ဒီစာရင်းမှာ တစ်ခုခု မှားနေတယ်။
Vol. 9 Ch. 129
ရှန်မိုက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ခဏခဏ မြင်လာရင်တော့ သဘာဝအတိုင်း သိလာလိမ့်မယ်။ အရိုးကျိုးတာက သူ့လိုမျိုး မဟုတ်ဘူး။"
"ဪ..." ပိုင်ယို့ဝေက မေးစေ့ထောက်ကာ ခဏစဉ်းစားပြီး ဖြည်းဖြည်းလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဝူလီလီသာ ဟန်ဆောင်တာဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်။ တစ်၊ ကျန်းချီက ကျွန်မပြောတာတွေကို ဝူလီလီကို ပြောပြတယ်။ ဝူလီလီက ဘေးကင်းတဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို သွားချင်တာမို့ ဒဏ်ရာရဟန်ဆောင်တာပေါ့။"
ရှန်မိုက မေးလိုက်သည်။ "ဒုတိယတစ်ခုက ဘာလဲ။"
ပိုင်ယို့ဝေက မျက်လုံးမှေးလိုက်ပြီး ရှန်မိုကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒုတိယကတော့ ဝူလီလီက ရှင့်အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုရှိနေတာ။ အဲဒါကြောင့် သူက ကျွန်မတို့အခန်းနားမှာပဲနေပြီး စောင့်ကြည့်နေတာ။ ကျန်းချီ ဒီကနေ ထွက်သွားတာကို သူ မြင်တော့ စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ ကျန်းချီကို ဒီအကြောင်းတွေပြောပြခိုင်းပြီး ဒီပြဇာတ်မှာ သူနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဆွဲဆောင်တာပဲ။"
ရှန်မိုမှာ ဘာစကားမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာတာက ကောင်းပေမယ့် သူ့ကို ဇာတ်လမ်းထဲ ဆွဲထည့်ပြီး မီးလောင်ရာလေပင့် လုပ်တာမျိုးတော့ မလိုဘူးဟု တွေးမိသည်။
"ဒီဖြစ်နိုင်ခြေက အရမ်းမြင့်တယ်" ပိုင်ယို့ဝေက လက်ညှိုးထိုးပြပြီးအလွန်လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ရှန်မိုက ထိုလက်ညှိုးကို လျစ်လျူရှုကာ စကားစကို တိုက်ရိုက်ပြောင်းလိုက်သည်။ "ဆရာချန်းက ဒီမှာပဲ နေချင်တယ်၊ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။"
ပိုင်ယို့ဝေ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "...သူက အသက်ကြီးပြီဆိုတော့ ခရီးသွားလာတာ မလုပ်ချင်တာ သဘာဝပဲလေ။ ပြီးတော့ သူနဲ့ ဦးလေးကျောက်ကလည်း သဟဇာတဖြစ်ပုံရတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ စကားပြောရင် အဆင်ပြေလိမ့်မယ်"
ခဏရပ်ပြီး သူမက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာတာတွေ အားလုံး မှားနေရင်တောင် ဦးလေးကျောက်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ဆရာချန်း ဒီမှာနေတာကို ကျွန်မ ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။"
လေဟာပြင်တွင် သူတို့နှင့်အတူ နေထိုင်ခြင်းထက် လုံခြုံဘေးကင်းသော ကျွန်းတစ်ခု သို့မဟုတ် ဘေးကင်းသော အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုတွင် ခိုလှုံခြင်းသည် သေချာပေါက် ပိုကောင်းသည်။
ရှန်မိုက ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်သည်။
---
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လူတိုင်း စောစောထပြီး ဦးလေးကျောက်နေထိုင်ရာ တဲအိမ်အပြင်ဘက်တွင် စုဝေးကာ ရွေးချယ်မှု ရလဒ်များကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ အိမ်အပြင်ဘက်တွင် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ရှိပြီး ယခင်အသုတ်၏ ရွေးချယ်ရေးစာရင်းကို သစ်ပင်ပင်စည်တွင် ကပ်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။
