ကျွန်မ ခန့်မှန်းကြည့်မယ်

မနက် ၇ နာရီတွင် ကျွန်းပေါ်မှ လူများက တံခါးလာခေါက်ပြီး အချက်အလက်များ လာရောက် စာရင်းသွင်းရန် ပြောသည်။

အနှိုးခံလိုက်ရသော ပိုင်ယို့ဝေ၏ မျက်နှာက မှောင်မှိုင်းနေပြီး မိုးရွာတော့မည့်အတိုင်းပင်။

ရှန်မိုက သူမကို တားထားတာကြောင့် အနည်းဆုံးတော့ ဒေါသထွက်မသွားပေ။ သို့သော် စာရင်းသွင်းပြီး လူတိုင်းထွက်သွားသည့်အခါ သူမသည် တစ်စက္ကန့်တောင် မခံနိုင်ဘဲ ချက်ချင်း အိပ်ရာပေါ် ပြန်ဝင်ပြီး အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်လိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ရှန်မိုက သူမကို ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်သည်ကိုကြားလိုက်ရသည်။ "ငါ အပြင်ထွက်ကြည့်မလို့။ မင်း အခန်းထဲမှာပဲနေ၊ ဟိုဒီမပြေးနဲ့"

သူမသည် အိပ်မက်မက်နေသည်ဟု ထင်ပြီး စိတ်က သိပ်မကြည်လင်ပေ။ စောင်ထဲ ခေါင်းစိုက်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မက ပြေးလို့ရလို့လား။ ရှင်က ကျွန်မခြေထောက်တွေကို အရမ်း အထင်ကြီးနေတာပဲ"

သူ ရယ်နေတာကို ခပ်တိုးတိုး ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ခြေသံများက ဝေးကွာသွားပြီး တံခါးကို "ကလစ်" ခနဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပိတ်လိုက်သည်။

---

အလွန် ထူးဆန်းသည်။ အိပ်ချင်လွန်း၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တောင်မထိန်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း "ကလစ်" ဆိုသည့် အသံကြားပြီးနောက် စိတ်က ပို၍ ရှင်းလင်းလာသည်။

သူမ အိပ်မပျော််နိုင်တော့သည်ကို သိလိုက်ရသည်။

ဖုန်းထုတ်ပြီး အချိန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ၇ နာရီခွဲသာ ရှိသေးသည်။

ညက သင်္ဘောစီးပြီး ကျွန်းပေါ်ရောက်ပြီးနောက် ဟိုတယ်အခန်းထဲ အခြေချပြီး ညလယ်ပိုင်းမှ အိပ်ရာဝင်တာဖြစ်သည်။ သူတို့ လုံးဝအိပ်ရေးမဝပေ။

သို့သော် အခုတော့ သူမ အိပ်မပျော်နိုင်တော့ပေ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့် မျက်နှာနှင့် ထလိုက်သည်။ ခဏလောက် နေပြီးနောက် ရေချိုး၊ အဝတ်လဲကာ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်နှင့် အပြင်ကို ထွက်လာသည်။

အပန်းဖြေဟိုတယ်သည် တောင်တန်းများ၏ဘေး၊ ရေပြင်၏အနီးတွင် တည်ရှိသောကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်သည် သဘာဝအတိုင်း ကောင်းမွန်သည်။ တောင်ကြားထဲတွင် သစ်ခွများ၊ စိမ်းစိုသော ထင်းရှူးပင်များ၊ အဆုံးမရှိသော စိမ်းလန်းသော တောင်များနှင့် ကြည်လင်သော ရေများ ရှိသည်။

ဆရာချန်းသည် သက်ကြီးဝါကြီးအရာရှိတစ်ဦးကဲ့သို့ အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဟိုတယ်အပြင်ဘက် ဥယျာဉ်ထဲတွင် လူများနှင့် စကားပြောနေသည်။

နောက်တစ်ဦးက လီနင်ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ကောက်ရိုးဦးထုပ်ဆောင်းထားပြီး မျက်နှာတစ်ဝက်က ဦးထုပ်အစွန်းနှင့် ဖုံး‌နေသည်။ ပိုင်ယို့ဝေသည် နီးကပ်လာပြီး အသံကြားသည့်အခါ မနေ့က သူတို့ကို သင်္ဘောပေါ် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည့် ဦးလေးကျောက်မှန်း မှတ်မိလိုက်သည်။

ဆရာချန်းက ပိုင်ယို့ဝေ ထွက်လာတာကို မြင်သည့်အခါ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဝေဝေ၊ နိုးပြီလား။ ဘာလို့ နည်းနည်း ပိုမအိပ်တာလဲ။ ငါ မနက်စာကို ခုနကပဲ ပြန်ယူလာတာ၊ ဒါပေမယ့် ပူနေတုန်းပဲ။ ဒီက လေကောင်းလေသန့် ရတယ်။ အရင်လျှောက်ကြည့်ပြီး နည်းနည်းအေးမှ စားလိုက်"

ကျောက်ခုံပေါ်တွင် ပဲနို့နှင့် ပေါင်မုန့်များ ရှိနေသော်လည်း ပေါင်မုန့်ထဲက အစာသွတ်ထားသည်မှာ ဘာမှန်းတော့မသိရပေ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် "အင်း" ဟု ခပ်တိုးတိုး ပြောပြီး အဝေးသို့ မသွားပေ။ အနီးအနားတွင် အရိပ်ရသော နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီး ထိုနေရာတွင် နေလိုက်သည်။

