အခန်း (၁၂၇-၁၂၉)
Vol. 9 Ch. 127-129
အခန်း (၁၂၇) သေတ္တာကို ဖွင့်ရန်နည်းလမ်း
ပုံသဏ္ဌာန်က နေရောင်ကြောင့်ရှင်းလင်းနေပေ၏။ မင်ရှစ်ရင်က စိတ်ဝင်စားသွားတော့သည်။ သူ၏ ခွဲခွာချိတ်ကောက်နှင့်ဓားအိမ်ကို မြောင်းရာထဲထည့်လိုက်လေ၏။
ခွပ်
သေတ္တာ၏အပေါ်ပိုင်းကပွင့်လာသည်။ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီ၌ ယခုဆို အက်ကွဲရာများ ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ ပြီးနောက် နောက်ထပ်အသံတစ်သံပေါ်လာကာ အက်ကွဲရာများ ပျောက်သွားပြီး မူလပုံစံ အဖြစ်ပြောင်းလဲသွား၏။
“အမ်း ငါ့ရဲ့ခွဲခွာချိတ်ကောက်နှင့် ဓားအိမ်” မင်ရှစ်ရင်က အင်မတန်ထိတ်လန့်သွား၏။ သူက ကမန်းကတန်းလက်နက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ညပ်နေတာလား။ မဟုတ်ဘူး။ ခွဲခွာချိတ်ကောက် နှင့် ဓားအိမ်က သူ၏နှလုံးသားပမာဖြစ်သည်။ ထိုအရာများမရှိဘဲ သူဘာမှမလုပ်နိုင်ပေ။ သူက တတ်စွမ်းနိုင်သလောက် ခွဲခွာချိတ်ကောက်နှင့် ဓားအိမ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထား၏၊”
ဘန်း ဘန်း ဘန်း
မင်ရှစ်ရင်က လက်ကိုကြမ်းတမ်းစွာ လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်စကျောက်နများ အားလုံးနီးပါးပျက်စီးသွားသော်ငြား ခွဲခွာချိတ်ကောက်နှင့် ဓားအိမ်တို့က သေတ္တာထဲမှ ထွက်မလာပေ။ ယင်းက မြောင်းရာထဲတွင် ညပ်နေလေ၏။
“မဟုတ်ဘူး” မင်ရှစ်ရင်က ငိုချင်သွားသည်။
“ရှစ်စွင်းက ငါ့ကို ဒီလက်နက်ပေးတာ နောင်တရသွားတာကြောင့် ဒါကို ပြန်ယူဖို့ ဒီနည်းလမ်းကို သုံးလိုက်တာလား” သူ့ဖာသာသူ ဆက်စဉ်းစားလိုက်၏။
“ဒါမဟုတ်သေးဘူး။ ရှစ်စွင်းက ငါ့ကို လက်နက်ပြန်ပေးစေချင်တယ် ဆိုရင်တောင် ဒီလို အသေးစိပ်နည်းလမ်းမျိုးကို သုံးနေဖို့မလိုဘူး”
ထိုစဉ် တွမ့်မူရှန်းက သူ၏ နယ်ရှင်လှံနှင့်ပေါ်လာတော့သည်။
“ရှစ်တိ မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ငါမင်းကို နေရာအနှံ့လိုက်ရှာနေတာ”
“ရှစ်ရှိုးရေ ကျွန်တော်တော့ ခင်ဗျားနဲ့လက်ရည်မယှဉ်နိုင်မှာစိုးမိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွဲခွာချိတ် ကောက်နဲ့ ဓားအိမ်က ညပ်နေပြီ” မင်ရှစ်ရင်က သေတ္တာပေါ်ရှိ မြောင်းရာကို လက်ညှိုးထိုးပြ လိုက်သည်။
တွမ့်မူရှန်းက လက်မခံသည့်လေသံဖြင့်ပြောလိုက်လေ၏။
“ဒါက သေတ္တာအဆွေးအမြည့်ပါပဲ။ နောက်ဆုတ်လိုက်”
“ဘာလုပ်မလို့လဲ”
“ဝေးဝေးနေ”
“...”
ဘန်း
တွမ့်မူရှန်းက ဆန်းကြယ်သေတ္တာကို ထိုးစိုက်လိုက်၏။ သေတ္တာက သက်ရောက်မှုကြောင့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ကျောက်နံရံပေါ်ကျသွားကာ ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီးနောက် မြေကြီးပေါ်ပြုတ်ကျ လာလေ၏။
တွမ့်မူရှန်းက သူ၏နယ်ရှင်လှံကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယင်းက ပြီးပြည့်စုံစွာကောင်းနေသေး၏။ သူက သေတ္တာကို ကြည့်လိုက်တော့၏။ အကောင်းပကတိဖြစ်သည်။ သူက ချီးကျုးလိုက်တော့သည်။
“မာတာပဲ”
“ရှစ်ရှိုး ကြည့်ဦး” မင်ရှစ်ရင်က ခွဲခွာချိတ်ကောက်နှင့် ဓားအိမ်၏မြောင်းရာကို လက်ညှိုးထိုးပြ လိုက်သည်။ နောက်ထပ်မြောင်းရာတစ်ခုတိုးလာသည်။
“ဒါဘာလဲ” တွမ့်မူရှန်းက မေးလိုက်၏။
“ရှစ်ရှိုး ရှစ်ရှိုးရဲ့နယ်ရှင်လှံနဲ့ထိုးကြည့်ပါလား” မင်ရှစ်ရင်က ထိုသေတ္တာသည် ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်များကို နှစ်သက်သည်ဟူသော ခံစားချက်တစ်ခုရနေလေ၏။
တွမ့်မူရှန်းက မင်ရှစ်ရင်၏ အကြံပြုချက်ကို နာခံတော့သည်။ သူ၏ နယ်ရှင်လှံကို မြှောက်လိုက် ပြီးနောက် မင်ရှစ်ရင်၏ ခွဲခွာချိတ်ကောက်နှင့် ဓားအိမ်ဘေးရှိလျှိုမြောင်းရာထဲသို့ ထိုးလိုက်သည်။
ခွပ်
နယ်ရှင်လှံသည် နောက်ထပ်လျှိုမြောင်းထဲ ညှပ်သွားတော့သည်။
အချို့သော ယန္တရားများဖွင့်လိုက်သည့်ပမာဖြစ်နေတော့သည်။ သေတ္တာ၏မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ တစ်ခုပွင့်လာတော့၏။
ဘန်း
“ငါ့ရဲ့ လက်နက်” တွမ့်မူရှန်းက အော်ဟစ်ပြီး မှင်သက်သွားတော့သည်။
လက်နက်တစ်ခုက လေထဲဗြုန်းခနဲ မြောက်တက်လာ၏။ မင်ရှစ်ရင်က သူ၏ ကနဦးချီကို အသုံးပြုပြီး ညာလက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်သည့်လက်ဟန်ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ခွဲခွာချိတ်ကောက်နှင့် ဓားအိမ်က သူ၏ဖမ်းဆုပ်မှုအတွင်း ပြန်ရောက်လာသည်။
နယ်ရှင်လှံက လေထဲသို့ လွင့်တက်သွားပြီး အောက်စိုက်ကျလာတော့သည်။ မင်ရှစ်ရင်သည် လက်ကိုင်တုတ်နားရှိ နဂါးအဆင်တန်ဆာကြောင့် အလွယ်တကူဖမ်းမိလေ၏။
“ဒီသေတ္တာက ထူးခြားတာပဲ။" တွမ့်မူရှန်းက ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာဖြင့် သေတ္တာကို ကြည့်လိုက်၏။ ယခုအချိန်တွင် သေတ္တာ၏ဖက်ခြောက်ဖက်ထဲမှ တစ်ဖက်က အနည်းငယ် ပွင့်နေပြီဖြစ်သည်။
မင်ရှစ်ရင် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောလိုက်၏။
“သိသွားပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်နက်တွေကို မြောင်းရာအသီးသီးမှာထည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် ရှစ်စွင်းရဲ့ သေတ္တာကို ဖွင့်လို့ရပြီ”
