အခန်း (၁၃၃-၁၃၅)
Vol. 9 Ch. 133-135
အခန်း (၁၃၃) ကျင့်စဉ်များပြီးစီးခြင်း
စီးဝူယာ့က လက်အသာဝှေ့လျက်ပြောလိုက်၏။
“အံ့ဖွယ်မြို့တော်ကို သွားမယ်”
“ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် အံ့ဖွယ်မြို့တော်ကို တော်ဝင်အစောင့်တပ်တွေက ဝန်းရံထားပါတယ်။ သာမန် ရထားလုံးပျံတွေ ဝင်ခွင့်မရှိဘူး။ ကျွန်တော်တို့ပြဿနာတက်မှာစိုးတယ်”
တာ့ယန်၏စည်းမျဉ်းအရ တော်ဝင်အစောင့်တပ်သည် အံ့ဖွယ်မြို့တော်နား ကပ်လာသော အမည်မဖော်သည့် ရထားလုံးပျံများကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပိုင်ခွင့်ရှိသည်။ ပြင်းထန်သည့်တိုက်ပွဲ ဖြစ်ခဲ့လျှင် မဟူရာ ကွန်ယက်က အရေးနိမ့်ပေလိမ့်မည်။ သူတို့က တိုက်ပွဲဝင်ရာ၌ ကျွမ်းကျင်သည့်သူများ မဟုတ်ကြချေ။
“ကိစ္စမရှိဘူး။ ငါ အရှင်မင်းသားဆီက အမိန့်ပြားတစ်ခုရထားတယ်။ ငါတို့ အကန့်အသတ်မရှိ ဝင်လို့ရတယ်” စီးဝူယာ့က ယုံကြည်ချက်ရှိရှိပြောလိုက်လေ၏။
“ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ခေါင်းဆောင်ရဲ့ဉာဏ်ရည်ကတော့ အကန့်အသတ်မရှိဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အခု ထွက်ခွာပါ့မယ်”
ထိုစဉ် လုကျိုးက ဆဌမမြောက်တပည့်ကျူးဟုန်ကုန်းကို သွန်သင်ဆုံးမခြင်းအတွက် ဆုလာဒ်အမှတ် နှစ်ရာ ရရှိခဲ့သည်။ သူက မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဖွင့်လိုက်ပြီး စနစ်မျက်နှာပြင်ရှိ ကုသိုလ်အမှတ် များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ ၈၉၆၂မှတ် ရှိနေသည်။
“ငါ ခြောက်သွယ်ပေါင်းစည်းတြိမျဉ်းကိုဝယ်ဖို့အတွက် အမှတ်သုံးထောင်ကျော် လိုနေသေးတာပဲ”
လုကျိုးက သယအခုအချိန်တွင် ကံစမ်းမဲနှိုက်ခဲ့လျှင် ချက်ကောင်းကိုထိမည်သေချာသည်ဟု ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေလေ၏။
“ကံစမ်းမဲ”
ပါဝင်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ ထိုသုံးကြိမ်ဆက်တိုက်က လုကျိုး၏ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုကို ရက်ရက်စက်စက် ဖြိုခွဲသွားလေကာ သူက ချက်ချင်းပင် သုန်မှုန်သွားလေ၏။ သူက ကံကောင်းမှတ်ရှစ်မှတ် စုဆောင်းပြီးဖြစ်သည်။
မေ့လိုက်တော့။ ငါ ဒီကံစမ်းမဲနှိုက်တာကို လက်လျှော့လိုက်တော့မယ်။ ဆိုးလိုက်တဲ့မင်ရှစ်ရင်။ လောင်ပါ့ကို သွန်သင်ဆုံးမတာကနေ ငါ့အတွက် သူရလာတဲ့ကုသိုလ်အမှတ်တွေက ငါ သုံးလို့ကုန်တော့မယ်။
ထိုစဉ် ရှောင်ယွမ်အာက အပြင်ကနေပြေးဝင်လာလေ၏။
“ရှစ်စွင်း”
တွမ့်မူရှန်းနှင့် ကျောင်းယွဲ့ကလည်း သူမနောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်းလိုက်ပါလာသည်။
လုကျိုးက စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာမေးလိုက်သည်။ “ဘာကိစ္စလဲ”
“ကျွန်မတို့တောင်ဆီကို ဝေ့ကျိုးယန်က လူသုံးထောင်စေလွှတ်လိုက်တဲ့ အကြောင်း ကျန်းအိုက်ကျန့်က သတင်းပို့လာပါတယ်။ သူတို့က အန်းယန်ကို ကျော်လာပါပြီ” ရှောင်ယွမ်အာက ပြောလိုက်၏။
တွမ့်မူရှန်းက နှာခေါင်းရှုံကာပြောလိုက်တော့သည်။ “အဲ့ဒီ ဝေ့ကျိုးယန်က အကောင်းအဆိုးမပြောနိုင် ဘူး။ သူ့အပြစ်ကို ဝန်ခံလိုစိတ်မရှိတာကပဲ ဆိုးနေပြီ။ ဒီနေရာကို ရဲမက်တွေတောင်ပို့ရဲသေးတယ်။ ရှစ်စွင်း တောင်အောက်ဆင်းပြီး သူတို့နဲ့တိုက်ခိုက်ခွင့်ပေးပါ။ သူတို့တွေကို သတ်ပစ်ချင်တယ်။"
ကျောင်းယွဲ့ကလည်းပြောလိုက်၏။
“ကျွန်မ သဘောတူတယ်”
ရှောင်ယွမ်အာသည် သူမ၏အကြီးများဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားနေပုံကို မြင်သည့်အချိန်တွင် သူမက အမြန်ပြောလိုက်၏။ "တပည့်လည်း တောင်အောက်ဆင်းချင်ပါတယ်”
လုကျိုးကလက်အသာရမ်းလျက်ပြောလိုက်လေသည်။
“သူက ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ကို လူတွေဒီလောက်များများပို့ရလောက်အောင် သတ္တိရှိနေပြီဆိုတော့ ဝေ့ကျိုးယန်က ဒီကိစ္စကို သင့်တော်အောင် စဉ်းစားထားမယ်လို့ ငါထင်တယ်”
“ရှစ်စွင်း ဝေ့ကျိုးယန်က ထိပ်သီးဆရာကြီးဆယ်ယောက်ထက် ပိုသန်မာတာများလား”
ရှောင်ယွမ်အာက ဆင်ခြင်တုံတရားရှိရှိမေးလိုက်လေ၏။
လုကျိုးက ထူးမခြားနားပြောသည်။
“ဒါက သူတို့ခွန်အားနဲ့မဆိုင်ဘူး။ သူတို့က ဒီကို လူအယောက်သုံးထောင်မပြောနဲ့ အယောက် တစ်သောင်းပို့ရင်တောင် သူတို့ကို ပြိုင်ဘက်လိုတွေးဖို့မတန်ဘူး”
ကျောင်းယွဲ့က အရိုအသေပေးပြီးမေးလိုက်လေသည်။ “ရှစ်စွင်း အဲ့ဒီလူတွေက တိုက်ခိုက်ဖို့ ဒီရောက်လာတာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေတာလား”
တွမ့်မူရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောလိုက်သည်။ “တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်”
ထိုစဉ် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဖြည်းဖြည်းချင်းဝင်လာပြီးနောက် အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်တော့သည်။
“မျှော်နန်းသခင် စတုတ္ထသခင်လေးက ပြန်လာပါပြီ”
“သူ့ကို ဝင်ခိုင်းလိုက်”
ခဏအကြာတွင် မင်ရှစ်ရင်က ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာလေ၏။ “ရှစ်စွင်း ကျားတောင်ရိုးသွားပြီး အဲ့ဒီကျူးဟုန်ကုန်းဆီကို သေချာနားသွင်းခဲ့ပါတယ်။ ကျားတောင်ရိုးမှာ လောင်ချီကိုလည်း တွေ့ခဲ့တယ်။ သူက သေတ္တာကို ဖွင့်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားခဲ့တာ။ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်သွားယူမှာပါ”
“ကောင်းပြီ” လုကျိုးက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်လေ၏။
မင်ရှစ်ရင်က ဆက်ပြောသည်။ “ရှစ်စွင်း နောက်တစ်ကြိမ်ကျ လောင်ပါ့ကို ပြန်ခေါ်လာစေချင်လား”
လုကျိုးက ခေါင်းခါပြီးပြောလိုက်၏။ “လောင်ပါ့နဲ့ လောင်ချီက ရင်းနှီးကြတာ။ ငါတို့လောင်ပါ့ကို ဖမ်းဆီးခဲ့မယ်ဆိုရင် လောင်ချီနဲ့ ငါတို့အဆက်အသွယ်ကို ငါတို့ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်။ လောင်ချီက ကောက်ကျစ်တဲ့အကျင့်စရိုက်ရှိတယ်။ အခုတော့ လောင်ပါ့ကိုလွှတ်ထားသင့်တယ်"
“ပြောင်မြောက်ပါပေ့ ရှစ်စွင်း” မင်ရှစ်ရင်က အရိုအသေပေးပြီးပြောလိုက်လေ၏။
လုကျိုးက မင်ရှစ်ရင်ကို ကြည့်ပြီးမေးလိုက်သည်။ “လောင်ချီနဲ့မင်း တွေ့ခဲ့တာလား”
မင်ရှစ်ရင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “လောင်ချီရဲ့ အကြံဉာဏ်တွေက နက်ရှိုင်းလွန်းတယ်။ သူ့ကို နားမလည်နိုင်ဘူး။ သူ့က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းထဲမှာ မရှိတော့ပေမယ့် ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့အစ်ကို ဖြစ်နေတုန်းပဲလေ။ သူ့ရဲ့ဒေါင်းမြီးကို အသုံးပြုဖို့ပြောခဲ့တာ အခု ကျွန်တော်တို့ လိုတာက တာ့ရှစ်ရှိုးနဲ့ အာ့ရှစ်ရှိုးတို့ရဲ့လက်နက်ပဲ။ လောင်ချီရဲ့နည်းလမ်းနဲ့ဆို ပြဿနာမရှိဘူးဆိုတာ သေချာတယ်”
လုကျိုးက ခေါင်းအနည်းငယ်ခါလိုက်၏။
“အဲဒီလူလိမ်လူကောက်တွေက သေတ္တာထဲက ရတနာကိုပဲ တပ်မက်နေကြတာ။ အဲဒီသေတ္တာက အလွန်ဆန်းကြယ်ပြီး အားသုံးပြီးဖွင့်လို့မရနိုင်ဘူး။ နောက်ဆုံးသော့ချက် မာယာကျော့ကွင်းက ရှစ်စွင်းရဲ့လက်ထဲမှာပဲ။ သူတို့တွေက သေတ္တာထဲမှာ ဘာပဲရှိရှိရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
လုကျိုးက ထိုအကြောင်းကို တွေးထားပြီးသားဖြစ်သည်။ လောင်ချီစီးဝူယာ့ပုံစံအရ သေတ္တာထဲမှရတနာကို ထားခဲ့မှာမဟုတ်ပေ။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းထဲရှိ ရတနာများအကြောင်း လူများစွာ သိကြပေ၏။ ကောင်းကင်အောက်ရှိကျင့်ကြံသူများက နောက်ထပ်ရတနာတစ်ခု တိုးလာလျှင် သို့မဟုတ် ရတနာတစ်ခုလျှော့သွားလျှင် ဘယ်တော့မှ သတိပြုကြမှာမဟုတ်ပေ။ သေတ္တာထဲတွင် ရတနာကို တစ်သက်လုံးထားမည့်အစားဖွင့်ကြည့်တာက ပိုကောင်းပေမည်။ အသေးစိတ်အစီအစဉ်မရှိဘဲ တပည့်ကိုးဦး ရတနာများပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကို မည်သူမျှတားနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။
“အခု အဲ့ဒီသေတ္တာကိစ္စကို ဘေးချိတ်ထားလိုက်ဦး” လုကျိုးက လက်ဝှေ့ရမ်းလျက်ပြောလိုက်လေ ၏။
“ရှစ်စွင်း ဒါတပည့်ရေးထားတဲ့ တပည့်ရဲ့ကျင့်စဉ်ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး စစ်ဆေးပေးပါ”
ရှောင်ယွမ်အာသည် သူမရေးသားထားသည့်စာရွက်ကို စားပွဲပေါ်အမြန်ထားပေးလိုက်၏။
ထိုအခြေအနေက လုကျိုးကို ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းက နည်းပြကြီးတစ်ဦးနှင့်တူသွားစေသည်။ ရှောင်ယွမ်အာသည် သူ၏ခွင့်ပြုချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသောကျောင်းသားများထဲမှ တစ်ဦးသဖွယ် ဖြစ်နေလေ၏။ လုကျိုးက ထိုစာအုပ်ငယ်လေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
အထွတ်အထိပ်ကျောက်စိမ်းကျင့်စဉ်က ခန္ဓာကိုယ်၏လှုပ်ရှားမှုများကို လူတစ်ယောက်၏ လက်သီး ဖြင့်ဆက်နွယ်ပေးထားတာပဲဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံသူက သူ၏မဆုတ်မနစ်ကြိုးစားအားထုတ်မှုမှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကနဦးချီများကို ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်ထဲသွင်းလျက် ကျင့်စဉ်ဖြစ်စဉ်များကနေ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရတာပဲဖြစ်သည်။ ထိုကျင့်စဉ်က သဘာဝတရား၏ မျက်နှာသာပေးခြင်းခံရသည့် ယင်းကအနက်နဲဆုံး ကျင့်စဉ်တစ်မျိုးဖြစ်ပေ၏။ ကံကောင်းသည်မှာ လုကျိုး၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် မှတ်ဉာဏ်ဂါထာများနှင့် ထိုကျင့်စဉ်၏ချီဆက်နွယ်ခြင်း နည်းစနစ်များ ပါဝင်နေပေ၏။ သူကအားလုံးနှင့်လည်းအလွန်ရင်းနှီးလေသည်။ သူက တစ်ချက်ကြည့်ရန်သာလိုပြီး ဘယ်နေရာတွင် မှားယွင်းနေမှန်းမြင်နိုင်ပေ၏။
“ဟင်” လုကျိုးက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကျုံ့လိုက်လေ၏။ “စုတ်တံတစ်ချောင်းသွားယူလာခဲ့”
“ဟုတ်ကဲ့ ရှစ်စွင်း” ရှောင်ယွမ်အာသည် စာကြည့်ဆောင်၏ ရတနာလေးပါးကို အမြန်ပြင်ဆင်ကာ လုကျိုးရှေ့သို့ ထုတ်လာလေ၏။
လုကျိုးက စုတ်တံကိုမှင်ထဲနှစ်ပြီးနောက် စတင်ရေးသားတော့သည်။
“အထွတ်အထိပ်ကျောက်စိမ်း ကျင့်စဉ်ထဲရှိ ချို့ယွင်းချက်များကို ပြန်ဖြည့်ပေးနေ၏။
သူ၏တပည့်များက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံပေါ်သည်။ သူတို့က ဘာမှမပြောရဲချေ။ သူတို့က ဘေးကနေ တိတ်တဆိတ်ကြည့်နေ၏။
လုကျိုးက ကျင့်စဉ်ထဲရှိ လွဲချော်နေသည့်စာကြောင်းဆယ်ကြောင်းခန့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုပျောက်နေသည့်အပိုင်းများကို ဖြည့်နေချိန်၌ ပိုတောင်အံ့ဩသွားရ၏။ အကြောင်းမှာ ရှောင်ယွမ်အာသည် ထိုပျောက်နေသည့်အပိုင်းများကို သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ပါရမီဖြင့် အမှန်တကယ် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုပျောက်နေသောအပိုင်းများကြောင့်သူမသည် သွေဖွယ်မှုထဲ မကျရောက်သွားတာပဲဖြစ်သည်။
