန်ပြကာ မလာဖို့ တားဆီးလိုက်သည်။ သူ့လိုမျိုးလူက ရှုံးနိမ့်မည်ကို မကြောက်ဘဲ ဂုဏ်သိက္ခာမရှိ ရှုံးနိမ့်မည်ကိုသာ စိုးမိသည်။

ဤသည်က အလောင်းအစား တစ်ခု မဟုတ်ပါလော။

လုကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်ကာ ‘ အဲဒါကို မိုးကြိုးသွားလို့ ခေါ်ချင်ရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့’

မိုးကြိုးသွားအကြောင်း များများစားစား မသိသလို တစ်ယောက်မှလည်း မမြင်ဖူးသောကြောင့် အားလုံးက လုကျိုးသည် မိုးကြိုးသွား ထုတ်လွှင့်လိုက်သည်ဟုသာ ယုံသွားကြသည်။

ဟွားဝူတောက်က ခက်ခက်ခဲခဲ အားယူထရပ်လိုက်ရင်း ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ သူက လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ရင်း “ နှစ် ၂၀ ကြာကျင့်ကြံပြီးတော့ ခင်ဗျားရဲ့ တိုက်ကွက်သုံးကွက်ကို ခံနိုင်ပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ကျုပ် မှားသွားတာပဲ။ ကျုပ် အကြီးကြီး မှားသွားတယ် ” သူက ရယ်မောလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ မိမိဘာသာ လှောင်ပြောင်ရယ်မောနေဟန်မျိုး ဖြစ်နေ၏။

‘ငါ့အကာအကွယ်က တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပျက်စီးသွားတာပဲ။ ငါ သုံးကွက် ခံနိုင်ရည်ရှိမယ်ဆိုပြီး တွေးခဲ့မိတာ ’ ဟွားဝူတောက်က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရင်း သွေးအန်လိုက်ရသည်။

“ရှစ်စွင်း ”

“ငါ အဆင်ပြေတယ် ” ဒါပေမဲ့ ဟွားဝူတောက်က အဆင်မပြေမှန်း သိသာလှသည်။ သူ့အမူအရာများက အခြားလူများအား သူ့စိတ်နှလုံးသားထဲမှ အစိုင်အခဲမှာ ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာကြောင်း ပြသနေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက လက်နှစ်ဖက်ယှက်လိုက်ရင်း “ကျုပ် ရှုံးသွားတာကို ဝန်ခံတယ် ”

လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက လှေကားဆီ ပြန်တက်သွားလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ချလိုက်သည်။

ဟွားဝူတောက်က ဆက်ပြောလိုက်သည် “ယွင်ဂိုဏ်းနဲ့ မပတ်သတ်သရွေ့ ကျုပ် ဘယ်တောင်းဆိုချက်မဆို သဘောတူတယ်”

“ မင်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသမားပဲ” လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။

“မင်းကို မေးစရာရှိတယ်။ မင်း လုပ်ဖို့က အရိုးသားဆုံး ဖြေပေးဖို့ပဲ ”

“ကျုပ် နားထောင်နေပါတယ် ”

“ယွီလုံရွာ အဖြစ်အပျက်နောက်ကွယ်ရဲ့ ကြိုးကိုင်တဲ့လူက ဘယ်သူလဲ” လုကျိုးက ကွေ့ပတ်ပြောမနေဘဲ တည့်တိုးသာ ပြောချလိုက်သည်။

ဟွားဝူတောက်က ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန် နှလုံးခုန်မြန်မိသွားသည် “ အာ …”

သူက ပြန်ဖြေဖို့ တွန့်ဆုတ်သွားလေ၏။

“ဘာလဲ။ ငါ့မေးခွန်းကို မဖြေချင်ဘူးလား”

ဟွားဝူတောက်က အခက်တွေ့နေဟန်ပေါ်သည်။ သူက ပြောလိုက်၏။

“ကျုပ် မဖြေချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဖြေက အင်အားစုများစွာကို ဆွဲသွင်းမိသလို ဖြစ်နေလောက်တယ်”

“ အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ။ ရှင် ရှုံးသွားမှတော့ နာနာခံခံ လိုက်နာရမှာပေါ့ ” ရှောင်ယွမ်အာက ဟွားဝူတောက်ကို လက်ညိုးထိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဟွားဝူတောက် .. ခင်ဗျားက ယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲလေ။ ခင်ဗျားစကားတွေက ရွှေရောင်စည်းမျဉ်း မဟုတ်ရင်တောင် တစ်ခုချင်းစီက န၀လေးမြတ်သုံးသွယ်တော့ ထိုက်တန်သင့်တာပေါ့။ အခု ခင်ဗျားက ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ် ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်ရက်သားနဲ့ စကားကို ပြန်ရုတ်သိမ်းဖို့ လုပ်ချင်နေတာလား” မင်ရှစ်ရင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးကျစ်ဖုန်းက ညင်ညင်သာသာ ချဉ်းကပ်လာကာ “ စီနီယာဟွား … ကျွန်တော် အကြံပြုချင်တာလေး ရှိပါတယ်။ ဒီမေးခွန်းရဲ့ အဖြေက စီနီယာအတွက် အရမ်းအရေးကြီးမှန်း သိပါတယ်။ အဲလိုဆိုမှတော့ မျှော်နန်းသခင် တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ဖြေပေးလိုက်ပါ ”

“သူ ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် မျှော်နန်းသခင် သိသွားရင် ကမ္ဘာကြီးက ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်လို့ ပြောချင်နေတာလား။ ဒါဆို အခုက ရှင် သိထားရက်နဲ့ ဘာလို့ ပရမ်းပတာ ဖြစ်မနေရတာလဲ ” ရှောင်ယွမ်အာက မီးစာဝိုင်းထည့်လိုက်သည်။