နေရောင်အောက်တွင် သေတ္တာပေါ်ရှိမြောင်းရာပုံစံက ချွင်းချက်မရှိကြည်လင်နေပေ၏။
မင်ရှစ်ရင်သည် သေတ္တာပေါ်တွင် ပေါ်လာသော မြောင်းရာများစွာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။
“ဒါက နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားမော့။ ဒါက သက်တော်ရှည်ဓား။ ဒါက မာယာကျော့ကွင်း။ ဒါက ဒေါင်းမြီး”
တွမ့်မူရှန်းက အံ့ဩမှင်တက်သွား၏။
"ဒီထူးကဲတဲ့ သေတ္တာကို ဘယ်သူဖန်တီးခဲ့လဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်”
“ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ” မင်ရှစ်ရင်က ပခုံးတွန့်ကာပြောလိုက်လေသည်။
“ကံကောင်းတာက သေတ္တာကိုဖွင့်ဖို့လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျွန်တော်တို့ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ”
“ငါတို့တွက် ဘာကောင်းလို့လဲ။ ဒေါင်းမြီးက ချီရှစ်တိရဲ့လက်ထဲမှာ။ နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားမော့နဲ့ သက်တော်ရှည်ဓားက တာ့ရှစ်ရှိုးရဲ့လက်ထဲမှာပဲ။ တစ်မိုးအောက်မှာ သူတို့တွေရဲ့လက်နက်တွေကို အလျော့ပေးအောင်လုပ်နိုင်မဲ့သူရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်မိဘူး” တွမ့်မူရှန်းက ပြော၏။ သူက ထပ်ထည့်ပြောချင်သေးသည်။ ရှစ်စွင်းတောင် လုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့ဘာသာသူပြဿနာသယ်လာမိမှာ စိုးရိမ်မိသည်။ ထို့ကြောင့် စကားများကို မျိုချကာ အခြားစကားများကို အစားထိုးလိုက်၏။
မင်ရှစ်ရင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်လည်း တာ့ရှစ်ရှိုးနဲ့ အာ့ရှစ်ရှိုးကို သွားမရှာရဲဘူး။ ဒီကိစ္စကို ရှစ်စွင်းဆီ သတင်းသွားပို့လိုက်မယ်”
“ရှစ်စွင်းက အခုအနားယူနေပြီ။ ဒီအချိန်မှာ ငါတို့ လက်ရည်ယှဉ်ရအောင်”
“...”
မင်ရှစ်ရင်က မျက်ရည်များကျချင်လာတော့သည်။ “စန်းရှစ်ရှိုး ကျွန်တော့်အစား အကြီးအကဲဟွားကို ထောက်ခံချက်ပေးပါတယ်။ သူက ထိန်းချုပ်ထားတာတောင်မှ သူ့ရဲ့လိပ်ကျင့်စဉ်ကို ရှစ်ရှိုးမဖြိုခွင်း နိုင်ဘူးလေ။ ဒါနဲ့ ဘယ်လိုများနေမှာလဲ။ ဒါ့အပြင့် သူက ပွင့်ချပ်ခြောက်လွှာလက်ရွေးစင်နော်။ ရှစ်ရှိုးရဲ့ လေ့ကျင့်ဖော်အဖြစ် သူကပိုပြီးသင့်တော်တယ်”
တွမ့်မူရှန်းက ရွှင်လန်းသွားပြီးပြောလိုက်တော့၏။
“မင်းပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ ငါအခုပဲ အကြီးအကဲဟွားကို သွားရှာတော့မယ်”
တွမ့်မူရှန်းထွက်သွားပြီးနောက် မင်ရှစ်ရင်သည် သေတ္တာကို အတန်ကြာဆက်လက် လေ့လာပြီး တောင်နောက်သို့ ထွက်သွား၏။ သူသည် မွန်းတည့်ချိန်မှ ပြန်လာကာ သေတ္တာကို မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ မဟာခန်းမကျယ်ထဲသို့သယ်လာတော့သည်။
မင်ရှစ်ရင်သည် ခန်းမထဲသို့ရောက်သည်နှင့် သူ၏ရှစ်စွင်း၊ ရှောင်ယွမ်အာ၊ ကျောင်းယွဲ့၊ ကျိုးကျစ်ဖုန်းနှင့် ကျန်သည့်သူများ ဤနေရာတွင်စုဝေးနေတာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူတို့က တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေပုံရ၏။
လုကျိုးက ကျန်သည့်သူများအထက်တွင် ထိုင်နေလေသည်။ မင်ရှစ်ရင် ဝင်လာတာကို မြင်သည့်အချိန်တွင် သူကပြောလိုက်တော့၏။ “အချိန်ကိုက်ပဲ”
မင်ရှစ်ရင်က သေတ္တာကို ကြမ်းပြင်ပေါ်ချပြီးနောက် လုကျိုးကို အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်တော့သည်။
“ရှစ်စွင်း ဒီသေတ္တာကို ဖွင့်နိုင်မဲ့လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျွန်တော်သိပြီ”
“ဪ” လုကျိုးက အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်ငြား သူ၏အမူအရာကမူ ပုံမှန်အတိုင်း မပြောင်းလဲသေးဆဲရှိနေတော့သည်။ သူ၏ ဤတပည့်က ထိန်းချုပ်ရန်ခက်ခဲသော်ငြား တာဝန်များဖြေရှင်းရာတွင် အလွန်အရည်အချင်းရှိပေ၏။
“ဒီသေတ္တာကို ဖွင့်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့အရာအသီးသီးမှာ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်မဲ့ လက်နက်ခြောက်မျိုး ရှိရမယ်။ တစ်ချက်ကြည့်ကြည့် ရှစ်စွင်း” မင်ရှစ်ရင်က လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး သေတ္တာက လေပေါ်တွင် ဝဲနေတော့သည်။
“ဒါက နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားမော့နဲ့ သက်တော်ရှည်ဓား။ ဒါက ဒေါင်းမြီး၊ ဒါက မာယာကျော့ကွင်း”
မင်ရှစ်ရင်သည် သေတ္တာကို ထောင့်ကနေကိုင်ထား၏။ ထို့ကြောင့် ခန်းမအပြင်ဘက်မှ နေရောင်သည် အရာများကို လင်းထိန်နေစေ၏။
မင်ရှစ်ရင်ပြောသည့်အတိုင်းပင် သေတ္တာ၏မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိပုံသဏ္ဌာန်များက သူ့တပည့်ခြောက်ဦး ၏ လက်နက်ပုံသဏ္ဌာန်များဖြစ်ပေ၏။
“ရှစ်စွင်း စန်းရှစ်ရှိုးနဲ့ ကျွန်တော်တို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့လက်နက်တွေကို ဒီအရာထဲအစောတုန်းက ထည့်ခဲ့မိပြီး ဒီအပေါက်က ပေါ်လာတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့တွေ သေတ္တာကို မဖွင့်နိုင်ခင်မှာ နောက်ထပ်နှစ်ခုဖွင့်ဖို့လိုတယ်လို့ ထင်တာပဲ” မင်ရှစ်ရင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသည့်လေသံ တစ်စွန်းတစဖြင့် ပြောလိုက်၏။
လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "လုပ်တာကောင်းတယ်”
မင်ရှစ်ရင်သည် သူ၏ရှစ်စွင်း သူ့ကို ချီးကျူးသောအချိန်တွင် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် မိုးပေါ်ပျံတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက အရိုအသေပေးပြီးပြောလိုက်၏။
“ရှစ်စွင်းရဲ့ ကြင်နာတဲ့စကားတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
လုကျိုးကလည်းစဉ်းစားလိုက်သည်။ သူသည် မြောင်းရာကို အံကိုက်ဖြစ်စေရန် အမည်မဲ့၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကိုတောင် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ကြိုးပမ်းမှုက မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။ စနစ်က လုကျိုးကို ထိုကဲ့သို့ဟာကွက် သုံးခွင့်မပေးထားမှန်းသိသာနေပေ၏။ သူသည် နဂါးသွဲ့ကျောက် ဓားမော့၊ သက်တော်ရှည်ဓားနှင့် ထိုသေတ္တာကို ဖွင့်ရန်အတွက် ကျန်သည့်လက်နက်များ လိုအပ်နေသည်။ သို့ရာတွင်မူ တပည့်ဆိုးများက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှထွက်သွားရာ သူတို့ကို အားထားဖို့က အနည်းငယ်လက်တွေ့မကျပေ။
ကျောင်းယွဲ့က အရိုအသေပေးပြီးပြောလိုက်သည်။
“ရှစ်စွင်း စန်းရှစ်ရှိုးက ဒီဆန်းကြယ်သေတ္တာကို ဖွင့်ဖို့အတွက်အကောင်းဆုံးလူလို့ထင်တယ်"
မင်ရှစ်ရင်သည် ထိုအကြံပြုချက်ကြောင့် ထိတ်လန့်အံ့ဩသင့်သွားတော့သည်။
“ဘယ်လိုလဲ” လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။
“ဒေါင်းမြီး ချိရှစ်တိရဲ့လက်ထဲမှာလေ။ ချိရှစ်တိက ပါ့ရှစ်တိနဲ့ဆက်ဆံရေးကောင်းတယ်။ ချိရှစ်တိကို ရှာတွေ့ပြီဆိုတာနဲ့ တာ့ရှစ်ရှိုးနဲ့ အာ့ရှစ်ရှိုးတို့ကို ဆက်သွယ်ဖို့က မခက်တော့ဘူး။ သူတို့က ဒီသေတ္တာရဲ့အကြောင်းကိစ္စကို သိချင်စိတ်ရှိမယ်လို့ တပည့်ထင်တယ်။ သူတို့တွေက ဒါကို ဖွင့်ဖို့နည်းလမ်းတစ်ခုကို သေချာပေါက်စဉ်းစားကြမှာပဲ”
မင်ရှစ်ရင်က အံ့ဩမှင်သက်နေသေးသည်။
လုကျိုးက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်မုတ်ဆိတ်သပ်လျက် ပြောလိုက်တော့သည်။
“အကြံကောင်းပဲ”
မင်ရှစ်ရင်က ကပျာကယာပြောလိုက်တော့သည်။
“ရှစ်စွင်း ဆုံးဖြတ်ချက်မချခင် ဒါကို အချိန်ယူသင့်တယ်။ တာ့ရှစ်ရှိုးနဲ့ အာ့ရှစ်ရှိုးရဲ့ကျင့်စဉ်က နက်နဲလွန်းတာ။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ဆုံးဖြတ်ပြီး သေတ္တာကို ယူသွားရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
ထိုစကားကို ကျန်သည့်သူများကြားသည့်အချိန်၌ သူတို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ မင်ရှစ်ရင် ပြောတာမှန်သည်ဟု သူတို့ခံစားမိ၏။
သို့သော် လုကျိုးက ခေါင်းခါပြီး မုတ်ဆိတ်သပ်ကာပြောလိုက်တော့သည်။
“ယွီကျန့်ဟိုင်နဲ့ ယွီရှန်းရုန်တို့က လူလိမ်တွေဆိုပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ဆရာတူတပည့်တွေကိုတော့ သက်ညှာတယ်။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက တပည့်တွေ စခေါ်ချိန်ကစပြီး တပည့်တွေကြားမှာ အတွင်းရန် တစ်ခါမှမဖြစ်ဖူးဘူး။ သူတို့မင်းကို ထိခိုက်အောင်မလုပ်ဘူးဆိုတာ ငါယုံတယ်”
မင်ရှစ်ရင်က ငိုချင်သွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန် ကျွန်တော်က မယုံဘူးလေ”
…
အခန်း (၁၂၈) ရှစ်ယောက်မြောက် တပည့်ကို ဆုံးမခြင်း
“ ဆွေးနွေးမှုပြီးပြီ။ ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့” လုကျိုးက မင်ရှစ်ရင်အား ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
မင်ရှစ်ရင်က လုကျိုးစကားများ ကြားသည့်အခါ ကြက်သီးပင် ထသွားမိ၏။ သူက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် သေတ္တာကို သယ်ဆောင်ရင်း ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်
“ ဟုတ် ရှစ်စွင်း”
“ အားလုံး ထွက်သွားလို့ရပြီ”
“ ဟုတ် နားလည်ပါပြီ”
လုကျိုးက စနစ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ မစ်ရှင်စာရင်းတွင် ပေါ်လာလေ၏။ သူက ဤအလုပ်သည် မင်ရှစ်ရင်မှလွဲ၍ သင့်တော်မည့်သူ မရှိကြောင်း စဉ်းစားမိလိုက်သည်။
မင်ရှစ်ရင်ကဲ့သို့ အရှက်မဲ့သည့်သူမျိုးသာ ဤအလုပ်ကို ပြီးမြောက်နိုင်လိမ့်မည်။ ထို့အပြင် သူ့မှတ်ဉာဏ်များအရ ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ယွီရှန်းရုန်တို့က သူတို့၏ အငယ်များအား ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူက မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ တွေးလိုက်မိ၏။
ဒီလိုဆိုမှတော့ သူတို့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ဘာကြောင့်များ ပစ်သွားသေးတာလဲ။ ငါ ခေါင်းကိုက်အောင် လုပ်နေတာပဲ။
မင်ရှစ်ရင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် သေတ္တာကိုကိုင်ဆောင်ပြီး ခန်းမကျယ်ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဝင်လာကာ ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ မျှော်နန်းသခင် … ယဲ့ထျန်းရှင်းက ဒီနေ့လည်း အပြောင်းအလဲ မရှိပါဘူး”
