အခန်း (၁၂၁-၁၂၃)
Vol. 9 Ch. 121-123
အခန်း (၁၂၁) ကျောင်းယွဲ့ကို ထုတ်ပေးခြင်း
လုကျိုးက ဖန်းရှုဝမ်ကို ဆက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ သတင်းကိုကြားသည့်အချိန်၌ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။
“ကံဆိုးလိုက်တာ” သူပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေ၏။
အခန်းတံခါးက ထပ်ပိတ်သွားကာ အခန်းက အမှောင်ထုထဲကျရောက်သွားလေ၏။
မှောင်မည်းနေသော အခန်းထဲတွင် ဖန်းရှုဝမ်၏မျက်လုံးက ပြာလဲ့လဲ့အလင်းတို့ဖြင့် ထပ်မံတောက်ပလာပြန်သည်။ သို့သော် ယင်းက တစ်စက္ကန့်ခန့်သာကြာပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
လုကျိုးသည် မြောက်ပိုင်းမျှော်နန်းဆီသို့ လျှောက်သွားချိန်၌ ပျာယာခတ်နေသော ရှောင်ယွမ်အာကို မြင်လိုက်ရ၏။
“ရှစ်စွင်း မြန်မြန် မြန်မြန် မြန်မြန် ဝူရှစ်ကျဲက ရူးနေပြီ” လုကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်၏။ သူ၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ကာပြောလိုက်သည်။
“ကြောက်နေဖို့မလိုဘူး”
သူတို့နှစ်ဦးက တောင်၏အနောက်ဖက်တွင်တည်ရှိသော ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူသို့ရောက်သည့်အချိန်တွင် လရောင်ဆွတ်မျှော်နန်းမှ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူများစွာက ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေပြီးဖြစ်သည်။ အနားတွင် ဟွားဝူတောက်က ကြည့်နေလေ၏။
မင်ရှစ်ရင်နှင့် တွမ့်မူရှန်းတို့က အစောင့်အရှောက်နတ်မင်းများသဖွယ် ဝင်ပေါက်၌ ရပ်နေလေသည်။
ဟွားဝူတောက်ကသက်ပြင်းချပြီးပြောလိုက်လေသည်။
“ဒီလောကထဲမှာ ဒီလိုမိစ္ဆာကျင့်စဉ်မျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူး။ ဒါက စုန်းအတတ်လို့ထင်တယ်”
မင်ရှစ်ရင်က မေးလိုက်လေ၏။ “အကြီးအကဲဟွား သူ့ကို ကူညီပေးနိုင်မလား”
ဟွားဝူတောက်က ခေါင်းခါပြီးပြောလိုက်သည်။ "ဒီမန္တန်ကို ဖြေပေးနိုင်မဲ့သူက မျှော်နန်းသခင်တစ်ယောက်ပဲ ရှိမှာ စိုးရိမ်မိပါရဲ့”
ဟွားဝူတောက်ပြောပြီးသည်နှင့် လရောင်ဆွတ်မျှော်နန်းမှ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူများက တညီတညွတ်တည်း အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။
“မျှော်နန်းသခင်”
ဟွားဝူတောက်က ကမန်းကတမ်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ဘေးချိတ်ထားကာ ပြောလိုက်လေ၏။ “မျှော်နန်းသခင်”
“ဟန်ကြီးပန်ကြီး လုပ်နေဖို့မလိုဘူး” လုကျိုးက လက်ဝှေ့ပြပြီးနောက် လက်နောက်ပစ်လျက် ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူထဲ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ကျောင်းယွဲ့သည် ယခုအချိန်၌ အရူးမတစ်ဦးသဖွယ်ပြုမူနေလေ၏။ သူမက ဂူ၏နံရံများဆီသို့ ထပ်ခါထပ်ခါပြေးဝင်နေသည်။ မင်ရှစ်ရင်နှင့်တွမ့်မူရှန်းတို့က သူမကိုယ်သူမ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်နိုင်စေရန်အတွက် သိမ်မွေ့သောစွမ်းအင်တို့ဖြင့် နံရံကို ကာရန်ထားလေသည်။ သို့သော် သူတို့မရောက်ခင် ကျောင်းယွဲ့ကသူမ၏မျက်နှာကို ယောင်ကိုင်းအောင်ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ပြီးဖြစ်ကာ ဆံပင်များလည်း ရှုပ်ပွနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကြားထဲ၌ ကြက်သွေးရောင်ကြာပွင့်က တောက်ပမှုတို့ တိုးလာလေ၏။
“ရှစ်စွင်း ဝူရှစ်မေ့က စုန်းအတတ်မန္တန်နဲ့ထိန်းချုပ်ခံထားရတာပါ။ မြန်မြန်တစ်ခုခုလုပ်ပေးပါဦး ရှစ်စွင်း”
“ရှစ်မေ့ကျောင်းယွဲ့ရဲ့အပြစ်က အသက်ဆုံးရှုံးဖို့မတန်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး သက်ညှာပေးပါရှစ်စွင်း”
လုကျိုးက သူ့နားတစ်ဝိုက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီးနောက်ပြောလိုက်၏။ “ဒီကိစ္စကို သူ့ဖာသာသူ သယ်လာတာပဲ”
သူမသည် ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ထဲ၌ လိမ်လိမ်မာမာနေခဲ့လျှင် စုန်းအတတ်မန္တန်ဖြင့် ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ပေ။
ကျောင်းယွဲ့က ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်နေလေသည်။ သူမ၏မျက်နှာထက်တွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အကြည့်တို့ရှိနေပြီး မြင်သမျှသူတိုင်းကို အဓိပ္ပါယ်မရှိသည့်စကားများ အော်ဟစ်ပြောဆိုနေလေ၏။
“ငါ နင့်ကို သတ်တော့မှာ”
“ငါ နင့်ကို သတ်မယ်"
“သတ် သတ် သတ်” ကျောင်းယွဲ့က လုကျိုးဆီဆတ်ခနဲတိုးဝင်လာ၏။ သူမ၏ ကျင့်ကြံဆင့်က ချိတ်ပိတ်ခံထားရသော်ငြား မင်ရှစ်ရင်နှင့် တွမ့်မူရှန်းတို့က သူတို့ဆရာအား သူမ ဘာမှလုပ်ခွင့်မပေးနိုင်သေးပေ။
နွယ်ကြိုးနှစ်ကြိုးက မြေပြင်ပေါ်မှ ပေါ်ထွက်လာလျက် ကျောင်းယွဲ့ကို ချည်နှောင်လိုက်လေ၏။ မင်ရှစ်ရင်က အရိုအသေပေးပြီးပြောလိုက်သည်။
“ဝူရှစ်မေ့က စိတ်ခြောက်ခြားနေတာပါ။ သူပြောတဲ့စကားတွေက သူ့စကားတွေမဟုတ်ဘူး။ စုန်းမန္တန်ရဲ့လွှမ်းမိုးမှုအောက်ရောက်နေတာပဲဖြစ်ရမယ်။ ဖန်ကျုံးကို မေးပြီးပြီ ဒီဂါထာကို ရွတ်ဆိုတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ ဒီမန္တန်ကို ဖြိုခွင်းနိုင်မှာလို့ပြောတယ်” သူက သက်ပြင်းချပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။
“မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်လေ ကျွန်တော်တော့မယုံပါဘူး။ ရှစ်စွင်း ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ခုခုလုပ်ပေးပါဦး”
“ဖန်ကျုံးက ဘယ်မှာလဲ”
“သူက တောင်ပိုင်းမျှော်နန်းထဲမှာ။ စာအုပ်တွေထဲ တစ်ခုခုကိုရှာနေတယ်” ဂူအပြင်မှ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက လှမ်းဖြေသည်။
