လှေပေါ် မဖြစ်မနေတက်ရမယ်

"ဘာလို့ အဲဒီလိုပြောရတာလဲ။ ငါ မင်းထက်စောပြီး ရောက်နေတာတောင် ဘာမှမပြောဘူး။ မင်း ဘာလို့ အော်နေရတာလဲ" ဆန်းဝေက ဒေါသတကြီး ဆူပူလိုက်သည်။ "ဒီစာရင်းက လုံခြုံရေး အခြေစိုက်စခန်းက ဆုံးဖြတ်တာ။ မင်း သတ္တိရှိရင် သူတို့နဲ့ သွားပြောလေ။ ဦးလေးကျောက်ကို စိတ်ဆိုးပြီး ဘာထူးမှာလဲ"

ကျန်းချီက "ကောင်းပြီ။ ငါ ဒီနေ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချမယ်။ အခြေစိုက်စခန်း ဂိတ်ကို ငါ ဝင်လို့မရရင်တောင် စာရင်းကို ဘယ်လိုရွေးတာလဲဆိုတာ သွားမေးမယ်။"

ဆန်းဝေမှာ ခေါင်းတအားကိုက်သွားသည်။ "ရှောင်ကျန်း၊ မင်း ဒီနေ့ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဆေးမှားသောက်ထားတာလား"

ဦးလေးကျောက်က တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး။ လူတိုင်း ဘေးကင်းတဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို သွားချင်ကြတာပဲ။ အကြာကြီး ရွေးချယ်မခံရရင် မကျေမနပ်ဖြစ်တာ သဘာဝပါပဲ။ ဒါက လူ့သဘာဝပဲ၊ ဒါပေမဲ့..."

သူက စကားစပြောင်းပြီး လူအုပ်ဘက်လှည့်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်းပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့၊ ဒီစာရင်းမှာ လုံးဝ ပြဿနာမရှိဘူး။ ဘယ်သူမှ စာရင်းကို မဖျက်ဆီးထားဘူး။ ဒါကြောင့် စိတ်ချနိုင်ပါတယ်။ မင်းတို့သာ ငါ့ကို မယုံရင်..."

"ဦးလေးကျောက်၊ အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ခင်ဗျားကို ယုံပါတယ်။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဦးလေးကျောက်သာ မရှိရင် ကျွန်တော်တို့ ခု ဘာဖြစ်နေမလဲ မသိဘူး။"

"ဦးလေးကျောက်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ရှောင်ကျန်းက ခုထိ သတိမဝင်သေးတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ နောက်မှ သူ့ကို ကြိုးစားပြီး ဆွဲဆောင်ပါ့မယ်။"

လူတိုင်းက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောဆိုနေကြပြီး အခြေအနေကို လျော့ပါးအောင် ကြိုးစားနေကြသည်။

ကျန်းချီက လူအုပ်ထဲမှာ ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မကျေမနပ်နဲ့ ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။

အဖိုးကြီးကျောက်က သူ့ကို အကြံပေးသည်။ "အခြေစိုက်စခန်းက အခု လူအပြည့်ပဲ။ ဒါကြောင့် ဘယ်သူ့ကို စေလွှတ်ရမလဲဆိုတာ သူတို့မှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ထည့်သွင်းစဉ်းစားမှုတွေ ရှိရမှာပဲ။ ငါ ဝူလီလီရဲ့ အခြေအနေကို မနေ့က တင်ပြထားပြီးပြီ။ အခြေစိုက်စခန်းမှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အခြေအနေတွေ ပိုကောင်းတယ်လို့ သူတို့ ယူဆလို့ သူ့ကို ရွေးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ကျန်းချီက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး အဖိုးကြီးကျောက်နဲ့ အဆုံးထိ ငြင်းခုံလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဒီနေ့ သွားမယ်။ ငါ မသွားရရင် မင်းတို့ ဘယ်သူမှ လှေပေါ် တက်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူနှင့်အတူ ယူဆောင်လာသော အဝတ်အိတ်ထဲမှ ပုဆိန်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

လူအုပ်က ထိတ်လန့်သွားပြီး ပြန့်ကျဲသွားသည်။

"ကျန်းချီ။ မင်း ရူးနေတာလား။" ဆန်းဝေက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့သူငယ်ချင်းက ထိုသို့သော အရာမျိုးကို လုပ်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ပေ။

ဦးလေးကျောက်၏ မျက်နှာသည် လုံးဝ အေးစက်သွားပြီး ကျန်းချီကို မျက်နှာထားမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို အဲဒီကို ခေါ်သွားရင်တောင် လူဦးရေ မမှန်ကန်ရင် အခြေစိုက်စခန်းက ငါတို့သင်္ဘောကို ဆိုက်ကပ်ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ မင်း ကျွန်းကို ရောက်ဦးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အဲဒါ ခင်ဗျားတို့ ကိစ္စ။ သွားပြီး ဖြေရှင်း" ကျန်းချီက ပုဆိန်ကို ကိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဒီနေ့ လှေပေါ် မဖြစ်မနေ တက်ရမယ်။"

လေထုက တင်းမာနေသည်။

ကျန်းချီက ပုