အခန်း (၁၃၉-၁၄၁)
Vol. 10 Ch. 139-141
အခန်း (၁၃၉) ခြင်္သေ့သားရဲတွင်းသို့သွားပြီး ခြင်္သေ့မုတ်ဆိတ်မွေးကို ဆွဲခြင်း
“ဖန်ကျုံးက ကျင့်မင်တာအိုဂိုဏ်းကပဲ။ သူက ယင်သုံးပါးပုံစံကိုပဲသင်ယူထားတာ။ တောက်အဖွဲ့ အစည်းကနေသူ ကန်ထုတ်ခံခဲ့ရတဲ့အချိန် အအေးဓာတ်သက်ရောက်ခံခဲ့ရတယ်။ သူက ကုသမှု အတွက်ရှာနေတာပဲ။ အဖြူရောင်စုန်းအတတ်က သူ့ရဲ့ အအေးဓာတ်ကိုကုသပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကုသမှုကိုငြင်းခဲ့တာ။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး စုန်းအတတ်ကို သူအငြိုးအတေးထားခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ဝင်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး” ဝူရှန်းက ပြော၏။
“ဒီလူကို ငါမသတ်ရရင် ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနေနိုင်မယ်လို့ ငါမထင်ဘူး”
“ဒီကိစ္စကို အရင်သတင်းပို့ကြတာပေါ့။ ဖန်ကျုံးက အချိန်ရောက်ရင်သေမှာပဲ” ဝူရှန်းက မိစ္ဆာဝေဟင် မျှော်နန်းကို ထပ်မံလှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် ဝတ်ရုံနီကျင့်ကြံသူ တစ်ဒါဇင် ခန့်က ထန်ကျီမြို့ဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။
သုံးထောင်သောစစ်သည်ရဲမက်တို့သည် ခေါင်းမပါသောယင်ကောင်များပမာ ခံစားလိုက်ရပြီး ကျင့်ကြံသူများနောက် လိုက်သွားလေ၏။ သူတို့က ကောင်းစွာလေ့ကျင့်ပေးခြင်းခံထားရသည့် စစ်သည်တော်များဖြစ်သည့်တိုင် သူတို့က ထိုကျင့်ကြံသူများနှင့်ယှဉ်လျှင် တတိယအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမားများသာ ဖြစ်သေးသည်။
ဝေ့ကျိုးယန်က သူတို့ကို အဖြစ်မျှသာ ထည့်ပေးလိုက်မှန်း ဝူရှန်းသိနေပေ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုသူများက တိုက်ပွဲဝင်အရည်အချင်း အမှန်တကယ်ရှိနေလျှင် သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူတို့ခရီးတစ်ဝက်၌ ဝူရှန်းနှင့် ဝူကွမ်းဦးဆောင်သော ကျင့်ကြံသူများက မြေပြန့်ဆီသို့ပြန်သွားလိုက်၏။
“ဒီမှာစောင့်နေ” သုံးထောင်သောစစ်သည်ရဲမက်တို့က ဤနေရာတွင် ရပ်စောင့်ရတော့သည်။ သူတို့ကို အရာရှိက သံသယဖြင့်ကြည့်နေလေ၏။
“သူတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သူတို့က ဆန်းကြယ်တဲ့လူတစ်စုပဲ။ ငါတို့တွေ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို သွားစရာ မလိုသရွေ့ ဘာမှလုပ်မှာမဟုတ်ဘူး”
“ဟုတ်တယ်။ မင်းက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ဝင်ဖို့သတ္တိရှိနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အကောင်းအတိုင်း ပြန်ထွက်လာလို့ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
သူတို့ပြောနေစဉ်၌ ဝတ်ရုံနီကျင့်ကြံသူအယောက်သုံးဆယ်က ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထိုစဉ် သူတို့အားလုံးက ကျယ်ဝန်းသည့်နေရာတစ်ခု၌ စုဝေးနေကြ၏။ သူတို့သည် ကောက်ကွေ့သော လမ်းများကို ပိုရွေ့သွားနေ၏။ နှစ်နာရီခန့်သွားပြီးနောက် ဝူရှန်းက သူတို့ကို လက်ပြပြီးပြောလိုက် တော့သည်။ “တန်းစီကြ”
“အစ်ကိုကြီး ဆက်သွယ်ခြင်းအစီအရင် တည်ဆောက်ပြီးပါပြီ”
“အင်း စလိုက်ရအောင်”
“နားလည်ပါပြီ”
ထိုစဉ် ခရမ်းရောင်ဖျော့ဖျော့စက်ဝန်းက ဝူရှန်း၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ပေါ်လာလေသည်။ ကျန်သည့် ဝတ်ရုံနီများက ဝူရှန်းကို ဝိုင်းလိုက်ကြသည်။
ဘီး
စုန်းအတတ်အစီအရင်တစ်ခုပေါ်လာတော့၏။
အယောက်သုံးဆယ်သောကျင့်ကြံသူများ၏ အားဖြည့်ပေးမှုအောက်တွင် အစီအရင်က ချက်ချင်းအသက်ဝင်လာပုံရသည်။
ဝူရှန်းက စုန်းအတတ်စက်ဝိုင်းကိုကြည့်လိုက်၏။ ယင်းက လေထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံတက်လာပြီးနောက် ရှိနေသည့်သူများအားလုံးကို မိုးနိုင်သော အမိုးခုံးတစ်ခု ဖွဲ့တည်လိုက်တော့သည်။
ဝူရှန်းက ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ချလိုက်၏။ “သခင်မလေးမော့”
စုန်းအတတ်စက်ဝိုင်းထဲမှ အသံတစ်သံပေါ်ထွက်လာသည်။
“အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ?”