“ အာ …” ဟွားဝူတောက်က ကျောက်တုံးကြားညှပ်နေလို ခံစားနေရသည်။

“ ငကြောက်လုပ်မနေစမ်းပါနဲ့။ တကယ်လို့ မပြောချင်ရင် ဒီမှာ အသက်ကို ထားခဲ့လိုက် ” တွမ့်မူရှန်းက နယ်ရှင်လှံကို မြောက်လိုက်သည့်အခါ အေးစက်စက် အငွေ့အသက်များ ပျံ့နှံ့လာသည်။ အစောပိုင်းလေးက သူ့ရှုံးနိမ့်မှုအပေါ် မကျေနပ်ဘဲ သူ့ဒေါသကို လောင်စာထည့်ပေးသလို ဖြစ်နေသည်။

ခန်းမကျယ်ရှိ အားလုံးက ဟွားဝူတောက်အား ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဟွားဝူတောက်က နောက်တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည် “ ဒီဟာကို လျှို့ဝှက်ချက်အနေနဲ့ ထားပြီး ဘယ်သူကိုမှ ပြန်မပြောဖို့ ကတိပေးထားလို့ပါ။ တကယ်လို့ ဖြစ်နိုင်ရင် နောက်ထပ် တောင်းဆိုချက်ကို ပြောပါ့လား ”

အားလုံးက အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

မင်ရှစ်ရင်က ဖီခနဲ လုပ်ကာ “ အရေးမပါတာတွေ … ကျုပ်ရှစ်စွင်းအတွက် သဘောတူညီချက်ကိုကျ အလေးမထားဘဲနဲ့ ဒီဟာကို လာတောင်းဆိုရဲသေးတယ်ပေါ့ ”

“ … ” မင်ရှစ်ရင်က အချက်ကျကျ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ကောင်းကင်အောက်ရှိ အကြီးမားဆုံး မိစ္ဆာနှင့် ကတိစကားကို အလေးမထားလျှင် ဤအရာကို အကြောင်းပြချက်အနေနှင့် သုံးခွင့်မရှိပေ။ သူ့အမူအရာက မလိုလားဟန်ပြောင်းသွားသည်။

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်အသာသပ်ကာ ပြောလိုက်သည် “ကိစ္စမရှိဘူး ”

အခြားလူများလည်း အံ့ဩသွားကြသည်။ သူတို့က လုကျိုးက အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်ကြ၏။

“ ရွေးချယ်စရာနှစ်ခု ပေးမယ်။ ပထမက ယွီလုံရွာနောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူကို ပြောပြရမယ်။ ဒုတိယတစ်ခုက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို အကြီးအကဲအဖြစ်နဲ့ ဝင်ရောက်ရမယ်”

လုကျိုးက သူ့ဘာသာ တစ်ချိန်တည်း တွေးလိုက်မိသည်။

‘သူက တွမ့်မူရှန်းနဲ့ မင်ရှစ်ရင်ရဲ့ တိုက်ကွက်တွေကို ကာကွယ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ လျို့ဟယ်စည်းတံဆိပ်အပေါ် ကျွမ်းကျင်မှုက အတော်မြင့်တယ်။ ဒါက လိပ်ကျင့်စဉ်ဆိုပေမဲ့ ကောင်းကောင်းအသုံးပြုနိုင်ရင် ကာကွယ်ရေးရော တိုက်ခိုက်ရေးပါ သုံးလို့ရလောက်တယ် ’

အစကနေ အဆုံးအထိ ဟွားဝူတောက်က ဒုက္ခမိုင်တစ်ရာရှုကွင်းကို အသုံးပြုမသွားခဲ့ပေ။ သူက လုကျိုး၏ ဒုတိယတိုက်ကွက်နှင့် တတိယတိုက်ကွက်တို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ရာအတွက် ချန်ထားခဲ့ချင်ပုံရသည်။ သို့သော်လည်း ပထမတစ်ချက်တည်းနှင့် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရသည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်က ဤလူက သမာသမတ်လမ်းစဉ်နှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကြား ခွဲခြားထားပုံမပေါ်ပေ။

ဟွားဝူတောက်က ရွေးချယ်မှုနှစ်ခုအကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်မိသွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပင် တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်သွားလေ၏။ သူက ယွင်ဂိုဏ်းမှ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းအတွင်း ဝင်ရောက်သွားခဲ့လျှင် သူ့ဂုဏ်သတင်း ပျက်စီးသွားမည်ကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း ယွင်ဂိုဏ်းကား ပြက်လုံးသဖွယ် ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ တစ်ဖက်တွင် သူက လျှို့ဝှက်ချက်ကိုလည်း ထုတ်မပြောနိုင်ပေ။ သူက ထိုအခက်အခဲကြား အကြပ်ရိုက်နေသည်။

“ ဒါက ငါ အလျှော့ပေးနိုင်ဆုံးပဲ ” လုကျိုးက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

“…” ဟွားဝူတောက်၏ အမူအရာက ရှစ်ခေါက်ချိုး ဖြစ်လာသည်။

“ ခင်ဗျားက ယွင်ဂိုဏ်းက ထွက်လာပြီးပြီလေ။ ဘာတွေပူစရာ လိုသေးလို့လဲ ”မင်ရှစ်ရင်က မေးလိုက်သည်။

“ငါ …” ဟွားဝူတောက်က ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေမိသည်။ သူက အကျဉ်းအကျပ်ကြား ကျရောက်နေသည်။ ဤသည်မှာ သူ့အသက်ခြွေတာထက်ပင် ဆိုးရွားနေသည်။

လုကျိုးက အလျှင်မလိုပေ။ သူက ဟွားဝူတောက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ဖို့ အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ဆိုင်းနေ၏။ ဟွားဝူတောက် မည်သို့ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်စေကာမူ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းအတွက် အကျိုးရှိမည်သာ ဖြစ်၏။

…

အခန်း (၁၁၉) အစွမ်းအထက်ဆုံးအကြီးအကဲ ဟွားဝူလား ဝူဟွားလား

တွမ့်မူရှန်းနှင့် မင်ရှစ်ရင်က ထိုလေ့ကျင့်စဉ်ကိုအထင်သေးကြသည့်တိုင် သူတို့ဆရာ၏ စကားကို ငြင်းပယ်ကြမှာမဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက အင်အားယုတ်လျော့နေလေ၏။ သွေးသစ်လောင်းဖြည့်သွင်းပေးမှုဖြင့် ယခင် ဂုဏ်ကျက်သရေတို့ ပြန်လည်ရရှိလာနိုင်သည်။ မင်ရှစ်ရင်က သူ၏ဆရာကို ခိုးကြည့်လိုက်၏။

‘သူ့အသက်က အကန့်အသတ်နား ရောက်နေသည့်ပုံမပေါ်ဘူး။ တကယ်တော့သူက နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပိုသက်ဝင်လှုပ်ရှားပြီး ခွန်အားတွေပြည့်နေတာပဲ’

ဟွားဝူတောက်က ထိုအကြောင်းကို တွေးလိုက်သော်ငြား သူ့စိတ်ထဲမပြင်ဆင်ရသေးပေ။

လုကျိုးက နက်ရှိုင်းသည့်အသံဖြင့်ပြောလိုက်၏။

“ခင်ဗျားမှာရွေးချယ်စရာနှစ်ခုရှိတယ်။ ခင်ဗျား တစ်ခုပဲရွေးလို့ရမယ်။ တစ်မိုးအောက်မှာ မင်းကို မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက ဒီလိုဆက်ဆံပေးတာ မင်းပထမဆုံးပဲ။ ငါ့ရဲ့စိတ်ရှည်သည်းခံမှုက အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ တစ်ဆယ်အထိရေပြီးရင် အဖြေတစ်ခုလိုချင်တယ်”

“ကျုပ်က အဖြေတစ်ခုမပေးရင်ရော” ဟွားဝူတောက်၏ နှလုံးခုန်နှုန်းက မြန်သွားလေသည်။

လုကျိုးက ပြန်မပြောရသေးခင် မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်လေ၏။ “ဒါဆို ခင်ဗျားက ဖန်းရှုဝမ်နဲ့ တူညီတဲ့ ကံကြမ္မာကို ခံစားရမှာပေါ့။ ခင်ဗျားရဲ့အတွေးတွေ သေချာတွေးပြီးတဲ့အချိန်အထိ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းထဲမှာ ခင်ဗျားအကျဉ်းချခံထားရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက သေခြင်း၊ ရှင်ခြင်းကို မြင်တွေ့ပြီးပြီဆိုတော့ ဒါက ခင်ဗျားအတွက် ကိစ္စရှိမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာသေချာတယ်”

“...”

“မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှာလည်း များများစားစားမရှိဘူးဆိုပေမဲ့ ကျုပ်တို့အခန်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ မြောက်ဘက်၊ တောင်ဘက်၊ အရှေ့ဘက်နဲ့ အနောက်ဘက်မျှော်နန်းတွေရှိပြီးသား။ တောင်ရဲ့တစ်ဝက်မှာ ပြိုလဲပျက်စီးနေတဲ့ နေအိမ်တွေလည်းများတယ်။ တောင်ရဲ့အနောက်ဖက်မှာ ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူတစ်ခုရှိပြီး အဲ့ဒီမှာက အေးတယ်။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားထွက်ပြေးလို့ရမယ် မထင်နဲ့။ ထိပ်သီးပညာရှင်ဆယ်ယောက်အတူတူ ပေါ်လာခဲ့ရင်တောင် သူတို့တွေက မိစ္ဆာဝေဟင် မျှော်နန်းရဲ့ အရံအတားကို ဖြိုခွင်းနိုင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး” မင်ရှစ်ရင်က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

သူ၏စကားက ကျိုးကျစ်ဖုန်းနှင့် ဖန်းကျုံးတို့ကို နှလုံးခုန်နှုန်းမြန်သွားစေ၏။

“စတုတ္ထသခင်လေးရဲ့စကားတွေက တကယ်စိတ်ပျက်အားငယ်စေနိုင်တာပဲ။ ဒါက လူတစ်ယောက်ကို သတ်တာထက်တောင် ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းနေသေးတယ်”

ဟွားဝူတောက်သည် ခွဲခြားသိမြင်တတ်သူဖြစ်ပြီး လူမှုရေးကျမ်းကြေသူဖြစ်ကာ ဘဝကို လက်မှိုင်ချပြီး ဘယ်တော့မှတွယ်ကပ်နေမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ မဟုတ်ပါက သူဤနေရာသို့ ပေါ်လာခဲ့မှာမဟုတ်ချေ။ ထိုကဲ့သို့ သူတစ်ဦးက ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ဂုဏ်သတင်းကို ဂရုစိုက်သည်။

“အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ကျင့်ကြံသူတိုင်းက ယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ဟွားဝူတောက်က မယုံကြည်ရတဲ့သူဆိုတာ သိရ အောင် ကျုပ်သေချာပေါက်လုပ်ပေးမယ်။ သူက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ရောက်လာပြီး ရှုံးနိမ့်သွား တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြောထားတာကို လက်မခံဘူး”

“...”

ဟွားဝူတောက်က ပိုတောင် ဆွံ့အသွားလေ၏။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းအကြောင်း သူလာရောက်သည့်အကြောင်းကို သိသည့်သူများလေသည်။ မဟုတ်လျှင် သူက ယွင်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲအနေဖြင့် သူ၏ရာထူးမှနှုတ်ထွက်ခဲ့မှာ မဟုတ်ပေ။ အရာအားလုံးက သူ့ရင်ထဲရှိ ထိုအထုံးအဖွဲ့နှင့်သာ စတင်ပြီး အဆုံးသတ်သွားလေ၏။ သူ့တွင်နောင်တမရှိတော့ချေ။

ရှောင်ယွမ်အာက ခိုးခိုးခစ်ခစ်ရယ်မောပြီးနောက်ပြောလိုက်လေ၏။

“ဒါဆိုရင် စရေတော့မယ်” သူမက ဟွားဝူတောက် သူမပြောတာကို မကြားမှာစိုးရိမ်သည့်အလား ထပ်ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်မ စရေပြီနော်။ တစ်ဆယ်၊ ကိုး၊ ရှစ်၊ ခုနစ်၊ ခြောက်၊ ငါး၊ လေး၊ သုံး၊ နှစ်၊ တစ် အချိန်စေ့ပြီ။ ရှင့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကဘာလဲ”

“...”

