အခန်း (၁၃၀-၁၃၂)
Vol. 9 Ch. 130-132
အခန်း (၁၃၀) အမြင်မတူခြင်းနှင့် မပြောဘဲ သိသော သဘောတူညီချက်
စီးဝူယာ့က ထိုအရာကို မြင်လိုက်သည့်အခါ ပျံလွှားငှက်လေးအလား ပေါ့ပါးစွာ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သူက မင်ရှစ်ရင်၏ စွမ်းအားတိုက်ခိုက်မှုများကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ပြန်လည်ပုတ်ထုတ်နေသေး၏။
ဘန်း ဘန်း ဘန်း
သူတို့စွမ်းအားများက ဘေးနားရှိ အဆောက်အဦးများကို ထည့်မတွက်ဘဲ ထိပ်တိုက်တွေ့ကုန်ကြသည်။
ကျူးဟုန်ကုန်းက ရင်တမမ ဖြစ်လာသည်။ သူက မြန်မြန် ဝင်ညှိနှိုင်းလိုက်၏။
“ရှစ်ရှိုးတို့ ရပ်ပါဦး။ ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေလေ။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဘာလို့ တိုက်ခိုက်နေမှာလဲ”
စီးဝူယာ့က လောင်ပါ့၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပြောလိုက်သည်။
“စစ်ရှစ်ရှိုး မင်းက တောင်ပေါ်နေလာတာပဲ ကြာလှပြီ။ မင်းက နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်ကို ကံကောင်းလို့ ရောက်လာပေမဲ့ ဒီလောက်အကြာကြီး ဖိနှိပ်ခံထားရတာ။ မင်း ငါ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ပါဘူး”
ဘန်း ဘန်း ဘန်း
“ မှားနေပြီ ” မင်ရှစ်ရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီမှ စွမ်းအားများ ပိုထွက်လာသလို သူ့ခွဲခွာချိတ်ကောက်လည်း စီးဝူယာ့ဆီ ပျံသန်းလာသည်။
ဝုန်း
တစ်ချိန်တည်းတွင် ဒေါင်းမြီး လည်း ထွက်လာသည်။ လျှို့ဝှက်လက်နက်များက စွမ်းအင်ဓားသဏ္ဌာန် ဖြစ်လာကာ ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် တလက်လက် ဖြစ်လာပြီး သခင်ကို ကာကွယ်ပေးထား၏။
ခွဲခွာချိတ်ကောက်ကလည်း ချိတ်ကောက်အစွန်းဖြင့် ထိုစွမ်းအင်ဓားများကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။
ဘန်း ဘန်း ဘန်း
ဒေါင်းမြီးက ဖြန့်ကျက်လာသော်လည်း မင်ရှစ်ရင်က အလွန်နီးကပ်လွန်းသောကြောင့် ဒေါင်းမြီးက များစွာ မဖြန့်ကျက်နိုင်လိုက်ပေ။ ထို့ကြောင့် ခွဲခွာချိတ်ကောက်သည် အနည်းငယ် အရေးသာနေသည်။ ပြောရလျှင် မင်ရှစ်ရင်၏ လျှပ်တစ်ပြက် တိုက်ကွက်ကြောင့်လည်း ပါလေ၏။
သူတို့ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်များ ထိပ်တိုက်တွေ့သွားလေရာ နှစ်ယောက်လုံး နောက်ဆုတ်လိုက်ရသည်။ သူတို့က တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်လိုက်ပြီး တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။
လေထဲတွင် စွမ်းအားများ ပျောက်လွှင့်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်လာလေသည်။
စီးဝူယာ့က မင်ရှစ်ရင်၏ ခွဲခွာချိတ်ကောက်ကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်သည့် မျက်နှာထားဖြစ်နေသည်။ သူက ချီးကျူးလိုက်၏ “စစ်ရှစ်ရှိုးက နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်ထဲ ရောက်သွားရုံတင် မကဘဲ ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်ကိုတောင် ပိုင်ထားပြီကိုး ”
“ဒါပေမဲ့ ရှစ်တိရဲ့ ဒေါင်းမြီးကိုတော့ မမီသေးပါဘူး ” မင်ရှစ်ရင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ ဝါစဉ်ကြီးသူက ငယ်သူကို ဆုံးမတာ ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ရိုင်းပျမိသွားပါတယ်။ စစ်ရှစ်ရှိုးကို လာတောင်းပန်တာပါ ”စီးဝူယာ့က လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း တောင်းပန်တာ မလိုဘူး။ ဒီသေတ္တာက ရှစ်စွင်းအပိုင်ပဲ။ မင်းရဲ့ လက်နက်ရယ်၊ တာ့ရှစ်ရှိုးနဲ့ အာ့ရှစ်ရှိုးတို့ရဲ့ လက်နက်တွေနဲ့ ဖွင့်ဖို့ လိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ကူညီချင်တာ မကူညီချင်တာ မင်းသဘာပဲ”
မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။
“ သတ်ေတာထဲက ဘာလဲ”
“ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှစ်စွင်းက တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုတော့ ထူးခြားတာပဲ ဖြစ်ရမယ် ” မင်ရှစ်ရင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ ငါတို့တွေ ဒါဖွင့်ပြီးတာနဲ့ အထဲက ရတနာကို ယူမှာ မစိုးဘူးလား” စီးဝူယာ့က အပြုံးလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ရှစ်စွင်းလည်း အဲအကြောင်းကို ထည့်တွက်ထားလောက်ပြီးပြီ။ နောက်ဆုံးသော့က မာယာကျော့ကွင်းပဲ။ ရှစ်မေး ထျန်းရှင်းက ရှစ်စွင်းဆီမှာ အဖမ်းခံထားရတယ်။ သူမရဲ့ လက်နက် မာယာကျော့ကွင်းကလည်း ရှစ်စွင်းလက်ထဲမှာပဲ ” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။
စီးဝူယာ့က သက်ပြင်းချကာ “ အာ့ရှစ်ရှိုးပြောတော့ ရှစ်စွင်းက တော်တော်ပြောင်းလဲသွားပြီဆို … သူ့လုပ်ပုံကိုင်ပုံရော၊ ဒေါသရော ပြောင်းလဲသွားပြီတဲ့။ ကြည့်ရတာ အမှန်ဖြစ်နေပုံပဲ”
သူ့စကားအဆုံးတွင် သူ့ဒေါင်းမြီး လက်နက်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် သေတ္တာဆီ ယူလာလိုက်သည်။