“ကိစ္စနှစ်ရပ် သတင်းပို့စရာရှိပါတယ်။ ပထမအချက်က အရှင်ချန်းကျူကို မိစ္စာဝေဟင်မျှော်နန်းက သတ်သွားတာပါ”
“ဘာပြောလိုက်တာ”
စုန်းအတတ်စက်ဝိုင်းက ခါသွားလေ၏။
“ကျိထျန်းတောက်ကိုယ်တိုင် ဝန်ခံခဲ့တာပါ။ အမှန်ပါပဲ” ဝူရှန်းက တုန်ယင်နေသည့်အသံဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည်။
စုန်းအတတ်စက်ဝန်းထဲမှ ရယ်သံကိုကြားလိုက်ရတော့သည်။ ထိုလူသည် ပျော်ရွှင်၍ရယ်မောခြင်း ပေလော။ သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်၍ ရယ်မောခြင်းပေလော မပြောနိုင်ပေ။
ဝူရှန်းက အံ့ဩပုံမရပေ။ သခင်မလေးမော့လီ၏ စိတ်ခံစားချက်အပြောင်းအလဲကို အသားကျနေပုံ ပေါ်၏။ ထိုအစားသူက ဆက်ပြောလိုက်၏။
“ဒုတိယအချက်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ ဆဋ္ဌမမြောက်တပည့် ယဲ့ထျန်းရှင်းက ပိုင်လူမျိုးဆိုတာ ကျွန်တော်ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်”
“သိပ်ကောင်းတယ်”
“တတိယအချက်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ချန်ဝှမ်းရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်အကြောင်း ငြိမ်းချမ်းမှု ကမ်းလှမ်းချက်အနေနဲ့ပြောခဲ့ပါတယ်”
ယင်းက ဒေါသထွက်စရာမရှိပေ။ ထိုအစား အသံက ထူးမခြားနားပြောလိုက်၏။ “မင်းက အမြဲတမ်း သတိထားတတ်တာပဲ။ ဆက်ပြော”
“ကျိထျန်းတောက်ရဲ့အသက်က ကုန်ခါနီးပါပြီ။ ချန်ဟွမ်းအကြောင်းသူသိသွားရင် သူက သွားရှာမှာ သေချာတယ်။ ဒီအချက်အလက်က သူ့အတွက်အင်မတန် တန်ဖိုးရှိတာကို ကျိထျန်းတောက်က သခင်မလေးက စိတ်ရင်းအမှန်နဲ့ ငြိမ်းချမ်းအောင်နေချင်ကြောင်း ကျိထျန်းတောက် ယုံမယ်ဆိုတာသေချာပါတယ်” ဝူရှန်းကပြော၏။
“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ မင်းက ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေဘူး”
“ထန်ကျီမြို့ရဲ့ မြောက်ဘက်ငါးမိုင်မှာ မဟာအစီအရင်တစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့ တည်ဆောက်ထားပါပြီ။ မကြာခင်မှာ ပြီးမြောက်တော့မှာ” ဝူရှန်းက ပြော၏။
“ဒီလိုဆိုတော့ မူလအစီအစဉ်အတိုင်းလုပ်တာပေါ့”
“နားလည်ပါပြီ”
“ငါတို့ ချန်းကျူအတွက် လက်စားချေရမယ်”
“နားလည်ပါပြီ”
“ပြီးတော့ ဝေ့ကျိုးယန်က ဓားစာခံဖြစ်နိုင်ဖို့မျှော်လင့်တယ်”
“နားလည်ပါပြီ”
ဝူရှန်းက အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်၏။ အမိန့်သုံးခုပေးပြီးနောက် စုန်းအတတ်စက်ဝန်းက ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ဝတ်ရုံနီကျင့်ကြံသူ အယောက်သုံးဆယ်၏ခြေထောက်က လေပေါ်တွင်ပျံဝဲနေတော့သည်။
ဝူရှန်းက လူသူကင်းမဲ့နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
“အစီအရင်ကို ဆက်ခင်းကြမယ်”
“နားလည်ပါပြီ”
ထိုစဉ် ဝေ့ကျိုးယန်၏ စစ်သည်တော်သုံးထောင်က အံ့ဖွယ်မြို့သို့ ဝတ်ရုံနီကျင့်ကြံသူများ ပြန်သွားတာကိုမသိပေ။ သူတို့က နေရာတွင်ပင် ရှေ့လျှောက်နောက်လျှောက်ဖြင့် စောင့်နေလေ၏။ ဤနေရာတွင် တစ်သက်လုံးနေရတော့မည်ဟု ခံစားနေရ၏။
ဝေးလံသောတောအုပ်ထဲတွင် ဝတ်ရုံစိမ်းဖြင့် ဓားသမားယွီရှန်းရုန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးပြီး သူ့ဖာသာသူ ရေရွတ်ပြောလိုက်၏။ “စိတ်ဝင်စားစရာပဲ” ပြီးနောက် သူ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းထဲတွင် ဖြစ်သည်။ လုကျိုး၏အမူအရာက ထူးမခြားနားဖြစ်နေ၏။
“ရှစ်စွင်း သူတို့က နတ်ဆရာဆယ်ပါးရဲ့ မျိုးဆက်တွေပဲ။ သူတို့လှုပ်ရှားလာမှာစိုးရိမ်ရတယ်” မင်ရှစ်ရင်က ပြော၏။
ဖန်ကျုံးက ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောတော့သည်။ “သူတို့တွေက ခြင်္သေ့ဂူထဲဝင်ပြီး ခြင်္သေ့မုတ်ဆိတ်မွေးကို တကယ်ဆွဲရဲကြတာကို”
“စစ်ရှစ်တိ ပြောတာမှန်တယ်” တွမ့်မူရှန်းက ပြောလိုက်လေ၏။
ရှောင်ယွမ်အာသည် သူမ၏ဆရာ အတွေးနက်နေတာကို မြင်သည့်အချိန်တွင် ပြောလိုက်၏။
“ရှစ်စွင်း သူတို့ကို တပည့်တို့မလွှတ်ထားသင့်ဘူး။ သူတို့ကိုဖမ်းပြီး ဖန်းရှုဝမ်ကို လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး ညှင်းပန်းပြီးစစ်မေးသင့်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျ သူတို့ ပါးစပ်ပိတ်ထားနိုင်မယ်လို့ မထင်ဘူး”
“...”
“အားလုံးက ဘာလို့ ညီမကိုကြည့်နေကြတာလဲ။ ညီမ ပြောတာမှားလို့လား” ရှောင်ယွမ်အာက အပြစ်ကင်းစွာမေးလိုက်လေ၏။
“မှန်တယ် ပဉ္စမသခင်မလေး” ဖန်ကျုံးနှင့်ကျိုးကျစ်ဖုန်းတို့က တပြိုင်နက်နီးပါး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ရှစ်စွင်း တပည့်မတိုးတက်လာဘူးလား”
လုကျိုးကရှောင်ယွမ်အာကို တည်ငြိမ်စွာကြည့်ပြီးပြောလိုက်လေ၏။
“ဒါပေါ့ ဒီသတင်းကို တမင်တကာ ထုတ်ပြောလိုက်တာပဲ။ ချန်းကျူက အံ့ဖွယ်မြို့တော်ရဲ့နတ်လေးရှင် သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက် သူက ပွင့်ချပ်ခြောက်လွှာ လက်ရွေးစင်လည်းဟုတ်တယ်။ ချန်းကျူရဲ့ သေခြင်းတရားက မော့လီကို ထိုးနှက်ချက်ပြင်းမှာပဲ။ ဒီကိစ္စကို လွှတ်ထားမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် ကျောင်းယွဲ့ဖြစ်ခဲ့တာကိုလည်း ငါတို့က အမုန်းတရားရှိနေပြီးသား” သူတို့သည် ယခင်တိုက်ခိုက်မှုမှ လူချင်းမတွေ့ခဲ့ဖူးသော်ငြား ရန်သူ၏နည်းလမ်းများအရ သူမသည် အငြိုးအတေးကို မြှုပ်နှံထားကာ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနေလိုသည့်စိတ်သဘောထားကြီးမြတ်သူမဟုတ်ကြောင်း ပြောနိုင်ပေ၏။
“ဒီလိုဆိုမှတော့ ဘာကြောင့် သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာလဲ ရှစ်စွင်း”
“အနားမှာ သူတို့ရှိနေရင် ဝေ့ကျိုးယန်က စိတ်အေးမှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့တွေက သခင်တစ်ယောက်ထဲကို ခစားနေတာဆိုပေမဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့က အခုမီးနဲ့ရေလိုပဲဆိုတာ ငါယုံတယ်။ ဘိုစားငှက်က ကမာနဲ့တိုက်ခိုက်တယ်။ တံငါသည်ကတော့ နှစ်ကောင်စလုံးကို ဖမ်းလိုက်တာပဲ” လုကျိုးကပြော၏။
“ပြောင်မြောက်ပါပေတယ် ရှစ်စွင်း” တွမ့်မူရှန်းက စိတ်အားထက်သန်စွာပြောလိုက်လေ၏။
ကျောင်းယွဲ့က ဘေးထွက်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဆိုရလျှင် သူမ ယခင်က အမှားလုပ်ခဲ့ဖူး၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုကဲ့သို့ အဆင့်နိမ့်သော မျက်နှာချိုသွေးသည့် အခြေအနေထိ သူမကိုယ်သူမနှိမ့်ချမှာ မဟုတ်ပေ။
လုကျိုးက လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဟွားဝူတောက်ပျောက်နေတာကို သတိပြုမိလိုက်၏။ လက်ရှိမိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းထဲတွင် အသုံးဝင်သောအကြံတစ်ချို့ပေးရန်အတွက် ဟွားဝူတောက်ကဲ့သို့ ထူးချွန်သည့်လူတစ်ယောက်ကို လိုအပ်သည်။
“အကြီးအကဲဟွား ဘယ်မှာလဲ”
“အကြီးအကဲဟွားက လတ်တလောမောပန်းနေလို့ အနောက်ဖက်မျှော်နန်းထဲမှာ အနားယူနေပါတယ်” တွမ့်မူရှန်းက ပြော၏။
“သိပ်ကောင်းတယ်” လုကျိုးက လက်ဝှေ့ယမ်းလျက် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်၏။ “မင်ရှစ်ရင်”
“ဟုတ်ကဲ့ ရှစ်စွင်း”
“သေတ္တာကို အချိန်မီသွားပြန်ယူဖို့ သတိရ” လုကျိုးက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။
“ရှစ်စွင်း သေတ္တာက အခုလောင်ချီရဲ့လက်ထဲမှာရှိလောက်တယ်။ အားလုံးအဆင်ပြေနေရင် လောင်ချီက တာ့ရှစ်ရှိုးနဲ့အာ့ရှစ်ရှိုးတို့ကို သွားရှာမှာပဲ။ ကျွန်တော်ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ကျင့်ကြံဆင့်အရ ကျွန်တော်က သူတို့နဲ့ယှဉ်နိုင်ရင်တောင် သူတို့က သေတ္တာဖွင့်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး” မင်ရှစ်ရင်က အနေရခက်စွာခေါင်းကုတ်လိုက်၏။
လုကျိုးက ပြော၏။
“လောင်ချီက ဉာဏ်ထက်မြက်တဲ့သူတစ်ယောက်”
“ဉာဏ်ထက်မြတ်တဲ့သူတစ်ယောက်က သေတ္တာကိုဖွင့်နိုင်မှာလား?”
“ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူတွေ လုပ်တာတစ်ခုပဲရှိတယ်။ သူတို့က အမှားအယွင်းကင်းတယ်လို့ ယုံကြည်နေကြတာပဲ” လုကျိုးကပြောသည်။
မင်ရှစ်ရင်က တံတွေးမြိုချပြီးခေါင်းငုံလိုက်၏။ လုကျိုး၏စကားများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီးသည့် အခြေအနေတွင် သူ့ကိုယ်သူတွေးလိုက်မိသည်။ ရှစ်စွင်းက ငါ့ကို သတိပေးဖို့အတွက် သူ့ခွန်အားကို တမင်တကာပြနေတာလား။
တွမ့်မူရှန်းက ပြော၏။ “ရှစ်စွင်းပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်းအဲ့ဒီလိုပဲထင်တယ်”
မင်ရှစ်ရင်ကဝင်ပြောသည်။ “ရှစ်စွင်းပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။ ခုနစ်ရက်ကြာပြီးတာနဲ့ လောင်ပါ့ဆီကိုသွားလည်ပြီး သေတ္တာ ယူခဲ့ပါ့မယ်”
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း နှစ်ရက်တာကုန်လွန်သွား၏။ ကျားတောင်ရိုးရှိတောင်တန်း အထက်တွင် ရထားလုံးပျံတစ်စီးက တဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာ၏။
…
အခန်း (၁၄၀) ပါ့ရှစ်တိ မတွေ့ရတာကြာပြီ
ရထားလုံးပျံပေါ်တွင် ကျင့်ကြံသူများစွာ ရှိနေလေသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့နေသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကျားတောင်ရိုးအပေါ် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေပြီ။
ရထားလုံးပျံပေါ်တွင် အလံကို လွှင့်ထူထားသည်။ အလံပေါ်ရှိ စာလုံးများက “ ငရဲဂိုဏ်း ” ဟု ရေးသားထားလေသည်။ ထိုစာလုံးအောက်တွင် နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားနှင့် မဟူရာကောင်းကင် ကြယ်တာရာအလင်း ပုံသဏ္ဌာန်တို့ ပါရှိ၏။
တရေးတမော အိပ်နေသည့် ကျူးဟုန်ကုန်း တစ်ယောက် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အော်သံကြောင့် လန့်နိုးလာရသည်။
“ ခေါင်းဆောင် … အမည်မသိ ရထားလုံးပျံတစ်စီး ကျားတောင်ရိုးနား ချည်းကပ်လာနေတယ် ”
ကျူးဟုန်ကုန်းက ထခုန်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ချီရှစ်ရှိုး စကားများကို အမှတ်ရသွားသည်။ သူက ခပ်ကျယ်ကျယ် ပြောလိုက်မိသည်။
“ သမာသမတ်ဂိုဏ်းက လူတွေ လက်စားလာချေတာလား ”
“ခေါင်းဆောင် … တကယ်လို့သမာသမတ်ဂိုဏ်းသာဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ထွက်ပြေးသင့်တယ် ထင်တယ်”
“ ထွက်ပြေးရမှာလား။ မရူးစမ်းပါနဲ့။ ငါက မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးပါကွာ … ဒီလိုသမာသမတ်ဂိုဏ်းတွေကို ကြောက်နေရမှာလား ” ကျူးဟုန်ကုန်းက နောက်ပြန်ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူက တည်ငြိမ်နေပုံ ပေါ်သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲ ယောက်ယက်ခတ်နေလေပြီ။
“ ပြောကြတာတော့ သမာသမတ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ကျန့်ယွမ်ရှန်းက ရွှေကြာ ပွင့်ချပ်ခုနှစ်လွှာ ကျင့်ကြံဆင့် ရောက်နေပြီတဲ့ ”