ဘယ်သူက ဒီလို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ရေတာလဲ။

ဟွားဝူတောက်က စဉ်းစားရန်အချိန်တောင် မရသေးခင် ရေတွက်တာကပြီးသွားသည်။ လူတိုင်း၏ အကြည့်က ဟွားဝူတောက်ဆီသို့ရောက်သွားတော့သည်။

ခန်းမထဲ၌ တိတ်ဆိတ်မှုက ထပ်မံကြီးစိုးသွားပြန်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဟွားဝူတောက် ခေါင်းခါပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်တော့၏။

“ထားလိုက်တော့”

ထိုအချင်းအရာကို မြင်သောအခါ ဟွားဝူတောက်၏တပည့်က ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

“ရှစ်စွင်း မလုပ်သင့်”

ဟွားဝူတောက်က သူ၏တပည့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ယခင်ကကဲ့သို့ သူ့ကိုမငေါက်တော့ပေ။ ထိုအစားသူကပြောလိုက်၏။ “မင်း ယွင်ဂိုဏ်းကိုပြန်သွားသင့်ပြီ”

“ဟမ်”

“ဒီနေ့ကစပြီးမင်းက ငါ့ရဲ့တပည့်မဟုတ်တော့ဘူး။ ယွင်ဂိုဏ်းထဲမှာ အကြီးအကဲတွေ အများကြီးရှိတယ်။ မင်းကို သူတို့ထဲကတစ်ယောက်က သင်ပေးမယ်ဆိုတာသေချာတယ်။ မင်း ပြန်ရောက်တဲ့အချိန် ဟွားဝူတောက် သေပြီလို့ပြောလိုက်”

“ရှစ်စွင်း”

“ထွက်သွားတော့”

လူရွယ်သည် တစ်စုံတစ်ခုပြောချင်သေး၏။ သို့သော် ဟွားဝူတောက်က ခြေထောက်မြှောက်ပြီး သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်၏။ သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ထွက်သွားလို့ ငါပြောနေတယ်” သူ၏အော်သံက လူရွယ်ကို လွင့်ထွက်သွားစေနိုင်သော အသံလှိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တော့သည်။

လူရွယ်က ကူကယ်ရာမဲ့ပြီး ဟွားဝူတောက်ကို တလေးတစားအရိုအသေပေးကာ ထွက်သွား ရုံသာတတ်နိုင်သည်။

မင်ရှစ်ရင်က ပြုံးပြီးပြောလိုက်၏။ မင်းကို တောင်ခြေမှာတွေ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းနေချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ဆရာက ငြင်းမှာမဟုတ်မှာ သေချာတယ်။ ပြောရရင် ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်က အကျယ်ကြီးပဲလေ။ လူတစ်ယောက် ငါတို့ဒီမှာရှိနေလည်းငါတို့ စိတ်မရှိဘူးလေ”

လူရွယ်က တုန်ယင်သွားလေသည်။

“ကျုပ်တောင်ကနေထွက်သွားချင်ပါတယ်။ အခု ထွက်သွားချင်တယ်”

မင်ရှစ်ရင်က လူရွယ်ကို ကြည့်ပြီး သူ့ကိုခေါ်ကာခန်းမထဲမှ ထွက်သွားလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦးလုံးမဟာခန်းမထဲမှ ထွက်သွားပြီဖြစ်သည်။

ဟွားဝူတောက်က လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်လိုက်သည်။ “ကျူပ်ရဲ့တပည့်က နဲနဲတော့ရူးမိုက်တယ်။ သူ့ကို အငြိုးအတေးမထားဖို့မျှော်လင့်မိပါတယ် မျှော်နန်းသခင်။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ”

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်လျက် ထိုင်ချပြီးပြောလိုက်တော့သည်။

“ငါတို့တွေက ကွဲပြားခြားနားတဲ့လမ်းကြောင်းကိုလျှောက်လှမ်းဖို့ ရွေးချယ်ပြီးပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါ”

လုကျိုးက ကျေးဇူးပြုပြီးဟူ၍ ပြောခဲ့သည်။ ယင်းက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းထဲတွင် တစ်ခါမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူးပေ။ သူက ဟွားဝူတောက်ကို တန်ဖိုးထားတာတွေ့မြင်နိုင်ပေ၏။

ဟွားဝူတောက်က ထိုင်လိုက်သည်။

လုကျိုးက သူ့ကို သိချင်စိတ်ဖြင့်ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။ “မင်းက ယွီလုံရွာ အဖြစ် အပျက်နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်ချယ်လှယ်သူကို ပြောမဲ့အစား မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကိုပဲ ဝင်မှာ ပေါ့”

“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ မျှော်နန်းသခင်”

“နောင်ကျ မင်းကို စစ်မေးဖို့အတွက် မင်းကို ညှင်းပန်းနှိပ်စက်စစ်မေးမှာ မစိုးရိမ်ဘူးလား” လုကျိုးက တည်ငြိမ်စွာမေးလိုက်၏။

ဤနေရာသည် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးက ဆိုးရွားသည့် လူဆိုးကြီးများ ဖြစ်သည်။ အပြုအမူတစ်ခု မည်မျှဆိုးရွားစေကာမူ ဤအရာ၌ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းနေမှာ မဟုတ်ပေ။

ဟွားဝူတောက်က ခေါင်းခါပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။ “အချိန်ရလာတဲ့အခါ ကျူပ်က သေခြင်းတရားကိုပဲတောင်းဆိုမှာပေါ့”

“ခင်ဗျားက ဖန်းရှုဝမ်နဲ့မတူဘူးပဲ။ သူက ထိန်းချုပ်ခံထားရပြီး သေမှာကို မကြောက်ဘူး။ ခင်ဗျားက သူ့ထက်ပိုပြီး ကံကောင်းတယ်” လုကျိုးက ပြောလိုက်လေ၏။

ဟွားဝူတောက်က တိတ်နေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဟွားဝူတောက်၏ ရွေးချယ်မှုက ရှင်းနေပြီဖြစ်သည်။

