ညဘက် စကားဝိုင်း
Vol. 9 Ch. 122
ဆန်းရှန်းကျွန်းသည် ထိုက်ဟူ သဘာဝရှုခင်းသာရှိ ကျွန်းငယ်လေးတစ်ကျွန်း ဖြစ်သည်။
ခရီးသွား ဆွဲဆောင်မှုနေရာတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် ကျွန်းပေါ်တွင် အပန်းဖြေဟိုတယ်များသည် မရှိမဖြစ် ရှိသည်။
ကျွန်းပေါ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် သူတို့အား ရိုးရိုးနှစ်ယောက်ခန်း နှစ်ခန်းကို ခွဲပေးပြီး ထွားကြိုင်းသော အမျိုးသားက ဆန်တစ်အိတ်ကို ယူလာပေးသည်။ အရင်က ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း သူတို့သည် ကျွန်းပေါ်တွင် အစားအသောက်နှင့် နေထိုင်ရေးအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပေ။
ဟုတ်ပါသည်။ ဒီဆန်တစ်အိတ်က အခမဲ့ဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်း အစားအသောက်အတွက် အလုပ်လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။
အခုက အရမ်းနောက်ကျနေပြီ။ ဒါကြောင့် မနက်ဖြန်မှ အားလုံး ဆွေးနွေးရမယ်။ အားလုံး ကိုယ့်အခန်းကိုယ် ပြန်ပြီး နားကြတာပေါ့။
ပျော့ပျောင်းသော ကုတင်က တဲထက် အများကြီး ပိုအဆင်ပြေသော်လည်း လူတွေကို လက်တွေ့မဆန်ဘူးဟုလည်း ခံစားရစေသည်။
ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ အနည်းငယ် ထုံနေသော ခြေထောက်များကို စောင်ထဲတွင် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ လှုပ်ရှားလိုက်သည်ဖြစ်စေ မလှုပ်ရှားသည်ဖြစ်စေ မသက်မသာ ခံစားရသည်။
သူမသည် မျက်လုံးများကို ခဏမျှ မှိတ်ထားသော်လည်း အိပ်မပျော်သေးပေ။ သူမသည် စောင်ထဲတွင် ကွေးကွေးလေးနေပြီး မေးလိုက်သည်။ “ရှန်မို။ ရှင် အိပ်ပျော်နေပြီလား”
သူမဘေးက ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေသည့် ရှန်မိုကတော့ မလှုပ်မယှက်ဘဲ ခါးသက်နေသည့် “အင်း” ဆိုသည့် အသံသာ ထွက်လာသည်။
“ကျွန်မ အိပ်မပျော်ဘူး” ပိုင်ယို့ဝေက ပြောသည်။ “ခဏလောက် စကားပြောကြရအောင်”
ရှန်မိုသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ခေါင်းလှည့်ကာမေးသည်။ “ဘာတွေ ပြောမှာလဲ”
ပိုင်ယို့ဝေ: “ခံစားချက်အကြောင်း ပြောကြမလား”
ရှန်မို: “…”
သူသည် ခေါင်းပြန်လှည့်ပြီး သူမကို ဆက်မကြည့်တော့ပေ။
ပိုင်ယို့ဝေ: “ခံစားချက်အကြောင်း မပြောချင်ဘူးဆိုရင် ကိုယ်ခန္ဓာအကြောင်း ပြောလို့ရတယ်”
“ပိုင်ယို့ဝေ...” ရှန်မို၏ လေသံက သွားကြိတ်ထားသလို အားနည်းပြီး ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူက ပြောသည်။ “မင်း အိပ်မှာလား။ မအိပ်ဘူးလား”
ပိုင်ယို့ဝေလည်း အရမ်း စိုးရိမ်နေသည်။ “ကျွန်မ အိပ်ချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် နေရာအသစ်ကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလာလို့ အိပ်မပျော်ဘူး”
“မင်း အိပ်မပျော်တာနဲ့ ငါ့ကို နှိပ်စက်တာလား”
“ကျွန်မ ရှင့်ကို မနှိပ်စက်ရင် ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ နှိပ်စက်ရမှာလား” သူမက အံ့အားသင့်သည့် အသံနှင့်ပြောသည်။ “ကျွန်မက အရူးမှမဟုတ်တာ”
ရှန်မို: “…”
သူ ထပ်မပြောတော့ပေ။
ပိုင်ယို့ဝေက သူ့ကို စကားလုံးများနှင့် တိုက်ခိုက်နိုင်သွားပြီဆိုတာ သိပုံရတာမို့ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ကုတင်ပေါ်လှည့်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်က တောင်တွေကို ကြည့်နေလေသည်။
“ဒီမှာ အရမ်းအေးတယ်...” သူမက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “နွေရာသီနဲ့တောင် မတူဘူး”
