သူပဲ
Vol. 9 Ch. 125
ဘယ်လောက်ပဲ မုန်းတီးနေကာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသော်လည်း တစ်ဖက်လူနှင့် ထမင်းဝိုင်းမှာ အတူထိုင်စားရတော့မည်။
စားပွဲဝိုင်းတွင် သူတို့လေးယောက်၊ ဦးလေးကျောက်၊ အမျိုးသမီးလမ်းပြ၊ လှေပေါ်က အားကောင်းသည့်လူကြီးနှင့် သူ့ဘေးရှိ လူငယ်လေးတစ်ဦး အပါအဝင် စုစုပေါင်း လူရှစ်ဦး ထိုင်နေကြသည်။
စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းအများစုမှာ ငါးဟင်းများ ဖြစ်သော်လည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်များလည်း အတော်အတန် များပြားသည်။
ထိုသို့ ကောင်းမွန်စွာ ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာများကို စားသုံးခွင့်မရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ပန်းကန်ကိုယ်စီကိုင်ရင်း ရယ်မောပြောဆိုကာ အားရပါးရ စားသောက်နေကြသည်။ ဆရာချန်းသည် ဝိုင်ခွက်ကိုကိုင်ပြီး ဦးလေးကျောက်နှင့် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် သောက်ရင်း စကားပြောနေသည်။ အားကောင်းသောလူကြီးနှင့် သူ့ဘေးရှိ လူငယ်လေးမှာ စကားသိပ်မပြောဘဲ ပြုံးနေကြသည်။ အမျိုးသမီးလမ်းပြမှာ တစ်ဦးအတွက် အစားအသောက်များ ခပ်ပေးလိုက်၊ အခြားတစ်ဦးအတွက် ရေငှဲ့ပေးလိုက် လုပ်နေသည်။
သူမက ရှန်မိုအတွက် အစားအသောက်များကို အကြိမ်အများဆုံး ခပ်ပေးခဲ့သည်။
ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ သူ့ရုပ်ရည်လေးကလည်း ချစ်စရာကောင်း၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလည်း လှနေလေသည်။
သို့သော် ရှန်မိုကမူ သူမခူးပေးသော အစားအစာများကို တစ်လုပ်မျှ မစားခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့်လည်း ပိုင်ယို့ဝေသည် ယခုချိန်ထိ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝိုင်တစ်ပတ်ခန့် သောက်ပြီးနောက် ဦးလေးကျောက်က ပြုံးရင်း ရှန်မိုကို မေးသည်။ “မင်းတို့ ဒီမနက် တစ်မနက်လုံး ကျွန်းပတ်ပြီး လျှောက်သွားနေကြတယ်လို့ ကြားတယ်”
“ဟုတ်တယ်။” ရှန်မိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ “သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလှေတွေ ဖြတ်သွားတာ ရှိမရှိ ကြည့်ဖို့ သွားတာ”
သူသည် ထိုအချက်ကို မဝှက်ထားခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ကျွန်းမှာ သေးငယ်လွန်း၍ သူတို့၏ သွားလာလှုပ်ရှားမှုများကို ဖုံးကွယ်၍ မရခြင်းနှင့် အခြားတစ်ဖက်၏ တုံ့ပြန်မှုကို သိလို၍ မေးခွန်းထုတ်လိုခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။
တန်ရှောင်က လျင်မြန်စွာ ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့ တစ်နေကုန် လျှောက်ကြည့်တာ ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ရပါဘူး”
ဦးလေးကျောက်က ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “အဲ့ဒါက ရှီရှန်းကျွန်းကို ကူးတဲ့ကူးတို့က ငါတို့ဘက်မှာ မဟုတ်ဘဲ တခြားဘက်မှာ ရှိနေလို့ပါ။ တောင်တွေက ကာထားတော့ မင်းတို့ မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ထိုလူကြီးသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင်ဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။
ရှန်မိုက မေးသည်။ “လုံခြုံတဲ့စခန်းကိုသွားဖို့ ရွေးချယ်ခံရတာအပြင်၊ အဲ့ဒီကလူတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ တခြားနည်းလမ်း ရှိသေးလားမသိဘူး”
“အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စများ ရှိလို့လား” ဦးလေးကျောက်က သူ့ခွက်ကို ချကာ ကြင်နာစွာ ပြောသည်။ “အရေးကြီးတယ်ဆိုရင် ပြောလိုက်ပါ။ ငါ နောက်တစ်ခါ လှေနဲ့ ကူးတဲ့အခါ အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမယ့် ငါက ကူးတို့ဆိပ်က လူတွေနဲ့ပဲ စကားပြောလို့ ရမှာ။ အထက်အရာရှိတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့တော့ ခက်လိမ့်မယ်။”