“ယွမ်အာ”
“ဟုတ်ကဲ့ ရှစ်စွင်း”
“မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ပြီးစီးအောင် ငါရေးပြီးပြီ။ အခုကစပြီး ဒီကညွှန်ကြားချက်အတိုင်း မင်းကျင့်ကြံရုံပဲ” လုကျိုးက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်၏။
ရှောင်ယွမ်အာသည် ထိုစကားကိုကြားသည့်အချိန်တွင် အပျော်လွန်သွားတော့သည်။ “ကျေးဇူးပါရှစ်စွင်း။ စိတ်မပျက်စေရပါဘူး။ တပည့် နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်ထဲကို မြန်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ဝင်အောင် ကြိုးစားမှာပါ” သူမသည် ပြီးပြည့်စုံသည့် အထွတ်အထိပ်ကျောက်စိမ်းကျင့်စဉ်ကို တလေးတစားလက်ခံရယူပြီးနောက် ဘေးသို့ အမြန်ထွက်သွားကာ အကြောင်းအရာကို စတင်ဖတ်ရှုတော့သည်။
ထိုအရာကို မင်ရှစ်ရင်မြင်သည့်အချိန်တွင် သူက ကမန်းကတန်းပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော်လည်း အခုပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ကျင့်စဉ်ကို သွားချရေးလိုက်မယ်” သူက အခွင့်အရေးကိုလွဲချော်ခံမှာမဟုတ်ပေ။ သူ၊ တွမ့်မူရှန်းနဲ့ကျောင်းယွဲ့တို့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းထဲမှ မထွက်သွားရသည့် အကြီးမားဆုံး အကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ရပ်မှာ သူတို့၏ကျင့်စဉ်များက ကန့်သတ်ခံထားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခုသူ၏ဆရာကကျင့်စဉ်က တိုးတက်အောင် ကူညီပေးချင်နေသောကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားတာ သဘာဝကျသည်။
“ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ နတ်ဒေဝါထိပ်သီးကျင့်စဉ်ပါ”
တွမ့်မူရှန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ကျင့်စဉ်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။ “ဒါက ကျွန်မရဲ့ ထူးကဲကျောက်စိမ်းကျင့်စဉ်ပါ” ကျောင်းယွဲ့သည်လည်း စားပွဲပေါ်သို့ စာရွက်တင်ပေးလိုက်သည်။
“နတ်ဒေဝါထိပ်သီးကျင့်စဉ်မှာ လွဲချော်တာတွေ သိပ်မရှိဘူး။ ချို့ယွင်းနေရုံပဲ” လုကျိုးသည် တွေးတောပြီးနောက် လိုအပ်သည်များကို ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။
သို့သော် ထူးချွန်ကျောက်စိမ်းကျင့်စဉ်ကမူ အရေးကြီးဆုံးအပိုင်းများ မပါရှိပေ။ ထူးချွန်ကျောက်စိမ်း ကျင့်စဉ်က သင့်တော်သည့် အမြင်အထွတ်အထိပ်နှလုံးသားကျင့်စဉ်ဖြစ်သည်။ ယင်းက နက်နဲ သိမ်မွေ့သောစွမ်းအားဖြင့် ကျင့်စဉ်တစ်မျိုးလည်းဖြစ်ပေ၏။ ၎င်းကိုအသုံးပြုသည့်အချိန်တွင် ကျင့်ကြံသူ၏ အရေပြားက ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လာမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ စွမ်းအားက အပြင်ဘက်တွင် ထွက်ပေါ်လာမှာမဟုတ်ဘဲ သူက အတွင်း၌ စုစည်းထားပြီသား ဖြစ်မှာပင်။ အသုံးပြုသည့်အချိန်၌ ကျင့်ကြံသူသည် ကိုယ်ပိုင်အတွင်းအားကို ချဲ့ထွင်ရန် မလိုအပ်သော်ငြား သူတို့၏ စွမ်းအားကို တိုးစေမှာပဲဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် သူတို့သည် အနားယူစရာမလိုဘဲ ကျင့်စဉ်ကိုအသုံးပြုနိုင်ပေမည်။ သူတို့ခွန်အားအရင်းအမြစ်က အဆုံးမရှိ လက်တွေ့ကျပေလိမ့်မည်။
သူရေရွတ်ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ထူးကဲကျောက်စိမ်းကျင့်စဉ်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖြည့်ပေးလိုက်၏။
“တစ်ခုရဲ့သဘောတရားနဲ့ နောက်တစ်ခုကို ဖယ်ရှားလိုက်။ အပြင်လောကနဲ့ပေါင်းစည်း။ မင်း အပြည့်အဝနှစ်မြှုပ်သွားတဲ့အချိန်မှာ ကွေးညွတ်လွယ်တဲ့ နိုးထမှုကို ရရှိလိမ့်မယ်။ ဒါက ထူးချွန်ကျောက်စိမ်းကျင့်စဉ်ရဲ့ နောက်ဆုံးသုတ်ပဲ ကျောင်းယွဲ့”
“ဟုတ်ကဲ့ ရှစ်စွင်း”
“မင်းက အပြည့်အဝမပျောက်ကင်းသေးဘူး။ အခု ဒါကို ကျင့်ကြံဖို့ဘေးချိတ်ထားလိုက်” လုကျိုးက တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။
“ဟုတ်ကဲ့ ရှစ်စွင်း”
“တင်း အထွတ်အထိပ်ကျောက်စိမ်းကျင့်စဉ်ကို ပြီးစီးအောင်ရေးပြီးပါပြီ။ ဆုလာဘ်ကုသိုလ်အမှတ် နှစ်ရာ”
“တင်း နတ်ဒေဝါထိပ်သီးကျင့်စဉ်ကို ပြီးစီးအောင်ရေးပြီးပါပြီ။ ဆုလာဘ်ကုသိုလ်အမှတ်နှစ်ရာ”
“တင်း ထူးချွန်ကျောက်စိမ်းကျင့်စဉ်ကို ပြီးစီးအောင်ရေးပြီးပါပြီ။ ဆုလာဘ်ကုသိုလ်အမှတ်နှစ်ရာ”
…
အခန်း (၁၃၄) တာ့ရှစ်ရှိုးရဲ့ မိတ်ဆွေရင်း
လုကျိုးက စနစ်၏ အသိပေးချက်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိ၏။ ကျိထျန်းတောက်က သူ့တပည့်များကို သူတို့ကျင့်စဉ်များ သင်ကြားပေးခဲ့စဉ်အခါက အချက်အလက်များစွာ ထိန်ချန်ထားခဲ့သည်။ သူတို့ကျင့်ကြံဆင့်ကို ဖိနှိပ်ထားသည့်အပြင် လက်နက်ပိုင်ဆိုင်မှုကိုလည်း ကန့်သတ်ထားခဲ့၏။
လုကျိုး၏ တပည့်များက သူ့အနေနှင့် သူတို့ ကျင့်ကြံရေး တိုးတက်မှုကို ဆက်လက်ဖိနှိပ်ထားခြင်း မရှိတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပုံမှန်အားဖြင့် အံ့ဩသွားကြသည်။
ကျင့်စဉ်များကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ပြင်ဆင်ပေးပြီးနောက် လုကျိုးက စုတ်တံကို ချလိုက်သည်။ သူက မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်ကာ “မင်းတို့ ကျင့်စဉ်တွေကို ပြင်ဆင်ပေးထားတယ်။ ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့ ”
တပည့်သုံးယောက်က ပြိုင်တူ ဒူးထောက်ကာ “ရှစ်စွင်းကို စိတ်မပျက်စေရပါဘူး ”
ထိုစဉ် အံ့ဖွယ်မြို့တော်၌ …
တော်ဝင်မိသားစု၏ ရထားလုံးပျံက အံ့ဖွယ်မြို့တော်၏ မင်းသားချီအိမ်တော်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း မြင့်တက်လာသည်။ ရထားလုံးပျံကို ကျင့်ကြံသူများစွာ ခြံရံထားသည်။ သူတို့က ဘေးပတ်လည်တွင် အစီအရင်တစ်ခု ခင်းကျင်းထားလေ၏။ ရထားလုံးပျံက ပျံသန်းသွားသောကြောင့် မင်းသားချီ အိမ်တော်၏ အလံက လေထဲ တလွှင့်လွှင့် ဖြစ်နေလေသည်။
စီးဝူယာ့က ထိုအရာကို မြင်လိုက်သည့်အခါ ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးကာ “တာ့ရှစ်ရှိုးက တကယ်ကို သတ္တိကောင်းပြီးတော့ အရည်အချင်းရှိတာပဲ။ သူက မင်းသားချီ အိမ်တော်ဆီ သွားမယ်လို့ တွေးမထားမိဘူး ”
“ ဂိုဏ်းချုပ် ကျွန်တော်တို့ လိုက်ဖမ်းလိုက်ရမလား”
“ မလိုဘူး။ ဒီမှာပဲ စောင့်နေ”
“နားလည်ပါပြီ”
စီးဝူယာ့က လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် သေတ္တာကို လက်တွင် ကိုင်ဆောင်ရင်း ရထားလုံးပျံအထိ ပျံသန်းလာလေ၏။
ရထားလုံးပျံက ကြီးမားလှသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရထားလုံးပျံများကို ခမ်းနားကြီးကျယ်မှုနှင့် သက်သောင့်သက်သာဖြစ်မှု၊ အမြန်နှုန်းစသည်တို့ကို အလေးပေးကြသည်။
စီးဝူယာ့က လိုက်မီဖို့ သိပ်မခက်ခဲပေ။
အံ့ဖွယ်မြို့တော်ရှိ လူများက တော်ဝင်မိသားစု ရထားလုံးပျံကို မြင်တွေ့နေကျ ဖြစ်နေလေပြီ။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူလတ်အရွယ် အမျိုးသားက ရထားလုံးပျံရှေ့ ရပ်နေသည်။ သူက သူ့အောက်ရှိ ကုန်းမြေအား လေ့လာစောင့်ကြည့်နေလေ၏။
သူ့နောက်ရှိ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်
“ဂိုဏ်းချုပ် ကျွန်မတို့ အံ့ဖွယ်မြို့တော်ကနေ ပင်းတုတောင်ဆီ ရောက်ဖို့ ခြောက်နာရီလောက် ကြာပါလိမ့်မယ်။ သွားအနားယူနေသင့်ပါတယ် ”
လူလတ်အရွယ် အမျိုးသားက အံ့ဖွယ်မြို့တော်အား လက်ညိုးထိုးကာ “ ငါ ပင်းတုတောင်ကနေ ထွက်လာတာတောင် နည်းနည်းကြာသွားပြီ။ မြစ်နဲ့ တောင်တန်း သဘာဝအလှကို ခံစားပါရစေဦး ”
“ နားလည်ပါပြီ ”
“ မင်း ဒီရထားလုံးပျံပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့အခါ အရာအားလုံးကို အတင်းကျပ်ယူထားသလို ခံစားရလိမ့်မယ်။ ထိပ်မှာရပ်နေရင် အံ့ဖွယ်မြို့တော်ကနေ မင်းခြေရင်းမှာ ရောက်နေလိမ့်မယ် ” လူလတ်အရွယ် အမျိုးသားက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်ပြောတာ အမှန်ပါပဲ ”
“ ထားပါတော့။ မင်းက ပျင်းစရာကောင်းတယ်” သူက ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။
‘ငါ ဘာပြောပြော သူတို့က ဦးညွတ်ပြီး သဘောတူပါတယ် ပြောမှာပဲ။ ဘယ်သူကမှ ကိုယ်ပိုင်အမြင် မရှိကြဘူး။ ပျင်းစရာကြီး’
“ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ယောက်ယောက် ချဉ်းကပ်လာပါတယ် ” အနီးအနားမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လူလတ်အရွယ် အမျိုးသားက မထူးမခြားနား ခေါင်းခါကာ “ သတ်လိုက်”
“အဲဒီလူက အရမ်းအားကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ တွေ့ကိုတွေ့ရမယ်လို့ ပြောနေပါတယ် ”
“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ ” လူလတ်အရွယ် အမျိုးသားက ရထားလုံးပျံဘေးဘက်သို့ လက်နောက်ပစ်လျက် လျှောက်လာလိုက်သည်။ သူက အစောင့်တွေ ဝိုင်းထားကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် သေတ္တာကိုင်ဆောင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
လူလတ်အရွယ် အမျိုးသား၏ အစောင့်ငါးယောက်က ရထားလုံးပျံပတ်လည် လျှောက်ကာ အသစ်ရောက်လာသူအား စောင့်ကြပ်နေကြသည်။
“ တာ့ရှစ်ရှိုး မတွေ့ရတာ ကြာပြီ” စီးဝူယာ့က ပြောလိုက်သည်။
“ သူ့ကို ဝင်ခိုင်းလိုက် ”
“ နားလည်ပါပြီ ” ကာကွယ်သူငါးယောက်က ဘေးဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။
စီးဝူယာ့က လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ရထားလုံးပျံအတွင်း ဘေးကင်းကင်း ရောက်သွားလေပြီ။
“ တာ့ရှစ်ရှိုးကို ဂါရဝပြုပါတယ် ” စီးဝူယာ့က လက်ဝေ့လိုက်သည့်အခါ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် သေတ္တာက ရထားလုံးပျံထဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျလာသည်။ သူက လူလတ်အရွယ် အမျိုးသားအား ဦးညွှတ်လိုက်၏။
ဤလူလတ်အရွယ်အမျိုးသားက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ ပထမတပည့် ယွီကျန့်ဟိုင်သာ ဖြစ်၏။ သူက ငရဲဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်က စီးဝူယာ့ကို ကြည့်ကာ “ မင်းက အမြဲအလုပ်ရှုပ်နေတာမလား။ ဒီနေ့ အံ့ဖွယ်မြို့တော်အထိ ငါ့ဆီ ရောက်လာဖို့ ဘယ်လိုများ အချိန်ရလာတာလဲ ”
“တာ့ရှစ်ရှိုးက နောက်နေတာပဲ။ မဟူရာကွန်ယက်က အလုပ်အများကြီးရှိတယ်လို့ မပြောနိုင်ပါဘူး။ တာ့ရှစ်ရှိုးကသာ အဝေးကြီး ခရီးသွားနေရတာပဲ။ ပင်းတုတောင်ကနေ ထွက်လာပြီး မင်းသားချီအိမ်တော်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာတွေ့တာပဲ ”စီးဝူယာ့က ပြောလိုက်သည်။