ဟွားဝူတောက်ကပြောလေ၏။
“ဖန်ကျုံးပြောတာမမှားဘူး။ ဒီမန္တန်က အင်မတန်မိစ္ဆာဓာတ် များတယ်။ ရင်ထဲကို လှိုင်းထစေပြီး သူမကို ရုပ်သေးတစ်ရုပ်အဖြစ်ပြောင်းနိုင်စွမ်းရှိတယ်။ ကံကောင်းတာက ကျောင်းယွဲ့မှာ အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့ အုတ်မြစ်နဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ကျင့်ကြံဆင့်တို့ ရှိနေတာပဲ။ မဟုတ်ရင် အခုချိန်ထိ ထိန်းထားဖို့လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး”
လုကျိုးက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကျုံ့လိုက်သည်။ သူက သွေးရူးသွေးတန်းဖြစ်နေသော ကျောင်းယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်ဝန်းများက ဗလာကျင်းနေလေ၏။ သူက ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။
“ရဲတင်းလိုက်တာ”
သူက ကျောင်းယွဲ့၏ ပခုံးကို သူ့လက်ဝါးဖြင့်ရိုက်ချလိုက်သည်။ သူ၏ ဗြဟ္မာ့ပင်လယ်ချီသွေးကြော ရှစ်ကြောကျင့်ကြံဆင့်ဖြင့် သူကနဦးချီ ထုတ်ဖော်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ကျန်သည့်သူများက ဘာကိုမှ သံသယ မရှိကြပေ။ ထိုအစား သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုက ကျောင်းယွဲ့ပေါ်တွင်သာ ရှိနေလေ၏။ သူတို့က စိတ်လှုပ်ရှားနေကာ သူမကို စိုးရိမ်ပူပန်နေတာ သိသာနေလေ၏။
လုကျိုးသည် သူ၏ကနဦးချီအချို့ကို ကျောင်းယွဲ့၏ချီသွေးကြောထဲသို့ သွင်းပြီးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူမ၏ထူးကဲသော သွေးကြောရှစ်ကြောက စုန်းအတတ်စွမ်းအား၏ အပြည့်အဝထိန်းချုပ်မှု အောက်တွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ မင်ရှစ်ရင်နှင့်မတူဘဲ ကျောင်းယွဲ့၏ တစ်ကိုယ်လုံးက စုန်းအတတ်စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နေလေ၏။ လုကျိုး၏ချီကို အစပိုင်းတွင် တွန်းကန်နေလေသည်။
“ဟမ်” လုကျိုး၏ ဗြဟ္မာ့ပင်လယ်ချီသွေးကြောရှစ်ကြော ကျင့်ကြံမှုအခြေခံက ယခုအဆင့်တွင် အင်မတန်အားနည်းနေပုံရ၏။ သူထုတ်ဖော်ခဲ့သောကနဦးချီများက စုန်းပညာစွမ်းအားဖြင့် အပြည့်အဝ ဝါးမျိုခံလိုက်ရသည်။ စုန်းပညာစွမ်းအားက သူမ၏ချီသွေးကြောများ တောက်လျှောက် စီးဆင်းနေပြီး လုကျိုး၏လက်ဝါးကို တွန်းကန်နေလေ၏။
ကျောင်းယွဲ့က မျက်လုံးရုတ်တရက်ဖွင့်လိုက်လေသည်။ သူမ၏မျက်နှာထက်တွင် တစ်မူထူးခြားသော အပြုံးတစ်ပွင့်ရှိနေပြီးနောက် ပြောလိုက်လေ၏။
“ကျွန်မ နောက်ဆုံးတော့ ရှင့်ကို ရှာတွေ့ပြီ အဘိုးကြီး”
“ဖြိုခွင်းစမ်း” လုကျိုးက ဟိန်းဟောက်ပြီးနောက် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ယင်းက သူ၏စိတ်စွမ်းအား သို့မဟုတ် အန္တရာယ်ကြောင့်လားတော့မသိ။ သူကောင်းကင်ကျမ်းစာကို လေ့လာနေသည့်အချိန်တွင် နားလည်သဘောပေါက်နေသည့် အခြေအနေထဲ၌ သူ့ကိုယ်သူ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်က ကြည်လင်နေပြီး စိတ်နှလုံးက တည်ငြိမ်နေ၏။ ကောင်းကင်ကျမ်းစာ၏ အတိုင်းထက်အလွန် စွမ်းအင်တို့က သက်ဝင်လာပုံရကာ သူ၏လက်ဝါးထဲ၌ လျင်မြန်စွာ စုဝေးလာတော့သည်။ သူက ရေခဲတုံးတစ်တုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရသည့်ပမာ ခံစားမိနေ၏။
ဘန်း
ကျောင်းယွဲ့သည် သက်ရောက်မှုကြောင့် နောက်သို့လွင့်ထွက်သွားသည်။
မင်ရှစ်ရင်၏ စွမ်းအင်တို့က သူမနံရံနှင့်တိုက်မိသည့်အချိန်တွင် ကာထားပေးလိုက်သည်။
ကျောင်းယွဲ့က သွေးတစ်ပွက် အန်လေ၏။ တစ်ချိန်ထဲတွင် သူမနဖူးပေါ်ရှိကြာက ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူမဒူးထောက်ပြီးနောက် သူမလက်ဖြင့် သူမအလေးချိန်ကိုသူ ထိန်းထားရသည်။ ခေါင်းမော့ရန် ရုန်းကန်ပြီးနောက် မျက်နှာထက်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ပွင့် ရှိနေလျက် လုကျိုးကို ပြောလိုက်တော့သည်။
“ရှင် ဒီတစ်ခေါက်နိုင်တယ် အဘိုးကြီး”
ထပ်
ကျောင်းယွဲ့က မြေကြီးပေါ် ချက်ချင်းပြုတ်ကျသွားသည်။
ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူတစ်ခုလုံး ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။
မင်ရှစ်ရင်နှင့် တွမ့်မူရှန်းတို့က ကျောင်းယွဲ့ကို ကူညီသင့်သလားဟူ၍ တွေးနေကြသည်။ ဆိုရလျှင် သူမက သူတို့၏ဆရာကို ကျိန်ဆဲနေပုံပေါ်၏။ အဘိုးကြီး ဒေါသထွက်သွားမှာကို သူတို့စိုးရိမ်ပူပန်နေကြတာပဲဖြစ်သည်။
လုကျိုးက သာမန်ကာလျှံကာပြောလိုက်လေ၏။ “သူ့ကို တောင်ပိုင်းမျှော်နန်းဆီခေါ်လာခဲ့”
“နားလည်ပါပြီ” မင်ရှစ်ရင်ကကျောင်းယွဲ့ကို ကပျာကယာသယ်လိုက်၏။
ကျောင်းယွဲ့၏ နဖူးပေါ်ရှိကြာပွင့်က အမှန်တကယ် မှိန်ဖျော့သွားပြီဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်ထဲတွင် သူမ၏ကနဦးချီများက သူ့ဖာသာသူလှည့်ပတ်နေလေ၏။
မင်ရှစ်ရင်က အပျော်လွန်သွားတော့သည်။
“ရှစ်စွင်း ရှစ်မေ့ဆီက မန္တန်က ပြယ်သွားပြီထင်တယ်”
ရောင်ပြန်ဂူအပြင်ဖက်တွင် လူတိုင်းက ပျော်ရွှင်စွာအော်ဟစ်နေကြလေ၏။
အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတို့ မျက်နှာထက်တွင် အံ့ဩပျော်ရွှင်နေသည့်အမူအရာတို့ရှိနေလေသည်။
ဟွားဝူတောက်က ထိတ်လန့်နေသောအမူအရာဖြင့်ပြောလိုက်သည်။
“မျှော်နန်းသခင်က ဒီလို မိစ္ဆာမန္တန်ကိုတောင် ဖြိုခွင်းနိုင်စွမ်းရှိတယ်။ ကျုပ်ရဲ့အမြင်တွေ တကယ်ကျယ်သွားပြီ”
ထိုစဉ် ဖန်ကျုံးက သူ့လက်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်ပုံကို သယ်ပြီးပြေးလာကာ အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ကျုပ်တွေ့ပြီ။ ရှာတွေ့ပြီ။ ဒီမှာ မန္တန်နဲ့သက်ဆိုင်တဲ့အရာအားလုံး ရှိနေတယ်”
“...”