မနက်ခင်းက အလွန် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် နေ့စဉ်ဘဝ၏ အရိပ်အယောင်လေးများ ပါရှိသည်။ ဥယျာဉ်ထဲတွင် လူများ ဖြတ်လျှောက်သွားလာနေသည်ကို တစ်ခါတစ်ရံ မြင်ရသည်။ ငါးဖမ်းပိုက်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော လူငယ်များ၊ ပခုံးပေါ်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြင်းများ တင်၍ ရယ်မောရင်း လျှောက်သွားသော အမျိုးသမီးများ၊ အိပ်ယာခင်းနှင့် အဝတ်အစားများ လှန်းရန် ဝင်ထွက်နေသော အဒေါ်ကြီးများ။

ပိုဝေးသည့်နေရာရှိ စားသောက်ဆိုင်တွင် အခုမှ ပေါင်းထားသည့် ပေါက်စီများဆီမှ အငွေ့များ ထွက်နေသည်။ အဖြူရောင် အငွေ့များသည် ဝေးဝေးကို လွင့်မျောနေကာ ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်၏ သဘာဝချိုမြိန်သည့် ရနံ့များ ပါလာသည်။

အံ့သြစရာပါပဲ။ အပြင်မှာတော့ သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြား တင်းမာမှုတွေ ရှိနေသော်လည်း ဒီမှာတော့ ရက်တွေက ငြိမ်းချမ်းတိတ်ဆိတ်နေသည်မှာ လူတွေကို လက်တွေ့မဆန်ဘူးဟု ခံစားရစေသည်။

ချန်းဝေခိုင်က ဦးလေးကျောက်နှင့် စကားပြောနေတုန်းဖြစ်သည်။

သူတို့က အသက်မကွာကြတာမို့ စကားပြောကြတာ အတော်လေး အဆင်ပြေကြသည်။

ဦးလေးကျောက်က ချန်းဝေခိုင်၏ ဗဟုသုတနှင့် ယဉ်ကျေးမှုကို ချီးကျူးသည်။ ချန်းဝေခိုင်က ဦးလေးကျောက်ကို ရည်မှန်းချက်ကြီးသည့် လူတစ်ယောက်အဖြစ် စိတ်ရင်းမှန်နှင့် ချီးကျူးသည်။

ချန်းဝေခိုင်က ဦးလေးကျောက်ကို လက်မထောင်ပြပြီး သက်ပြင်းချသည်။ "ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး စာသင်ခဲ့ပေမယ့် စာသင်ခန်းထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်နေခဲ့ရတယ်။ ခင်ဗျားကတော့ မတူဘူး။ ခင်ဗျားမှာ ကျယ်ပြန့်တဲ့ ဗဟုသုတရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီကျွန်းပေါ်က အစားအသောက်၊ အဝတ်အထည်၊ အိမ်ရာနဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကို စနစ်တကျ ထိန်းညှိနိုင်တယ်။ လူတိုင်းက ကျွန်းပေါ်မှာ တိတ်တဆိတ်နေထိုင်ပြီး ငြိမ်းချမ်းပျော်ရွှင်စွာ အလုပ်လုပ်ကြတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့နေရာက ပန်းတွေပွင့်တဲ့ နွေဦးရာသီနဲ့ သိပ်မကွာခြားပါဘူး"

သူသည် စိတ်အားထက်သန်နေတာကြောင့် ကဗျာတစ်ပုဒ်တောင် ရွတ်ဆိုခဲ့သေးသည်။ "ဝူလင်းမြစ်က ဝေးလံတဲ့နေရာဆီ ဦးတည်တယ်။ အဲဒီမှာ ချင်လူမျိုးရဲ့ ကြက်တွေ ခွေးတွေ ရှိတယ်။ စောစောက ငါမြင်ခဲ့တဲ့သူက ဘယ်သူလဲ။ ရေရဲ့အရင်းမြစ်က အခု စီးဆင်းနေပြီ။ မက်မွန်ပန်းတွေလည်း ပြန်ပွင့်နေပြီ!"

ဦးလေးကျောက်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ပြောသည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက လူတိုင်း ကြိုးစားမှုရဲ့ ရလဒ်ပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ ခုမှ ဇူလိုင်လမှာ ပြောင်းဖူးတစ်သုတ် စိုက်ထားတာ။ အောက်တိုဘာလမှာ ကောင်းကောင်း ရိတ်သိမ်းနိုင်ရင် ဂျုံတစ်သုတ် ထပ်စိုက်နိုင်တယ်။ ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်မယ်ထင်တယ်"

ဆရာချန်းက ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "မဝေးတော့ဘူး၊ မဝေးတော့ဘူး"

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းကာ အဘိုးအိုနှစ်ဦးကို ပျင်းရိစွာ ကြည့်နေသည်။

နေက တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး သစ်ပင်အရိပ်တွေက တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားသွားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်သည် သစ်ပင်အရိပ်နှင့်အတူ ရွေ့လျားသွားသည်။

၁၁ နာရီခန့်တွင် ရှန်မိုနှင့် တန်ရှောင်တို့ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာကြသည်။ ပိုင်ယို့ဝေသည် သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် အေးအေးဆေးဆေး နေနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ လျှောက်လာကြသည်။

"မပြောနဲ့ဦး" ပိုင်ယို့ဝေက ပြုံးရင်း သူတို့ကို ကြည့်သည်။ "ကျွန်မ ခန့်မှန်းကြည့်မယ်... ရှင်တို့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး သင်္ဘော မတွေ့ဘူးမလား"