အရပ်ဘက် ကယ်ဆယ်ရေး

ထိုအသံသည် အနည်းငယ် မောပန်းနွမ်းနယ်ပြီး အက်ကွဲနေသည်။ အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ အသံနှင့် တူသည်။

လူတိုင်း ရပ်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ နောက်ထပ် လူတစ်ဦး သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် အရပ်မမြင့်သော်လည်း ခြေထောက်များက သန်မာသွက်လက်ပြီး ဘောင်းဘီရှည်များကို ဒူးဆစ်တွင် တင်ထားသည်။ သင်္ဘောပေါ်တွင် ပုံမှန်အလုပ်လုပ်သော အဖိုးအိုတစ်ဦးနှင့်တူသည်။

ခုနက လူငယ်များ အားလုံး အဖိုးအို၏ နောက်သို့ အလွန် လေးစားသော ပုံစံဖြင့် လိုက်ပါလာကြသည်။

အဖိုးအိုသည် ကမ်းပေါ်သို့ တက်လာပြီး ပိုင်ယို့ဝေကို ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်မလေး၊ မကြောက်ပါနဲ့။ ငါတို့ကျွန်းက အရမ်းလုံခြုံတယ်။ အရုပ်တွေလည်း မရှိဘူး။ လူစားမြူတွေလည်း မရှိဘူး။ အဲဒီမှာ ဘေးကင်းတယ်။ နေစရာနဲ့ အစားအသောက်အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး။ လိုင်းမရတာကလွဲရင် ဘဝက အရင်လိုပဲ”

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဆက်လက် သရုပ်ဆောင်နေပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။ “ဒါပေမယ့်... ကျွန်းကို သွားရင် ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မအစ်ကိုကို ဘယ်သူမှ လာမစော်ကားဘူးမလား”

သူမသည် တကယ် ကြောက်နေပုံရပြီး ရှန်မို၏ အဝတ်အစားထောင့်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အလွန် သနားစရာကောင်းပုံ ပေါ်သည်။

ရှန်မိုသည် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးက သူ့ခါးကို ပါးလွှာသော တီရှပ်မှတစ်ဆင့် ထိတွေ့နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို သတိပေးသည်– ကောင်းကောင်းနေ။

သို့သော် တစ်ဖက်လူသည် သူမ၏သရုပ်ဆောင်မှုတွင် အလွန် နှစ်မြှုပ်ထားသောကြောင့် သူ့ကိုပင် မကြည့်တော့ပေ။

အဖိုးအိုက ပြုံးပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။ “ဘယ်သူမှ မစော်ကားဘူး”

သူ့နောက်မှ သန်မာထွားကြိုင်းသော အမျိုးသားကလည်း ရှင်းပြသည်။ “ကျွန်တော်တို့က အရပ်ဘက်အဖွဲ့အစည်းသက်သက်လို့ မထင်ပါနဲ့။ ခင်ဗျားတို့ ကြိုးစားပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းရင် တရားဝင် လုံခြုံရေးအခြေစိုက်စခန်းကို သွားဖို့ အခွင့်အရေး ရပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်းရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် စိတ်ချပါ။ ဘယ်သူမှ ခင်ဗျားတို့ကို တမင်တကာ ပြဿနာရှာမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ရှန်မိုသည် ဆိုးသွမ်းသော လက်ကို ဖမ်းချုပ်ထားရင်း တည်ငြိမ်စွာ မေးသည်။ “ဘယ်လို လုံခြုံရေးအခြေစိုက်စခန်းမျိုးလဲ။ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြလို့ ရမလား။”

“ဆူကျိုး ကယ်ဆယ်ရေးအေဂျင်စီက ထူထောင်ထားတာ။ ရှီရှန်းကျွန်းမှာ ရှိတယ်။ ဆန်းရှန်းကျွန်းထက် ပိုကြီးတယ်။ ပစ္စည်းတွေလည်း ပိုများတယ်။ ဒါပေမယ့် အနီးအနားက ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့တွေက လူတွေကို အဲဒီကို ပို့ချင်ကြလို့ အခု နေရာယူနိုင်တဲ့ အရေအတွက်က ကန့်သတ်ထားတယ်”

ရှန်မို: “အဲဒီက လူတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ နည်းလမ်းရှိလား”

သန်မာထွားကြိုင်းသော အမျိုးသားက ပြောသည်။ “မနက်ဖြန် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို တင်ပြလို့ရတယ်။ ကံကောင်းရင် ရွေးချယ်ခံရပြီး အဲဒီအခြေစိုက်စခန်းကို သွားနိုင်လိမ့်မယ်”

ရှန်မိုက ထပ်မေးသည်။ “ဘယ်သူ့ဆီကို အချက်အလက်တွေ တင်ပြရမလဲ?”

“ဦးလေးကျောက်ကို ပေးလိုက်ရုံပဲ” သန်မာထွားကြိုင်းသော အမျိုးသားက သူ့ဘေးနားက အဖိုးအိုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

ထို့နောက် လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်မှာ ဦးလေးကျောက်ဟု ခေါ်သော ဤအဖိုးအိုသည် လက်ရှိတွင် တရားဝင်အဖွဲ့အစည်းများနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် ဒီလူငယ်တွေက သူ့ကို ဒီလောက် လေးစားကြတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

ရှန်မိုသည် အရပ်ဘက်ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းများကို သိပ်စိတ်မဝင်စားသော်လည်း တရားဝင်လုံခြုံရေးအခြေစိုက်စခန်းက သူ့ကို စိတ်ဝင်စားလာစေသည်။

အကယ်၍ တရားဝင်ပုဂ္ဂိုလ်များ တကယ်ရှိခဲ့ပါက သူတို့ကို အသုံးပြု၍ အထွေထွေလုံခြုံရေးအုပ်ချုပ်ရေးဌာနခွဲကို ဆက်သွယ်နိုင်လိမ့်မည်။

အရုပ်များ ကျူးကျော်ပြီးနောက် ကြီးမားလှသော၊ ပြည့်စုံစွာ လည်ပတ်နေသော၊ စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းထားသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုသည် ဒီလို အလွယ်တကူ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်ဟု အခုထိ မယုံနိုင်သေးပေ။

သူတို့လေးဦးသည် ခဏတာ ဆွေးနွေးပြီး သင်္ဘောပေါ် တက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် off-road ကားကို ဝန်ဆောင်မှုဧရိယာတွင် ထားခဲ့ပြီး ယူလာသော ခရီးဆောင်အိတ်များနှင့် အစားအစာအချို့ကို သင်္ဘောပေါ်သို့ ယူဆောင်သွားကာ သင်္ဘောပေါ်ရှိ သန်မာထွားကြိုင်းသော အမျိုးသားထံမှ ကျွန်းနှင့်ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များကို ရယူခဲ့ကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ကျွန်းပေါ်ရှိ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် တာဝန်ဝတ္တရားများ ရှိကြသည်။ အချို့မှာ ငါးဖမ်းရန် တာဝန်ရှိသည်။ အချို့မှာ သစ်ခုတ်ရန် တာဝန်ရှိသည်။ အချို့မှာ မီးဖိုရန်နှင့် ချက်ပြုတ်ရန် တာဝန်ရှိသည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများပင်လျှင် သူတို့နှင့် သင့်တော်သော အလုပ်များကို ရရှိနိုင်သည်။

တိုတိုပြောရလျှင် ကြိုးစားလျှင် တစ်ခုခု ပြန်ရမည်ဖြစ်သည်။

ပျင်းရိကာ အခြားသူများ၏ အလုပ်ကို နှောင့်ယှက်ခြင်း သို့မဟုတ် အားနည်းသူများကို စော်ကားမည်ဆိုလျှင် တွေ့တာနှင့် ချက်ချင်း ကျွန်းပေါ်ကနေ ထွက်ခွာရမှာဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျွန်းပေါ်ရှိ လေထုက အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ လူတိုင်းသည် စည်းလုံးညီညွတ်စွာ နေထိုင်ကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဖော်ရွေစွာ ကူညီကြသည်။ ဒါက ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်ပိုင်းမှာ တကယ်ကို လေကောင်းလေသန့် ရရှိခြင်းနဲ့တူသည်။

ဟုတ်ပါသည်။ ဒါတွေအားလုံးက သင်္ဘောပေါ်က လူတွေ ကိုယ်တိုင်ပြောတာတွေပဲဖြစ်သည်။ ရှန်မိုနှင့် သူ့လူများက‌တော့ ကျွန်းပေါ် ရောက်သည်အထိ စောင့်ကြည့်ရဦးမှာဖြစ်သည်။

ကန်ကြီးသည် ကျယ်ပြောပြီး တည်ငြိမ်နေသည်။ ည၏ မှောင်မိုက်မှုအောက်တွင် တောင်တန်းများသည် ပတ်လည်ဝိုင်းရံနေပြီး ခန့်ညားလှသည်။ နေ့ခင်းဘက်တွင်ဆိုလျှင် မည်မျှလှပသော မြင်ကွင်း ဖြစ်မည်ကို သိချင်မိသည်။

အဝေးမှ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အမှောင်ထဲတွင် မီးရောင်အနည်းငယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သင်္ဘောက နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မီးရောင်များသည် ပို၍ ထူထပ်လာပြီး တစ်ခုတည်းအဖြစ် ချိတ်ဆက်သွားသည်။

အထူးသဖြင့် တိတ်ဆိတ်ခြောက်သွေ့သော ပတ်ဝန်းကျင်၏ နောက်ခံတွင် ဤမီးအနည်းငယ်က လူများကို အိမ်ပြန်ရောက်သည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။