“ ကောင်းပြီ” လုကျိုးက မထူးမခြားနား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ယဲ့ထျန်းရှင်က နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်စက်သွားပြီး သူမ၏ ကံတရားအပေါ်သာ မူတည်တော့သည်။
“ ရှစ်စွင်း ရှစ်မေ့ထျန်းရှင်းက မသေလောက်ဘူးမလား” ရှောင်ယွမ်အာက အသာမေးလိုက်သည်။
“ ငါလည်း မသိဘူး” လုကျိုးက ရိုးရိုးသားသား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ တကယ်လို့ သူ သေသွားရင် ရှစ်စွင်း ပျော်မှာလား” ရှောင်ယွမ်အာက မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ယွမ်အာ စကားအဆုံးတွင် လုကျိုးက သူမ၏ ခေါင်းကို ခေါက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ ငါ ခိုင်းထားတဲ့ အလုပ်တွေ ပြီးသွားပြီလား”
ရှောင်ယွမ်အာက ခေါင်းကိုပွတ်ကာ နှုတ်ခမ်းလေးစူရင်း ပြောလိုက်သည်
“ မပြီးသေးဘူး”
“ အဲဒါဆို ဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ”
“ စာရေးရမှာလား” ရှောင်ယွမ်အာက လျှပ်စီးလိုအလျင်ဖြင့် ခုန်ထွက်သွားတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမက စာတစ်စောင်နှင့် ပြန်ရောက်လာလေ၏။
လုကျိုးက သူမကို မဆူတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်
“ ဖတ်ပြ”
“ ဒါက ကျန်းအိုက်ကျန့်ဆီက …”
ရှောင်ယွမ်အာက ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ဆက်မဖတ်ခင် ပြောလိုက်သည်
“ လောင်ချန်ပေ့ရဲ့ ဝေကျိုးယန်ဆီ သတင်းစကား ပို့ပြီးသွားပါပြီ။ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ သူက အများကြီး စဉ်းစားမထားဘူး။ ပြီးတော့ လောင်ချန်ပေ့ ပြောတာ မှန်တယ်။ နန်းတော်ထဲက အဆင့်မြင့် တဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ဝေကျိုးယန်နဲ့ သိပ်အဆင်မပြေဘူး”
လုကျိုးအာက ငြင်းလိုက်သည်။ သူ မျှော်မှန်းထားသည့်အတိုင်းသာ ဖြစ်၏။ ဝေကျိုးယန်က အခု လက်ရှိ အနေအထားကို ရောက်ဖို့ များစွာ ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ သူက ယခု တာ့ယန်၏ အရေးကြီးအရာရှိတစ်ယောက်ဖြစ်ကာ စွမ်းအားကြီး စစ်တပ်ကိုလည်း အမိန့်ပေးနိုင်လေသည်။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်သာ ပေါ်လာပြီး သူ့ကို လက်လျှော့ဖို့ ပြောပါက သူ သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။
“ ကျန်းအိုက်ကျန့်ဆီ စာပို့လိုက်။ ဒီအကြောင်းကို ငါသိပြီလို့ ပြောလိုက်” လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်မွေးကို အသာသပ်လိုက်သည်။
ရှောင်ယွမ်အာက ဒေါသစွက်ကာ ပြောလိုက်သည်
“ ရှစ်စွင်း အဲဒီဝေကျိုးယန်က အတော်လေး စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းတာပဲ။ ဒီတပည့် တောင်ပေါ်က ဆင်းပြီး သွားသတ်လိုက်ရမလား”
“ နတ်ဒေဝါဦးတည် နယ်ပယ်အဆင့်က ခုနစ်ပွင့် ရှစ်ပွင့် အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူကို သတ်နိုင်မယ်များ ထင်နေတာလား” လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ယွမ်အာက လက်ချောင်းများလိမ်ကာ ခေါင်းလေး ငုံ့ထားလိုက်သည်။
“ ဒီလိုမျိုး တပ်မသုံးခုရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာဖို့ သူ့ကျင့်ကြံဆင့်တစ်ခုတည်းပေါ်မှာ မူတည်မှီခိုခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ဖန်းရှုဝမ်နဲ့ မတူဘူး။ ဖန်းရှုဝမ်ဆိုတာက တစ်ချိန်က ပေနှစ်လွှာရဲ့ ထိပ်တန်းတစ်ယောက် … သူက ဒီလျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်းမှာ နယ်ရုပ်သာသာပဲ။ တာ့ယန်ရဲ့ တော်ဝင်မိသားစုက သူ သေသွားလည်း ဂရုစိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဝေကျိုးယန်ကတော့ မတူဘူး။ သူ့ကို သေစေချင်တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိသလို သူ့ကို မသေစေချင်တဲ့သူလည်း ရှိတာပဲ”
“ အဲဒါဆို တပည့်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ” ရှောင်ယွမ်အာက မေးလိုက်သည်။
“ စိုးရိမ်နေဖို့ မလိုဘူး။ ငါက ဝေကျိုးယန် အသက်ထက် လိုချင်တာရှိတယ်” လုကျိုးက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်။
နေ့တစ်ဝက် ကြာပြီးနောက်…
မင်ရှစ်ရင်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် သေတ္တာနှင့်အတူ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ ထွက်လာလိုက်ပြီး လောင်ပါ့ ကျူးဟုန်ကုန်း၏ တည်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
မင်ရှစ်ရင် ရောက်ရှိလာသည့်အခါ လောင်ပါ့ ကျူးဟုန်ကုန်းက သစ်သားထိုင်ခုံတွင် အိပ်စက်အနားယူနေလေသည်။
ကျူးဟုန်ကုန်း၏ နောက်လိုက်တစ်ယောက်က အလျင်အမြန် ပြေးလာကာ အော်ပြောလိုက်သည်။
“ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ကျွန်တော်တို့ ပြဿနာတတ်နေပြီ။ အခု ကျွန်တော်တို့နေရာထဲ တစ်ယောက်ယောက် ကျူးကျော်လာပြီ”
ကျူးဟုန်ကုန်းက တုန်လှုပ်တကြီး ခုန်ချလိုက်သည်။ သူက မြန်မြန်ထကာ ပြောလိုက်သည်
“ ဘာတွေလာပူနေတာလဲ။ ငါ့နေရာကို ဘယ်သူက လာပြီး ကျူးကျော်ရဲတာလဲ”
ကျူးဟုန်ကုန်း စကားအဆုံးတွင် မင်ရှစ်ရင်၏ အသံက အပြင်မှ ပျံ့လွင့်လာသည်။