“ သူက ပွင့်ချပ်ခုနှစ်လွှာပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ငါ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အကြံပြုချက်ကို စဉ်းစားကြည့်ရင် ငါတို့ ဘယ်လမ်းက ထွက်ပြေးရင် အမြန်ဆုံးလဲ” ကျူးဟုန်ကုန်းက မေးလိုက်သည်။
“တောင်နောက်ကနေပါ ”
“သွားကြစို့” ကျူးဟုန်ကုန်းက သူ့လက်အောက်ငယ်သားများနှင့်အတူ တောင်အနောက်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် သွားလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူတို့ နေရာမှ ထွက်သွားသည့်အခါ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်လေးခုက သူတို့ဆီ ကျရောက်လာသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်များက တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။ ဧရာမ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်များနှင့် သူတို့ခြေထောက်အောက်ရှိ ရွှေကြာများက အသက်ဓာတ်ဖြင့် ပြည့်ဝနေသည်။ ပွင့်ချပ်ခုနှစ်လွှာ ရွှေကြာအဆင့် နှစ်ယောက်နှင့် ပွင့်ချပ်ခြောက်လွှာ အဆင့် နှစ်ယောက်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က အားလုံးကို အုပ်လွှမ်းထားလေသည်။
“ခေါင်းဆောင် အခုဘာလုပ်ကြမလဲ ”
“ခေါင်းဆောင် ခဏလေး အောင့်ထားဦး … ကျွန်တော် ဘောင်းဘီအပို မယူခဲ့ရဘူး”
သူ့လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ယောက်က တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေသည့် ကျူးဟုန်ကုန်းကို ဖေးမထားလိုက်သည်။
ထိုစဉ် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်လေးခု အပေါ်ဘက်မှ ခပ်ယဲ့ယဲ့ ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ပါ့ရှစ်တိ မတွေ့ရတာကြာပြီနော် ”
ကျူးဟုန်ကုန်က အလန့်တကြား ဖြစ်သွားလေသည်။
ဧရာမ ရထားလုံးပျံကြီးက စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်လေးခုအပေါ်တွင် ရပ်ထားကာ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်လာပြီးနောက် သူ့နောက်တွင် နောက်ထပ်လူလေးယောက် လိုက်ပါလာသည်။ ငါးယောက်လုံးက ပန်းခြံထဲ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေသည့်အလား လေထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လာသည်။
ကျားတောင်ရိုးဂိုဏ်းသားများက ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ အများစုက ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ပွင့်ချပ်ခြောက်လွှာအဆင့်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြပေ။ သို့သော် သူတို့ရှေ့ လူလေးယောက် ရုတ်ခြည်း ပေါ်လာလေရာ မည်သို့ မကြောက်လန့်ဘဲ နေမည်နည်း။
“ တာ့ .. တာ့ရှစ်ရှိုး ” ကျူးဟုန်ကုန်က နဖူးမှ ချွေးများကို အလျှင်အမြန် သုတ်လိုက်သည်။ သူက ချောင်းဟန့်ကာ လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ရင်း သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို ပြောလိုက်သည် “ ငါ့ကို လွှတ်စမ်း။ မင်းတို့ကို ကြည့်စမ်းပါဦး။ ဒါကြောင့် ကြောက်နေတာလား ”
ကျူးဟုန်ကုန်း စကားအဆုံးတွင် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် လေးခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျူးဟုန်ကုန်ရှေ့ လူငါးယောက် ရောက်လာသည်။
ယောကျ်ားဆန်ဆန် အငွေ့အသက်အပြည့်ဖြင့် ယွီကျန့်ဟိုင်က ကျန်လေးယောက်ရှေ့မှ ရပ်နေသည်။ သူက လက်နောက်ပစ်ထားပြီး “ပါ့ရှစ်တိ ”
“ တာ့ရှစ်ရှိုး ”
ကျူးဟုန်ကုန်းက ပြုံးကာ မျက်နှာချိုသွေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ တာ့ရှစ်ရှိုး ရောက်လာတာကိုး။ ကျွန်တော်တို့ ကျားတောင်ရိုးဂိုဏ်းကို ရောက်လာတာ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။ ကျွန်တော်က တစ်ယောက်ယောက် သေတွင်းလာတူးတယ် ထင်နေတာ။ ကျွန်တော် အားကုန်ထုတ်ပြီး တိုက်တော့မလို့ ”
“ ထားလိုက်တော့။ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက တခြားသူတွေကို ခြောက်လန့်ကောင်း ခြောက်လန့်နိုင်ပေမဲ့ ဒီလောက်ပဲမလား ” ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြောလိုက်သည်။
ကျူးဟုန်ကုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး “ တာ့ရှစ်ရှိုးလို အလုပ်များတဲ့လူက ဒီကို ဘာကိစ္စကြောင့်များ ရောက်လာတာလဲ ”
ထို့နောက် သူက ဘယ်ညာရှိ သူ့လက်အောက်ခံများကို ကြည့်လိုက်ရင်း ဆူလိုက်သည်။
“ နောက်ဆုတ်နေ …ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ငါ့တာ့ရှစ်ရှိုးမှန်း မသိဘူးလား ”
“နားလည်ပါပြီ ” လက်အောက်ငယ်သားများက တပြိုင်နက် ပြောလိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် ကျူးဟုန်ကုန်း၏ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။
“ အာ … ခေါင်းဆောင် ဘောင်းဘီလဲချင်သေးလား ”
ဝုန်း
ကျူးဟုန်ကုန်းက သူ့လက်အောက်ငယ်သားကို ကန်ချလိုက်ပြီးနောက် အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်က သူ့မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ သူ့ကာကွယ်သူလေးယောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
“ သေတ္တာကို ဒီမှာထားခဲ့။ ရထားလုံးပျံဆီ ပြန်သွားကြတော့ ”
“ ဂိုဏ်းချုပ်က ပင်းတုတောင်ဆီ မပြန်သေးဘူးလား ”
“ ပါ့ရှစ်တိနဲ့ မတွေ့ရတာကြာပြီဆိုတော့ သူနဲ့ စကားလေး ပြောလိုက်ဦးမယ်။ ငါ ရက်ပိုင်းလောက် ဒီမှာပဲ နေဦးမယ် ” ယွီကျန့်ဟိုင်က ဒီနေရာနှင့် ပတ်သက်၍ မကျေနပ်ချက် မရှိဘဲ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်။