ဖန်ကျုံးက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီးနောက် သူ့အနားကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အမ်း သူအခုအဆင်ပြေဖြစ်သွားပြီလား”
အားလုံးက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းကိုသာ စောင့်နေခဲ့မယ်ဆိုရင် နေဝင်တာကြာရောပေါ့”
ကျောင်းယွဲ့ကို အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးက တောင်ပိုင်းမျှော်နန်းဆီသို့ခေါ်သွားပေးသည်။
မင်ရှစ်ရင်နှင့်တွမ့်မူရှန်းတို့က လုကျိုးဆီ လျှောက်လာ၏။
“ရှစ်စွင်း ရှစ်မေ့ကျောင်းယွဲ့က အစောတုန်းက ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရတာလား” မင်ရှစ်ရင်က ကြောက်လန့်နေသည့် လေသံဖြင့်မေးလိုက်လေ၏။
“သူမရဲ့နှလုံးသားက စုန်းပညာဖြင့် ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရတာပဲ။"
ဟွားဝူတောက်က သူတို့ဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်းလျှောက်လာသည်။ သူက လုကျိုးကို ကြည့်လျက် လက်သီးအနည်းငယ် ဆုပ်လိုက်သည်။
လုကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်တော့၏။ “ခင်ဗျားမှာ တစ်ခုခုပြောစရာရှိလား အကြီးအကဲဟွား”
“ကျောင်းယွဲ့ရဲ့မန္တန်က မြှင့်တင်ခံလိုက်ရတာ။ နောင်ကျ အဲ့ဒီလူက ဘာမှလုပ်ဦးမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်မိတယ်။ မန္တန်ပြိုကွဲသွားတဲ့အချိန် မန္တန်ကို ထိန်းချုပ်သူကလည်း ပစ်မှတ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့အတွက်ကြိုးစားရဦးမှာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေက တန်ပြန်သက်ရောက်မှုခံရမှာပဲ”
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်ပြီးပြောလိုက်၏။ “အကြီးအကဲဟွား အဲ့ဒီလူအကြောင်းသိလား”
ဟွားဝူတောက်က သက်ပြင်းချပြီးပြောလိုက်လေ၏။
“အဲဒီလူအကြောင်း ပုံပြင်တချို့ပဲ ကြားဖူးတယ်"
“ကျုပ် တကယ်သိချင်မိပါရဲ့။ ဒုတိယမင်းသားအကြောင်းပြောမဲ့အစား ခင်ဗျားက ဒီမှာနေဖို့ ရွေးတယ်။ ဒီလိုလုပ်ရင် တာ့ယန်မှာ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ထင်နေလား”
လုကျိုးက ဟွားဝူတောက်ကို စူးစိုက်စွာကြည့်ပြီး မေးလိုက်လေ၏။
“အမ်း” ဟွားဝူတောက်၏ အမူအရာက ခဲသွားကာ ခေါင်းခါပြီးနောက်ပြောလိုက်သည်။
“မျှော်နန်းသခင်နဲ့ ဒုတိယမင်းသားတို့ပဲ ဒီအကြောင်းကို သိမှာ စိုးရိမ်မိတယ်”
လုကျိုးက သူ့ကို ဖျက်ခနဲကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီတော့ ယွင်ဂိုဏ်းက တော်ဝင်မိသားစုနဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့အပေးအယူတစ်ခု တကယ်ရှိနေတာပဲ”
“...”
ဟွားဝူတောက်က ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်နှာနီသွားတော့သည်။ လုကျိုးက ရှောင်ယွမ်အာကို ပြောလိုက်၏။ “ကျန်းအိုက်ကျန့်ကို ပြော။ သူ ဒီကို လာရင် ကြုံရမဲ့ပြဿနာနဲ့ ငါသူ့ကို ပေးမဲ့ဓားက တန်တယ်လို့ ပြောလိုက်”
“ကျန်းအိုက်ကျန့်လား” ဟွားဝူတောက်က အမည်ကို ရင်းနှီးနေသည်။ ကျန်းအိုက်ကျန့်က ဓားသိုင်းကျွမ်းကျင်သည့် ဓားသမားဖြစ်သည်။ ထိုသို့တိုင်သူက ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲတွင် တတိယအဆင့်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်လေ၏။ သူ့ကို မိစ္ဆာမျှော်နန်းက အဘယ်ကြောင့် တန်ဖိုးထားသနည်း။
…
အခန်း (၁၂၂) ကျန်းအိုက်ကျန့်နှင့် ထပ်မံ တွေ့ဆုံခြင်း
“တပည့် … ကျန်းအိုက်ကျန့်ကို ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်မယ်” ရှောင်ယွမ်အာက ပြောလိုက်သည်။
လုကျိုးက လက်နောက်ပစ်လျက် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဆီ ပြန်လာလိုက်သည်။
တောင်ဘက်မျှော်နန်းဆောင်ဆီ ခေါ်ဆောင်လာပြီးနောက် ကျောင်းယွဲ့က ပြန်လည်အသိဝင်လာသည်။ ရင်းနှီးပြီးသား ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် မှတ်ဉာဏ်တို့က သူမဆီ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာ၏။
“ပဥ္စမသခင်မလေး နိုးလာပြီပဲ ” အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက တအံ့တဩ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ငါ … ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ငါက ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူထဲမှာ မဟုတ်ဘူးလား” ကျောင်းယွဲ့က ထထိုင်လိုက်ရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။
လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင်၏ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူက ကျောင်းယွဲ့နား ရောက်လာကာ အစောလေးက အဖြစ်အပျက်အား ပြန်လည်ပြောပြလိုက်သည်။ ထိုအကြောင်းကို ကြားပြီး သူမက မယုံနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“ရှစ်စွင်းက ငါ့အတွက် စုန်းအတတ်ကို ဖျက်ဆီးပေးလိုက်တာလို့ ပြောနေတာလား ”
“ဟုတ်ပါတယ်။ မျှော်နန်းသခင်က လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနဲ့ စုန်းအတတ်ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်တာပါ”
လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင်၏ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူက ရေနွေးလေး ပြင်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။
“စုန်းအတတ်က ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။ တတိယသခင်လေးနဲ့ စတုတ္ထသခင်လေးတို့က အချိန်မီရောက်လာလို့ ကံကောင်းသွားတယ် ”
ကျောင်းယွဲ့က သက်ပြင်းအသာချလိုက်သည်။ သူမက စွမ်းအင်ဗဟိုချက် ချီပင်လယ်ထဲမှ ချီစွမ်းအားကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူမ ကြိုးစားလိုက်သည်နှင့် နာကျင်မှုက ပျံ့နှံ့ဝင်ရောက်လာသည်။
“ပဥ္စမသခင်မလေး … စုန်းအတတ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီဆိုပေမဲ့ အခုတလော နားနေတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ကျင့်ကြံရေးကို အလျင်လိုဖို့ မလိုပါဘူး။ သိပ်မကြာခင် ပြန်ကောင်းလာမှာပါ ”
ကျောင်းယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ကာ အိပ်ယာပေါ် ပြန်လှဲလိုက်သည်။
………………..
နေ့တစ်ဝက်ကြာမြင့်သွားပြီးနောက် …
မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၌
လုကျိုးက အသိပေးချက် နှစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
“တင် …. ကျောင်းယွဲ့ရဲ့ စုန်းအတတ်ကို ဖယ်ရှားပေးတဲ့အတွက် ဆုလာဘ် ကုသိုလ်ရမှတ် တစ်ထောင်ရရှိပါမယ် ”
“တင် … ယွီလုံရွာ အဖြစ်အပျက်ကို စုံစမ်းပြီးစီးသွားပြီး အမှန်တရားကို တွေ့ရှိသွားသည့်အတွက် ဆုလာဘ် ကုသိုလ်ရမှတ် သုံးထောင် ရရှိပါမယ်”
လုကျိုးက ကျေကျေနပ်နပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ယခု သူက ကုသိုလ်ရမှတ် ရဖို့ နောက်ထပ် နည်းလမ်း ရှာရမည်။
လုကျိုးက ဤကိစ္စအား စဉ်းစားနေစဉ် လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင်၏ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ခန်းမကျယ်ထဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာသည်။
“မျှော်နန်းသခင် … ကျန်းအိုက်ကျန့်က တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်။ သူက တောင်ခြေမှာ ရောက်နေပါပြီရှင့် ”
“သူ့ကို ခေါ်ခဲ့လိုက်”
“ဟုတ်ကဲ့”
ရှောင်ယွမ်အာ၊ မင်ရှစ်ရင်နှင့် တွမ့်မူရှန်းတို့လည်း ထိုအကြောင်းကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း ရောက်လာကြသည်။
ခဏအကြာတွင် လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင်၏ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဦးဆောင်ခေါ်လာသောကြောင့် ကျန်းအိုက်ကျန့်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ ခန်းမကျယ်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာသည်။ သူ ဒီကို လာနေစဉ်အတွင်း ခေါင်းဘယ်ညာယိမ်းရင်း ဘေးပတ်လည်ကို လိုက်လည်ကြည့်ရှုနေမိသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကြား မြက်ပင်လေးကို မြင်နိုင်လေသည်။ သူက မေးလိုက်၏။
“ဟေးဟေး မင်းက ဘယ်တုန်းက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ဝင်တာလဲ။ ဒီမှာ ကြောက်စရာကောင်းလား။ ဒါက မိစ္ဆာရဲ့ အခြေစိုက်ဌာနချုပ်ဆိုတော့ မင်း မကြောက်ဘူးလား ”
ကျန်းအိုက်ကျန့်က ခန်းမကျယ်ဆီ လျှောက်လာရင် မေးခွန်းဆက်တိုက် မေးလာသည်။
“ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှာ အမျိုးသမီးတွေအများကြီး မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး ..”
သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီသစ်ပင်ကြီးက မိုက်တယ်။ အစိမ်းရောင်ကျောက် ကြမ်းပြင်လည်း ကောင်းတယ် ”
“…”
ကျန်းအိုက်ကျန့်၏ သိချင်စိတ် များပြားနေသည့် အမူအရာက သူ့မျက်နှာပေါ် အထင်းသား ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ ထို့နောက် သူက ခန်းမကျယ်ထဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ဝင်လာလိုက်သည်။
မင်ရှစ်ရင်က မေးလိုက်သည်။
“ဒါက ကျန်းအိုက်ကျန့်လား ”
ရှောင်ယွမ်အာက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အဲဒါသူပဲ။ သူ့အရည်ထူပုံကို ကြည့်ပြီး တန်းပြောနိုင်တယ်”
“ရှစ်စွင်းက သူ့ကို ခပ်မြင့်မြင့် ယူဆထားတာဆိုတော့ သူ့မှာ ထူးချွန်တာတစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်”
ကျန်းအိုက်ကျန့်က ခန်းမထဲရှိ လူများဆီ လျှောက်လှမ်းလာရင်း လက်ကို မလုံမလဲအနေအထားဖြင့် ယမ်းလိုက်ရင်း “ လောင်ချန်ပေ့ … ကျွန်တော်က ဒီလိုကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ကြိုဆိုတာမျိုး အသားမကျဘူး။ ကျွန်တော်ကို ဓားကောင်းလေးသာ မြန်မြန် ထုတ်ပေးလိုက်တော့။ ကျွန်တော် မြန်မြန် ပြန်တော့မယ် ”
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်အသာသပ်ကာ “ကျန်းအိုက်ကျန့် ”
“လောင်ချန်ပေ့ တစ်ခုခုများရှိလို့လား”
“ထိုင်ပြီး ပြော ”
“ မလိုပါဘူးဗျာ။ ကျွန်တော်တို့က မိတ်ဆွေဟောင်းတွေပဲ။ ဓားကောင်းလေးသာ ပေးလိုက် ကျွန်တော် ချက်ချင်း ထွက်သွားပေးမယ်” ကျန်းအိုက်ကျန့်က မိနစ်နှင့်အမျှ ယုံကြည်ချက်လျော့နည်းလာရသည်။
လုကျိုးက လက်အသာဝေ့လိုက်သည်။
ဘေးရှိ လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင်၏ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူက ကျန်းအိုက်ကျန့်အား ဓားတစ်လက် ပေးလိုက်သည်။
ကျန်းအိုက်ကျန့်က ဓားကို ညာဘက်လက်ဖြင့် ယူလိုက်သည်။
ထို့နောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း
ချွမ် …
ဓားက ကျိုးသွားလေသည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လောင်ချန်ပေ့ ပြောတော့ ဓားကောင်းဆို … ဒါက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် လာယူရအောင် ထိုက်တန်တဲ့ ဓားကောင်းဆိုတာလား။” ကျန်းအိုက်ကျန့်က ဓားကျိုးကို တအံ့တဩ ကြည့်လိုက်သည်။
တွမ့်မူရှန်းက ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ အကောင်းဆုံးဓားပဲ။ နှစ်တစ်ထောင် သစ်ပင်ကနေ လုပ်ထားပြီးတော့ လက်နက်ဖန်တီးတဲ့ ဆရာကြီးကိုယ်တိုင် ထွင်းထုပေးထားတာ ”
“…”
တွမ့်မူရှန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ တပည့်တွေက ဒီဓားနဲ့ပဲ သင်ယူလေ့ကျင့်ကြတာ။ ဓားနတ်ဆိုး ယွီရှန်းရုန်လည်း ဒီဓားနဲ့ ရန်သူတစ်ထောင်ကို သတ်ခဲ့ဖူးတယ်” တွမ့်မူရှန်း၏ စကားများက အားပြင်းလွန်းလှပြီး ခန်းမကျယ်ထဲ ပဲ့တင်ထွက်နေသည်။
“ … ”
ကျန်းအိုက်ကျန့်က ပြောစရာပင် ရှာမတွေ့တော့ချေ။
လခွမ်း … ဒါက သစ်သားဓားလေးပဲကို ဒီလောက် အံ့ဩဖို့ကောင်းအောင် ပြောနေတာလဲ။ ဒီနေရာမှာ ငါ့ဘက်က လူရော ရှိသေးရဲ့လား …
ကျန်းအိုက်ကျန့်က လုကျိုးကို ကြည့်ကာ “လောင်ချန်ပေ့ ကျွန်တော်နှလုံးသားက အခု နည်းနည်း အေးစက်စက် ခံစားနေမိတယ် ”
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်အသာသပ်ကာ “ဒါက တကယ်ကို ဓားကောင်းပဲလေ။ မင်းက မလိုချင်ဘူးလား ”
“လောင်ချန်ပေ့ပြောတော့ စကားမတည်တဲ့ လူတွေကို မုန်းတီးတယ်ဆို။ ဒီသစ်သားဓားကို ဘယ်လောက်မြှောက်ပြောပြော ရတနာမှ ဖြစ်မလာနိုင်တာ။ ကျွန်တော်က ဓားစွဲလမ်းသူဆိုပေမဲ့ စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ် ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်တော် ဒီဓားကို မလိုချင်ဘူး ” ကျန်းအိုက်ကျန့်က စိတ်ထိခိုက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“သေချာလား ”
“သေချာတယ်”
“အဲဆို မင်း ပြန်လျော်ရမယ် ”
“…”
လုကျိုးက မထူးမခြားနား ပြောလိုက်သည်။
“ ဒီဓားက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းအတွက် အရမ်းအဖိုးတန်တယ်။ အဲဒါကို မင်းက ချိုးပစ်လိုက်တော့ မင်းသာ ပြန်မလျော်ရင် ငါ စိုးရိမ်မိတာက … ” သူက စကားကို တစ်ဝက်တပျက်သာ ပြောလိုက်သည်။
မင်ရှစ်ရင်၏ ခွဲခွာချိတ်ကောက်နှင့် တွမ့်မူရှန်း၏ နယ်ရှင်လှံက တောက်ပလာသည်။
ကျန်းအိုက်ကျန့်က တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။ သူက နောက်တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ရင်း လက်ဝှေ့ကာ “မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ပြန်လျော်ပေးပါ့မယ်။ ဘယ်လောက်လဲ ”
မင်ရှစ်ရင်က ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးကာ “အဲဒါကို ငွေကြေးနဲ့ တိုင်းတာလို့ ရတယ်များ ထင်နေလား ”
“အဲဆို ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။ လက်နက်ဖန်တီးဆရာကို ခေါ်ပြီး နောက်တစ်ချောင်း ထပ်လုပ်ခိုင်းရမလား”
“အဲလိုလည်း မရဘူး။ ငါတို့က နဂိုသစ်သားဓားကိုပဲ လိုချင်တာ” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းအိုက်ကျန့်က သစ်သားဓားကျိုးကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ သူက လက်ကို ခါလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“သိသွားပြီ။ လောင်ချန်ပေ့ ကျွန်တော်ကို လာလှည့်ဖျားနေတာပဲ။ တည့်တိုးပဲ ပြောကြတာပေါ့ ဟုတ်ပြီလား”
လုကျိုးက မတ်တတ်ရပ်ကာ လှေကားမှ ဆင်းလာလေသည်။ သူက ကျန်းအိုက်ကျန့်ဆီ လျှောက်လှမ်းလာရင်း “ အဲဒါကြောင့် ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူတွေနဲ့ ပြောရတာကို ကြိုက်တာ ”