ကျူးဟုန်ကုန်က သူတို့နှစ်ယောက် ဆက်မတိုက်တော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်အေးမိသွားသည်။ သူက သူတို့ဆီ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး “ ချီရှစ်ရှိုးက ဒီဟာကို ချီးကျူးမှတော့ အဖိုးတန်တာပဲ ဖြစ်ရမယ် ”
စီးဝူယာ့က တုံးအအ လောင်ပါ့ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်ပြီးနောက် “ ငွေရူး … ဒီပစ္စည်းရဲ့ တန်ဖိုးက ပိုက်ဆံနဲ့ အကဲဖြတ်လို့ မရဘူး”
သူက သေတ္တာပေါ်ရှိ ပုံစံများကို လေ့လာလိုက်ပြီးနောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဒေါင်းမြီးအတွက် မြောင်းရာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက သတိကြီးကြီးထားကာ ဒေါင်းမြီးကို တန်းမထည့်လိုက်ပေ။ သူက သေတ္တာကို ခြုံငုံကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“ ရှစ်စွင်းဆီမှာ ဒီလိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် သေတ္တာရှိနေတာ မထူးဆန်းတော့ဘူး။ ဒီမြောင်းရာတွေက အထဲမှာဆက်နွယ်နေတယ်။ ငါတို့သာ ဂရုမစိုက်ရင် ငါတို့လက်နက်တွေ ညှပ်သွားနိုင်တယ်”
ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဒေါင်းမြီးကို ထည့်လိုက်သည်။
ကလစ်
သေတ္တာမှ အသံတစ်သံ ထွက်လာပြီး ဒေါင်းမြီးက ပြန်ထွက်လာသည်။ နောက်ထပ် မြောင်းရာတစ်ခု ပေါ်မလာသော်လည်း ဒေါင်းမြီးနှင့် ဆင်သည့် မြောင်းရာက ပျောက်သွားလေပြီ။ ဆိုလိုသည်မှာ ဒေါင်းမြီးက သူ့အပိုင်းသူ ကျေပွန်စွာ ဆောင်ရွက်ပြီးသွားလေပြီ။
စီးဝူယာ့က ညာဘက်လက်မြောက်လိုက်သည့်အခါ ဒေါင်းမြီးက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“စစ်ရှစ်ရှိုး ကျေနပ်ရဲ့လား ”
မင်ရှစ်ရင်က ဘာသဘောတူညီချက်မှ မပြပေ။ ထို့အစား သူက ပြောလိုက်၏။
“ အဲဒါ မင်းလုပ်သင့်တာပဲ။ ပြီးတော့ မင်းက တာ့ရှစ်ရှိုးနဲ့ အာ့ရှစ်ရှိုးတို့ကို ဆက်သွယ်ပေးနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူပဲ။ ဒီသေတ္တာကို အခု မင်းလက်ထဲ ထားခဲ့မယ်။ နောက်ခုနှစ်ရက်နေရင် လောင်ပါ့ရဲ့ နေရာမှာ သေတ္တာကို ပြန်လာယူမယ် ”
စီးဝူယာ့က ထိုအကြောင်း ကြားလိုက်သည့်အခါ “ ကျွန်တော်က တာ့ရှစ်ရှိုးတို့ အာ့ရှစ်ရှိုးတို့နဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တာ အမှန်ပဲ။ မဟူရာကွန်ယက်က မရောက်နိုင်တာ နေရာ မရှိဘူးလေ။ ပြဿနာက အာ့ရှစ်ရှိုးနဲ့ တာ့ရှစ်ရှိုးတို့က ကျွန်တော်လိုမျိုး ဗွင်းဗွင်းသမားတွေ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့တွေ ဒီသေတ္တာကို ဖွင့်ပေးပါ့မလားဆိုတာ မပြောနိုင်ဘူး ”
“ ဒီသေတ္တာထဲမှာ မင်းတို့ရတနာတွေ အဆုံးသတ်သွားစေမဲ့ ဂါထာမျိုး ပါနေမှာကို စိုးနေတာလား”
မင်ရှစ်ရင်က လှောင်လိုက်သည်။
“ စိုးရိမ်တယ်တဲ့လား ” စီးဝူယာ့က ရယ်မောလိုက်သည်။
“ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် စစ်ရှစ်ရှိုး … ကျွန်တော် စိုးရိမ်နေရင် စောစောလေးက ဒေါင်းမြီးကို အဲထဲ ထည့်လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး ”
“အဲလိုဆို အကောင်းဆုံးပဲ။ တာ့ရှစ်ရှိုးနဲ့ အာ့ရှစ်ရှိုးလည်း နားလည်ကြမှာပါ ” မင်ရှစ်ရင်က လက်ဝှေ့လိုက်သည့်အခါ သေတ္တာက လေထဲ လွင့်သွားပြီး မြေပေါ် ချိုင့်ရာထင်သွားစေသည်။
“အနည်းဆုံးတော့ ရှစ်စွင်းက သန်သန်မာမာ အသက်ရှင်လျက်ရှိနေသေးတယ် ”
အခြားနည်းဖြင့်ဆိုရလျှင် ‘ရှစ်စွင်းက အသက်ရှင်လျက်ရှိနေသေးတယ်။ မင်းတို့က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှာ မရှိတော့ရင်တောင် သူက မင်းတို့ရှစ်စွင်းပဲ။ ရှစ်စွင်း ဒေါသထွက်ရင် သူ့အသက်ဓာတ် ကုန်ခမ်းခါနီးနေရင်တောင် မင်းတို့ကို အဝါရောင်စမ်းချောင်းအထိ ဆွဲခေါ်သွားလိမ့်မယ်’
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် တာ့ရှစ်ရှိုးနဲ့ အာ့ရှစ်ရှိုးတို့ကို လှမ်းပြောထားလိုက်ပါ့မယ် ” စီးဝူယာ့က လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
မင်ရှစ်ရင်က ကျေကျေနပ်နပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ စီးဝူယာ့က တုံ့ဆိုင်းမနေပေ။ ထို့အစား သူက ပူးပေါင်းပေး၏။ ထိုအရာက သူ့အား များစွာ အံ့အားသင့်စေသည်။ သူ ထွက်သွားတော့မည့်အချိန်တွင် မေးလိုက်၏။
“လောင်ချီ စီမိသားစု ပြန်ပေးဆွဲခံရတဲ့ ကိစ္စမှာ ပါခဲ့သေးလား ”
စီးဝူယာ့က ခေါင်းခါကာ “ မပါဘူး ”
“မင်းကို ယုံတယ်” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့က ရလဒ်ကို အလေးထားပေမဲ့ ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဉ်းနဲ့ကို ရှိတယ်။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက တပည့်တွေစခေါ်ကတည်းက ဘယ်တော့မှ အတွင်းရေး ပဋိပက္ခမဖြစ်ဖူးဘူး။ အရင်ကလည်း မဖြစ်ဖူးဘူး။ နောက်မှာလည်း ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး” စီးဝူယာ့က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်။
“ငါလည်း အဲလိုပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်” မင်ရှစ်ရင်က လက်နောက်ပစ်လျက် ထွက်သွားတော့သည်။