“ နားလည်ပါပြီ ” ကာကွယ်သူလေးယောက်လုံး သေတ္တာကို ချလိုက်ပြီးနောက် ရထားလုံးပျံဆီ ပြန်သွားကြသည်။
ခဏအကြာတွင် ရထားလုံးပျံက ကျားတောင်ရိုးမှ ထွက်သွားကာ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်က သူ့ဘေးရှိ သေတ္တာကို လက်ညိုးထိုးလိုက်ရင်း “မင်းရဲ့ ချီရှစ်ရှိုး ပေးလိုက်တဲ့ တာဝန်လေ”
ကျူးဟုန်ကုန်းက လျို့ဝှက်ဆန်းကြယ် သေတ္တာကို ကြည့်လိုက်ရင်း အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ အဲဆိုတော့ ချီရှစ်ရှိုးက တကယ်ကြီး တာ့ရှစ်ရှိုးကို လာရှာခဲ့တာပေါ့။ တာ့ရှစ်ရှိုး … ကျွန်တော့အမြင်ကို မေးရင်တော့ ဒီသေတ္တာကို မဖွင့်သင့်ဘူး ထင်တာပဲ။ ဘာလို့ ဖွင့်မှာတုံး။ ကျွန်တော်တို့ နောင်ကျ ဒီဟာကြောင့် ပါဝင်ပတ်သက်ရပြီး သွေးစွန်းရရင် ရှက်စရာကောင်းတယ်လေ … ”
“အထဲက ပစ္စည်းက ငါ့ကို မဆွဲဆောင်နိုင်ဘူး။ ငါ့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက ဒီမြစ်တွေနဲ့ တောင်တန်းတွေပဲ”
ယွီကျန့်ဟိုင်က နေရာ မဝင်ပေ။ ထို့အစား သူက တောင်စွန်းမှ လျှောက်ကာ ငုံ့ကြည့်ရတာကို ကြိုက်၏။ သူက အောက်ရှိ သက်ရှိများကို မြင်သည့်အခါ သူတို့က သူ့အမြင်၌ မထင်မရှား ပါမွှားများသာ ဖြစ်နေသည်။
“ တာ့ရှစ်ရှိုးလောက် ကျွန်တော်က ရည်မှန်းချက် မကြီးဘူး။ ကျွန်တော်က ကောင်းကောင်းနေချင်တာ တစ်ခုပဲရှိတာ” ကျူးဟုန်ကုန်းက ညည်းတွားရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ပါ့ရှစ်တိ … ဒီသေတ္တာထဲမှာ ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက် ပါနေရင် ဘယ်လိုလက်နက်မျိုး ဖြစ်စေချင်လဲ။ ဘာလုပ်ချင်လဲ ”
“ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်လား ” ကျူးဟုန်ကုန်၏ အကြည့်များက တောက်ပလာသည်။ သူက ခေါင်းကုတ်လိုက်ရင်း သေတ္တာဆီ လျှောက်လှမ်းလာလိုက်၏။ သူက ထောင့်အမျိုးမျိုးမှ ကြည့်ကာ “ အဲဆိုတော့ ဒီသေတ္တာထဲမှာ ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်ရှိနေတာပေါ့။ အဲဆို ဖွင့်သင့်တယ်။ ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်ကို ပိတ်မထားသင့်ဘူး ”
“ မင်းက ချီရှစ်တိ စကားတွေကို လိုက်ပြောနေတာပဲ …” ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြောလိုက်သည်။
“ မင်း အားနေတဲ့အချိန် ကျင့်ကြံရေးမှာ အားစိုက်ထုတ်သင့်တယ်။ မင်းလက်ရှိ ကျင့်ကြံဆင့်က ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက် ကိုင်ဖို့ အလှမ်းဝေးနေသေးတယ်။ နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးခြေနယ်ပယ်ထဲက လူတွေသာ ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်ကိုင်နိုင်တာ ”
“တာ့ရှစ်ရှိုး ပြောချင်တာ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှစ်စွင်း သင်ပေးထားတဲ့ ပျက်သုဉ်းခြင်းကိုးပါးမိုးကြိုး ကျင့်စဉ်က ၇ ဆင့်အထိပဲ ပါတာ။ ကျန်နှစ်ဆင့်က ပျောက်နေတော့ ကျွန်တော် လက်ရှိအဆင့်နဲ့ ကျင့်ကြံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူး ”
ယွီကျန့်ဟိုင်က ခေါင်းညိတ်ကာ “ ပျက်သုဉ်းခြင်းကိုးပါးမိုးကြိုး ကျင့်စဉ်ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ဦး။ အခု ဂိုဏ်းအမျိုးမျိုးက ကျင့်ကြံရေးကျမ်းတွေ အများကြီးရှိတာဆိုတော့ အချိန်မရွေး ကျင့်ကြံလို့ ရပါတယ် ”
“ ကျွန်တော် အသုံးပြုလို့ မဖြစ်ဘူး။ အဲဒီကျမ်းတွေက ကျွန်တော် စတင် ကျင့်ကြံလိုက်တာနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ကို ပေးတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော်အတွက် မသင့်တော်ဘူး။ ဒီပျက်သုဉ်းခြင်းကိုးပါးမိုးကြိုး ကျင့်စဉ်ကို အကြိုက်ဆုံးပဲ ” ကျူးဟုန်ကုန်းက သနားစဖွယ် ပြောလိုက်သည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်က ကျူးဟုန်ကုန်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ပြီး “ ထားလိုက်ပါတော့ ”
ယွီကျန့်ဟိုင်က သူတို့ဂိုဏ်း အဆောက်အဦးထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်။
“ တာ့ရှစ်ရှိုး ဒီသေတ္တာက ဘာကြီးလဲ ”
ကံဆိုးစွာဖြင့် ယွီကျန့်ဟိုင်က သူ့အား လျစ်လျူရှုထားလေသည်။
ကျူးဟုန်ကုန်က ညာလက်လက်ဝေ့လိုက်သည့်အခါ သေတ္တာက သူ့ဆီ ရောက်လာသည်။ သူက သေတ္တာကို သယ်ကာ ယွီကျန့်ဟိုင်နောက်မှ ပြေးလိုက်သွားတော့သည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်က သူ့အိမ်လို ပြုမူနေလေသည်။
“ ပါ့ရှစ်တိ … မင်း ဒီတစ်ချိန်လုံး ချီရှစ်တိရဲ့ အမိန့်ကို လိုက်နာနေတာလား ”
“ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က ညီအစ်ကိုတွေအနေနဲ့ အချင်းချင်း ကူညီပေးနေတာပါ ”
“ မင်းလည်း မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း တပည့်တစ်ယောက်ပဲလေ။ ဒီအင်အားစုလေးက မိစ္ဆာဘုရင်ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နဲ့ မကိုက်ဘူး” ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြောလိုက်သည်။
“ တာ့ရှစ်ရှိုး အဲဒါ ကျွန်တော် လိုချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က ကြောက်ကြောက်လန့်လန့် နေနေရတာပါ။ အရင်တစ်ခါ ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်မှာ ရှစ်စွင်းနဲ့ တည့်တည့်တိုးခဲ့သေးတယ်။ ကျွန်တော်သာ မမြန်ရင် ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ တွေ့ရမယ်တောင် မထင်ဘူး ”