“ကျွန်တော်သာ ဉာဏ်ကောင်းရင် လောင်ချန်ပေ့ရဲ့ လှည့်စားတာကို ခံခဲ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး”
ကျန်းအိုက်ကျန့်က တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
“ကျန်းအိုက်ကျန့် မင်းက နန်းတော်က အတားအဆီးတွေ ဖယ်ရှားဖို့ ငါ့ကို အကြိမ်အများကြီး အသုံးချခဲ့တယ်။ မင်းက ငါ့ကို အဲလိုလုပ်ရဲတဲ့ ပထမဆုံးလူပဲ ”
“…” ကျန်းအိုက်ကျန့်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ သူက ခြေလှမ်းများစွာ နောက်ဆုတ်လိုက်၏။
ထိုစဉ် လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင်၏ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း ဝင်ပေါက်အား ပိတ်ကာ တန်းစီရပ်လိုက်ကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းတွင် ခန်းမကျယ်အပြင်ဘက်မှ ဆံပင်ရော၊ မုတ်ဆိတ်မွေးပါ ဖြူဆွတ်နေသည့် လူအိုကြီးတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အခါ ပါ့ကွားက သူ့ခြေထောက်အောက်တွင် အသက်ဝင်လာသည်။ ထို့နောက် သူ့အား ဝန်းရံထားသည့် သင်္ကေတခြောက်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဟွားဝူတောက်လား” ကျန်းအိုက်ကျန့်က မျက်ရည်ဝဲလုမတတ် ဖြစ်နေရှာသည်။ သူက မြန်မြန်ဆန်ဆန် လက်ယမ်းကာ “လောင်ချန်ပေ့ ဒါတွေအားလုံးက နားလည်မှုလွဲတာပါ ”
ရှောင်ယွမ်အာက ထိုအရာကို မြင်လိုက်သည့်အခါ သူမက လက်ခုပ်လက်ဝါးတီးလိုက်ရင်း “ မြန်မြန် တံခါးကို ပိတ်လိုက်။ သူ ဘယ်ပြေးမလဲ ကြည့်ချင်သေးတယ်။ ရှစ်ရှိုး သူ့ကို ဖမ်းပြီး ဖူးယောင်နေတဲ့အထိ ချပစ် ”
“အမလေး ဒေါ်လေးရယ် ငါက မင်းနဲ့ ဘာပြဿနာမှလည်း မရှိဘဲနဲ့ ဘာလို့များ လိုက်မဲနေရတာလဲ။ ဓားတွေ သုံးစရာ လိုလို့လား” ကျန်းအိုက်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။
လုကျိုးက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်။
“အားလုံး နောက်ဆုတ်ကြ ”
“နားလည်ပါပြီ ”လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင်၏ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများက နဂိုနေရာသို့ ပြန်ရောက်သွားကြသည်။
မင်ရှစ်ရင်နှင့် တွမ့်မူရှန်းက သူ့တို့ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။
ဟွားဝူတောက် ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အလင်းကွင်းလည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ သူက လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ လုကျိုးအား “ဒါက ဓားကို အရိုးထိအောင် ချစ်ပြီး အသက်လောက် တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုတဲ့ ကျင့်ကြံသူ … ကျန်းအိုက်ကျန့်လား ”
ကျန်းအိုက်ကျန့်က ခေါင်းကုတ်ကာ “အဲဒါတွေက အပိုချဲ့ကားထားတာပါ။ ချဲ့ကားထားတာပါ ”
လုကျိုးက ခေါင်းခါကာ “အဲဒီနာမည် ကျန်းအိုက်ကျန့်က သူ့ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းမှန်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက်ပဲ။ ဒီလိုမျိုး ဣန္ဒြေသိက္ခာမရှိတဲ့လူမျိုးက တာ့ယန်ရဲ့ တတိယမြောက် မင်းသားလို့ ဘယ်သူကများ တွေးမိမှာလဲ ”
…
အခန်း (၁၂၃) နန်းတော်၏ ပဋိပက္ခများနှင့် ပိုင်လူမျိုးတို့၏ အရိုးများ
တိတ်ဆိတ်မှုက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ ခန်းမကျယ်ထဲတွင် ကြီးစိုးသွားတော့၏။
လုကျိုး၏ စကားက လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။
‘ဒီလို သတ္တိနည်းပြီး စကားကို ရွှန်းရွှန်းဝေအောင်ပြောတတ်တဲ့ တစ်မူထူးခြားတဲ့သူက တာ့ယန်ရဲ့တတိယမင်းသား ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ’
‘နန်းတော်က လူတစ်ယောက်နဲ့သူက ဘာမှမတူဘူး’
‘ဆရာက စိတ်လွတ်သွားတာလား’
တပည့်များက အတွေးများယောက်ယက်ခတ်နေပြီး မတူညီသည့် အတွေးများရှိနေသည်။ သူတို့၏ အတွေးများကို ထုတ်မပြောရဲပေ။
ကျန်းအိုက်ကျန့်က မှင်သက်သွား၏။ သူသတိပြန်ဝင်လာသည့်အချိန်တွင် ပြောလိုက်တော့သည်။
“ဆရာကြီးက ဟာသပဲ။ ကျုပ်က တတိယမင်းသား ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
လုကျိုးက ကျန်းအိုက်ကျန့် ချက်ချင်း ဝန်ခံရန်ကို မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။
“ကျုပ်ရဲ့တပည့် အဲ့ဒီလူလိမ်လူကောက်ယဲ့ထျန်းရှင်းက နန်းတော်ရဲ့အရေးကိစ္စတွေကို တူးဖော်ဖို့ အချိန် ငါးနှစ် ကုန်ဆုံးခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံး ယွီလုံရွာအဖြစ်အပျက်နောက်ကွယ်က ကျုပ်ဆိုပြီး ကောက်ချက်ချတဲ့နေရာဆီ ရောက်လာတာ။ ဒါတောင် မင်းလိုမျိုး ရမ်းကားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က အမှန်တရားကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ ဒါကို ဘယ်လိုများရခဲ့လဲ”
ကျန်းအိုက်ကျန့်က ပြောလေသည်။ “ဆရာကြီးကို ပြောပြီးသားပဲ။ နန်းတော်ထဲမှာ ကျုပ်ရဲ့မိတ်ဆွေတွေရှိတယ်”
ခန်းမကျယ်ထဲဝင်လာတဲ့ ဟွားဝူတောက်က မေးလိုက်လေ၏။
“ဘယ်လိုမိတ်ဆွေမျိုးက ဒီလိုထိပ်တန်းလျှို့ဝှက်ချက်ပေးမှာလဲ”
“...”
ကျန်းအိုက်ကျန့်က ဆွံ့အသွားလေ၏။
ဟွားဝူတောက်က ဆက်ပြောလေသည်။ “နှုတ်ဆက်ပါတယ် အရှင်မင်းသား” သူသည် ယွင်ဂိုဏ်းမှ ဖြစ်၏။ သူသည် ရှုပ်ထွေးပွေလီပြီး အလွန်အကျွံပြုမူသော ကျင့်ဝတ်ထုံးစံတို့ကို ဘယ်တော့မှထုတ်ဖော်ပြသမှာမဟုတ်ပေ။
ထိုအရာကိုမြင်သောအခါ အမူအကျင့်ကြောင့်လားမသိ။ လျှာချော်သွားသည့်ကြောင့်လားမသိ ကျန်းအိုက်ကျန့်က တည်ကြည်စွာပြောလိုက်လေ၏။
“ခမ်းခမ်းနားနားနှုတ်ဆက်စရာမလိုတော့ဘူး” သူ့အမှားကို သဘောပေါက်သွားသည်နှင့် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်ရိုက်လိုက်လေ၏။ သူက ကပျာကသီပြောလိုက်သည်။
“နားလည်မှုလွဲတာ။ တကယ်နားလည်မှုလွဲတာပဲ။ အားလုံးက နားလည်မှုလွဲ"
သူသည်သက်ပြင်းချပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်ပြောလိုက်လေ၏။