ကျုးဟုန်ကုန်းကလည်း မြေပြင်ပေါ် ထိုင်ချကာ နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ သူက သူ့အနီးအနားမှ အပျက်အစီးများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
စီးဝူယာ့က မတုန်မလှုပ် ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ သူက သစ်သားထိုင်ခုံဆီသွားကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး “ လောင်ပါ့ … မြားတံက လွှတ်လိုက်ပြီးရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်သိမ်းလို့ မရဘူး။ ဒီလိုဖြစ်လာမှတော့ ငါတို့အတွက် ရွေးချယ်စရာတစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်”
သူက ပြောလိုက်ပြီးနောက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် သေတ္တာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည် “ရှစ်စွင်းက ကောင်းကင်အောက်မှာ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ခဲ့တာ နှစ်တွေအကြာကြီးပဲ။ သူ့ဆီမှာ ဘယ်သူကိုမှ မပြရသေးတဲ့ ရတနာတွေလည်း အများကြီးရှိမှာပဲ။ ဒီသေတ္တာက အတော်လေး ထူးဆန်းတယ် ”
ကျူးဟုန်ကုန်းက သေတ္တာကို အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သည် “ဒါက လက်နက်များလား ”
“အဲဒီဖြစ်နိုင်ခြေလည်း ရှိတာပဲ … ”
“ဒီသေတ္တာကို ဘာကြောင့် ဖွင့်ပေးဖို့ ကတိပေးလိုက်တာလဲ” ကျူးဟုန်ကုန်က နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေမိသည်။
“ ဒီသေတ္တာက အတော်လေး ထူးခြားတယ်။ ပိတ်ထားရက်ရှိနေရင် ရတနာလည်း ပိတ်လှောင်ထားသလို ဖြစ်နေမှာ။ ရှစ်စွင်းရဲ့ သက်တမ်းက ကုန်ခါနီးပြီ။ သူက ဒီရတနာကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ။ ဒီသေတ္တာကို ဖွင့်ပြီး ရတနာကို ထုတ်လာတာမှ ပိုကောင်းဦးမယ်”
စီးဝူယာ့က ပြောလိုက်ပြီးနောက် ထရပ်လိုက်ပြီး လက်နောက်ပစ်ကာ “ ငါ စစ်ရှစ်ရှိုးနဲ့ တိုက်ခိုက်တုန်းက သူ့လက်နက်ကို မြင်လား ”
“ မြင်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း သိချင်နေတာ။ စစ်ရှစ်ရှိုးက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှာ နေလာတာ ကြာလှပေမဲ့ သစ်ပြာကျင့်စဉ်ရဲ့ အနှစ်သာရကို မဖမ်းဆုပ်မိသေးဘူး။ ပြီးတော့ သူ့ကျင့်ကြံဆင့်ကလည်း နိမ့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှစ်ရှိုးနဲ့တောင် ပြိုင်တိုက်နိုင်တယ်။ သူ့လက်နက်က ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်ပဲလား ” ကျူးဟုန်ကုန်းက မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
“…”
စီးဝူယာ့က ညာဘက်လက် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် သေတ္တာက အလေးချိန်မရှိပုံပေါ်သည်။ ထိုအနား စွမ်းအားရစ်ပတ်လာပြီးနောက် သူ့လက်ထဲ တန်းရောက်လာသည်။
…
အခန်း (၁၃၁) ဒုတိယမြောက်တပည့်၏ ရွေးချယ်မှု
စီးဝူယာ့က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သေတ္တာကို ကိုင်ထားပြီးပြောလိုက်သည်။
“သူတို့တွေ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ ရတနာတွေကို လိုချင်စိတ်မရှိစေဖို့အတွက် ငါတို့တွေ ဒီအကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောလို့မရဘူး”
လောင်ပါ့ကျူးဟုန်ကုန်းက သာမန်ကာလျှံကာပြောလိုက်လေ၏။ “ချီရှစ်ရှိုး မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ခေါင်းပုံဖြတ်တဲ့သူလိုမျိုး မျက်စိကျ ဆာလောင်နေတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်။ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် တိုးလာလို့ ဘာမှမကွာခြားသွားဘူး”
“မဟုတ်ဘူး။ ငါက ဒီသေတ္တာအကြောင်းပြောနေတာ” ယင်းက ထူးကဲသောရတနာဖြစ်နေခဲ့လျှင် ထိုအကြောင်းကိုသိသွားပါက ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်သွားမှာသေချာ၏။ ဒါကို ကျားတောင်ရိုးဆီ ပြန်သယ်လာပြီး ကျူးဟုန်ကုန်းက သူ့နောက် တရွတ်တိုက်ပါလာလေ၏။
သင်္ဘောနှင့်တူနေသော ရထားလုံးပျံက မြေပြင်ပေါ်ဆင်းသက်လာ၏။ အရောင်ဖျော့ဖျော့ဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဒါဇင်ခန့်က ထိုနေရာတွင် ရပ်နေကြသည်။ စီးဝူယာ့ပေါ်လာသော အခါ သူတို့က တညီတညွတ်တည်းအရိုအသေပေးလိုက်၏။
“ဂိုဏ်းချုပ်”
စီးဝူယာ့က ရထားလုံးပျံထဲသို့ ဆန်းကြယ်သေတ္တာကို ပစ်ထုတ်ပြီး သူသည်လည်း ရထားလုံးပျံထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ “အန်းယန်ကို သွားမယ်”
“နားလည်ပါပြီ”
ဝှစ်
ကျင့်ကြံသူများတစ်ဒါဇင်ခန့်က သူတို့၏ကနဦးချီများကို တပြိုင်နက်တည်းထုတ်ဖော်လိုက်၏။ အစီအရင်သွေးကြောများနှင့် ကနဦးချီများဖြင့် အစွမ်းဖြည့်ထားသော ရထားလုံးပျံကြီးက လေထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းတက်သွားလေ၏။ ယင်းက အဝေးသို့မပျံသွားခင် ခဏတာရပ်တန့်သည်။
စီးဝူယာ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။