လက်အောက်ခံနှစ်ယောက်က ရထားလုံးပျံ ကုန်းပတ်ပေါ်၌ ထိုင်ခုံနှစ်လုံး မြန်မြန် ပြင်ဆင်ပေးသည်။ ယွီကျန့်ဟိုင်က စီးဝူယာ့ကို ထိုင်ဖို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ အာ့ရှစ်ရှိုးက ငါ့လူတစ်ယောက်ကို သတ်သွားတယ်လေ။ ငါသာ ကိုယ်တိုင်မလာရင် သူ့ဒေါသအရ ငါ့လူတွေ ထပ်ဆုံးရှုံးရလောက်တယ်” ယွီကျန့်ဟိုင်က ယွီရှန်းရုန်အကြောင်း ပြောသည့်အခါ အသံက တစ်မျိုးဖြစ်နေလေသည်။
“တာ့ရှစ်ရှိုး စိတ်အေးအေးထားပါ။ သူက ဓားရူး ချန်းဝမ်ကျဲကို သတ်လိုက်တာက သူက ငရဲဂိုဏ်းနဲ့ အပေါ်ယံ ပူးပေါင်းနေသလိုလိုနဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ယွင်၊ ထျန်းနဲ့ လော့ဂိုဏ်းတို့နဲ့ တိတ်တဆိတ် ဆက်သွယ်နေလို့ပါ။ အာ့ရှစ်ရှိုးက တာ့ရှစ်ရှိုးကို အမှိုက်ကူရှင်းပေးလိုက်တာပါ။ ကိစ္စကောင်းတစ်ခုပါ ”
စီးဝူယာ့က ပြောလိုက်သည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်က မထူးမခြားနားပြောလိုက်သည်။
“ငါလည်း ချန်းဝမ်ကျဲအကြောင်း သိထားတယ်။ သူက နယ်ရုပ်တစ်ခုပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ငါက ကျင့်မင်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ပညာရှင်တွေကို လူသိရှင်ကြား ကန့်သတ်ထားနိုင်တာပေါ့။ မင်းရဲ့ အာ့ရှစ်ရှိုးက ခင်ဖို့ကောင်းတဲ့လူဆိုပေမဲ့ တုံးတယ်။ သူ့စိတ်က ရိုးရှင်းလွန်းတယ်။ ငါ့အတွေးတွေကို ဘယ်တော့မှ ဖော်ထုတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ”
“ တာ့ရှစ်ရှိုးပြောတာ မှန်ပါတယ် ” စီးဝူယာ့က အပြုံးလေးနှင့် ပြောလိုက်သည်။
“လောင်ချီ … မင်းကို တစ်ခုမေးဦးမယ် ”
“ တာ့ရှစ်ရှိုး ကြိုက်တာမေးပါ။ ကျွန်တော် သိထားသမျှ ပြောပြပါ့မယ် ” စီးဝူယာ့က သဘာဝအတိုင်း ပြောလိုက်သည်။
“မင်း အမြဲတမ်း အမြော်အမြင်ရှိတဲ့လူဆိုတော့ မင်းရဲ့ အာ့ရှစ်ရှိုးကို မှန်တယ် ထင်လား” ယွီကျန့်ဟိုင်က မေးလိုက်သည်။
“အာ့ရှစ်ရှိုးက မှားနေတာပါ ” စီးဝူယာ့က ခပ်တည်တည်သာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ မင်းက မင်းဘာသာ ထူးခြားတာပဲ ” ယွီကျန့်ဟိုင် မျက်နှာအထက် ရှားရှားပါးပါး ဝမ်းမြောက်နေသည့် အမူအရာမျိုး ရှိနေသည်။ သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။
“ ငါ အံ့ဖွယ်မြို့တော်ကို ပြားပြားဝပ်သွားအောင် လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် မင်း ဘာလုပ်မလဲ ”
“ ကျွန်တော် အပြည့်အဝ ထောက်ခံပေးပါ့မယ်”
ယွီကျန့်ဟိုင်က အားရပါးရ ရယ်မောကာ “မင်းက ငါ့ကို ကောင်းကောင်းသိတာပဲ ”
“ အာ့ရှစ်ရှိုးက တာ့ရှစ်ရှိုးကို သတင်းစကားပါးခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ သူက တာ့ရှစ်ရှိုးကိစ္စတွေမှာ ဝင်ပါဖို့ စိတ်ကူးမရှိပေမဲ့ တာ့ရှစ်ရှိုးလည်း သူ့ကိစ္စတွေမှာ ဝင်မပါရင် အကောင်းဆုံးပါတဲ့ ပြောခိုင်းလိုက်ပါတယ်”
စီးဝူယာ့က စကားကို အပြည့်အဝ ပြောလိုက်သည်။
“သူက အရင်လိုပဲ …” ယွီကျန့်ဟိုင်က ခေါင်းခါကာ “ သူ့အကြောင်း ထားလိုက်ပါတော့။ အခု ရှစ်တိဝူယာ့က ဒီအထိ ရောက်လာတာဆိုတော့ ကျန်တာတွေ ဘေးဖယ်ထားလိုက်။ ဒီကို သေရည်ယူခဲ့ကြ ”
သူ့နောက်ရှိ လက်အောက်ခံနှစ်ယောက်က သေရည်မြန်မြန် သွားယူကာ စားပွဲပြင်ပေးလိုက်သည်။
စီးဝူယာ့က ပြောစရာပင် မဲ့နေလေပြီ။ သူ့တာ့ရှစ်ရှိုးက သောက်ရသည်ကို ကြိုက်နှစ်သက်ကြောင်း သိထားလေသည်။ တာ့ရှစ်ရှိုးကို ငြင်းဆန်ဖို့ သိပ်မကောင်းလှပေ။
သေရည်သုံးခွက်လောက် သောက်ပြီးနောက် ယွီကျန့်ဟိုင်က မေးလိုက်သည်။
“ချီရှစ်တိ ဒီကို ဘယ်လိုကြောင့် ရောက်လာတာလဲ”
စီးဝူယာ့က သေရည်ခွက်ကို ချကာ သေတ္တာကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်ရင်း “ရှစ်စွင်းရဲ့ သေတ္တာ ”
ယွီကျန့်ဟိုင်က ထိုအကြောင်းကြားလိုက်သည့်အခါ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။
“ ငါ ကျင့်ကြံပြီး ထွက်လာတော့ ရှစ်စွင်းက အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူဆယ်ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း မောင်းထုတ်လိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်။ သူက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှာ နေနေတာမလား။ ဒီသေတ္တာနဲ့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ ”
“ ဒီသေတ္တာက အရမ်းထူးဆန်းတယ်။ ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်တွေတောင် မယှဉ်နိုင်ဘူး … ဖွင့်ဖို့အတွက် လက်နက်ခြောက်ခု လိုတယ်။ အခု လိုတာဆိုလို့ ရှစ်စွင်းရဲ့ နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားနဲ့ လျိုရှစ်ကျဲရဲ့ မာယာကျော့ကွင်းပဲ။ မာယာကျော့ကွင်းက လက်ရှိ ရှစ်စွင်းဆီမှာ … ”
ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြောလိုက်သည် “ ရှစ်စွင်းဆီမှာ ရတနာတွေအများကြီး ရှိရက်သားနဲ့ ဒီထူးခြားတာမျိုးကို လာပတ်သက်နေသေးတယ်။ အထဲမှာ ဘာပါလဲ သိလား ”
စီးဝူယာ့က ခေါင်းခါကာ “ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဖိုးတန်လေလေ ကျွန်တော်တို့ ဖွင့်ကြည့်ဖို့ ကောင်းလေလေပဲ။ ရတနာတွေကို ပိတ်လှောင်မထားသင့်ဘူး။ တကယ်လို့ တာ့ရှစ်ရှိုး အံ့ဖွယ်မြို့တော်ကို ဖျက်စီးပစ်ချင်ရင် ရတနာတွေ တတ်နိုင်သမျှ များများရှိထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ ”
“ မင်းပြောတာ မှန်တယ်” ယွီကျန့်ဟိုင်က ညာဘက်လက်ကို အသာမြောက်လိုက်သည့်အခါ ရထားလုံးပျံအတွင်း အလင်းတစ်ချက် လက်သွားသည်။ နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားက သူ့လက်ထဲပေါ်လာသည်။