“တင်း လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်စုဆောင်းရရှိပါတယ်။ နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ် ဟွားဝူတောက် သစ္စာရှိမှု ငါးရာခိုင်နှုန်း”

ကျိုးကျစ်ဖုန်းနှင့် ဖန်ကျုံးက စာနာထောက်ထားတတ်ပြီး ဤသူတို့က ဟွားဝူတောက်ရှေ့သို့သွားကာ လက်သီးနှစ်ဖက်ဆုပ်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “နှုတ်ဆက်ပါတယ် အကြီးအကဲဟွား”

ဟွားဝူတောက်၏ အိုမင်းရင့်ရော်သော မျက်နှာက နီသွားတော့သည်။ ထိုနှုတ်ဆက်မှုကို သူတုံ့ပြန်သင့်၊ မသင့် မသိတော့ပေ။ သူအနေရခက်နေလေ၏။

ထိုစဉ် မင်ရှစ်ရင်သည် တောင်ခြေမှ ပြန်လာသည်။ သူက အနေရခက်နေသော ဟွားဝူတောက်ကို မြင်သည့်အချိန်တွင် ပြောလိုက်တော့သည်။

“လောကကြီးက ပျက်ရယ်ပြုမှုအကြောင်း ခင်ဗျား စိုးရိမ်နေပုံပဲ။ ဒါက ဖြေရှင်းဖို့လွယ်ကူတဲ့ ပြဿနာပဲ။ ခင်ဗျားရဲ့နာမည်ကို ပြောင်းလိုက်သင့်တယ်။ အရင် ဟွားဝူတောက်က မိစ္ဆာဝေဟင် မျှော်နန်းထဲမှာသေသွားခဲ့ပြီ”

“...”

ကျန်သည့်သူများက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ မင်ရှစ်ရင်ပြောတာ အဓိကကျပေ၏။

“ဟွားဝူ ဒါမှမဟုတ် ဝူဟွားဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ” မင်ရှစ်ရင်က ကျီစယ်ကာပြောလိုက်လေ၏။

“...”

ဟွားဝူတောက်၏အမည်က ကျိထျန်းတောက်၏အမည်နှင့် အနည်းငယ်ကွဲလွဲနေ၏။

“ဒါက နာမည်တစ်ခုပဲလေ။ ဘယ်လိုခေါ်ခေါ်စိတ်ထဲမထားဘူး” ဟွားဝူတောက်၏ စိတ်က ယခု အချိန်တွင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူက ချောင်တစ်နေရာရာထဲတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ နေရစ်ချင်နေတာပဲဖြစ်၏။ ယခုအချိန်တွင် ထိုကိစ္စများကို စဉ်းစားချင်စိတ်မရှိပေ။

ရှောင်ယွမ်အာက လျှောက်လာပြီးနောက်ပြောလိုက်၏။ “ရှစ်စွင်း ကျန်းအိုက်ကျန့်ဆီက စာတစ်စောင်ပါ”

“ဒီကို ယူလာခဲ့” လုကျိုးက ထိုစာထဲတွင် ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် မဖတ်ပြသင့်သည့် အရေးကြီးသည့် သတင်းစကားပါရှိမည်ဟု ခံစားမိနေသည်။

ရှောင်ယွမ်အာက စာကို တလေးတစားပေးလိုက်သည်။ လုကျိုးက သာမန်ကာလျှံကာဖွင့်ပြီး စာဖတ်လိုက်လေ၏။

“ယွီလုံရွာ အဖြစ်အပျက်နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူက ဒုတိယမင်းသားပဲ။ ထျန်းကျန်းမြစ်က တိုက်ပွဲကို အဓိကကြိုးကိုင်သူက ချန်နဉ်ရဲ့စစ်သူကြီး ဝေကျိုးယန်ပဲ။ ကြံရာပါက မဟူစစ်သည်တော် ခေါင်းဆောင် ဖန်းရှုဝမ်ပဲ လောင်ချန်ပေ့။ ဒီအချက်အလက်ကို ရဖို့အတွက် တန်ကြေးကြီးပေးခဲ့ရတာ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ကျုပ်ကို ဓားကောင်းတစ်လက်နဲ့ အလျော်မပေးနိုင်ဘူးဆိုရင် ကျုပ်အင်မတန်ဝမ်းနည်းမိမှာ”

ထိုသတင်းဖြင့် အရာအားလုံးရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် လုကျိုး၏ မျက်နှာထက်တွင် ရင့်ရော်မှုကိုသာမြင်နေရ၏။ အမှန်တကယ်တွင် ဖန်းရှုဝမ်နှင့် ဟွားဝူတောက်တို့မပြောရသည့် အကြောင်းအရာကို ခန့်မှန်းမိပြီးဖြစ်သည်။ ကျန်းအိုက်ကျန့်၏စာက သူ၏သံသယများကို အတည်ပြုပေးရုံမျှသာဖြစ်သည်။ သူက လက်ရမ်းပြလိုက်၏။ စာက ချက်ချင်းပင်ဖုန်မှုန့် ဖြစ်သွားတော့၏။

“ရှစ်စွင်း ဘာရေးထားလဲ” ရှောင်ယွမ်အာက မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ထျန်းကျန့်မြစ်က တိုက်ပွဲနောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူ” လုကျိုးက ရိုးရိုးသားသားဖြေလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသည့်အချိန်တွင် ဟွားဝူတောက်က ခုံပေါ်မှပြုတ်ကျလာ၏။ သူ၏မျက်နှာက မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ဖြူရော်နေပြီး မျက်လုံးတို့ ပြူးကျယ်နေလေသည်။ လုကျိုးက ထူးမခြားနားပြောလိုက်၏။ “အကြီးအကဲဟွားကိုခေါ်သွားပြီး သူ့ကိုအနားယူခိုင်းလိုက်”

“နားလည်ပါပြီ" ရှောင်ယွမ်အာက ဇဝေဇဝါဖြစ်သွား၏။

“ကြိုးကိုင်သူလေးပဲကို ရှင်က ဘာကြောင့် ဒီလောက်ထိတောင်စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလဲ။ ရှင် နဲနဲတော့ မလွန်လွန်းဘူးလား”

လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လူသားတစ်ဦး သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့လျှင် ကိစ္စများက ရိုးရှင်းပေလိမ့်မည်။ သူက ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ စည်းမျဉ်းများအတိုင်း ဖြေရှင်းနိုင် မှာပဲဖြစ်သည်။ သို့သော် မင်းသားတစ်ပါးက ပါဝင်ပတ်သက်နေလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားချေ။ မင်းသားတစ်ပါး၏အငြင်းပွားချက်က တိုင်းသူပြည်သားများထဲ ဝင်ပါခြင်းမပြုသင့်ပေ။

လုကျိုးက တော်ဝင်မိသားစု၏အင်အားကို လျှော့တွက်ထားတာမဟုတ်ပေ။ ဆိုရလျှင် တော်ဝင် မိသားစုက တာ့ယန်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် တည်ငြိမ်နေအောင်ထိန်းထားနိုင်၏။ အင်ပါယာ ကို စောင့်ကြပ်နေကြသော စစ်သည်၊ ရဲမက်၊ အရာရှိများနှင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စီမံခန့်ခွဲနေသော မဟာကျင့်ကြံသူများ၊ အမှောင်ထဲတွင် တာ့ယန်၏ အုတ်မြစ်ကို အခြေတည်အောင်ဖွဲ့စည်းထားသည့် သူများရှိသည်။ ဟွားဝူတောက်က ထိုအချက်အလက်ကို ပေးရန် တွန့်ဆုတ်နေတာ အံ့ဩစရာမရှိချေ။

လုကျိုးက နောက်ဆုံးတွင်ပြောလိုက်တော့၏။ “ငါ သူ့အတွက် ဓားကောင်းတစ်လက် ပြင်ဆင်ထားတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း ကျန်းအိုက်ကျန့်ကို ပြောလိုက်။ သူ ဒီကိုလာယူဖို့ ပြောလိုက်"

…

အခန်း (၁၂၀) နှလုံးသားစေရာ လိုက်တဲ့သူက သာမန်မဟုတ်ဘူး

ဓားကောင်းအကြောင်း ပြောလိုက်သည့်အခါ ရှောင်ယွမ်အာက မှားယွင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက တီးတိုးပြောလိုက်၏။

“ ရှစ်စွင်းက သူ့ရဲ့ အသုံးမဝင်တဲ့ သတင်းနှစ်ခုအတွက် လက်နက်ကောင်းကို ပေးလိုက်တော့မလို့လား။ ရှစ်စွင်းရဲ့ ဒီတပည့်တောင် ဘာမှမရှိသေးဘူးလေ”

“ လေးစားမှု မရှိလိုက်တာ ” လုကျိုးက အသံမြင့်ပြောလိုက်သည်။ ဤသည်က သူ့အနေနှင့် ပထမဆုံး ထုတ်ပြောခြင်း မဟုတ်ပေ။

“ ဒီတပည့်က မှားမှန်းသိပါပြီ ” ရှောင်ယွမ်အာက ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

“ ဒီလက်နက်က အစကတည်းက တော်ဝင်မိသားစုအပိုင်ပဲ။ ငါ သိမ်းထားလို့ ဘာမှအကျိုးမရှိဘူး”

လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။

“အာ ” ရှောင်ယွမ်အာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လုကျိုးက ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ခန်းထဲ ဦးတည်လိုက်သည်။

“ရှစ်စွင်း ကောင်းကောင်းနားပါ ”

လုကျိုး မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။

“ ရှစ်မေ့က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်နေရတာလဲ။ ရှစ်စွင်းက မင်းကို အချစ်ဆုံးလေ။ ငါတောင် လက်နက်ရမှတော့ မင်းကို မေ့နေစရာအကြောင်း မရှိဘူး။ ငါ့ခွဲခွာချိတ်ကောက်က လက်နက်ကောင်းဆိုတော့ မင်းကိုလည်း လက်နက်ကောင်းပေးမှာ သေချာတယ် ”

“လောင်စစ်ပြောတာ ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးချေ နယ်ပယ်အဆင့်ထဲ ရောက်ဖို့ အချိန်တစ်ခုလောက်ပဲ လိုတာလေ။ အချိန်ကျလာရင် ရှစ်စွင်းက ငါ့နယ်ရှင်လှံထက် ပိုကောင်းတဲ့ လက်နက်ပေးမှာ အသေအချာပဲ”

“ ဟင့် တာ့တာ ” ရှောင်ယွမ်အာက လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

မင်ရှစ်ရင်နှင့် တွမ့်မူရှန်းတို့က အချင်းချင်း အကြည့်ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

ဖန်ကျုံးက လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ “ နဝမသခင်မလေးက ခွဲခွာချိတ်ကောက်နဲ့ နယ်ရှင်လှံကို မြင်ပြီး ဒေါသထွက်သွားတာ တူတယ်။ တတိယသခင်လေး၊ စတုတ္ထသခင်လေး ကျွန်တော်ရဲ့ ယန်ခြောက်သွယ် ကျင့်စဉ်က မလေ့ကျင့်ရသေးတာ သတိရသွားလို့ ခွင့်ပြုပါဦး ” သူက မင်ရှစ်ရင်နှင့် တွမ့်မူရှန်းတို့၏ မူမမှန်မှုကို ခံစားမိလိုက်သည့်အခါ ခန်းမကျယ်ထဲမှ အလျင်စလို ထွက်သွားလိုက်သည်။

ဟွားဝူတောက်ကို သူ့အဆောင်ဆီ အနားယူရန် ခေါ်သွားပေးသည့် ကျိုးကျစ်ဖုန်းက ဤအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်သွားလေသည်။

“လောင်စစ် သွားကြစို့ ”

“ … ”

လုကျိုးက လျှို့ဝှက်ခန်းထဲ ဝင်သွားကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် သေတ္တာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းခါလိုက်၏။