“ ဟေး… နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် တွေ့တာထက် ပိုပြီး မောက်မာနေပါ့ရော”
မင်ရှစ်ရင်၏ ပုံရိပ်က ကျူးဟုန်ကုန်းရှေ့ ပေါ်လာသည်။ သူက ပေသုံးထောင်ကို တစ်ခါတည်းဖြင့် ခုန်လာသလိုမျိုး ကျူးဟုန်ကုန်းရှေ့သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဘုန်း…
ကျူးဟုန်ကုန်းက နာနာခံခံ ဒူးထောက်ချလိုက်၏။ သူ၏ မောက်မာသော အပြုအမူများလည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ သူက မေးလိုက်၏
“ ရှစ်ရှိုး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ”
“ ဘာလဲ ငါ့ကို မကြိုဆိုဘူးလား”
ကျူးဟုန်ကုန်းက ပြောလိုက်သည်
“ ရှစ်ရှိုး ကျွန်တော်ရဲ့ ကျားတောင်ရိုးအဖွဲ့ဆီဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလား။ ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီးတော့ ရှစ်ရှိုးက ကျားတောင်ရိုးအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲ။ ရှစ်ရှိုးက မိစ္ဆာဘုရင်ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကိုယူလိုက်။ ကျွန်တော်က ဒုတိယဖြစ်လည်း စိတ်ထဲ မထားပါဘူး”
“ လျှောက်ပြောမနေစမ်းနဲ့” မင်ရှစ်ရင်က သေတ္တာကို အနီးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သူက ဖိတ်ကြားခြင်း မရှိလည်း ထိုင်ချကာ ပြောလိုက်သည်
“ ငါက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ ဟင်”
“ ငါက တာဝန်အရ လာတာ”
“ ဘယ်လိုတာဝန်မျိုးလဲ။ ကျွန်တော်ကို သတ်ဖို့ ရောက်လာတာလား” ကျူးဟုန်ကုန်းက စိတ်ထဲတွင် တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်လာလေ၏။ သူက ရှစ်စွင်းသည် ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်မှာ ရှိသည့်အကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားမိလိုက်သည့်အခါ နဖူးမှ ချွေးစေးများ ထွက်လာမိသည်။
“ မင်းလို လူကြောက်မျိုးက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကနေ ထွက်သွားဖို့ သတ္တိရှိမယ်လို့ ထင်မထားဘူး။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်ကလည်း တာ့ရှစ်ရှိုးလောက် မနက်နဲဘူး။ အာ့ရှစ်ရှိုးလောက်လည်း သတ္တိမရှိဘူး။ ချီရှစ်တိလောက်လည်း ဉာဏ်မကောင်းဘဲနဲ့ မင်းက ရုပ်ခန္ဓာတစ်ခုထဲ ပေါ်မှာပဲ မှီခိုနေတာလား”
မင်ရှစ်ရင်က လှောင်လိုက်သည်။
“ ရှစ်ရှိုး ကျွန်တော်ကို ဒီလိုမျိုး မစွပ်စွဲပါနဲ့။ ကျွန်တော်က တကယ်တော့ ဉာဏ်ကောင်းပါတယ်”
ကျူးဟုန်ကုန်းက အရှက်မရှိ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းကလား”
“ဟုတ်တယ် ကျွန်တော်သာ ဉာဏ်မကောင်းရင် ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်နားမှာ ရှစ်စွင်းဆီ အဖမ်းခံရပြီးလောက်ရောပေါ့” ကျူးဟုန်ကုန်းက ယုံကြည်ချက် ရှိရှိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ ပါးစပ်ပိတ်ထား” မင်ရှစ်ရင်က မျက်လုံးဝှေ့ကြည့်ကာ “ အဲဒီအချိန်တုန်းက ရှစ်စွင်းက မင်းကို တောင်ပေါ်ပြန်ခေါ်ဖို့ အရေးမကြီးဘူးလို့ ထင်ခဲ့ရုံပဲ။ သူသာ လောင်ချီကို မြင်မယ်ဆိုရင် သက်ညှာပေးမလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့”
“…”
ကျူးဟုန်ကုန်းက အနည်းငယ် ဆွံ့အမိသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သေတ္တာကို ကြည့်ကာ အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ စစ်ရှစ်ရှိုးက ဒီမှာ ကျွန်တော်ကို လာဖမ်းတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ ဘာအတွက် ရောက်လာတာလဲ။ ကျွန်တော် ကူညီနိုင်တာ မှန်သမျှ ကူညီပေးပါမယ်”
မင်ရှစ်ရင်က သေတ္တာကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်
“ ဒီသေတ္တာက ရှစ်စွင်းရဲ့အပိုင်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရှစ်ရှစ်ရှိုး၊ ချီရှစ်တိ၊ တာ့ရှစ်ရှိုးနဲ့ အာ့ရှစ်ရှိုးရဲ့ လက်နက်တွေနဲ့မှ ဖွင့်လို့ရမှာ။ ချီရှစ်တိက ရှာရခက်တယ်ဆိုတော့ မင်းပဲ လာရှာရတာပဲ”
“စစ်ရှစ်ရှိုး ဒီဟာက သေတ္တာတစ်ခုပဲလေ။ ဒီအတိုင်း ဓားနဲ့ပဲ ဖွင့်လိုက်ပါလား။ ကောင်းကင်လက်နက်တွေ ထုတ်သုံးနေစရာ မလိုပါဘူး” ကျူးဟုန်ကုန်းက အနီးအနားမှ ဂိုဏ်းသား၏ ဓားကို ယူကာ ပြောလိုက်သည်။
မင်ရှစ်ရင်က ကျူးဟုန်ကုန်းကို မတားပေ။ သူက သစ်သားခုံတွင် ထိုင်နေရင် ပြပွဲကောင်းကို စောင့်ကြည့်နေလေ၏။ လောင်ပါ့က ဓားဖြင့် ဝှေ့ယမ်းခုတ်ချပစ်လိုက်သည်။
ဘန်း…
မီးပွားများ လွင့်စင်သွားကာ ဓားက နှစ်ပိုင်း ကျိုးသွားလေသည်။
ကျူးဟုန်ကုန်းက မျက်လုံးပြူး မျက်ဆံပြူး ဖြစ်လာလေ၏။ သူက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် သေတ္တာကို ကြည့်ကာတံတွေးမျိုချလိုက်သည်။
“အမလေးလေး ဒီသေတ္တာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မာကြောနေရတာလဲ”
“ ငါသာ အဖြေသိရင် ဒီရောက်နေပါ့မလား” မင်ရှစ်ရင်ကလည်း သူ့အနီးအနားရှိ စပျစ်သီးကို ဆွဲကာ စားလိုက်သည်။ သူက အခွံတွေပါ ထွေးထုတ်နေလေ၏။