“မြောင်းရာထဲ ထည့်လိုက်ပါ။ အလိုလို လုပ်ဆောင်သွားပါလိမ့်မယ် ” စီးဝူယာ့က မြောင်းရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ယွီကျန့်ဟိုင်က နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားကို မထည့်ဘဲ သေတ္တာပေါ်ရှိ သင်္ကေတများကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ အာ့ရှစ်ရှိုးလည်း ရွေးချယ်ပြီးသွားပြီပဲ။ မင်းလည်း လုပ်ပြီးသွားပြီ။ တကယ်လို့ ငါ မဖွင့်ဘူးပြောရင် မင်း ဘာလုပ်မလဲ ”
စီးဝူယာ့က မျှော်မှန်းထားပြီးသား ကိစ္စကဲ့သို့ ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ သူက ဖြေလိုက်၏။
“ဒီသေတ္တာကို စစ်ရှစ်ရှိုး တောင်အောက်ကို ယူလာတာပါ။ သူ့ဆီမှာ ချိတ်ကောက်နဲ့ တူတဲ့ ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်တစ်ခုရှိတယ်။ ပြီးတော့ စစ်ရှစ်ရှိုးက ကျွန်တော်ကို ခုနှစ်ရက် အချိန်ပေးလိုက်တယ်။ တကယ်လို့ သေတ္တာ ပိတ်လျက်သားရှိနေတယ်ဆိုရင်တော့ ရှစ်စွင်း ဒေါသထွက်လောက်မယ် တူတယ် ”
“ လူတစ်ယောက် အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ ရူးလာတာပဲ ” ယွီကျန့်ဟိုင်က လက်ချောင်းအသာခါရင်း ပြောလိုက်သည်။
တင်
နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားက လေထဲ ဝေ့ယမ်းနေသည်။ သို့သော်လည်း သေတ္တာ၏ မြောင်းရာထဲ မဝင်ပေ။ ထို့အစား ရထားလုံးပျံအောက် စုစည်းနေကြသည့် ကျင့်ကြံသူအုပ်စုဆီ ပျံသန်းသွားသည်။
စီးဝူယာ့က တအံ့တဩဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ “ မိုးပြာနဂါးရဲ့ ဌာနချုပ်လား ”
…
အခန်း (၁၃၅) မဟာအမှောင်ကောင်းကင်အောက်မေ့ရာ
နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားမော့သည် ရထားလုံးပျံထဲမှပေါ်ထွက်လာချိန်၌ လေထဲတွင် လည်ပတ်သွား တော့သည်။ ဓားသွားစွမ်းအင်များအားလုံးက နဂါးသွဲ့ကျောက်ဆီပေါင်းစည်းသွားတော့၏။ အစစ်အမှန်နဂါးသွဲ့ကျောက်က သိပ်သည်းသော စွမ်းအင်ကိုယ်ထည်ထဲ ရှိနေတော့၏။ ယင်းက ကြီးမားသည့် ကနဦးချီဖြင့်လည်ပတ်နေသည့်ပမာဖြစ်နေ၏။ ကနဦးချီက ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် စွမ်းအင်ကို နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားလေးများအဖြစ် ဖွဲ့တည်လိုက်တော့သည်။
“မဟာအမှောင်ကောင်းကင်အောက်မေ့ရာ အမှောင်ယံကောင်းကင်ကြယ်အလင်း” စီးဝူယာ့က ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောလိုက်လေ၏။
မဟာအမှောင်ကောင်းကင်အောက်မေ့ရာသည် ယွီကျန့်ဟိုင် အသုံးပြုသည့်ကျင့်စဉ်ဖြစ်ပြီး ကျော်ကြားပေ၏။ သူသည် နဂါးသွဲ့ကျောက်ကို ရရှိချိန်မှစပြီး မဟာအမှောင်ကောင်းကင်ကျင့်စဉ်နှင့် သူ၏ ဓားသိုင်းစွမ်းရည်တို့ကို အမြင်အာရုံကြိုးစားအားထုတ်မှုတို့ဖြင့်ပေါင်းစည်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူနှင့်သက်တူရွယ်တူများတောင် ထိုစွမ်းရည်၏ ဖိအားကို လျော့တွက်ကြမှာမဟုတ်ပေ။ ပြောရန်မလိုပဲ မိုးပြာနဂါးအဖွဲ့အစည်းမှ ကျင့်ကြံသူများသည် တစ်ချက်တောင် ခံနိုင်ရည်မရှိတာ စိတ်မကောင်းစရာကောင်းလှပေ၏။ သူတို့က မော့ကြည့်ပြီး ဓားမိုးများကို ရှာတွေ့ လိုက်သည့် အချိန်၌ နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ လေပွေတစ်ဝှေ့တွင် သွေးစများလိုက်ပါလာတော့၏။
နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားက အစတည်းက ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်များကြားတွင် ထက်မြက်သောလက်နက်တစ်မျိုးဖြစ်၏။
ယင်းက ကျင့်ကြံသူများ၏ကိုယ်တစ်ဝိုက်ရှိကာကွယ်ရေးအလွှာကို အလွယ်တကူ ဖြိုခွင်းနိုင်သည်။ လူတစ်ဦး၏အရပ်တဝက်သာရှိသော အချို့သော စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်များသည် ချက်ချင်းပေါ်လာ ပြီးနောက် မဟာအမှောင်ကောင်းကင်အောက်မေ့ရာ၏ ဓားသွားမိုးဖြင့် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတော့သည်။
သူတို့က အသက်ရှူနေသည့်အချိန်တွင် နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားက ယွီကျန့်ဟိုင်၏ လက်ထဲပြန်ရောက် သွားပြီဖြစ်သည်။ ထိုဓားမော့သည်ယခင်ကနှင့် ကွဲပြားခြားနားပုံမပေါ် သာမန်အတိုင်း သိသာထင်ရှားခြင်းမရှိပေ။ ပန်းပဲဖိုတိုင်းတွင်ရှာတွေ့နိုင်သည့် အရာဟုသာတွေးမိကြလောက်သည်။
“မဟာကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူလေးပါး” ယွီကျန့်ဟိုင်က ထူးမခြားနားပြောလိုက်လေ၏။
“ရှင်းလိုက်တော့”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဂိုဏ်းချုပ်” မဟာကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူလေးဦးသည် ရထားလုံးပျံထဲမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြန်ထွက်လာလေ၏။ သူတို့လေးဦးသည် ရထားလုံးပျံထဲမှ ထွက်သွားပြီးနောက် အလွန်ကြီးမားသည့် ဒုက္ခရာရှုကွင်းတစ်ရာစိတ်ဝိညာဉ်လေးခုက တစ်တန်းထဲပေါ်လာလေ၏။ သူတို့၏ခြေထောက်အောက်ရှိ ရွှေရောင်ကြာပွင့်များက အနဲဆုံးပွင့်ချပ်ခြောက်ခုရှိကြပေသည်။