‘ဒီပစ္စည်းက အမည်မဲ့ဆီက ရိုက်ချက်တောင် ခံနိုင်တယ်ဆိုတော့ ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်တွေတောင် အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီသေတ္တာကို သီးသန့်သော့နဲ့ပဲ ဖွင့်လို့ရလောက်တယ် ’

သူက ခေါင်းညိတ်ကာ ‘လောင်စစ်က အကြံကောင်းတယ်ဆိုတော့ သူ့ဆီ ဒီသေတ္တာ အပ်ထားလိုက်ရမလား ’

လုကျိုးက ဤသေတ္တာကို စနစ်မှ ဝယ်ယူထားသောကြောင့် တခြားလူများ လိုချင်တပ်မက်လာမည်ကို မစိုးရိမ်ပေ။ ခဏအကြာတွင် သူက စနစ်မှ လက်ကျန်အမှတ်များအပေါ် အာရုံစိုက်ထားလိုက်၏။

၄၇၆၂ မှတ် …

လုကျိုးက ကံစမ်းမဲမှတဆင့် စွမ်းအင်ငါးဖြာစကြဝဠာ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို ရရှိထားလေသည်။ ခြောက်သွယ်ပေါင်းစပ်တြိမျဉ်းကို အမှတ် တစ်သောင်းနှစ်ထောင်နှင့် ရောင်းချထားသည်။ သူက ယခု မတတ်နိုင်သေးပေ။ အကယ်၍ သူသာ သမာရိုးကျနည်းလမ်းများမှ အမှတ်ယူနေလျှင် အချိန်အတော်ကြာ တတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ပေ။

လုကျိုးစိတ်ထဲ အတွေးများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျေကျေနပ်နပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ကောင်းကင်ကျမ်းကို ဖွင့်ကာ စတင် နားလည်အောင် လေ့လာလိုက်သည်။

ခြောက်နာရီကြာမြင့်သွားပြီးနောက် …

လုကျိုးက ကောင်းကင်ကျမ်း လေ့လာတာကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ယခင်တစ်ခေါက်နှင့်ယှဉ်လိုက်လျှင် လက်ရှိ သူက ဗလာအခြေအနေသို့ ကျရောက်သွားပုံပေါ်သည်။ သူ့စိတ်ထဲ မရင်းနှီးသည့် အက္ခရာများ နှစ်မြှပ်နေသည်။ သူ့အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် အက္ခရာများ ပေါ်လာလေ၏။

‘ ခံစားချက် အဆင်ပြေသရွေ့ ငါ့အတွက် နားမလည်လည်း ကိစ္စမရှိဘူး ’

ထိုစဉ် ရှောင်ယွမ်အာ၏ အသံက လျှို့ဝှက်ခန်းအပြင်ဘက်မှ ထွက်လာသည်။

“ရှစ်စွင်း …ကျန်းအိုက်ကျန့်ဆီက ပြန်စာရောက်လာပြီ”

“သူ ဘာပြောထားလဲ ”

“သူက မလာနိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောထားတယ်။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက လာလည်ဖို့ အန္တရာယ်များလွန်းတယ်တဲ့။ ဓားကောင်းလေးကို သူ့ဆီ ပို့ပေးလိုက်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပါပဲတဲ့”

ရှောင်ယွမ်အာက ပြောလိုက်သည်။

လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက ထိုအရာကို မှန်းဆပြီးသား ဖြစ်၏။

ရှောင်ယွမ်အာက မကျေမနပ်ပြောလိုက်သည်။

“သူက ဘယ်လိုပြုမူရမယ်ဆိုတာကို မသိဘူးပဲ။ တပည့် ယူနန်ဆီ သွားပြီး သူ့ကို ဆွဲခေါ်ခဲ့ရမလား ”

“မလိုဘူး ” လုကျိုးက လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှ လက်နောက်ပစ်လျက် ထွက်လာသည်။

“သူက သူ့အသက်သူ တန်ဖိုးအထားဆုံးပဲ။ သူ ဒီကို မလာချင်တာ ပုံမှန်ပါပဲ”

“သူက သူ့ဘာသာ အထင်ကြီးလွန်းနေတာ ” ရှောင်ယွမ်အာက ပြောလိုက်သည်။

“ကျန်းအိုက်ကျန့်က သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး ”

ရှောင်ယွမ်အာက ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်သည့်အခါ သူမ မျက်နှာ၌ သိလိုသည့် အရိပ်အယောင်တို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“သာမန်လူ မဟုတ်ဘူးတဲ့လား”

“သူက နန်းတော်ပိုင် ကိစ္စတော်တော်များများကို သိနေမှတော့ သာမန်လူ မဖြစ်နိုင်ဘူး” လုကျိုးက ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

“အဲဆို သူက ဘာလဲ ”

“နှလုံးသား စေရာ လိုက်တဲ့သူက သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး” လုကျိုးက အသာပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူလက်တစ်ချက်အဝှေ့ဖြင့် ခန်းမကျယ်ထဲမှ ထွက်လာကာ အချုပ်သားများ ဖမ်းထားရာ မြောက်ပိုင်းမျှော်နန်းဆောင်သို့ ရောက်လာလေသည်။

ရှောင်ယွမ်အာကလည်း ပုံမှန်အတိုင်း သူမ ရှစ်စွင်းနောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။

လုကျိုးက ဖန်းရှုဝမ် ဖမ်းထားသည့် အခန်းရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။

အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်က တံခါးကို စောင့်ကြပ်ပေးနေကြ၏။ သူတို့ကျင့်ကြံဆင့်က ဘာမှမထူးမခြားသော်လည်း ဟိတ်ကြီးဟန်ကြီးပေါ်နေသည်။

“မျှော်နန်းသခင်” အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်က ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“တံခါးဖွင့်လိုက် ”

“ ဟုတ်ကဲ့ ”

တံခါး ပွင့်လာသည်။ ထိုအခါ လုကျိုးက မှုန်မှိုင်းမှိုင်းအခန်းထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်။ သူ ကြည့်လိုက်သည့်နေရာအနှံ့ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ရှုပ်ပွနေလေသည်။ ဤအခန်းက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ သိုလှောင်ခန်း ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။ အချုပ်ချထားရာအဖြစ် အမြန်အဆန် ပြောင်းလဲလိုက်သော်လည်း ရည်ရွယ်ချက်နှင့် အံကိုက်ဖြစ်နေသည်။