“လောင်ပါ့ အခုတော့မင်းကို အာရုံစိုက်မိမဲ့အရာတွေ ဘာမှမလုပ်နဲ့ဦး။ မိစ္ဆာဘုရားကျောင်းနဲ့ သမာသမတ်ဂိုဏ်းကြားက ကတိကဝတ်က ပျက်သွားပြီးပြီ။ သူတို့တွေ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို စိန်ခေါ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က မင်းဆီကိုရောက်လာလိမ့်မယ်”
ထိုစကားကို ကျူးဟုန်ကုန်းကြားသည့်အချိန်တွင် သူက တုန်ယင်သွားပြီးနောက် မကျေချမ်းသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ရှစ်ရှိုး ဒါတွေအားလုံးက ရှစ်ရှိးရဲ့အကြံဉာဏ်တွေပဲလေ။ ကျွန်တော်က ဘာကြောင့် အပြစ်တင်ခံရ မှာလဲ”
စီးဝူယာ့က အန်းယန်ဖက်ဆီ တည်ငြိမ်စွာကြည့်ပြီးပြောလိုက်လေသည်။
“ကျန့်ယွမ်ရှန်းက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းစော်ကားခဲ့တယ် ဆိုပေမဲ့ အဲဒီလူက တကယ်တော့ သတ္တိမရှိတဲ့သူပဲ။ သူက သေမှာကို ကြောက်တယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းနဲ့ရှစ်စွင်း ပေါ်လာတဲ့အချိန် သူက ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်ဆီကို ကမန်းကတန်းလာမှာပဲ။ နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ် သူ့ကျင့်ကြံဆင့်နဲ့ဆိုရင် သူ အဲလိုလုပ်နိုင်တာထက်ပိုတယ်”
“ဒါတောင် ငါက အပြစ်တင်ခံနေရသေးတာ မတရားဘူးလေ”
“သူလိုလူက တွေ့နေကျ စရိုက်ပဲ၊ သူတို့က သန်မာသူကို ကြောက်ပေမဲ့ အားနည်းတာကို ရွေးတယ်"
စီးဝူယာ့ပြောပြီးသည်နှင့် ရထားလုံးပျံက အဝေးသို့ ပျံတက်သွားတော့၏။
ကျူးဟုန်ကုန်းက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကျုံ့သွားသည်။ တနည်းဆိုရလျှင် ကျွမ့်ယွမ်ရှန်းက ကျားတောင်ရိုးဂိုဏ်းကို လွယ်တယ်လို့တွေးနေတာလား။ သူက သေးသည်ထက်သေးသွားကာ ခပ်ဝေးဝေးသို့ရောက်သွားသည့် ရထားလုံးပျံကို အနည်းငယ်အရိုအသေပေးလိုက်၏။
“လမ်းခရီးချောမွေ့ပါစေ ရှစ်ရှိုး” သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုပြန်မတ်လိုက်သည်နှင့် နှာခေါင်းရှုံကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်က လွယ်ကူတဲ့သူမဟုတ်ဘူး"
နှစ်နာရီခန့်ကြာပြီးနောက် ရထားလုံးပျံသည် အန်းယန်နား၌ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်သွားတော့၏။ စီးဝူယာ့က ရထားလုံးပျံထဲမှပေါ်ထွက်လာပြီး မြို့ကိုမော့ကြည့်လိုက်သည်။
စီးဝူယာ့၏လက်အောက်ငယ်သားများထဲမှ တစ်ဦးက လျှောက်လာပြီးပြောလိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော်တို့တွေ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းလင်းပြီးပါပြီ။ ခေါင်းဆောင်ရဲ့လှုပ်ရှားမှု အကြောင်း ဘယ်သူမှဖော်ထုတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
စီးဝူယာ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒီမှာစောင့်နေ ငါမကြာခင်ပြန်လာခဲ့မယ်”
“ဂိုဏ်းချုပ်... အကြီးအကဲဓားနတ်ဆိုးက လတ်တလောမြို့ထဲမှာ အချိန်ဖြုန်းလေ့ရှိတယ်။ အကြီးအကဲဓားနတ်ဆိုးက ခေါင်းဆောင်ရုတ်တရက်လာရောက်လည်ပတ်လို့ ဒေါသထွက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
စီးဝူယာ့က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက်ပြောလိုက်လေ၏။
“မင်းက အာ့ရှစ်ရှိုးအကြောင်း မှားယွင်းအကဲဖြတ်မိတာပဲ။ ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ရှိတယ်”
“နားလည်ပါပြီ”
စီးဝူယာ့က လက်တစ်ဖက်မြှောက်လိုက်လေ၏။ ရထားလုံပျံထဲရှိ ဆန်းကြယ်သေတ္တာက သူ့လက်ဖဝါးထဲရောက်လာသည်။
ထိုစဉ် အန်းယန်မြို့ထဲရှိ စားသောက်ဆိုင်၏တတိယအလွှာတွင်ဖြစ်သည်။ ပြတင်းပေါက်မှ ကြည့်လျှင် အန်းယန်တစ်မြို့လုံးကို မြင်နိုင်ပေ၏။
အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ဓားသမားက သူ့အတွက်သူသေရည်တချို့ငှဲ့နေလေ၏။
စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်လုံးရှင်းလင်းနေပြီး ကျန်သည့်ဧည့်သည်များမရှိပေ။ ဘေးတွင်ရပ်နေသော စားပွဲထိုးက တုန်ယင်နေ၏။ သူသည် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ဓားသမားကို ရံဖန်ရံခါ မရဲတရဲချောင်းကြည့်နေ၏။
ဝတ်ရုံစိမ်းဖြင့်ဓားသမားက မေးလိုက်လေသည်။ “ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ”
“သူရိန်ပြာကနေ အန်းယန်ကိုဆို တစ်နာရီလောက်ကြာမှာပါ။ သူ သူအခုလောက်ဆို ရောက်သင့်နေပါပြီ” စားပွဲထိုးသည် စကားပြောနေစဉ်၌ ထစ်နေလေ၏။
“ကြောက်နေဖို့မလိုဘူး။ ဒီမှာ သေရည်နဲ့ဟင်းအချို့ရှိနေပြီ။ ထိုင်ပြီးငါနဲ့သောက်” ဝတ်ရုံစိမ်းဖြင့် ဓားသမားက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်လေ၏။
“မဟုတ် မဟုတ် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်မသောက်ရဲပါဘူး။ ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်နေပါ့မယ်။ ဒီနေရာမှာ ရပ်နေတာကောင်းမယ်” ဝတ်ရုံစိမ်းဖြင့် ဓားသမား၏စကားကို ကြားသည့်အချိန်တွင် စားပွဲထိုးက ကျောစိမ့်သွားသည်။
ထပ် ထပ် ထပ်