ငရဲဂိုဏ်းက အစွမ်းထက်မှန်း စီးဝူယာ့သိထားသော်ငြား ထိုအထိတော့ မထင်ထားပေ။ ယင်းက သူထင်ထားတာကို အမှန်တကယ်ကျော်လွန်နေပေ၏။ မဟာကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူလေးဦး အပြင် ယွီကျန့်ဟိုင်၌ ဂိုဏ်းသားထောင်ချီရှိနေပြီး အစွမ်းထက်သည့်ကျင့်ကြံသူများက မြေအနှံ့ ရှိပေ၏။ သူ၏ တာ့ရှစ်ရှိုးသည် ထိုမျှများပြားသည့် ကျွမ်းကျင်သူများကို သူ၏ကိုယ်ပိုင် အရည်အချင်းဖြင့် ငရဲဂိုဏ်းတွင်းသို့ရောက်အောင် စုဆောင်းနိုင်သည့်နည်းလမ်းက ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှပေ၏။ သူက ယွီကျန့်ဟိုင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်က မိုးပြာနဂါး၏ဌာနချုပ်ကို ကြည့်တောင်မကြည့်ပေ။ ထိုအစားသူက ခပ်ဝေးဝေးရှိ မြင်ကွင်းကိုသာကြည့်နေ၏။
“ရှစ်တိ ဝူယာ့ အံ့ဩနေဖို့မလိုဘူး။ မိုးပြာနဂါးအဖွဲ့အစည်းက အပေါ်ယံမှာ ငါ့ဂိုဏ်းနဲ့ မဟာမိတ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့သူတို့က ကျွေးတဲ့လက်ကို ပြန်ကိုက်နေကြပြီ။ သူတို့ဒါမျိုးပဲဖြစ်မှာ” ယွီကျန့်ဟိုင်က အေးအေးလူလူပြောလိုက်လေ၏။
စီးဝူယာ့က မထိတ်လန့်ပေ။ သူသည် ငရဲဂိုဏ်း၏အင်အားကို ယခင်က ချီးကျူးခဲ့ဖူး၏။ ငရဲဂိုဏ်းက ခွန်အားအစစ်အမှန် မပိုင်ဆိုင်ခဲ့လျှင် မိုးအောက်မြေပြင်တွင် အကြီးမြတ်ဆုံးဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပေ။ သူက ခပ်ရေးရေးပြုံးပြီးနောက် ပြောလိုက်လေ၏။
“လှုပ်ရှားတာကောင်းတယ် တာ့ရှစ်ရှိုး”
“မင်း ငါ့ကို ချီးကျူးနေပါပြီ ရှစ်တိ။ လာ နောက်တစ်ခွက်လောက် ကမ်းပေ့လုပ်ရအောင်”
ယွီကျန့်ဟိုင်က လက်မြှောက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိသေရည်ဆီ လက်လှမ်းလိုက်လေ၏။ သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်ဖြင့် ယင်းက သူ့အဖို့ ဒုတိယသဘာဝဖြစ်နေသည့်ပမာ စွမ်းအင်ဖြင့် အရာဝတ္ထုများကို ရွေ့လျားနိုင်၏။ စီးဝူယာ့က စိတ်အားထက်သန်စွာပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေါ့”
သူတို့ခွက်များကို အပြောင်ရှင်းပြီးနောက် မဟာကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူလေးဦးသည် ရထားလုံးပျံထဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ဝင်သွားတော့သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ် ရှင်းလင်းပြီးပါပြီ”
“သိပ်ကောင်းတယ်” ယွီကျန့်ဟိုင်က သူ၏သေရည်ခွက်ကို ချလိုက်တော့၏။ မဟာကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူလေးဦးက သူ့နောက်သို့ တလေးတစားပြန်ဆုတ်သွားသည်။
စီးဝူယာ့က ခွက်ကိုချပြီးနောက်ပြောလိုက်တော့၏။
“ကျွန်တော် ပြသတာကို မြင်လည်းမြင်ပြီးပြီ။ သောက်လည်းသောက်ပြီးပြီ။ ရှစ်ရှိုး သေတ္တာအကြောင်းက”
ယွီကျန့်ဟိုင်က သူ့ကို ဖြတ်ပြောရန်လက်တစ်ဖက်မြှောက်လိုက်လေ၏။
“မင်း မလာခဲ့ရင်။ တခြားတစ်ယောက်ဖြစ်နေခဲ့ရင် ဒီသေတ္တာကို ဖွင့်ဖို့ဘယ်တော့မှ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက မေးတယ်ဆိုတော့ မင်းကို မျက်နှာသာမပေးစရာအကြောင်းမရှိဘူး။ ငါသေတ္တာကို ဖွင့်ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့” သူက ခဏတစ်ဖြုတ်ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ဒီနေ့တော့ မဟုတ်ဘူး”
“ဘာကြောင့်လဲ” စီးဝူယာ့က ဇဝေဇဝါဖြစ်ကာမေးလိုက်တော့သည်။
“ခုနစ်ရက်ကြာပြီးရင် လောင်ပါ့ရဲ့ ကျားတောင်ရိုးဆီကို ဒီသေတ္တာကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ငါလာပို့ပေးမယ်။ သူ့ဆီကို သွားလည်ပတ်ဖို့ ဒီအခွင့်အရေးယူတာပေါ့။ ငါ အတိတ်ကိုလည်း သတိရနေပုံပါပဲ” ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြောလိုက်၏။
စီးဝူယာ့ကခေါင်းညိတ်လိုက်တော့သည်။ “ဒါကောင်းတဲ့အကြံပါပဲ”
“လောင်ပါ့ ငါဒီဆင်ခြေမင်းကို ဘာကြောင့်ပေးနေလဲဆိုတာ မမေးတော့ဘူးလား”
“တာ့ရှစ်ရှိုး ကိစ္စရပ်တွေကို ဆောင်ရွက်နေတဲ့အချိန်မှာ တာ့ရှစ်ရှိုးကို သံသယဖြစ်စရာမလိုဘူးလို့ အမြဲတမ်းခံစားမိတယ်” စီးဝူယာ့က တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်လေ၏။
ယွီကျန့်ဟိုင်က တသိမ့်သိမ့်ရယ်မောလိုက်သည်။
“ငါ အလေးစားဆုံးလူက မင်းပဲ ချီရှစ်တိ”
“တာ့ရှစ်ရှိုးက ကျွန်တော့်ကို ချီုးကျူးနေပါပြီ” စီးဝူယာ့က ပြုံးပြီးပြောလိုက်လေ၏။ ပြောပြီးသည်နှင့် သူကထရပ်လိုက်တော့သည်။
ရထားလုံးပျံက ဖင်းတုတောင်တန်းဆီသို့ ဆက်လက်ရွေ့လျားနေသည်။
စီးဝူယာ့က ရထားလုံးပျံကို ကြည့်ပြီးပြောလိုက်လေ၏။
“တာ့ရှစ်ရှိုး ကျွန်တော် လုပ်စရာကိစ္စရှိသေးတယ်။ ဒါဆိုရင် သေတ္တာအတွက် ရှစ်ရှိုးကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ”
“အသေးအမွှားလေးပဲ” ယွီကျန့်ဟိုင်က တည်ငြိမ်စွာခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“မင်း အာ့ရှစ်ရှိုးကိုတွေ့ရင် သူ့ကို ပြောလိုက်။ သူအားတဲ့အချိန်ငါ သူနဲ့လက်ရည်ယှဉ်ချင်တယ်”
“အမ်း”
“မင်း ဓားရဲ့ထက်မြိမှုကို မင်းသိမ်းထားချင်တယ်ဆိုရင် မကြာခဏသုံးပေးရမယ်လေ။ အာ့ရှစ်ရှိုးရဲ့ ဓားအတွက်လည်း အတူတူပဲလို့ ငါထင်တယ်” ယွီကျန့်ဟိုင်က ဖြည်းဖြည်းချင်းပြောလိုက်၏။
“တာ့ရှစ်ရှိုးပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပဲ ဒါမျိုးက စစ်တုရင်မှာ ဖြုံလောက်တဲ့ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်တွေ့တာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် စစ်သူကြီး ရွေးနေတုန်း ပါရမီရှိတဲ့လူကို ကြုံတွေ့ရတာမျိုးပေါ့၊ ထိုက်တန်တဲ့ ပြိုင်ဘက် မရှိဘဲ တစ်ချိန်လုံး တတိယအဆင့် ပြိုင်ဘက်တွေနဲ့ပဲ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ပွဲဝင်စွမ်းရည်ကို ထိန်းထားဖို့ ခက်တယ်”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် စီးဝူယာ့သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်လိုက်လေ၏။
