လုံးဝ ပျင်းရိခြင်း
Vol. 9 Ch. 127
သူမ စကားဆုံးသွားပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဆရာချန်း၏ အိပ်ယာပေါ်မှ ဟောက်သံသာ တိုးတိုးသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။
တန်ရှောင်သည် ခေါင်းကုတ်လိုက်မိသည်။ ထိုအခြေအနေကို မဖြစ်နိုင်သေးဘူးဟု ခံစားနေရသည်။ “သူက အသက်ကြီးပြီ။ ခြေလက်တွေကလည်း အားနည်းတယ်။ ရာနဲ့ချီတဲ့လူတွေကို အဲ့ဒီကို ပို့တဲ့နေရာမှာ တကယ်လို့ တစ်ခုခုမှားနေခဲ့ရင် ဘယ်သူမှ ဘာလို့ သတိမထားမိတာလဲ။ ပြီးတော့ သူ ဘာလို့ ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်နေတာလဲ”
ပိုင်ယို့ဝေက ပြုံးသည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီမှာ သရဲတွေပဲရှိတာ။ အဲ့ဒီကိုသွားတဲ့ ဘယ်သူမှ ပြန်မလာနိုင်တော့၊ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်တာပေါ့။”
တန်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်သာ ကျွန်းကိုသွားပြီး အလိမ်ခံရမှန်း သိရင် ကူးတို့ဆိပ်မှာ သူပြန်လာတာကို သေချာပေါက် စောင့်နေမယ်။ သူက ခုနစ်ရက်တစ်ခါ လူတွေပြန်ပို့တာမလား။ ကျွန်တော် ခုနစ်ရက်စောင့်နေလိုက်မယ်။ ပြီးတော့ လက်စားချေမယ်။ လက်စားချေပစ်မယ်!”
“ရှင် ခုနစ်ရက်တောင် ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။” ပိုင်ယို့ဝေက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။
“တော်ပြီ” ရှန်မိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူတို့စကားကို ဖြတ်ပြောသည်။ “ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကျွန်းမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေတယ်။ အခုကစပြီး လူတိုင်း သတိရှိကြပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရင်း တတ်နိုင်သမျှ လူတွေကို ကယ်တင်ကြရအောင်။”
ကျွန်းပေါ်တွင် လူခြောက်ဆယ်၊ ခုနစ်ဆယ်ခန့် အသက်ရှင်နေသေးသည်။
ရှန်မိုက ပိုင်ယို့ဝေကို ထပ်မေးသည်။ “မင်း ခုနက ကျန်းချီဆိုတဲ့လူကို ဘာတွေပြောလိုက်တာလဲ”
“အော်...” ပိုင်ယို့ဝေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “ရှင်က ဒီအကြောင်းပြချက်နှစ်ခုက မလုံလောက်ဘူးလို့ ထင်မှာစိုးလို့ တတိယအကြောင်းပြချက်တစ်ခု ထပ်ဆင်ပေးလိုက်တာ။”
ရှန်မို၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ်လှုပ်သွားသည်။ “ဘာအကြောင်းပြချက်လဲ”
“ကျွန်မ ကျန်းချီကို ပြောလိုက်တာက သူ့ခြေထောက်ကို ချိုးလိုက်ရင် သူ့နာမည်က မနက်ဖြန် ရွေးချယ်ခံရမယ့် စာရင်းထဲမှာ ပါလာနိုင်တယ်လို့။”
ရှန်မို: “...”
တန်ရှောင်: “ဒါဖြစ်နိုင်လို့လား”
“ဒါကြောင့် အဲ့ဒါက တတိယအကြောင်းပြချက်ပေါ့” ပိုင်ယို့ဝေက နှုတ်ခမ်းကို ကွေးညွတ်ကာ ရယ်မောသည်။ “ကျန်းချီက ပြောတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်ခဲ့ပြီး သူ့နာမည်က စာရင်းထဲမှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ပါလာခဲ့ရင် ဒါက ကျွန်မရဲ့ ယူဆချက်က လုံးဝမှန်တယ်ဆိုတာကို ပြတာပေါ့”
တန်ရှောင်က စိတ်ဝင်တစား မေးသည်။ “ကျန်းချီ လုပ်ပါ့မလား”
“မသိဘူး။ မလုပ်ရင်လည်း ကိစ္စမရှိဘူးလေ။” ပိုင်ယို့ဝေက ရှန်မိုကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။ “ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှန်မိုနဲ့ ကျွန်မကတော့ မနက်ဖြန် စာရင်းထဲမှာ ပါလိမ့်မယ်။”
“ဘာလို့လဲ” တန်ရှောင်က ထပ်မံ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ပိုင်ယို့ဝေ၏ စကားများသည် ဗုံးကြဲချသလိုဖြစ်စေပြီး သူ့ကို အလွန်အမင်း လွှမ်းမိုးသည်ဟု ခံစားရသည်။
“ကျွန်မက အသုံးမကျတဲ့ မသန်စွမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်လို့။ ရှန်မိုကတော့...” ပိုင်ယို့ဝေက ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “သူက ကျွန်းပေါ်ရောက်တာနဲ့ စစ်တမ်းတွေအမျိုးမျိုး လုပ်ပြီး လုံခြုံရေးစခန်းနဲ့ပါ ဆက်သွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒီလိုလူမျိုးက.. အင်း.... အငြိမ်မနေဘူး။ အမြန်ဆုံး ရှင်းပစ်ရမယ်!”