“ကောင်းပြီ”
ဟွားဝူတောက်က ရိုသေလေးစားမှုဖြင့် ပြန်မတ်လိုက်သည်။ လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်လက်ထဲမှာ အချိန်တွေအများကြီးရှိတယ်။ မင်း မဝန်ခံမှာကို ငါမစိုးရိမ်ဘူး” ကျန်းအိုက်ကျန့်က သက်ပြင်းချပြီးပြောလိုက်လေသည်။
“မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဆီ သတင်းပို့ဖို့အတွက် ကျုပ်ပြဿနာတွေအများကြီးကြုံခဲ့ရတာ ဆရာကြီး။ ဒီဆက်ဆံမှုကြောင့် ကျုပ်ပြဿနာတက်ပြီပဲ”
မင်ရှစ်ရင်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေတော်လိုက်တော့။ မင်းက မင်းသားတစ်ပါးဆိုမှတော့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ အတားအဆီးအနှောင့်အယှက်က မင်းရဲ့အတားအဆီးအနှောင့်အယှက်ပဲ”
ကျန်းအိုက်ကျန့်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို အသုံးချနေတာရှင်းနေပေ၏။ ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် မည်သူက သတ္တိရှိမည်နည်း။ ငရဲဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ယွီကျန်းဟိုင်ကတောင် သူ၏အင်အားစုကို ချဲ့ထွင်ရန်ကြိုးစားနေသည့်အချိန်တွင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို အသုံးမပြုရဲခဲ့ချေ။
ကျန်းအိုက်ကျန့်က ကပျာကယာဖြင့်လက်ကာပြပြီးပြောလိုက်၏။
“ဆိုးရွားတယ်။ ကျုပ် ဆိုးဆိုးရွားရွားငိုနေပါပြီ။ နန်းတော်ထဲက အကောက်ကြံမှုတွေ၊ အကွက်ချမှုတွေကို မုန်းတီးတယ်လို့ ဆရာကြီးကို ပြောပြီးသားပဲ။ ဒါကြောင့် နန်းတော်ထဲက ထွက်လာတာ။ အရာအားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မရှိငြင်းနေကြတာ။ အတားအဆီးတွေကို ဘယ်လောက်ပဲဖယ်ရှားဖယ်ရှား ဆရာကြီး ကျုပ်က မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်ဖို့ ပြန်မသွားနိုင်တော့ဘူး”
ဟွားဝူတောက်က ပြော၏။ “အရှင်မင်းသား ဒါဆိုရင် နန်းတော်နဲ့ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုကို ဘာကြောင့် ထိန်းသိမ်းထားတာလဲ”
ကျန်းအိုက်ကျန့်က ဟွားဝူတောက်၏မေးခွန်းကို ကြားသည့်အချိန်တွင် သက်ပြင်းထပ်ချလိုက်လေ ၏။
“ကျုပ်က မင်းသားတစ်ပါးဆိုပေမဲ့ မိတ်ဆွေကောင်းက နည်းပါးလွန်းတယ်လေ။ ခင်ဗျား ရယ်ချင်ရင်ရယ်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်က သာမန်ပြည်သူပြည်သားတွေရဲ့ဘဝကို သဘောကျတယ်။ ဒါပေမဲ့ တာ့ယန်ရဲ့ကောင်းကင်အောက်မှာ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်အကြောင်းကိုပဲ ဂရုစိုက်ဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲတယ်လေ။ ရွေးချယ်စရာမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းအိုက်ကျန့်ရဲ့ နာမည်ပွားကို သုံးပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ အနှောင်အဖွဲ့မရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်လာတာပဲ”
“ဓားရူးသုံးယောက်က နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်ကျင့်ကြံဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ အရှင်မင်းသားက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ဒါတွေကိုကြိုးပမ်းရရှိခဲ့တာ တကယ်အထင်ကြီးဖို့ ကောင်းတာပဲ” ဟွားဝူတောက်က တလေးတစားပြောလိုက်လေ၏။
“ဒါတွေက အတုအယောင် ဂုဏ်သတင်းတစ်ခုပဲ” ကျန်းအိုက်ကျန့်က ပြောလေ၏။
“ပြောတာကောင်းတယ်” လုကျိုးကပြောသည်။ “မင်း ဒါကို စိတ်မဝင်စားဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့အစ်ကိုရင်းကို ဘာကြောင့်သစ္စာဖောက်တာလဲ”
ကျန်းအိုက်ကျန့်က အံ့ဩမှင်သက်သွားသည်။
“ယွီလုံရွာနောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်ချယ်လှယ်သူက ဒုတိယမင်းသားပဲ။ မင်းရဲ့အစ်ကိုကို မင်းမကာကွယ်ရုံတင်မကပဲ နောက်ကျောကိုတောင် ဓားနဲ့ထိုးခဲ့သေးတယ်။ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအကျိုး အမြတ်မပါဘူးလို့ပြောရင် ဘယ်သူကယုံမှာလဲ။"
ထိုစဉ် အားလုံး၏အကြည့်က ကျန်းအိုက်ကျန့်ဆီရောက်သွားတော့သည်။ လက်ရှိအခြေအနေက တရားရုံတွင် ပြစ်မှုတစ်ခု စစ်ဆေးဖော်ထုတ်နေသည်နှင့် ဆင်တူနေ၏။ ကျန်းအိုက်ကျန့်ကမူ ထိုကြားနာမှု၏အဓိက ဇာတ်ကောင်ပင်ဖြစ်သည်။
ကျန်းအိုက်ကျန့်က သက်ပြင်းချပြီးပြောလိုက်၏။
“တစ်မိုးအောက်မှာ စိတ်ပြောင်းအလွယ်ဆုံးလူတွေက မင်းသားတွေပဲ”
နန်းတော်နံရံထဲတွင် သံခင်းတမန်ကျင့်ဝတ်နှင့်စည်းမျဉ်းများမှအပ အာဏာနှင့်အဆင့်အတန်းကိုသာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ မိသားစုဆက်ဆံရေးအတွက် နေရာမရှိပေ။
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်လျက်ပြောလိုက်သည်။
“အကြောင်းအရာကို ပြန်ပြောရရင် ငါက ယွီလုံရွာအဖြစ်အပျက်အကြောင်း ဘာကြောင့်စုံစမ်းနေလဲ ဆိုတာ မင်းသိလား”
“ဆရာကြီးရဲ့ ဆဋ္ဌမတပည့်အတွက်မလား။" ကျန်းအိုက်ကျန့်က ဇဝေဇဝါမေးလိုက်သည်။
လုကျိုးက ခေါင်းခါပြီးပြောလိုက်၏။
“ဒါအကုန်မဟုတ်သေးဘူး။ မင်း တင်းဖန်ချိုးကို သိလား”
ဟွားဝူတောက်က တင်းဖန်ချိုး၏အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကျုံ့သွားလေ၏။ သူက
“တင်းဖန်ချိုးက ယွင်ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်ပဲ”
မင်ရှစ်ရင်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အကြီးအကဲဟွား ခင်ဗျားရဲ့လက်ရှိရာထူးနဲ့သဘောထားကို သတိထားပါဦး။ တင်းဖန်ချိုးက ကျုပ်ရဲ့ ဆရာအတုအယောင်အဖြစ်ဟန်ဆောင်ခဲ့ပြီး သူသွားတဲ့နေရာတိုင်းမှာ ပြစ်မှုတွေကျုးလွန်ခဲ့တယ်။ ကျုပ်ရဲ့ရှစ်စွင်းနဲ့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို အသေရေဖျက်ခဲ့တယ်။ စည်းမျဉ်းတွေအရ သူ့ကို ရှစ်ပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပြီး တောရိုင်းသတ္တဝါတွေကို အစာကျွေးဖို့အတွက်တောင်နောက်ကို ပစ်ထားသင့်တာ”
“...”