“အာ့ရှစ်ရှိုးကို သတင်းစကားပါးပေးyghမယ်”
“ဒါဆိုသွားတော့” ယွီကျန့်ဟိုင်က လက်အသာဝှေ့ပြလျက် သေရည်အချို့ကိုသောက်လိုက်လေ၏။
စီးဝူယာ့သည် ရထားလုံးပျံထဲမှ ခုန်ထွက်သွား၏။ သူက အောက်သို့ဆင်းသက်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူ့နောက်တွင်ရပ်နေသောယွီကျန့်ဟိုင်၏ မဟာကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူလေးဦးက ရထားလုံးပျံနား တစ်ဝိုက်တွင် နေရာယူလိုက်သည်။ သူတို့က တစ်ထောင့်စီ၌ နေရာယူထား၏။ မဟာကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူများထဲက တစ်ဦးကပြောလိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ် ဒီလူက သူတော်ကောင်းယောင်ဆောင်တယ်။ သူ့ကိုယ်သူမျက်နှာချိုသွေးပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဖားနေတာပဲ။ သူ့ကို သတိထားသင့်တယ်”
ယွီကျန့်ဟိုင်က သူ့ကို စူးရှစွာကြည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ၏ အသံက တိုးသွားတော့သည်။ မဟာအမှောင်ကောင်းကင်လက်ဝါးရာက ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိသွားလေ၏။
ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူသည် ပြန်မတိုက်ခိုက်ရဲချေ။ သူက ထိုးနှက်ချက်ကို ခံယူလိုက်သည်။ ပြီးနောက်သူက နှစ်ချက်ခန့်ငြီးတွားလိုက်၏။ သူ၏ချီနှင့်သွေးတို့ ဆူပွက်လာသည်။ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်တော့၏။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ ဂိုဏ်းချုပ်။ ကျွန်တော်အပြောမှားသွားပါတယ်”
“ဒီရိုက်ချက်က အသေးအမွှားအပြစ်ပေးတာပဲရှိတယ်။ ချီရှစ်တိက မင်းလိုလူ အကဲဖြတ်လို့ရတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး”
ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူက ခေါင်းငုံထားပြီး ဘာမှ မပြောရဲတော့ချေ။
“မင်းတို့လေးယောက်က ငါ့ရဲ့အယုံကြည်ရဆုံး လက်အောက်ငယ်သားတွေပဲ။ နောက်ကွယ်မှာ ချီရှစ်တိရဲ့ အားထုတ်မှုတွေကြောင့်သာမဟုတ်ရင် ငရဲဂိုဏ်းက လက်ရှိအောင်မြင်မှုမျိုး ထိန်းထားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေလား”
ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ၏ မျက်လုံးက ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူတစ်ခွန်းမှ မပြောရဲချေ။
ယွီကျန့်ဟိုင်က ခေါင်းခါလိုက်၏။ သူ၏လေသံကနူးညံ့သွားသည်။
“ဒီရိုက်ချက်က အပြစ်ပေးရုံတင်မကဘူး သတိပေးရာလည်း ရောက်တယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ လျှော့မတွက်နဲ့”
“ဂိုဏ်းချုပ်ပြောတာမှန်ပါတယ်”
စီးဝူယာ့က မြေပြင်ပေါ်သို့ဆင်းသက်ပြီးနောက် အံ့ဖွယ်မြို့၏ ရထားလုံးပျံက မြို့၏တစ်ဖက်ခြမ်းမှ လျင်မြန်စွာရွေ့လျားလာတော့သည်။ သူက တော်ဝင်အစောင့်များ၏ခုခံမှုကို ရှောင်ရှားပြီး ခပ်နိမ့်နိမ့်လမ်းကြောင်းကနေ ပျံသန်းလာ၏။ ရထားလုံးပျံသည် စီးဝူယာ့ ဘေးနားရပ်တန့်လိုက် တော့သည်။
ရထားလုံးပျံထဲမှ ကျင့်ကြံသူဆယ်ယောက်ကျော်က ထွက်လာပြီး စီးဝူယာ့ဘေးသို့ ရောက်လာ၏။ သူတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရိုအသေပေးလိုက်တော့၏။
“ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ငရဲဂိုဏ်းက လတ်တလောမှာ ဆန့်ကျင်ဖက်အင်အားစုတွေနဲ့ ရှိနေပါတယ်။ အံ့ဖွယ်မြို့နဲ့ ဖင်းတုတောင်တန်းကအရာအားလုံးက ငရဲဂိုဏ်းအပိုင်ဖြစ်သွားပြီ။ ငရဲဂိုဏ်းနဲ့ နက်ရှိုင်းစွာ ချည်နှောင်ထားတယ်ဆိုတော့”
စီးဝူယာ့က လက်တစ်ဖက်မြှောက်လိုက်၏။
“စိတ်ပူနေဖို့မလိုဘူး။ တစ်ခါတစ်ရံ တိုက်ပွဲရလဒ်က ဖိအားရဲ့အရွယ်အစားနဲ့ ဆုံးဖြတ်လို့မရဘူး။ စကားတစ်ခွန်း၊ လူတစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် ပစ္စည်းတစ်မျိုးက စစ်မြေပြင်ရလဒ်ကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တယ်။ တာ့ရှစ်ရှိုးက ဒါကိုနားလည်မယ်ဆိုတာ ငါသေချာသိတယ်။ သူက ဘာမှမသိဘဲနဲ့ အခုရောက်နေတဲ့နေရာကို မရောက်နိုင်ဘူး”
“မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ သေတ္တာကကော”
“တာ့ရှစ်ရှိုးက အဲ့ဒါကို သိမ်းထားမယ်လို့ ငါမျှော်လင့်တယ်။ ကျင့်မင်တာအိုဂိုဏ်းဆီ သတင်းပေါက်ကြားစေပြီးပြီလား” စီးဝူယာ့ကမေးလိုက်၏။
“ပြောပြီးပါပြီ”
“သိပ်ကောင်းတယ်။ အခုတော့ကိစ္စတွေကို သူ့အတိုင်းဖြစ်စေတော့ ဝင်ရှုပ်ဖို့မလိုတော့ဘူး”
“နားလည်ပါပြီ” အချို့သောကိစ္စရပ်များက ခပ်သာသာတစ်ချက်တွန်းရန်သာ လိုအပ်သည်။ ကိစ္စရပ်များက သဘာဝဆန်ဆန်ဖြစ်လေ အစစ်အမှန်ဟု ပိုထင်ရလေဖြစ်သည်။
“ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် မဟူရာကွန်ယက်က သတင်းတစ်ခုရလာပါတယ်။ ဝေ့ကျိုးယန်ရဲ့လူတွေက ချန်းကျစ်မြို့ကို ရောက်နေပါပြီ”
“သူတို့ကို ဆက်ထောက်လှမ်းထား”
“နားလည်ပါပြီ”
စီးဝူယာ့က သူ့ရထားလုံးပျံကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးပြောလိုက်၏။
“ဒီတစ်ခေါက် ရထားလုံးပျံမလိုတော့ဘူး။ ငါ အံ့ဖွယ်မြို့နားတစ်ဝိုက် အရေးတကြီး လုပ်စရာရှိသေးတယ်”
...