တစ်စုံတစ်ယောက်က အပေါ်တက်လာသည်။ တတိယအလွှာသို့ ကျင့်ကြံသူ အချို့ရောက်လာ၏။ နတ်ဒေဝါဦးတည်နယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၊ ဗြဟ္မာ့ပင်လယ်ဦးတည်ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦး၊ အာရုံခံ သိပ်သည်းခြင်းနယ်ပယ်ခြောက်ဦးနှင့် စိတ်နက်နဲမှု အလင်းပွင့်နယ်ပယ်သုံးဦးဖြစ်သည်။
ဝတ်ရုံစိမ်းဖြင့်ဓားသမားနှင့် စားပွဲထိုးမှအပ ထိုနေရာတွင် စားပွဲတစ်လုံး၊ ခုံတစ်လုံးသာရှိပြီး စားသောက်ဆိုင်၏ တတိယအလွှာတွင် လူတစ်ယောက်အတွက်သာ လုံလောက်သည့်စားစရာနှင့် သေရည်သာရှိသည်။
ဝတ်ရုံစိမ်းဖြင့်ဓားသမားက ထိုကျင့်ကြံသူများကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့အတွက် သေရည်အချို့ဆက်ငှဲ့ကာ တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်လေ၏။
“ဒီနေရာမှာ သူရိန်ပြာတောင်တန်းကို ဝိုင်းထားတဲ့ တောပုန်းဓားပြတွေ နေခဲ့၊ ကျန်တဲ့သူတွေ ထွက်သွားလို့ရပြီ”
စားပွဲထိုးက သင့်တော်စွာ ပြုမူပြီးနောက် သေခြင်းတရားပြစ်ဒဏ်မှ လွတ်ငြိမ်းခွင့်ရသွားသည်။ သူက အမြန် အရိုအသေ ပေးပြီးနောက် ပြောလိုက်လေ၏။
“ကျေးဇူးပါ ဆရာကြီး။ ကျေးဇူးပါ” သူက တောယုန်တစ်ကောင်ထက် ပိုမြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြေးထွက်သွားပြီးနောက် လှေကားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ကျင့်ကြံသူများက ဝတ်ရုံစိမ်းဖြင့် ဓားသမားကို ဇဝေဇဝါကြည့်လိုက်ကြ၏။
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ဟန်တူသော လူရွယ်က ဝတ်ရုံစိမ်းဖြင့် ဓားသမား၏အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိသည်။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်လျက်မေးလိုက်လေ၏။
“ဆရာကြီးက ဘယ်သူပါလဲ”
ဝတ်ရုံစိမ်းဖြင့်ဓားသမားက လူရွယ်၏အမေးကိုမဖြေခဲ့ပေ။ ထိုအစားသူက မေးလိုက်လေ၏။
“မင်းတို့တွေက သူရိန်ပြာတောင်တန်းက တောပုန်းဓားပြတွေလား”
“ကျုပ်တို့ကို တောပုန်းဓားပြတွေလို့ခေါ်တာက ဆိုးလွန်းပါတယ်။ ကျုပ်တို့တွေက နေထိုင်စားသောက်ဖို့အတွက် ကြိုးစားနေရုံပါပဲ။ ဒီစားသောက်ဆိုင်ကိုထိန်းထားပြီး ဦးစီးဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူဘူးလေ။ ကျုပ်တို့ကို ဘာပြဿနာမှမပေးဖို့ မျှော်လင့်မိပါတယ် ဆရာကြီး”
“ဒီလိုဆိုမှတော့ လွယ်တာပဲ” ဝတ်ရုံစိမ်းဖြင့်ဓားသမားက သူ၏သေရည်ခွက်ကိုမြှောက်ပြီးနောက် တစ်ကျိုက်တည်း အပြီးသတ်လိုက်၏။ သူသည်အစက တည်ငြိမ်စွာပြောပဲနေခဲ့တာပဲဖြစ်၏။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူ၏လေသံက ပြောင်းလဲသွား၏။
“ကျုပ်စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့အသက်ကို ကိုယ့်ဘာသာ စီရင်နိုင်မလား၊ ကျုပ်ရဲ့ဓားက အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူရဲ့သွေးမစွန်းချင်ဘူးလေ”
“ဆရာကြီးက ဘယ်သူများလဲ” အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ဓားသမားက သူ၏သေရည်ခွက်ကို ချလိုက်လေ၏။ သူက ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးကာပြောလိုက်တော့သည်။
“ငါက ယွီရှန်းရုန်ပဲ”
“...”
“ဓားနတ်ဆိုးလား”
ကျင့်ကြံသူများက အမှန်ဟုတ်မဟုတ် အတည်ပြုရန်တောင်မကြိုးစားကြတော့ဘဲ သူတို့က အမြီးကုပ်ပြီး ချက်ချင်း လှည့်ပြေးတော့သည်။
ဘန်း ဘန်း ဘန်း
လှေကား၌ စွမ်းအင်နံရံတစ်ခုက သူတို့လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
ဝတ်ရုံစိမ်းဖြင့်ဓားသမားသည် သူ့အတွက် သေရည်အချို့ဆက်ငှဲ့ပြီးနောက် သောက်လိုက်လေ၏။ သူက မည်သည်ကိုမျှမမြင်သည့်အလားဖြစ်နေသည်။ ကျင့်ကြံသူတစ်ဒါဇင်ကျော်က စတင် ကြောက်လန့်လာတော့သည်။
အသိပေးချက်မရှိပဲ စားသောက်ဆိုင်အပြင်ဖက်မှ လက်နက်ပုန်းများစွာသည် သူတို့ဆီ တိုးဝင်လာသည်။ ယင်းတို့က ဒေါင်းမြီးသဖွယ် ရွှေရောင်တလက်လက်များက သူတို့ဆီ တိုးဝင်လာတာပဲဖြစ်သည်။
ဝူး ဝူး ဝူး
လက်နက်က အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူများ၏ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားပြီး အချို့ကဆို ဖြူကောင်များနှင့်တောင် တူသွားပေတော့သည်။
ဝတ်ရုံစိမ်းဖြင့်ဓားသမားက မော့ကြည့်ခြင်းတောင်မရှိပေ။ သူကခေါင်းသာ အနည်းငယ် ခါလိုက်လေ၏။ သူ၏သေရည်ခွက်ကိုချပြီး အနည်းငယ်ကျီစယ်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည်။
“ရှစ်တိ မင်းက ငါ့ရဲ့စိတ်အခြေအနေကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ။ ငါ ဒီမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သောက်နေတာပဲကို။ ငါတကယ် သွေးနံ့တွေကို သဘောမကျဘူး”
ထန်း ထပ် ထပ်
စီးဝူယာ့သည် လက်နောက်ပစ်လျက် လှေကားပေါ်တက်လာလေ၏။ ဆန်းကြယ်သေတ္တာက သူ့နားတွင် ပျံဝဲနေသည်။ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးကိုဆင်ထားလျက် သူက စားပွဲရှေ့တွင်ထိုင်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။
“ရှစ်ရှိုးရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို ဖျက်ဆီးမိတဲ့အတွက် နောက်တစ်ကြိမ်မှ စားသောက်ဖွယ်နဲ့ တည်ခင်းဧည့်ခံပါ့မယ်”