“ ရှစ်စွင်းက အသက်အရွယ် ရနေပြီ။ ဘယ်လိုလုပ် ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်ကို ရောက်နေမှာလဲ ”
“ ကျွန်တော်လည်း ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ ”
“ ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်က သမာသမတ်ဂိုဏ်းရဲ့ ပိုင်နက်ပဲ။ ကျန့်ယွမ်ရှန်း မင်းကို သတ်လိုက်မှာ မကြောက်ဘူးလား ”ယွီကျန့်ဟိုင်က အပြုံးလေးနှင့် ပြောလိုက်သည်။
“ ကျွန်တော်က သူ့ကို ကြောက်ရမှာလား ”
ကျူးဟုန်ကုန်း စကားပြောလိုက်သည့်အချိန် သူ့လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်က ပြေးဝင်လာကာ “ ခေါင်းဆောင် နောက်ထပ် ရထားလုံးပျံတစ်စီး ရောက်လာပြန်ပြီ။ ဒီတစ်ခေါက်က အရင်ထက် နည်းနည်းသေးတယ်။ ကြည့်ရတာ သမာသမတ်ဂိုဏ်းက ထင်တယ် ”
ကျူးဟုန်ကုန်းက ခြေမခိုင်တော့လုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
“ပါ့ရှစ်တိ မင်းက ဒီနှစ်တွေ ဘယ်လောက်တိုးတက်လာတယ်ဆိုတာ ပြချင်နေတာမလား။ ငါ ဝင်မရှုပ်တော့ဘူး ”
“… “ ကျူးဟုန်ကုန်းက ငိုချင်နေလေပြီ။
တာ့ရှစ်ရှိုးသာ ဒီမှာမရှိရင် ကျွန်တော် ထွက်ပြေးပြီးလောက်ပြီ။ အခုတော့ ဘာလုပ်ကြမလဲ …
…
အခန်း (၁၄၁) ငါက အလွယ်တကူအနိုင်ယူလို့ရတဲ့လူမဟုတ်ဘူး
ကျူးဟုန်ကုန်းက ရပ်နေစဉ် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေတော့၏။ သူက တွေဝေနေပြီး အပြင်ထွက်ကာ သူ၏ ရန်သူကိုတွေ့ဆုံရန်အတွက် အမှန်တကယ်တွန့်ဆုတ်နေသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ယွီကျန့်ဟိုင်က တည်ငြိမ်နေပုံရပြီး ပွဲကောင်းတစ်ပွဲကိုကြည့်ရန်အတွက် စောင့်ဆိုင်းနေ၏။
ငိုတာက ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူး။ သူတို့ကို ငါအနိုင်မယူနိုင်ရင် ငါအမြဲတမ်း ထွက်ပြေးနိုင်တာပဲ။ စိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေးများဖြင့် ကျူးဟုန်ကုန်းက ချောင်းနှစ်ချက်ခန့် ဟန့်လိုက်လေ၏။ သူ့ဘေးရှိ လက်အောက်ငယ်သားကို ကြည့်ကာပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ဘေးမှာ လာတိုက်ခိုက်”
ကျူးဟုန်ကုန်း၏ လက်အောက်ငယ်သားက ကျူးဟုန်ကုန်း၏စကားကို အမှတ်မထားတာ ဖြစ်ဟန်တူသည်။ သို့တည်းမဟုတ် သူ၏စိတ်ထဲရှိ နက်ရှိုင်းစွာ စွဲမြဲနေသော အလေ့အကျင့်ကြောင့် ဖြစ်ဟန်တူ၏။ သူက အမြန်ပြောလိုက်တော့သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ် မြန်မြန် တောင်ကို ပြန်ရအောင်”
“တောင်ကို ပြန်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ငါတို့တိုက်ခိုက်တော့မှာ” ကျူးဟုန်ကုန်းက ပြောပြီး သူ၏လက်အောက်ငယ်သားကို ကန်ကျောက်လိုက်တော့သည်။
နှစ်ယောက်သားက ခိုလှုံနေသည့် နေရာထဲမှ ထွက်သွားလိုက်သည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်က တည်ငြိမ်စွာထရပ်လိုက်ပြီး လက်နောက်ပစ်လျက် သူတို့နောက်မှလိုက်သွားတော့ သည်။ အတွင်း၌ မည်သူမျှမရှိရာ သူက ပျင်းရိလာ၏။ သူ့အဖို့အပြင်ထွက်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ အဖြစ်အပျက်များကို ကြည့်တာက ပိုကောင်းပေမည်။
ကျူးဟုန်ကုန်း၏လက်အောက်ငယ်သားက သတင်းလာပို့စဉ် သမာသမတ်ဂိုဏ်း၏ ရထားလုံးပျံက ကျားတောင်ရိုးအပြင်ဖက် လေထဲရှိမီတာများစွာအကွာ၌ ပျံဝဲနေလေသည်။
ကျန်သည့်ဂိုဏ်းသားများက ရထားလုံးပျံကြောင့် အံ့ဩသွားပုံမရပေ။ ငရဲဂိုဏ်း၏ ရထားလုံးပျံကို မြင်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ဟန်တူသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် သမာသမတ်ဂိုဏ်း မှ ရထားလုံးပျံက အမှန်တကယ်ချို့တဲ့နေလေ၏။ သူတို့က အပြည့်အဝကွဲပြားခြားနားနေတော့ သည်။
ကျူးဟုန်ကုန်းက မော့ကြည့်ပြီး အမိန့်သံဖြင့်အော်လိုက်၏။
“ညီနောင်တို့ မင်းတို့ရဲ့သတ္တိတွေကို စု ထားကြ။ ကျင့်ကြံဆင့်မရှိတဲ့သူတွေက ခိုလှုံဖို့ရှာသင့်တယ်။ စိတ်နက်နဲမှုဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း နယ်ပယ်နဲ့ အာရုံခံသိပ်သည်းခြင်းနယ်ပယ်က သူတွေ ထောင်ချောက်တွေ ပြင်ဆင်ထား။ ဗြဟ္မာ့ပင်လယ်နယ်ပယ်နဲ့ အဲ့အထက်ကလူတွေက တန်းစီထားကြ”
ထိုနည်းဖြင့် ကျားတောင်ရိုးဂိုဏ်းသားများက အမိန့်အတိုင်းဆောင်ရွက်ကြတော့သည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်က ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်ကာ ဧရိယာကိုစစ်ဆေးလိုက်၏။ ထိုကဲ့သို့ ဂိုဏ်းသေးလေးက ဤကဲ့သို့တန်ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်းသည် ချီးကျူးထိုက်ပေ၏။
ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း
တောအုပ်ထဲရှိ ကျူပင်များက ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ဧရာမလောက်လွှဲများစွာ ပေါ်လာတော့သည်။
လောက်လွှဲကို မြင်သည့်အချိန်၌ ယွီကျန့်ဟိုင်က လက်နောက်ပစ်လျက် ကျူးဟုန်ကုန်းဆီ လျှောက်လာက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်လေ၏။
“လောင်ပါ့ မင်းကို လျှော့တွက်ခဲ့မိတာပဲ”
ကျူးဟုန်ကုန်းက ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ “တာ့ရှစ်ရှိုး ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့အခြေစိုက် စခန်းပဲလေ။ လှည့်ကွက်တွေမရှိဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့တတွေ အရင်တည်းက ရှင်းထုတ်ခံရပြီးပြီပေါ့”