သူမသည် သူမ၏ လက်များကို ရှန်မို၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တင်ကာ “ဗိုက်ပေါက်ထွက်သည့်” အမူအရာကို အတုခိုး၍ သူ့ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများပေါ်တွင် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လှုပ်ရှားပြသည်။
ရှန်မိုက သူမ၏လက်ကို ဆွဲယူပြီး ပြန်ချပေးလိုက်သည်။ “ရပ်တော့။”
တန်ရှောင်: “...”
“ဟွန့်” ပိုင်ယို့ဝေက သူမ၏လက်ကို မထီမဲ့မြင်အမူအရာဖြင့် ပြန်ယူလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မပြောတာ အရမ်းဖြစ်နိုင်တယ်။ မဟုတ်ရင် ဦးလေးကျောက်က ရှင်ကျွန်းကို လာစူးစမ်းတယ်ဆိုတာ ကြားတာနဲ့ ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို ချက်ချင်း ထမင်းဖိတ်ကျွေးတာလဲ ကျွန်းကိုရောက်လာတဲ့ တခြားလူသစ်တွေ ဒီလို အထူးအခွင့်အရေး မရဘူး။ သူ ရှင့်ကို စမ်းသပ်နေတာ သိသာတယ်။”
တန်ရှောင်က ရှန်မိုကို တွေဝေစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “အစ်ကို ဝေဝေရဲ့စကားတွေက ကျွန်တော့်ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတယ်။ မနက်ဖြန် တကယ်ရွေးခံရရင် သွားရမှာလား၊ မသွားရဘူးလား”
ပိုင်ယို့ဝေက ရှန်မို၏ ခါးကို ဖက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကို ဘယ်သွားသွား၊ ကျွန်မလည်း လိုက်မယ်”
ရှန်မိုက သူမကို ဆွဲဖယ်ပြီး ပြောသည်။ “အခန်းထဲ ပြန်ပြီး ပစ္စည်းတွေ အရင်ထုပ်ထားလိုက်။”
တစ်ဆက်တည်း နှစ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ခံရပြီးနောက် ပိုင်ယို့ဝေ၏ မျက်နှာသည်ပျက်သွားပြီး သူမ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို နောက်အခန်းသို့ လှိမ့်သွားသည်။
တန်ရှောင်သည် ပိုင်ယို့ဝေ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ရှန်မိုကို မဝံ့မရဲ မေးသည်။ “အစ်ကိုမို ဝေဝေက ဘာလို့ တစ်ခါတစ်ခါ အဲ့ဒီလို စကားပြောတာလဲ”
ရှန်မို: “ဘာကိုလဲ”
သူက ခဏတာ ရယ်မောပြီးနောက် သူ့လည်ချောင်းကို ညှစ်ကာ “အင်းအင်းအင်း” ဆိုသော အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ “အဲ့ဒါပေါ့...”
ရှန်မို: “...”
တန်ရှောင်: “ဆရာချန်း ပြောတာ ဝေဝေက အရမ်းထက်မြက်တယ်တဲ့။ ရန်သူကို ရှုပ်ထွေးစေဖို့နဲ့ အားနည်းချက်ကိုပြပြီး လျှော့တွက်အောင် လုပ်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ခုနကတော့ ကျွန်တော်တို့ပဲ အခန်းထဲမှာ ရှိတာလေ၊ သူက... အင်း...”
တန်ရှောင်သည် ဘယ်လို ဖော်ပြရမှန်း မသိတော့ဘဲ သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။
ရှန်မိုသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး လက်မြှောက်ကာ သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ “သူ ပျင်းနေလို့ပါ”
တန်ရှောင်: “...”