ခဏအကြာတွင် ရှန်မိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “တောင်တွေမှာ အပူချိန် ကွာခြားမှု အရမ်းများတယ်”
သူမကို အာရုံစိုက်လာမှန်းသိသည့်အခါ ပိုင်ယို့ဝေသည် ပြန်စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး သူ့ကို စကားဆက်ပြောနေသည်။ “ဟိုဘက်ကျွန်းမှာ တောင်တွေ ပိုများတယ်။ ညဘက်ဆို ပိုအေးမှာ သေချာတယ်။ တကယ်ပဲ အဲဒီမှာ လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိမယ်လို့ ထင်လား။ ဘာလို့ ကျွန်မ ဒီလောက် အားကိုးလို့ မရဘူးလို့ ခံစားရတာပါလိမ့်။ ဟိုဘက်က တောင်တွေက မှောင်မဲနေတာ။ အလင်းရောင် တစ်စက်လေးတောင် မရှိဘူး”
ရှန်မိုက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။ “လုံခြုံတဲ့ အခြေစိုက်စခန်း ရှိမရှိဆိုတာ မနက်ဖြန်ကျမှ သိရမယ်”
“ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ” ပိုင်ယို့ဝေက မေးသည်။ “ဦးလေးကျောက်က တစ်ပတ်ခြား တစ်ခါ လူတွေကို အခြေစိုက်စခန်းကို ပို့ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်။ နောက်တစ်ခါက သန်ဘက်ခါပဲ။ ရှင် မနက်ဖြန် ကိုယ်တိုင် ရေကူးမသွားရင်ပေါ့...”
“တကယ်လို့ ကြီးမားတဲ့ လုံခြုံရေးအခြေစိုက်စခန်း ရှိမယ်ဆိုရင် ပစ္စည်းတွေ သယ်ယူပို့ဆောင်တဲ့ သင်္ဘောတွေ ရှိရမယ်” ရှန်မိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။”အရုပ်တွေ ပေါ်လာတာ နှစ်လ သုံးလလောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ လုံခြုံရေးအခြေစိုက်စခန်းက ဒီလောက် မြန်မြန် ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် ရပ်တည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် မနက်ဖြန် ကန်ထဲမှာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး သင်္ဘောတွေ သေချာပေါက် ရှိလိမ့်မယ်။ မရှိဘူးဆိုရင် ဦးလေးကျောက်ရဲ့ သတင်းက မှားတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ”
ထိုနေရာတွင် သူ့အသံက ပိုနိမ့်ကျသွားသည်။ “ သတင်းမှားဖြန့်တာရဲ့ အကြောင်းအရင်းကတော့... လူတွေရဲ့ စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေဖို့ ဒါမှမဟုတ် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ပဲ။ ပြီးတော့ ရှီရှန်းကျွန်းကို ပို့လိုက်တဲ့သူတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ”
ရှီရှန်းကျွန်းမှာ ဘေးကင်းရာအခြေစိုက်စခန်း တကယ်မရှိဘူးဆိုရင် အဲဒီကို ပို့လိုက်တဲ့လူတွေ ဘာလို့ ပြန်မလာတာလဲ။
“အခု ဒါကို ပြောဖို့ စောသေးတယ်။ မနက်ဖြန် အခြေအနေ ဘယ်လို တိုးတက်လာမလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့...” ရှန်မိုက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ပိုင်ယို့ဝေဆီမှ အကြာကြီး ဘာမှ ပြန်မကြားရတော့ပေ။
သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည့်အခါ သူမသည် မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားပြီး ဘယ်တုန်းက အိပ်ပျော်သွားလဲ မသိလိုက်ပေ။
ရှန်မိုသည် အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် သူမ အိပ်ပျော်နေသည့်အခါ အရမ်းချစ်စရာကောင်းသည်။ လိမ္မာသည့် ကလေးလေးလို အပြစ်ကင်းသည်။ လူတစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလောက် ကွာခြားချက်ကြီးမားရတာလဲ။
ရှန်မိုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ သက်ပြင်းချပြီး ကုတင်ပေါ်က ဆင်းကာ သူမကို စောင်ခြုံပေးပြီးနောက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။