ယွီရှန်းရုန်က ခေါင်းအနည်းငယ်ခါကာပြောလိုက်တော့သည်။
“မင်း ဒီလိုတွေးတာနဲ့တင် လုံလောက်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်နှမြောစရာပဲ။ သူတို့အသက်ကို သူတို့ဘာသာ အဆုံးသတ်ခွင့်ပေးမလို့ ငါကတိပေးထားတာ”
“ဒါတွေအားလုံးကျွန်တော့်အမှားတွေပါပဲ။ ကျွန်တော် ဝင်မနှောင့်ယှက်သင့်ဘူး” စီးဝူယာ့က ပြောလိုက်လေ၏။ “ရှစ်ရှိုး ရှစ်ရှိုးက ကောင်းကောင်းနားလည်တဲ့သူပဲ။ ဘာကြောင့် ဒီလိုနုံဖျင်းတဲ့ တောပုန်းဓားပြတွေကို ဖြေရှင်းတဲ့အထိ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဘာကြောင့် နိမ့်ကျခံနေမှာလဲ”
“ရှောင်ရှစ်မေ့က တုံးအပြီး သန့်စင်တယ်။ သူ့ရဲ့ပြဿနာတွေက ငါ့ရဲ့ ပြဿနာပဲပေါ့” ယွီရှန်းရုန်က ပြောလိုက်လေ၏။
စီးဝူယာ့က အံ့ဩသွားကာပြောလိုက်တော့သည်။ “ရှစ်ရှိုးက ရှစ်မေ့ကို တကယ်ချစ်တာပဲ”
“ဒါကို အချစ်လို့မပြောဘူး” ယွီရှန်းရုန်က ညင်သာစွာပြောလိုက်၏။
“တာ့ရှစ်ရှိုးနဲ့ငါ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းထဲက ထွက်သွားတဲ့အချိန် ရှောင်ရှစ်မေ့က မိစ္ဆာဝေဟင် မျှော်နန်းကို ဝင်တောင်မဝင်ရသေးဘူး”
“ဒါဆို ဘာကြောင့်လဲ” စီးဝူယာ့၏အကြည့်က တောပုန်းဓားပြများ၏ အလောင်းဆီရောက်သွား တော့သည်။
ယွီရှန်းရုန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးလိုက်လေ၏။ သူက လက်နောက်ပစ်ထားလျက် မတ်တပ်ထရပ်လိုက် သည်။ အပြင်ဖက်ရှိမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး သူက ပြောလိုက်တော့၏။
“ငါ ရှောင်ရှစ်မေ့နဲ့ အကြိမ်ရေအနည်းငယ် တွေ့ဖူးတယ်။ သူက ငါ့လိုပဲ ကျန်တဲ့သူတွေကို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ဆက်ဆံတဲ့သူ”
“...”
စီးဝူယာ့က ချောင်းအနည်းငယ်ဟန့်လျက်ပြောလိုက်လေ၏။
“အာ့ရှစ်ရှိုး အလုပ်ကိစ္စလေးပြောရအောင်” သူက လက်ဝှေ့ယမ်းလျက် စားပွဲပေါ်တွင် ဆန်းကြယ်သေတ္တာက ကျလာတော့သည်။
…
အခန်း (၁၃၂) မင်းက ငါ့ကို ကောင်းကောင်းသိတာပဲ … ရှစ်တိ ဝူယာ့
ယွီရှန်းရုန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် သေတ္တာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ယူမသွားခင် အကဲဖြတ်လိုက်သေး၏။
စီးဝူယာ့က ပြောလိုက်သည်။
“ ဒါက ရှစ်စွင်းရဲ့ သေတ္တာ … ဖွင့်ဖို့အတွက် ရှစ်ရှိုးရဲ့ လက်နက်ကို လိုတယ် ”
“ရှစ်စွင်းက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့လူပဲ။ သူ တောင်ပေါ်မှာ နေတုန်းကတောင် ငါတို့ကို ဘယ်တော့မှ လုပ်စရာနဲ့ လက်နဲ့ ပြတ်တယ်လို့ မရှိအောင် ခိုင်းတတ်တယ်”
ယွီရှန်းရုန်က အပြုံးလေးနှင့် ပြောလိုက်သည်။
“ သူက ငါတို့ကို စမ်းသပ်ချင်နေတာ နေမယ် ”
“ချီရှစ်တိ … မင်းက လူသားတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးအကြောင်း ကောင်းကောင်းသိရက်နဲ့ ရှစ်စွင်းရဲ့ အတွေးတွေကို မမြင်နိုင်ဘူးလား ”
စီးဝူယာ့က ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီးချလိုက်သည်။ သူက လက်နောက်ပစ်လျက် ယွီရှန်းရုန်နား သွားလိုက်သည်။ သူက အန်ယန်း လမ်းမအထက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရင်း “ ဒါတွေသာ အတိတ်မှာဆိုရင် သူ့အတွေးတွေကို အတွင်းသိတယ်လို့ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောရဲတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျ မသေချာတော့ဘူး ”
ယွီရှန်းရုန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
“ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ တကယ်တော့ သူ့အကြောင်းများများ မတွေးဘူး။ သူသာ ဘေးထွက်နေရင် ငါ စိတ်အေးရတယ် ”
“ ကိစ္စတွေက ရှစ်ရှိုး ဖြစ်ချင်သလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး ” စီးဝူယာ့က အပြုံးလေးနှင့် ပြောလိုက်သည်။
“ ရှစ်စွင်းက ပြောင်းပြန်လုပ်နေတာ။ အရင်ဆုံး သူက မိစ္ဆာကျောင်းတော်ရဲ့ ဒုတိယကျောင်းထိုင် ကျို့ရှင်းချန်ကို သတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် မဟူရာစစ်သည်ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖန်းရှုဝမ်ကို ဖမ်းတယ်။ သူ့ကို ဝါရင့်ကိုယ်တော်ကြီး တစ်ပါးကလဲ ကူညီပေးနေသေးတယ်။ ပြီးတော့ သူက ကျင့်မင်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ တပည့် ဖန်ကျုံးနဲ့ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ တပည့် ကျိုးကျစ်ဖုန်းတို့ကိုလည်း ခေါ်လိုက်သေးတယ်၊ ယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲ ဟွားဝူတောက်လည်း တောင်ပေါ် ရောက်သွားကတည်းက ဘာသတင်းမှ မကြားရတော့ဘူး ”
“ကြည့်ရတာ လောင်ချီရဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေ တစတစ ကုန်သွားပုံပဲ။ မင်းအသံက တုံ့ဆိုင်းနေတယ်”
ယွီရှန်းရုန်က ပြောလိုက်သည်။