“စန်းရှစ်ရှိုး မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက အန္တရာယ်ကြား ရောက်နေပြီ။ ကျင့်ကြံရေးလောကတစ်ခုလုံးက ရှစ်စွင်းအသက်ဓာတ် ကွယ်ပျောက်သွားမှာကို စောင့်နေကြတာလေ။ အဲလိုအချိန် ရောက်လာမယ်ဆိုရင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ ရတနာတွေအကုန်လုံး ပြောင်သွားလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီးတော့…”
“ ပါးစပ်ပိတ်ထား” မင်ရှစ်ရင်က အော်ပြောလိုက်သည်။ ကျူးဟုန်ကုန်းက ဒူးထောက်လျက်သာ ဖြစ်သွားလေ၏။
“ ဆရာ့ကို သစ္စာဖောက်တဲ့ကောင်။ မင်းက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကလည်း ထွက်သွားသေးတယ်။ ရှစ်စွင်းကိုလည်း လာပြီး ကျိန်ဆဲရဲသေးတယ်လား။ ရှစ်စွင်း မင်းကို ဘာလုပ်ဖူးသေးလို့လဲ” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်သည်
“ ဟင်” ကျူးဟုန်ကုန်းက ခေါင်းကုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ခဏတိုင်း အရိုက်ခံရတယ်လေ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ တကယ့်ရန်ကြွေးရယ်တော့ မရှိပါဘူး”
“ မင်း လျှိုရှစ်မေ့ ဘာဖြစ်သွားတုန်း သိလား”
“ လျှိုရှစ်ကျဲ ထျန်းရှင်းလား”
“ သူ့ ကျင့်ကြံဆင့် ဖျက်ဆီးခံရပြီးတော့ သူ့ ကံတရားက သူ့ ကံအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်။ ငါ့ စကားကို နားထောင်။ မင်း ရှစ်စွင်းနဲ့ လာပြီးတော့ မဆန့်ကျင်နဲ့။ မင်းမိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက ထွက်သွားချင်တာ နားလည်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ နောက်မှာ ဘာမှမဟုတ်တာ မလုပ်မိစေနဲ့” မင်ရှစ်ရင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ ရှစ်ရှိုး… ရှစ်ရှိုးက မှားပြီးစွပ်စွဲနေတာပါ။ ကျွန်တော် အဲလိုအရာမျိုး တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးပါဘူး”
ကျူးဟုန်ကုန်းက လက်သုံးချောင်းထောင်ကာ ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်လိုက်သည်။
…
အခန်း (၁၂၉) သတ္တမမြောက်တပည့်၏အတွေးများ
ကျူးဟုန်ကုန်းက ရှေ့ကို ခြေလှမ်းဝက်ခန့်တိုးပြီး ဆက်ပြောလိုက်၏။
“ကျွန်တော်မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းထဲက ထွက်လာတဲ့အချိန်ကစပြီး ရှစ်စွင်းနဲ့မထိုက်တန်တာ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး။ စီမိသားစုထဲက ပြန်ပေးဆွဲမှုကို စုံစမ်းဖို့ ကျွန်တော့်ကိုခိုင်းတဲ့အချိန် ကျွန်တော်စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့တယ်။ ကျားတောင်ရိုးရဲ့ နာမည်ကို သုံးပြီးတစ်စုံတစ်ယောက်က ပြစ်မှုကျူးလွန်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော်တို့စွပ်စွဲခံရတာ”
“မင်းရှစ်မေ့ရဲ့ဆွေမျိုးသားချင်းအကြောင်းမေးနေတာ မဟုတ်ဘူး။ သာမန်မှတ်ချက်တစ်ခုကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးတိုက်ခိုက်မှုအဖြစ် ဘာကြောင့်မှတ်ယူနေတာလဲ” မင်ရှစ်ရင်က မေးလိုက်သည်။
“” ကျူးဟုန်ကုန်းက မျက်နှာသေဖြစ်သွားကာ ပြောလိုက်လေ၏။
“ယန်စီမြစ်ထဲမှာ ကျုပ်ကိုကျုပ်ဆေးကြောနိုင်ရင်တောင် ကျုပ်ရဲ့နာမည်ကို ရှင်းလင်းနိုင်မှာမဟုတ် ဘူး”
“တော်လောက်ပြီ။ စီမိသားစု ပြန်ပေးဆွဲမှုနောက်ကွယ်က လူက မင်းမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ မင်း ဒီလောက်ထိသတ္တိမရှိဘူး” မင်ရှစ်ရင်က လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကျူးဟုန်ကုန်းကြားသည့်အချိန်တွင် အပျော်လွန်သွားသည်။ သူက မင်ရှစ်ရင်ကို မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြောလိုက်လေ၏။
“ရှစ်ရှိုးက အတွေးတတ်ဆုံးပဲဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ်။ ရှစ်စွင်းက ဘာမှမပြောဘူးမလား။ ပြောသေးလား”
“ရှစ်စွင်းက မင်းအကြောင်းများများစားစားတောင် မတွေးဘူး။ သူ့ကို မင်းဒီလောက်ထိ မမြင်သင့်ဘူး” ထိုစဉ် မင်ရှစ်ရင်က တင်းမာသည့်အမူအရာဖြင့်ဆက်ပြော၏။
“ခုနတုန်းက အကြောင်းပြန်ပြောကြမယ်။ မင်းက သေတ္တာကို တွေ့ပြီးပြီ။ အခု လောင်ချိဘယ်နားမှာ ရှိလဲဆိုတာ မင်းသိလား”
ကျူးဟုန်ကုန်းက ရယ်မောပြီးပြောလိုက်လေ၏။
“ရယ်စရာပဲ စစ်ရှစ်ရှိုး။ ချိရှစ်ရှိုးရှိမဲ့နေရာကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်သိပါမလဲ။ ဒါပေမဲ့ နဂါးဝပ်ကျင်းမှာ သွားရှာလို့ရတယ်။ မဟူရာကွန်ယက်ရဲ့အဖွဲ့ချုပ်က အဲ့ဒီမှာရှိတယ်လို့ကြားထား တာ”
“လောင်ပါ့ မင်းငါ့ကို ထိခိုက်အောင်လုပ်ဖို့ကြိုးစားနေတာလား” မင်ရှစ်ရင်က အသံကို ရုတ်တရက်တိုးလိုက်လေ၏။
မင်ရှစ်ရင်ပြောပြီးသည်နှင့် နောက်ကွယ်မှ လက်ခုပ်တီးသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာသည်။ ချောမော ခံ့ညားသော စီးဝူယာ့က သူတို့ရှေ့သို့ ကျက်သရေရှိရှိပေါ်လာလေ၏။
“လောင်ချိ” မင်ရှစ်ရင်က လောင်ပါ့ ကျူးဟုန်ကုန်းကို စိမ်းစိမ်းဝါးဝါးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။
“သူဘယ်မှာမှန်း မင်းမသိဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား”
စီးဝူယာ့က ဖြည်းဖြည်းချင်းလျှောက်လာသည်။ သူက အရိုအသေပေးပြီးနောက် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
“နှုတ်ဆက်ပါတယ် စစ်ရှစ်ရှိုး”