လောက်လွှဲက အသင့်ပြင်ထားပြီးဖြစ်သည်။
ကျူးဟုန်ကုန်းသည် ကောင်းကင်ထဲရှိ ရထားလုံးပျံကို မော့ကြည့်ပြီး စိတ်အားတက်ကြွစွာပြောလိုက် တော့၏။ “ရထားလုံးပျံကို ချုပ်နှောင်ထားဖို့ လောက်လွှဲတွေကိုသုံး။ မီးညှိ”
သမာသမတ်ဂိုဏ်းသည် ကောင်းကင်ထဲသို့ လောက်လွှဲများရောက်မလာခင် စကားပြောရန် အချိန်တောင်မရခဲ့ချေ။
ဝူး ဝူး ဝူး
လောက်စာလုံးများသည် လေထဲကြမ်းတမ်းစွာ တက်လာ၏။
ကျင့်ကြံသူများသည် ပစ်လွှတ်ထားသည့် လက်နက်များမှ ကာကွယ်ရန် ရထားလုံးပျံများတဝိုက်၌ သိပ်သည်းသည့်စွမ်းအင်တစ်လွှာကို ထုတ်ဖော်ရန်လိုအပ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ထိုလက်နက်များက ကာကွယ်ခြင်းအရံအတားကို ထိမိသွားသည်နှင့် ရထားလုံးပျံက မြှုပ်သွားပေလိမ့်မည်။
လူ့လက်မောင်းခန့်ထူသော လျှပ်စီးလုံးများက သူတို့၏ပစ်မှတ်ဆီသို့ ဦးတည်လာသည်။
လောက်လွှဲဆယ်ခုမှအသံများက တောအုပ်တောက်လျှောက် ပဲ့တင်သံထပ်နေတော့သည်။
ရထားလုံးပျံနားရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏အမူအရာကလည်း ရုတ်ခြည်းပြောင်းလဲသွားကာ သူတို့က ကာကွယ်ရေးအရံအတားကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းနေ၏။
ဖုန်း ဖုန်း ဖုန်း
ကျင့်ကြံသူများ၏ ကာကွယ်ရေးအရံအတားသည် ကျရောက်လာသည့် တိုက်ခိုက်မှုများကို ဖယ်ရှားနေတော့သည်။
ကျူးဟုန်ကုန်းက မျက်မှောင်ရှုံလိုက်၏။ “သူတို့တွေ အားစိုက်ထည့်နေတာသေချာတယ်”
လောက်လွှဲများသည် သာမန်ရထားလုံးပျံများကို ရင်ဆိုင်ရာ၌ အသုံးတည့်နေကြဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကျင့်ကြံသူများကို မသတ်နိုင်ခဲ့လျှင်တောင် ရန်သူ၏အစီအရင်များကို တကွဲတပြား ဖြစ်စေပြီး ရထားလုံးပျံကို ပြုတ်ကျစေမှာပဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျင့်ကြံဆင့်နက်နဲသည့် ကျင့်ကြံသူများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင်မူ ပိုခက်ခဲသည်။
“ထပ်သုံး” ကျူးဟုန်ကုန်းက အမိန့်ပေးလိုက်၏။ သူတို့ရဲ့ကနဦးချီကို ကုန်ခန်းအောင်လုပ်ရမယ်။
သဘာဝကျကျပင် မီးလုံးများပိုပြီး မီးညှိလာတော့သည်။
ထိုစဉ် ရထားလုံးပျံက ကျားတောင်ရိုးနားရောက်နေပြီဖြစ်သည်။
ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ်
နောက်ထပ်မီးလုံးများက ရထားလုံးပျံဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။ ရထားလုံးပျံနားရှိ ကျင့်ကြံသူ များက သူတို့၏ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်ကို ထပ်မံထုတ်ဖော်လိုက်ပြန်၏။ မိုးကြိုးလုံးများက ပြန်ကန် ထွက်လာပြီး လေထဲရှိ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်နား၌ ရောင်ခြည်များထွက်လာတော့၏။
ရထားလုံးပျံထဲကနေ နက်ရှိုင်းသော အသံတစ်သံက ကျားတောင်ရိုး၌ ပဲ့တင်သံထပ်နေတော့၏။
“ကျူးဟုန်ကုန်း မင်းက ဒီမှာပုန်းနေတာပဲ။ အရင်တုန်းက ကျောက်စိမ်းယဇ်ပလ္လင်ကနေ မင်း ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခေါက်ဘယ်ပြေးမလဲ ဆိုတာကြည့်ကြသေးတာပေါ့”
ကျင့်ကြံသူတစ်ဒါဇင်ကျော်က ရထားလုံးပျံထဲမှ ထွက်လာပြီး လေထဲလျှောက်လာတော့သည်။
“ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် လောက်လွှဲတွေ အလုပ်မဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့နောက်ဆုတ်သင့်ပြီလား”
“ပါးစပ်ပိတ်ထား” ကျူးဟုန်ကုန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်လေ၏။ သူ၏တာ့ရှစ်ရှိုးက ဘေးတွင်ရှိနေ၏။ သူ၏တာ့ရှစ်ရှိုးရှေ့၌ သူ့ကိုယ်သူ မည်ကဲ့သို့အရှက်ကွဲခံနိုင်မည်နည်း။ သူကလှည့်ကြည့်ပြီး ယွီကျန့်ဟိုင်ကိုကြည့်ကာ မလုံမလဲအပြုံးဖြင့်ပြောလိုက်လေ၏။
“ရှစ်ရှိုး ရှစ်တိက အရည်အချင်းမမှီပါဘူး”
ပြီးနောက် ကျူးဟုန်ကုန်းသည် လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ ကျယ်လောင်စွာအော်လိုက်လေ၏။ “အဋ္ဌဂံအစီအရင်” ကျန်သည့်ဂိုဏ်းသားများကလည်း တညီတညွတ်တည်းအော်လိုက်လေ၏။
“ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ လေ၊ တိမ်၊ နဂါး၊ ကျား၊ ငှက်၊ မြွေ”
“အားလုံးနေရာယူပြီးပြီ”
“အသက်သွင်း”
ကျားတောင်ရိုးအလယ်တွင် တစ်ဝက်မှောင်တစ်ဝက်လင်းသည့် စက်ဝိုင်းတစ်ခုက ပေါ်လာလေ၏။ စက်ဝိုင်းအပြင်ဖက်၌ ကွဲပြားခြားနားသည့် အစီအရင်ရှစ်မျိုးက လင်းထိန်လာတော့သည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်က ဖြည်းဖြည်းချင်းခေါင်းညိတ်ပြီး ချီးကျူးလိုက်လေ၏။ “ပါ့ရှစ်တိက သိပ်မတုံးအတဲ့ ပုံပဲ။ ကျားတောင်ရိုးရဲ့ ပထဝီဝင်အနေအထားက အဋ္ဌဂံအစီအရင် တည်ဆောက်ဖို့အတွက် လိုက်ဖက်နေတာပဲ”
“ချီးကျူးနေပါပြီ တာ့ရှစ်ရှိုး” တာ့ရှစ်ရှိုးချီးကျူးတာခံလိုက်ရသည့် ကျူးဟုန်ကုန်းက လေထဲ လမ်းလျှောက်နေသည့်ပမာခံစားလိုက်ရသည်။ ဆိုရလျှင် သူတစ်ဘဝလုံး၌ ချီးကျူးခံရတာ ရှားသည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်က လက်နောက်ပစ်ထားလျက်ပြောလိုက်၏။
“ဒီအစီအရင်က တောက်အစီအရင်တစ်မျိုးပဲ။ ပတ်ဝန်းကျင်က ကနဦးချီကို မွှေနှောက်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိပြီး အလယ်မှာစုလိုက်ပြီး စီးကြောင်းတစ်ခုဖွဲ့တည်လိုက်တယ်။ အနားကပ်လာတဲ့ ဘယ်ရထားလုံးပျံမဆို ဆွဲချခံလိုက်ရမှာပဲ”
“တာ့ရှစ်ရှိုးရဲ့ ဗဟုသုတကြီးမားမှုကို အမြဲတမ်းအထင်ကြီးနေတာပါ” ကျူးဟုန်ကုန်းက ပြောလိုက်သည်။
ဝှစ်