စီးဝူယာ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မငြင်းဆန်ပေ။ ထို့နောက် သူက “ ဒီသတင်းက မဟူရာကွန်ယက်ကနေ ရထားတာ။ ဒါပေမဲ့ တင်ပြချက်ထဲမှာ အထင်မြင်ကွဲစရာတွေ ရှိနေတယ်။ ဝါရင့်ဗုဒ္ဓကိုယ်တော် အကြောင်းက ယုံလို့ မရဘူး။ အထွတ်အမြတ် ယဇ်ပလ္လင်မှာ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းက ဝင်ပါခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီဝါစဉ်ကြီး ဗုဒ္ဓဘုန်းတော်ကြီးက ရှစ်စွင်း ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေနိုင်ခြေရှိတယ် … ”
ယွီရှန်းရုန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး “ရှစ်စွင်းက ကျင့်စဉ်အများအပြားကို ကျွမ်းကျင်တာဆိုတော့ မင်းရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး ”
“အမှန်သာဆိုရင် ရှစ်စွင်းက တခြားဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်း တွေ့သွားနိုင်ခြေရှိတယ်။ ဟုတ်တယ် အဲလို ဖြစ်နိုင်တယ်” စီးဝူယာ့က ပြောလိုက်သည်။
ယွီရှန်းရုန်က ပြန်မဖြေပေ။ သူက တိတ်တဆိတ်သာ နေနေပြီး အန်ယန်းမြို့ အဝေးတစ်နေရာဆီ လှမ်းကြည့်နေသည်။
လမ်းပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျဲလာပြီး နေလည်း ဝင်သွားလေပြီ။
နောက်ဆုံးတွင် စီးဝူယာ့က သေတ္တာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး “အာ့ရှစ်ရှိုး ဒီသေတ္တာကို ဖွင့်၊ မဖွင့်က ရှစ်ရှိုးအပေါ်မှာ မူတည်တယ် ”
“မင်းက ရွေးချယ်ပြီးသွားပြီလား ”
“ရှစ်စွင်း အချိန်က စေ့လုပြီ။ တကယ်လို့ သူက နည်းလမ်းအသစ်ရှာတွေ့ရင် ကျွန်တော် သေချာကို စောင့်ကြည့်နေဦးမှာ” စီးဝူယာ့က ပြောလိုက်သည်။
“ ငါက ဦးနှောက်သုံးရတာ မကြိုက်ဘူး …” ယွီရှန်းရုန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည် “ ငါ မင်းနည်းလမ်းတွေကို သဘောမကျတဲ့အခါမျိုးတွေ ရှိပေမဲ့ ဒီကိစ္စမှာတော့ မင်းမှန်တယ်” သူက ဓားကို မယူလိုက်သော်လည်း သူ့နောက်ရှိ ဓားရှည်က အနီရောင်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်လာကာ သူ့ဘာသာ လှုပ်ရှားလာသည်။ ထို့နောက် သေတ္တာမြောင်းထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်။
ကလစ်
အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။
သေတ္တာဘေးဘက်တွင် ဖွင့်ရာတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။
သက်ရှည်ဓားက ပြန်ထွက်လာပြီး ယွီရှန်းရုန် နောက်ကျော်ဘက် ပြန်ရောက်သွားသည်။ သူက မေးလိုက်၏ “ သေတ္တာက ပွင့်မလာဘူးလား ”
စီးဝူယာ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည် “ တာ့ရှစ်ရှိုးရဲ့ နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားရှည် လိုသေးတယ် ”
“ချီရှစ်တိ မင်းက တခြားလူတွေထက် ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ ဒီသေတ္တာထဲမှာ ဘာပါမယ် ထင်လဲ”
“ အရမ်းမလေးတော့ ရွှေတို့ ကျောက်တို့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်လည်း မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး။ ဒီလိုသေတ္တာမျိုးထဲမှာ ရတနာမြေပုံပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်တူတယ် ” စီးဝူယာ့က စစနောက်နောက် ပြောလိုက်သည်။
“ ရတနာမြေပုံလား။ အဲဒါ ငါတို့ကို ပိုင်လူမျိုးရဲ့ အရိုးတွေလိုမျိုး အဖိုးတန်အရာတစ်ခုခုဆီ ခေါ်သွားပေးနိုင်တာမျိုးလား ” ယွီရှန်းရုန်က အနည်းငယ် စဉ်းစားရခက်နေသော်လည်း သူ့အမူအယာများက မပြောင်းမလဲ ဖြစ်၏။
“ပိုင်လူမျိုးတွေရဲ့ အရိုးက တကယ့် ရတနာ မဟုတ်ပေမဲ့ အဲလိုရတနာမျိုးဆိုတာတော့ သေချာတယ်။ မတွေ့သေးတာပဲ ရှိတာ။ နန်းတော်ကလည်း မြစ်ထဲကနေ အလောင်းတွေဆယ်နေတော ဆယ်စုနှစ်ရှိနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမတွေ့ရသေးဘူး။ ကျွန်တော်တို့တွေ ပိုင်လူမျိုးတွေရဲ့ အရိုးဖြစ်နိုင်ခြေကို ပယ်လိုက်လို့ ရတယ် ”
ယွီရှန်းရုန်က အသာပြောလိုက်သည် “လျိုရှစ်မေ့လည်း ဒီကိစ္စကနေ လွတ်မြောက်ပါစေပဲ မျှော်လင့်မိတယ်”
“ ဒီကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ဦး။ ကျွန်တော် ကြောက်တာက အခု သူမ သေရေးရှင်ရေး ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ ရှစ်စွင်းသဘောအရဆို သူမ ရဲ့ အခြေအနေ သိပ်ကောင်းမှာတော့ မဟုတ်ဘူး ”
ယွီရှန်းရုန်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက ယဲ့ထျန်းရှင်းအကြောင်း ဆက်မပြောတော့ပေ။ ထို့အစား သူက သေတ္တာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် “ တာ့ရှစ်ရှိုးက သူ့ဘာသာ အခန်းပိတ်နေတဲ့သူဆိုတော့ မင်း သူ့ကို ရှာတွေ့မယ်တော့ မထင်ဘူး ”
“ ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်။ သူလည်း ကျွန်တော်တို့လိုမျိုး အမြင်တူနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
စီးဝူယာ့က ပြောလိုက်သည်။
ယွီရှန်းရုန်က အံ့ဖွယ်မြို့တော်ရှိရာဆီ လက်ညှိုးထိုးလိုက်ကာ “တာ့ရှစ်ရှိုးက ပင်းတုတောင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ အံ့ဖွယ်မြို့တော်ထဲမှာ ရှိလိမ့်မယ် ”