အားကောင်းသောလူကြီးက ရှန်မိုကို ဝိုင်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးရင်း ပြောသည်။ “ညီလေး၊ ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်လိုနေရတာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ပတ်ကို လူအုပ်စုတစ်စု၊ တစ်ဒါဇင်လောက် ရွေးချယ်နေတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့မှာ... အင်း၊ အခု ကျွန်းပေါ်မှာ လူ ၆၀ ကနေ ၇၀ လောက် ရှိတာဆိုတော့ ခင်ဗျားအလှည့်ရောက်ဖို့ သုံးလေးပတ်ပဲ ကြာပါတော့မယ်။”
“ကျွန်းပေါ်မှာ လူခြောက်ဆယ်၊ ခုနစ်ဆယ်ပဲ ရှိတာလား။” ရှန်မို အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။
ထိုအရေအတွက်မှာ သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ နည်းပါးနေသည်။ သူနှင့် တန်ရှောင် ကျွန်းပေါ်ရှိ အခြေအနေကို လေ့လာစဉ်က လူနေထိုင်မှု လက္ခဏာများကို နေရာများစွာတွင် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
ကြံ့ခိုင်သောလူကြီးက ပြောသည်။ “အရင်တုန်းက အများကြီး ရှိခဲ့တာဗျ။ အများဆုံးဆို ၃၀၀ ကျော်တောင် ရှိခဲ့တာ။ အားလုံး တဖြည်းဖြည်း စခန်းကို ရွှေ့သွားကြတာ။”
တန်ရှောင်က သံသယဖြင့် မေးသည်။ “ဒါဆို ခင်ဗျားတို့က ဘာလို့ ဒီမှာပဲ နေတာလဲ။”
“ဟဲဟဲ၊ ကံမကောင်းတာပေါ့ဗျာ။” အားကောင်းသောလူကြီးက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။ “ကျွန်တော့်နာမည်က ရွေးချယ်ခံရတဲ့ စာရင်းထဲမှာ တစ်ခါမှ မပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်လည်း မစိုးရိမ်ပါဘူး။ ဒီကျွန်းပေါ်မှာ နေရတာလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။ စခန်းမှာက စည်းကမ်းတွေ ပိုများတယ်။ ဒီမှာပဲ နေရတာ အဆင်ပြေပါတယ်။”
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ့ဘေးရှိ အဖော်ကို တံတောင်နှင့် တွန်းရင်း ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်မလား၊ ရှောင်ကျန်း။”
ရှောင်ကျန်းက သူ့ကို ပြန်တွန်းပြီး ပြုံးရင်း ဆူသည်။ “မင်းပဲပျော်တာ။ ရှောင်မေက စခန်းမှာလေ။ ငါလည်း အဲ့ဒီကို သွားရမှာပေါ့!”
အားကောင်းသောလူကြီးက ရယ်မောပြီး လူတိုင်းကို ပြောသည်။ “ဒီကောင် သူ့မိန်းမကို လွမ်းနေတာ”
စားပွဲပေါ်ရှိ လူတိုင်း ရယ်မောကြသည်။
ထမင်းစားပွဲက တော်တော်လေး ပျော်စရာကောင်းခဲ့သည်။ ရှန်မိုမှလွဲ၍ ကျန်သော ယောက်ျားများသည် အရက်အနည်းငယ် များသွားခဲ့ကြသည်။ ဆရာချန်းမှာ အရက် မသောက်နိုင်သူဖြစ်သည်။ ဦးလေးကျောက်နှင့် ဝိုင်အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် သူ့မျက်နှာမှာ နီရဲလာပြီး လမ်းလျှောက်သည်မှာလည်း မတည်မငြိမ်ဖြစ်ကာ စကားပြောဆိုသည်မှာလည်း မကောင်းတော့ချေ။
ရှန်မိုက တန်ရှောင်ကို ထူပေးပြီး သူ့ဘေးရှိ ရှောင်ကျန်းကို ဆရာချန်းအား ပြန်လိုက်ပို့ရန် အကူအညီတောင်းသည်။
အဖွဲ့သည် ဟိုတယ်အခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ရှောင်ကျန်းက ဆရာချန်းကို ချပေးပြီး ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် တံခါးမှာ ပိတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ရှန်မို၊ ပိုင်ယို့ဝေ နှင့် တန်ရှောင် သုံးယောက်သားက သူ့ကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်နေကြသည်။
ရှန်မိုက ပိုင်ယို့ဝေကို မေးသည်။ “သူ့ကို ရွေးချင်တာ သေချာလား။”
ပိုင်ယို့ဝေက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ “အင်း၊ သူပဲ။”
ရှောင်ကျန်းက ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ “ဘာ... ဘာဖြစ်တာလဲဗျာ။”
“ကောင်းကောင်း နေစမ်း!” တန်ရှောင်က သူ့အရက်မူးနေသည့်ပုံစံကို ဆက်မလုပ်တော့ဘဲ သူ့လက်ထဲရှိ ဘေ့စ်ဘောရိုက်တံကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောသည်။ “ငါ့အစ်ကိုကြီး ပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်။ မဟုတ်ရင် မင်း ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်”