ထိုစဉ်ရထားလုံးပျံက ကျားတောင်ရိုးအထက်တွင် ရှိလာတော့၏။ အဋ္ဌဂံအစီအရင်ကလည်း ပြီးမြောက်သွားသည်။ သူတို့နားရှိကနဦးချီများက ရုတ်တရက်တိုးဝှေ့လာတော့၏။ လေပြင်းများစွာက တိမ်များကို မွှေနှောက်သွားတော့သည်။ အဋ္ဌဂံအစီအရင်၏ အာနိသင်အောက်တွင် ကနဦးချီက စွမ်းအင်အဖြစ်သိပ်သည်းသွားတော့၏။ လေပွေကြီးတစ်ခုက ကျားတောင်ရိုးအထက်တွင်ပေါ်လာတော့သည်။ သမာသမတ်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲတစ်ဦးက ယင်းကိုမြင်သည့်အချိန်တွင် သတိပေးကာအမြန်အော်လိုက်တော့၏။ “မကောင်းတော့ဘူး။ အဋ္ဌဂံအစီအရင်ပဲ။ ရှောင်ကြ။ အခုရှောင်ကြတော့ဟေ့”
အနားရှိကျင့်ကြံသူများကလည်း သူတို့၏ကနဦးချီများကို သုံးလျက် ရထားလုံးပျံကို တတ်နိုင်သမျှ ရွေ့ကြတော့သည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောလိုက်တော့၏။ သူတို့က သိပ်မတုံးဘူးပဲ။ ဘယ်ချိန်ပြေးရမလဲ ဆိုတာ သိတယ်”
“တာ့ရှစ်ရှိုး ရှစ်ရှိုးက သူတို့ဘက်ကလို့ဘာကြောင့်ထင်နေရတာလဲ”
ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။
“မင်း အချိန်ဆွဲနေမယ်ဆိုရင် ရထားလုံးပျံက မင်းရဲ့ အဋ္ဌဂံအစီအရင် အကျယ်အဝန်းအပြင်ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုစည်းထားတဲ့ မင်းရဲ့ ကနဦးချီအစီအရင်ကို ဖြုန်းတီးရာရောက်တော့မှာ”
ကျူးဟုန်ကုန်းက ယွီကျန့်ဟိုင်ဆိုလိုတာကို နားလည်သည်။ သူကခြေဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး လျှပ်ပြက်သည့်အရှိန်ဖြင့် အဋ္ဌဂံအစီအရင် အထက်ရှိလေဆီသို့ခုန်တက်သွားလိုက်သည်။
“ပါ့ရှစ်တိ မင်း နတ်ဒေဝါဦးတည်နယ်ပယ်မှာဆိုတာငါသိတယ်။ မင်းရဲ့ခွန်အားကို ထိန်ချန်မထားနဲ့” ယွီကျန့်ဟိုင်က လက်နောက်ပစ်လျက် ကျူးဟုန်ကုန်းကို သတိပေးလိုက်တော့သည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်၏စောင့်ကြည့်အကြည့်အောက်၌ ကျူးဟုန်ကုန်းက လေကိုလေထဲတွင်ဖမ်းဆုပ်လျက် စွမ်းအင်ကို ဆုပ်ကိုင်နေပုံပေါ်သည်။
စွမ်းအင်တို့က လေပွေကြီးနား၌ ရစ်ဝဲနေတော့သည်။
ကျူးဟုန်ကုန်းသည် အဋ္ဌဂံအစီအရင် ရှိ ကနဦးချီအားလုံးကို အောင်မြင်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်နိုင်၏။
“ပျက်သုဉ်းသုံးခြင်းကိုးပါးမိုးကြိုး" စွမ်းအင်တို့က လျှပ်စီးအလင်းဖြင့်ပေါင်းစည်းသွားသည်။
လုကျိုး၏မိုးကြိုးသွားဖြင့်မတူပဲ ကျူးဟုန်ကုန်း၏ ပျက်သုဉ်းခြင်းသုံးပါးမိုးကြိုးက ကနဦးချီများကို သိပ်သည်းပြီး စွမ်းအင်အဖြစ်ဖွဲ့တည်ကာ စွမ်းအင်များ လျှင်မြန်စွာ ပွတ်တိုက်မှုမှ ထင်ယောင်ထင်မှား လျှပ်စီးတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးတာပဲဖြစ်သည်။
“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ပါ့ရှစ်တိ အဋ္ဌဂံအစီအရင်ကို သုံးပြီး ပျက်သုဉ်းခြင်းသုံးပါးမိုးကြိုးကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်လိုက်”
ကျူးဟုန်ကုန်းက စွမ်းအင်များ နဂါးတစ်ကောင်ပမာဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။ သူက အော်လိုက်၏။
“ဖြိုခွင်းစမ်း”
ရထားလုံးပျံက လေပွေထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ ကံဆိုးသည်မှာ ကျူးဟုန်ကုန်း၏ တိုက်ကွက်ကရောက်နှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
“လူစုခွဲကြ” ရစ်ဝဲနေသောကျင့်ကြံသူများက ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ လူစုခွဲကာ အဋ္ဌဂံအစီအရင် အတွင်း တိုက်ကွက်ကိုရှောင်တိမ်းကြတော့သည်။
ဖုန်း
ကျူးဟုန်ကုန်းက ရထားလုံးပျံကို တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။ စွမ်းအင်များက ရထားလုံးပျံကို ဖရိုဖရဲစီးဆင်းလာပြီးနောက် နှင်းပွင့်ချပ်များကြွေကျလာသည့်နှယ် လေထဲတစစီကြွေကျ သွားတော်သည်။
နတ်ဒေဝါဦးတည်နယ်ပယ်ကျင့်ကြံဆင့်သာရှိသည့် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းတပည့်က သူကိုယ်တိုင် လူဆိုးတစ်ယောက်မည်ကဲ့သို့ ဖြစ်နိုင်သနည်း။ ယင်းက အဖြေပင်ဖြစ်သည်။
ကျားတောင်ရိုးဂိုဏ်းသားထောင်ချီက ထိုထိတ်လန့်ဖွယ်တိုက်ကွက်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။ သူတို့သည် တောက်ပမှုနှင့် ခမ်းနားစွာပြသမှုကြောင့် အံ့ဩသင့်နေကြ၏။
ကျင့်ကြံသူများ၏စွမ်းအင် ကာကွယ်မှုမရှိဘဲ ထိုတိုက်ကွက်က ရထားလုံးပျံ၏ရှေ့ အစီအရင်မျဉ်းကို ထပ်ဖျက်ဆီးသွားတော့သည်။
ဂျွတ်
ပြိုကွဲသွားသည့် ရထားလုံးပျံက လေထဲတွင် ကြိုတင်ကာကွယ်သည့်အနေဖြင့် ဒယိမ်းဒယိုင်လှုပ်ရှား နေ၏။ သို့သော် ရွေ့လျားနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်သည်။
ထိုစဉ် ကျားတောင်ရိုးဂိုဏ်းသားများက တညီတညွတ်တည်းအော်လိုက်တော့၏။ “အစွမ်းထက် လိုက်တဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်” သူတို့သည် ထိုကဲ့သို့ အထင်ကြီးဖွယ်ကောင်းသည့် အင်အားကို ကျူးဟုန်ကုန်း ပြတာမမြင်ဖူးပေ။ ထိုတိုက်ကွက်က ကျားတောင်ရိုးဂိုဏ်းသားများ၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။
အဋ္ဌဂံအစီအရင် အတွင်းရှိ ကျူးဟုန်ကုန်းက ပြောလိုက်သည်။ “မပြီးသေးဘူး။ ငါက အလွယ်တကူအနိုင်ယူလို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလို့ပြောခဲ့တာပဲ”
ထိုစဉ် သမာသမတ်ဂိုဏ်း၏ကျင့်ကြံသူများက ရထားလုံးကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ခွာသည့်အချိန်၌ သူတို့လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းမရှိတော့တာကို သဘောပေါက်သွားသည်။
…