ဆန်းဝေက ကော်ခွက်တစ်ခွက်ကိုင်လျက် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူသည် သစ်ပင်အောက်သို့ လျှောက်သွားကာ စာရွက်ဟောင်းပေါ်တွင် ကော်သုတ်လိမ်းပြီးနောက် ဦးလေးကျောက်ထံမှ စာရွက်အသစ်ကိုယူကာ အပေါ်မှ ကပ်လိုက်သည်။ စာရွက်သည် သိပ်မကြီးဘဲ A4 အရွယ်ခန့်သာရှိပြီး အမည်အချို့ ရိုက်နှိပ်ထားသည်။
လူတိုင်း အပြေးအလွှား သွားကြည့်ကြရာ အချို့က ပျော်ရွှင်နေကြပြီး အချို့ကမူ ထပ်မံစိတ်ပျက်နေကြသည်။ ရှန်မိုနှင့် ပိုင်ယို့ဝေတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်မျက်လုံးထဲမှ တစ်ယောက်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လိုက်ကြသည်။ ဦးလေးကျောက်ကို အချိန်အကြာကြီး မည်သူမှ မသင်္ကာမဖြစ်ခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ။ နာမည်များ ရိုက်နှိပ်ထားခြင်းသည် ဘေးကင်းသော အခြေစိုက်စခန်းတွင် မီးစက်တပ်ဆင်ထားသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဤအသေးစိတ်အချက်အလက်သည် အမှန်ပင် ယုံကြည်ဖွယ်ရာ ကောင်းသော်လည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးဖွယ်ရာလည်း ဖြစ်သည်။
"သူတို့က အရမ်းကံကောင်းတာပဲ။ မနေ့ကမှ သူတို့အချက်အလက်တွေကို မှတ်ပုံတင်ထားတာကို ဒီနေ့ပဲ ရွေးချယ်ခံရတယ်" လူအုပ်ထဲမှ အချို့က တိုးတိုးပြောနေကြသည်။
ရှန်မို၊ ပိုင်ယို့ဝေ နှင့် ချန်းဝေခိုင်တို့၏ အမည်များကို စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးသားထားသည်။
"အဖိုးကြီးက ကျွန်တော်ထင်တာထက်တောင် ပိုပြီး ရက်စက်တယ်..." ပိုင်ယို့ဝေက သစ်ပင်ပေါ်ရှိ စာရင်းကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမက ဦးလေးကျောက်က ချန်းဝေခိုင်၏ အမည်ကို ရေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ချန်းဝေခိုင်သည် အသက်ကြီးပြီဖြစ်သော်လည်း လှုပ်ရှား၍မရနိုင်လောက်အောင် မအိုသေးပေ။ ထို့ပြင် ချန်းဝေခိုင်သည် ဗဟုသုတကြွယ်ဝပြီး ကျွန်းတည်ဆောက်ရေးတွင်လည်း ပါဝင်ကူညီလိုစိတ်ရှိသည်။ ဦးလေးကျောက်က အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို မခေါ်ထားခဲ့ရသနည်း။ သူတို့ မနေ့ကစကားပြောနေကြစဉ် ပျော်ရွှင်နေခဲ့ကြသည်။ ပိုင်ယို့ဝေ၏ ထက်မြက်သော ဉာဏ်ရည်သည် လူ့သဘာဝ၏ ရှုပ်ထွေးမှုကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
ဆန်းဝေသည် သစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်ပြီးပြောလိုက်သည်။ "အိုကေ အိုကေ အားလုံးသွားကြရအောင်။ စာရင်းထဲမှာပါတဲ့သူတွေ အားလုံး ပြန်ပြီး ပစ္စည်းထုပ်ပိုးကြ။ ဆယ်နာရီ တိတိမှာ ကူးတို့ဆိပ်မှာ ဆုံကြမယ်။ ကြားလား။" လူအုပ်စုသည် တဖြည်းဖြည်း ကွဲသွားကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျန်းချီသည် ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး အော်လိုက်သည်။ "ဒီစာရင်းမှာ တစ်ခုခု မှားနေတယ်! ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ဘူး!" လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်ကြသည်။ ဦးလေးကျောက်နှင့် ဆန်းဝေတို့လည်း ပါဝင်သည်။
"ကျန်းချီ။ မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ဆန်းဝေက အော်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ဒီကျွန်းမှာ နှစ်လရှိပြီ၊ တစ်ခါမှ ရွေးချယ်မခံရဖူးဘူး! ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ဘူး!" ကျန်းချီက ဒေါသတကြီးမျက်နှာဖြင့် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဝူလီလီက ခြေထောက်ကျိုးနေတာတောင် ရွေးချယ်ခံရတယ်။ ဘာလို့ ကျွန်တော် အခြေစိုက်စခန်းကို မသွားရတာလဲ"