စီးဝူယာ့က မင်ရှစ်ရင်၏ အငယ်ဖြစ်သော်ငြား စီးဝူယာ၏ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော သွင်ပြင်က သူ့ကို မသက်မသာဖြစ်စေသည်။ သူက ကျူးဟုန်ကုန်းနှင့် ပိုအဆင်ပြေပေ၏။ ဉာဏ်ကောင်းသည့်သူ တစ်ဦးကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲကြောင်း သူသိနေသောကြောင့်ဖြစ်ဟန်တူသည်။ သို့သော် သူက အကြီးဖြစ်သောကြောင့် သူ့ဆရာ၏အမိန့်အတိုင်း ဤနေရာသို့ရောက်လာရာ ဘာမှစိုးရိမ်ပူပန်စရာ မရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ပြောလိုက်၏။
“လောင်ပါ့ ချောင်းနားထောင်တာထက် ပိုကောင်းတာများမရှိဘူးလား”
“စစ်ရှစ်ရှိုးက နောက်နေပြန်ပါပြီ။ ကျွန်တော်က တစ်ချိန်လုံး ကျားတောင်ရိုးထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာ။ အစ်ကိုတစ်ယောက်က ညီငယ်တစ်ယောက်ဆီကို လာလည်တာက ပုံမှန်ပဲလေ မဟုတ်ဘူးလား။ စစ်ရှစ်ရှိုးလာလည်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားတာ” စီးဝူယာ့က အခန်း၏ဘယ်ဖက်ခြမ်းကနေ လျှောက်လာလေသည်။ သူက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဝတ်ရုံကို မြှောက်ပြီးနောက်ထိုင်ချလိုက်၏။
“မင်း ငါတို့ပြောတာကြားပြီဆိုမှတော့ ငါကွေ့ဝိုက်ပြီးပြောမနေတော့ဘူး။ မင်းရဲ့ဒေါင်းမြီးကို ခဏငှား” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။
စီးဝူယာ့၏အကြည့်က ဆန်းကြယ်သေတ္တာဆီသို့ရောက်သွားပြီး အကဲဖြတ်နေလေ၏။ သူ၏ အမူအရာက သူ၏ခံစားချက်ကို သစ္စာမဖောက်သည့်တိုင် စိတ်ထဲတွင်မူ ထိတ်လန့်နေ၏။ ထိုကဲ့သို့ ထူးခြားဆန်းကြယ်သေတ္တာကို တွေ့ဖူးတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ဆရာ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုထဲတွင် ရတနာများစွာရှိနေသောကြောင့် ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်မိပေ။ သူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်တော့၏။
“ရှစ်ရှိုးကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါင်းမြီးငှားနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စကားတချို့ရိုးရိုးသားသားပြောပါရစေ စစ်ရှစ်ရှိုး”
“မလိုအပ်ဘူး။ ငါက မင်းတို့နဲ့မတူဘူး။ မင်းတို့ရဲ့လက်နက်ငှားတာအကောင်းဆုံးပဲ။ လာလိုက်။ ဒီမြောင်းရာမှာ မင်းရဲ့ ဒေါင်းမြီးကိုထားလိုက်” မင်ရှစ်ရင်က အင်မတန်သတိထားနေ၏။ သူသည် လောင်ပါ့၏ သွေးဆောင်သောစကားများကို နားမထောင်ချင်ပေ။
စီးဝူယာ့၏ရင်ထဲ အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးသွားသော်ငြား သူ၏အမူအရာက တည်ငြိမ်နေသေးဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက
“စစ်ရှစ်ရှိုး။ ရှစ်ရှိုးက ကျွန်တော်တို့နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်ကတွေ့တာနဲ့ယှဉ်ရင် ပိုသတိထားလာတာပဲ”
သူက ပြောပြီးနောက် ညာလက်ကိုမြှောက်လိုက်၏။ သူ့လက်ဖဝါးအထက်တွင် ဒေါင်းမြီး ပေါ်လာလေသည်။
ကျူးဟုန်ကုန်း၏ မျက်လုံးက အားကျမှုကြောင့် အစိမ်းရောင်တောက်သွားတော့သည်။ သူက တိုးတိုးတိတ်တိတ်ရေရွတ်ပြောလိုက်၏။
“တစ်နေ့ကျရင် ကျုပ်လည်း ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်တစ်ခုရချင်တယ်။ ကျုပ်လည်း ရဖို့မျှော်လင့်ရတာပဲ” စီးဝူယာ့သည် ဒေါင်းမြီးကို ယူပြီး ဆန်းကြယ်သေတ္တာဆီ လျှောက်သွားလိုက်၏။ သူက ပြော၏။ “ဒီသေတ္တာထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မဲ့ အိုင်တမ်တစ်ခုပါနေမယ်ဆိုရင် ဒါကို ဖွင့်ဦးမှာလား”
မင်ရှစ်ရင်က မှင်သက်သွားလေသည်။
စီးဝူယာ့က မင်ရှစ်ရင်၏ အမူအရာထဲရှိပြောင်းလဲမှုကို သတိပြုမိပြီး သူ၏လှုပ်ရှားမှုများကို တမင်တကာနှေးလိုက်၏။
မင်ရှစ်ရင်က လက်မြှောက်ပြီးနောက်ပြောလိုက်တော့သည်။
“နေဦး”
“တစ်ခုခုပြောစရာရှိနေတာလား။ စစ်ရှစ်ရှိုး”
“ငါက အမြဲတမ်းသတိထားတတ်တာပဲ။ အဲဒီတုန်းက မင်း၊ လောင်ပါ့ အာ့ရှစ်ရှိုးနဲ့ တာ့ရှစ်ရှိုးတို့က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကနေ ရုတ်တရက်ကြီး ဘာကြောင့်ထွက်သွားရတာလဲ” မင်ရှစ်ရင်က မေးသည်။
စီးဝူယာ့သည် ထိုမေးခွန်းကိုကြားရသည့်အချိန်တွင် အံ့ဩသွားပုံမရပေ။ သူ၏ ဒေါင်းမြီးကို ဘေးဖယ်လျက် လက်နောက်ပစ်လိုက်တော့သည်။ သူက
“စစ်ရှစ်ရှိုး တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှစ်ရှိုးရဲ့လည်ဂုတ်ပေါ်ဓားတင်ထားပြီး ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့နည်းလမ်းမရှိဘူးဆိုရင် တစ်ခုတည်းသောရွေးချယ်စရာက ထွက်ပြေးဖို့ပဲ။ အစ်ကို ပြေးမှာလား”
မင်ရှစ်ရင်သည် ထိုစကားကြောင့် အံဩသွားလေ၏။ မေးခွန်းကို သူမဖြေခဲ့ပေ။
စီးဝူယာ့က သူ့နေရာသို့ ပြန်သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းထိုင်လိုက်သည်။ သူက ရွှင်မြူးစွာပြောလိုက်တော့၏။
“မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှာ ရန်သူတွေများလွန်းတယ်။ ထိပ်သီးပညာရှင်ဆယ်ယောက်က ရွှေနန်း ဥယျာဉ်တောင်ကို တိုက်ခိုက်တဲ့အချိန်ကစပြီး လူတိုင်းက ရှစ်စွင်းရဲ့အသတ်ကုန်ခန်းသွားဖို့ မျှော်လင့်နေကြတာ။ အချိန်ရောက်လာတဲ့အခါ တာ့ရှစ်ရှိုးနဲ့အာ့ရှစ်ရှိုးတို့ ထွက်မသွားခဲ့ရင်တောင် ကျိုင်းကောင်ကပ်ဘေးကို ရှောင်ရှားဖို့ ကျွန်တော်တို့အတွက် ခက်ခဲနေတုန်းပဲလေ”