ဟွားဝူတောက်၏ မျက်နှာအိုကြီးက နီရဲလာတော့သည်။ သူမိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း သို့ရောက် သည့် အချိန်၌ သူက ယွင်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲအနေဖြင့် သူ၏ရာထူးမှ နှုတ်ထွက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
“ကျုပ် သူ့အကြောင်းကြားတယ်" ကျန်းအိုက်ကျန့်က သုန်သုန်မှုန်မှုန် ပြန်ပြောလေ၏။
“တင်းဖန်ချိုးပြောပြတာက ထျန်းကျန်းမြစ်ရဲ့ယွီလုံရွာထဲမှာ အုတ်အော်သောင်းတင်းဖြစ်တာက အထူးအရိုးတစ်ခုကို ရှာဖို့တဲ့”
လုကျိုးက ပြော၏။
“ဒီတော့ရော” ကျန်းအိုက်ကျန့်က ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။
“ကျန်းအိုက်ကျန့် ငါက အယုံလွယ်တယ်လို့များ မင်းထင်နေလား” လုကျိုးက သုန်သုန်မှုန်မှုန် မျက်ဝန်းတို့က ကျန်းအိုက်ကျန့်ဆီ စူးရှစွာကြည့်လိုက်လေ၏။
ကျန်းအိုက်ကျန့်သည် ထိုအရာကြောင့်စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားကာ မည်သို့တုန့်ပြန်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက
“ဆရာကြီး ဒီအကြောင်းကို သိနေပြီဆိုတော့ ဘာကြောင့်မေးသေးလဲ” ယင်းက ဝန်ခံမှုတစ်ခုအဖြစ် ကောင်းပေ၏။
လုကျိုးကမေးလိုက်၏။ “နန်းတော်က မြစ်ထဲကအလောင်းတွေဆယ်နေတာ ဆယ်စုနှစ်တစ်စု ကြာနေပြီ။ မင်းအမြင်မှာ နန်းတော်က ဘာအကျိုးအမြတ် မရဘူးလား”
“မရဘူး”
“အထူးအရိုးက ဘာလဲ” လုကျိုးကထပ်မေးပြန်၏။
“အမ်း” ကျန်းအိုက်ကျန့်က သူ့နားကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူက ဤနေရာတွင် နားများစွာရှိနေတာကို စိတ်ထဲထားနေပုံရ၏။
လုကျိုးက စိတ်ထဲမထားဘဲပြောလိုက်လေ၏။
“ငါ့ဆီကနေ ဒီကိစ္စတွေကို ဖုံးကွယ်နေလို့လည်းအကျိုးမထူးဘူးဆိုတာ မင်းနားလည်သင့်တယ်”
ကျန်းအိုက်ကျန့်က လုကျိုးရှေ့လက်သီးဆုပ်လျက်ပြောလိုက်တော့သည်။ ယခင် အချိန်တွင်သူ၏ ပေါ့ပေါ့တန်တန်သဘောထားပျောက်ကွယ်သွားပုံရကာ ပြောလိုက်တော့၏။
“လောင်ချန်ပေ့ကို ကျုပ်လိမ်ဖို့မလိုဘူး။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် နန်းတော်ထဲကနေ ထွက်လာတာနှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီဆိုတော့ နန်းတော်ထဲက မင်းသားတစ်ပါးဆိုတာ အများစုက မေ့နေလောက်ပြီလို့ထင်တယ်။ နန်းတော်ထဲကမိတ်ဆွေလည်း များများစားစားမရှိဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ဒီလောကထဲက တတိယမင်းသားတစ်ပါးရှိတော့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး” သူက ဆက်ပြော၏။ “ထျန်းကျန့်မြစ်အဖြစ်အပျက်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးနေတုန်းက လူနှစ်ယောက်အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။ သူတို့ရဲ့အရည်အချင်းချို့တဲ့တာအတွက်တော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့မရဘူး”
ခန်းမကျယ်က ယခုဆိုတိတ်ဆိတ်သွားပြီဖြစ်သည်။
ကျန်းအိုက်ကျန့်က ဆက်ပြောလေ၏။
“ကျုပ်ရဲ့အစ်ကိုက ရက်စက်တဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။ သူက ဒီတိုင်းပြည်ရဲ့အုပ်စိုးသူဖြစ်ဖို့ မကိုက်ညီ ဘူး”
“မင်းပြောတာယုံတယ်” လုကျိုးကပြော၏။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လောင်ချန်ပေ့”
“ကျန်းအိုက်ကျန့် မင်းရဲ့အမြင်မှာ အဲ့ဒီအရိုးက ပိုင်လူမျိုးနွယ်ရဲ့အရိုးဆိုတာဖြစ်နိုင်လား” လုကျိုးက တည်ငြိမ်စွာမေးလိုက်၏။
“ပိုင်လူမျိုး” ကျန်းအိုက်ကျန့်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ပိုင်လူမျိုးတွေရဲ့အရိုးက လူတစ်ယောက်ရဲ့အသက်ကို ဆွဲဆန့်ပေးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ကောလဟလ တစ်ခု နန်းတော်ထဲမှာရှိတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ကုန်လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်နှစ်တာအတွင်း မြစ်ထဲမှာ အရိုးတွေ ဆယ်တာ ဘာများအကျိုးထူးတော့မလဲ”
ဆယ်စုနှစ်တစ်စုကြာ မြစ်ကြမ်းပြင်မှ ပိုင်လူမျိုးများ၏အရိုးများကို ဆယ်ပြီးသည့်နောက် ရတနာဟု ခေါ်သည့်အရာကို မည်သူမှရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤစစ်ဆင်ရေးမှ ဆယ်နှစ်တာအတောအတွင်းမှ ပိုင်လူမျိုးမှ ကျန်သည့်အရာအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားတာဖြစ်နိုင်သည်။
“ဆရာကြီး ကျုပ်ပြောရမဲ့ဟာပြောပြီးပြီ။ ကျုပ် ဒီအရေးကိစ္စကို စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုတာ ရိုးရိုးသားသားဝန်ခံတယ်။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို ဓားကောင်းတစ်လက်မပေးလည်းအဆင်ပြေတယ်” ကျန်းအိုက်ကျန့်ကပြော၏။
လုကျိုးက ခေါင်းခါပြီးပြောလိုက်တော့သည်။
“ငါက ကတိမတည်တဲ့သိမ်ဖျင်းတဲ့လူတွေကို အထင်သေးတယ်လို့ မင်းကို ပြောပြီးသားပဲ။ မင်းကို ဓားတစ်လက်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးပြီးပြီဆိုတော့ သေချာပေါက် ငါ့ရဲ့ကတိကိုတည်မှာပါ” သူပြောပြီးသည့်နောက် လုကျိုးသည် လက်မြှောက်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်းဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ ကျန်ုးအိုက်ကျန့်ရှေ့တွင် အနက်ရောင်ပစ္စည်းတစ်ခုပေါ်လာတော့သည်။
ယခုအချိန်တွင် အားလုံး၏အာရုံစိုက်မှုက ထိုအနက်ရောင်ပစ္စည်းပေါ်တွင်သာ ရှိနေ၏။ သူတို့က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ မျှော်နန်းသခင်က ကျန်းအိုက်ကျန့်ကို မည်သည့်ရတနာပေးမည်ဆိုတာ သိချင်နေကြ၏ယ
…