ဖန်းရှုဝမ်က အခန်းအလယ်တွင် ရှိနေသည်။ သူ့ဆံပင်များက ရှုပ်ထွေးနေပြီး မဟူရာစစ်သည်တော်၏ စွမ်းအားကြီး ခေါင်းဆောင်အသွင် မရှိတော့ပေ။ တံခါးပွင့်လာသည့်အခါ အပြင်ဘက်မှ အလင်းရောင်မှိန်ဖျဖျက သူ့မျက်နှာဆီ ရောက်လာသောကြောင့် လုကျိုး၏ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက ဖျော့တော့စွာ ရယ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း တတ်နိုင်တာ အကုန်လား။ ငါ့ကို ဘာမှထုတ်ပြောဖို့ ဖိအားပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ”

လုကျိုးက လက်နောက်ပစ်လျက် ခေါင်းညိတ်ကာ “ ငါ အမှန်တရားကို သိပြီးပြီ ”

ဖန်းရှုဝမ်က တုန်လှုပ်လာသည်။ သူ့နုံးချိမှုတွေအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပုံရ၏။ သူက မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ ”

“ ချန်နဉ်ရဲ့ စစ်သူကြီး ” လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။ သူက ဒုတိယမင်းသားအကြောင်း ထည့်မပြောပေ။

ဖန်းရှုဝမ်က ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည့်အခါ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထိုစကားများက ဤစွမ်းအားကြီး လူအိုကြီးသည် အမှန်တရားကို ရှာတွေ့သွားကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ ခဏကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည် “ မှတ်လောက်စရာပဲ ”

လုကျိုးက ခေါင်းခါကာ “ဝေကျိုးယန်က မင်းကို ဦးညွတ်စေဖို့ မလုံလောက်သေးဘူး။ ဒုတိယမင်းသားက မင်းရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို လက်ခံနိုင်ဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မဟူရာစစ်သည်တော်ခေါင်းဆောင်ကို ကြိုးဆွဲနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းတဲ့ တခြားတစ်ယောက် ရှိကိုရှိရမယ် ”

“ခင်ဗျား …” ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာပြီဖြစ်သည့် ဖန်းရှုဝမ်က တဖန် တုန်လှုပ်လာသည်။ သူက မျက်နှာများပါ နီရဲလာ၏။ သူ့အသံက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် “ ဒါက ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ”

မဟူရာစစ်သည်တော် ခေါင်းဆောင်အနေနှင့် သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို နှိမ့်ချရုံမှအပ ရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။

“ ငါ ဒီလိုစွမ်းဆောင်မှုမျိုး ရလာတဲ့အကြောင်းကို ငါ့အကျဉ်းသားဆီ ပြောပြဖို့ လိုလို့လား ”

“ … ”

လုကျိုးက လက်နောက်ပစ်လျက် ဖန်းရှုဝမ်အား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ မင်း ဘယ်သူအမိန့်နာခံနေတာလဲဆိုတာ သိချင်တယ် ”

“ ကျုပ် မသိဘူး” ဖန်းရှုဝမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“မင်း မပြောတာနဲ့ ငါ မသိတော့ဘူးများ ထင်နေလား” လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်အသာသပ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် ဒုတိယမင်းသားရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ အကူပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ် ”

ဖန်းရှုဝမ်က မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်လာသည်။

လုကျိုးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်မလား”

“ … ”

“ စုန်းအတတ်ကျွမ်းကျင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲ ” လုကျိုးက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“တော်တော့” ဖန်းရှုဝမ်၏ စိတ်အခြေအနေ အကာအကွယ်က လုံးဝ ကျိုးပျက်သွားလေပြီ။ သူ့မျက်နှာအထက် ဒေါသတကြီး အမူအရာပေါ်လာလေသည်။ သို့သော်လည်း နောက်အခိုက်အတန့်လေး၌ သူက တောင်းဆိုလာ၏။

“ ကျေးဇူးပြုပြီး သူမကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ … ကျုပ်တောင်းဆိုပါတယ် ”

လုကျိုးက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့် အမူအရာနှင့် ဖန်းရှုဝမ်ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ ပေနက်လွှာစာရင်း၌ ယခင်နံပါတ်တစ် ဖြစ်ဖူးသူက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကြောင့် အားလုံးကို အောင့်အီးသည်းခံကာ သေခြင်းတရားကို မကြောက်မရွံ့ တော်ဝင်နန်းတော်အတွက် အစောင့်ခွေး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု တွေးမိမည်နည်း။

လုကျိုးက ခေါင်းခါကာ “ဖန်းရှုဝမ် … သူမက ဘယ်သူလဲ ငါ့ကိုပြော”

ဖန်းရှုဝမ်က ခေါင်းတသွင်သွင်ယမ်းလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာအထက် ဆုံးဖြတ်ချက် ပြတ်သားနေသည်။

“ပြောမပြနိုင်ဘူး။ ကျုပ် သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ပြောမပြနိုင်ဘူး ”

လုကျိုးက ထူးဆန်းကြောင်း ထင်မိသည်။ အမှန်တော့ ပစ်မှတ်၏ ဇာစ်မြစ်မှာ ရှင်းလင်းသွားလေပြီ။ ဖန်းရှုဝမ်က သူမနာမည် ပြောပြော၊ မပြောပြော ဘာမှမထူးပေ။ ဖန်းရှုဝမ်က ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဘဝနှင့် အဘယ်ကြောင့် ကာကွယ်ပေးချင်နေရသနည်း။

ဖန်းရှုဝမ်၏ မျက်ဝန်း၌ အပြာဖျော့ဖျော့ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားကြောင်းကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ရုတ်ခြည်းဆိုသလို အပြင်ဘက်မှ လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင် အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

မျှော်နန်းသခင် ပဥ္စမသခင်မလေးတော့ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ …

...