မင်ရှစ်ရင်က နှာခေါင်းရှုံကာပြောလိုက်လေ၏။ “သူတို့တွေက ကျိုင်းကောင်တွေလောက် အထင်ကြီးဖို့မကောင်းပါဘူး”
“ရှစ်ရှိုးက ရှစ်စွင်းကို ဒီလောက်ယုံကြည်သလား?” စီးဝူယာ့က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်မေးလိုက်သည်။
“ပါးစပ်ပိတ်ထား” မင်ရှစ်ရင်က သူ့အသံကို ရုတ်တရက်မြှင့်လိုက်သည်။ သူက စီးဝူယာကို စေ့စေ့ကြည့်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။
“လောင်ချိ မင်း စကားရဲ့အရင်းအမြစ်တွေကို မမေ့လိုက်နဲ့။ မင်းလိမ်လည်လှည့်ဖျားတာခံရတဲ့ အတွက် လောင်ပါ့ကို ငါအပြစ်မတင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အမှားနဲ့အမှန်၊ အမှောင်နဲ့အလင်းကြား ကွဲပြားခြားနားချက်ကို ဘယ်လိုလုပ်မပြောနိုင်ရတာလဲ”
အကြီးတစ်ယောက်က အငယ်တစ်ယောက်ကို သွန်သင်ပြသခြင်းက ပုံမှန်ပဲဖြစ်သည်။ သို့သော် စီးဝူယာ့သည် ထိုစကားကို ကြားသည့်အချိန်၌ သူ့အမူအရာက တည်ငြိမ်နေ၏။ အမူအရာအပြောင်း အလဲမရှိပေ။
“စစ်ရှစ်ရှိုး ကျွန်တော်က အမှောင်နဲ့အလင်း ခွဲခြားနိုင်စွမ်းရှိကြောင်း ရှစ်ရှိုးသိတယ်ဆိုမှတော့ ကျွန်တော်အခုရပ်နေတဲ့နေရာက လင်းတဲ့ဖက်ဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ်မသိရတာလဲ”
“မင်း” မင်ရှစ်ရင်က လက်ဝှေ့ယမ်းလျက်ပြောလိုက်လေသည်။
“မင်းကတကယ်စကားပြော ကောင်းနေတာပဲ”
“ချီးကျူးလွန်းနေပါပြီ စစ်ရှစ်ရှိုး”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှစ်စွင်းက မင်းကို တစ်ခါသင်ပြခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါက ငြင်းပယ်လို့မရတဲ့အချက်ပဲ” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။
စီးဝူယာ့က ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးကာ လက်သီးဆုပ်လျက်ပြောလိုက်လေ၏။
“ကျွန်တော်တို့အချိန်တိုအတွင်းလေးပဲ ခွဲခွာပြီးပေမဲ့ ရှစ်စွင်းကို ဒီလောက်အထိ ခုခံပေးနေမယ် ဆိုတာ ယုံရခက်တာပဲ” ယခင်မင်ရှစ်ရင်နှင့်ယှဉ်လျှင် ဤအတိုင်းအတာက သူမှန်းဆထားတာထက် ကျော်လွန်နေပေ၏။
“ငါက မင်းနဲ့မတူဘူး” မင်ရှစ်ရင်က ထိုင်ချပြီးနောက် စားပွဲပေါ်ရှိကျန်ရှိသည့် စပျစ်သီးများကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူက တမင်တကာဖြင့် စပျစ်သီးအခွံများကို စီးဝူယာ့၏ခြေထောက်ဖက် ထွေးထုတ်လိုက်တော့သည်။
စီးဝူယာ့က ထိုဆန်းကြယ်သော သေတ္တာကို ကြည့်ပြီးပြောလိုက်သည်။
“စစ်ရှစ်ရှိုး ဒီသေတ္တာကို ရှစ်ရှိုးတစ်ယောက်အနေနဲ့ဖွင့်ဖို့ကျွန်တော့်ကိုပြောတာဆိုရင် ကျွန်တော် ငြင်းမှာမဟုတ်ဘူး။ အစ်ကို ပြောသလိုလုပ်မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ တခြားအရာဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် မပူးပေါင်းနိုင်မှာ စိုးရိမ်မိတယ်”
တည်ငြိမ်သွားကာစ မင်ရှစ်ရင်သည် သူ၏ စကားကြောင့် ဒေါသထပ်ထွက်လာပြန်သည်။
ဘန်း
မင်ရှစ်ရင်၏ လက်ဝါးမှ ရိုက်ချက်တစ်ချက်ဖြင့် သူ့ဘေးရှိစားပွဲက လဲပြိုသွားသည်။ လျှပ်ပြက် သကဲ့သို့ မြန်ဆန်သည့်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သူသည်စွမ်းအင်ထုတ်ဖော်ကာ စီးဝူယာ့ကို တိုက်ခိုက်တော့ သည်။
ဘန်း ဘန်း ဘန်း
စီးဝူယာ့က မြေပြင်ပေါ်ခြေထောက်ဖြင့်အသာထိလျက် အလွယ်တကူနောက်ဆုတ်လိုက်၏။ သူက လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားလျက် စီးဝူယာ့၏ စွမ်းအင်တိုက်ကွက်များကို ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။
ဘန်း ဘန်း ဘန်း
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကျားတောင်ရိုးအတွင်းပိုင်း၌ စွမ်းအင်လှိုင်းများဖြင့်ပြည့်နေတော့၏။ မင်ရှစ်ရင်က တိုက်ခိုက်နေစဉ် စီးဝူယာ့က နောက်ဆုတ်သွား၏။ သူတို့ကြား တစ်လက်မမျှမကပ်သွားပေ။ ကျူးဟုန်ကုန်းက အံ့ဩမှင်သက်နေ၏။ သူက အမြန်ခြေကြွကာ အော်လိုက်လေ၏။
“ရှစ်ရှိုးတို့ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်ကြပါဦး။ ဆက်တိုက်ခိုက်နေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ကျားတောင်ရိုးလေး ပျက်စီးကုန်တော့မယ်”
ကျားတောင်ရိုးရှိလူများကလည်း ဆက်တိုက်နောက်ဆုတ်နေ၏။ သူတို့သည် ခပ်ဝေးဝေးမှသာ ကြည့်နိုင်သည်။ ဝင်မစွက်ဖက်ရဲချေ။
ဘန်း ဘန်း ဘန်း
မင်ရှစ်ရင်သည် စီးဝူယာ၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်ကို သုံးချက်ထပ်ရိုက်လိုက်သည်။ စီးဝူယာ့က နောက်သို့ဆုတ်လျက် ပြုံးကာပြောလိုက်တော့သည်။
“စစ်ရှစ်ရှိုး နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်ကို ဝင်ရောက်နိုင်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်”
“မင်းက တကယ်သိက္ခာမဲ့တာပဲ။ မင်းရဲ့အစ်ကို တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းကို ငါ သွန်သင်ဖို့တာဝန်ရှိတယ်” မင်ရှစ်ရင်သည် မြေပြင်ပေါ်ခြေတစ်ဖက်ဆောင့်နင်းလိုက်၏။
ဖုန်း
သူ၏ခြေဖဝါးရာသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ကျန်ရစ်တော့သည်။ မီးမြားတစ်စင်းပမာ မင်ရှစ်ရင်က စီးဝူယာ့ဆီ တိုးဝင်သွားတော့၏။
…