စီးဝူယာ့က ထိုအကြောင်းကြားလိုက်သည့်အခါ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားလေသည် “တာ့ရှစ်ရှိုးက ဒီတစ်ချိန်လုံး အခန်းအောင်းလေ့ကျင့်နေတာပဲ။ သူ့တာဝန်အများစုကို လက်အောက်ငယ်သားတွေပဲ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေကြတာ။ နဂါးသိုက်၊ ကျားသိုက်လိုမျိုး အံ့ဖွယ်မြို့တော်ဆီ ဘာလို့များသွားပါလိမ့် ”
ယွီရှန်းရုန်က ပြောလိုက်သည်။
“ငါ တာ့ရှစ်ရှိုး ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပုံတွေကို မကြိုက်ဘူး ”
“ အမ် ”
“အဲဒါကြောင့် ငါ ချန်းဝမ်ကျဲကို သတ်ပစ်လိုက်တာ ”
“…”
“တာ့ရှစ်ရှိုးနဲ့ ချန်းဝမ်ကျဲကို သတိကြိုပေးထားပြီးသား။ ငါ ဓားပါလိမ့်မယ်လို့ ပြောထားတယ်။ တကယ်လို့ သူတို့ လည်ပင်းဆန့်ထုတ်ထားရင်တော့ခေါင်းပြတ်သွားမှာပေါ့ ” ယွီရှန်းရုန်က ဖြည်းဖြည်း ပြောလိုက်သည်။
စီးဝူယာ့က ပြောစရာပင် ရှာမတွေ့တော့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူက သက်ပြင်းချကာ “ ရှစ်ရှိုးနဲ့ တာ့ရှစ်ရှိုးတို့က ကိုယ်ပိုင်အမြင်တွေရှိကြတာပဲလေ။ မှားတယ် မှန်တယ် မရှိပါဘူး ”
“ချီရှစ်တိ … မင်းက အဝေးကို လှမ်းမြင်တတ်တဲ့လူမျိုးပဲ။ တာ့ရှစ်ရှိုး လုပ်တာက အမှန်လို့ ထင်လား” ယွီရှန်းရုန်က မေးလိုက်သည်။
“ အာ …” စီးဝူယာ့က အပြုံးလေးနှင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“တာ့ရှစ်ရှိုးက မှားနေတာပေါ့ ”
ယွီရှန်းရုန်က ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း “ မင်းကလည်း ထူးခြားတာပဲ ”
ထိုစဉ် အန်းယန်မြို့ လမ်းမအထက် စစ်သားအုပ်စုလိုက် ပေါ်လာသည်။ အယောက် ၃၀ မှ ၅၀ အုပ်စုများကြား အနီဝတ် ကျင့်ကြံသူ သုံးယောက်မှ ငါးယောက်အထိ ပါနေသည်။
ယွီရှန်းရုန်က အုပ်စုကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်ပြီး “ မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ဝေ့ကျိုးယန်က တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီ ”
စီးဝူယာ့က လက်နောက်ပစ်လျက် “ ဝေ့ကျိုးယန်က တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးကိစ္စပေါ် အမြင်ကွဲလွဲခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က ကြိုးတန်းပေါ် အတူတူလျှောက်နေတဲ့လူတွေပဲလေ။ ပြီးတော့ အဲဒီဝေ့ကျိုးယန်က အရမ်းရုပ်ဆိုးတယ် .. ”
“ရုပ်ဆိုးတယ်တဲ့လား ”
“ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် ဝေ့ကျိုးယန်ရဲ့ လက်ရှိလှုပ်ရှားမှုက နိမ့်လွန်းတယ် ” စီးဝူယာ့က အပြုံးလေးနှင့် ပြောလိုက်သည်။
“ချီရှစ်တိ ဝင်ပါမှာလား” ယွီရှန်းရုန်က မေးလိုက်သည်။
စီးဝူယာ့က ခေါင်းခါကာ “ အရင်ကလိုမျိုးပဲ အခြေအနေကို အရင်လေ့လာမယ်။ လိုအပ်လာမှ ဆုံးဖြတ်မယ်။ အာ့ရှစ်ရှိုးလည်း ဒီလိုလုပ်တာမျိုး သဘောကျတာမလား ”
“မင်းက ငါ့ကို ကောင်းကောင်းသိတာပဲ”
အုပ်စုများက လမ်းမအထက် စီတန်းလျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ အနီဝတ် ကျင့်ကြံသူများက စစ်သားများနှင့်အတူ အန်းယန်းမြို့မှ ထွက်သွားကြ၏။
နောက်ဆုံးတွင် စီးဝူယာ့က လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ “ အာ့ရှစ်ရှိုး … ကျွန်တော်လည်း အံ့ဖွယ်မြို့တော်ဆီ သွားလိုက်ဦးမယ် ”
“ကောင်းပြီ” ယွီရှန်းရုန်က လက်ဝေ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ သူ့ကို တစ်ခု ပြောပေးပါဦး။ သူ့ကိစ္စတွေမှာ ငါ ဝင်မပါချင်ဘူး။ ငါ့ကိစ္စတွေမှာလည်း သူ ဝင်မရှုပ်နဲ့လို့ ”
“ ကျွန်တော် သေချာပြောလိုက်ပါ့မယ် ” စီးဝူယာ့က လက်ဝှေ့လိုက်သည့်အခါ သေတ္တာက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ယွီရှန်းရုန်က ကြမ်းပြင်ရှိ အလောင်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “ မင်းတို့ကို သတ်ဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး။ အပြစ်ကြွေးတိုင်းအတွက် တစ်ယောက်ယောက်မှာ တာဝန်ရှိသလို အကြွေးတိုင်းအတွက် အကြွေးရှင်ဆိုတာ ရှိတယ်။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
သူက လေထဲ ခုန်ဝင်လိုက်ပြီးနောက် ပန်းခြံထဲ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေသလိုမျိုး လျှောက်သွားလေသည်။
သူက အနီဝတ်ကျင့်ကြံသူများနှင့် စစ်သားအုပ်စုနောက် လိုက်သွားသည်။
……………
ထိုစဉ် စီးဝူယာ့က သူ့ရထားလုံးပျံဆီ ပြန်ရောက်နေလေပြီ။
“ ဂိုဏ်းချုပ် … ဓားနတ်ဆိုးအရှင်က ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ဆီ ဦးတည်သွားနေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ် ”
“ဘာမှစိတ်ပူဖို့ မလိုဘူး။ အာ့ရှစ်ရှိုးက သူ ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ သိတယ်။ ဒါနဲ့ ယွင်၊ ထျန်းနဲ့ လော့ဂိုဏ်းရဲ့ ဓားသူတော်စင် လော့ရှစ်စန်းအကြောင်း သတင်းရသေးလား”
“ ဂိုဏ်းချုပ် … ဓားသူတော်စင် လော့ရှစ်စန်းက အခုထိ ဘာမှမလှုပ်ရှားသေးပါဘူး ”
“ သူ တစ်ခုခု လုပ်တာနဲ့ ငါ့ကို ချက်ချင်း သတင်းပို့ … အာ့ရှစ်ရှိုးက သူ့လို ပြိုင်ဘက်မျိုးကို သဘောကျမှာ သေချာတယ်”
“ဟုတ် ဂိုဏ်းချုပ် ”
…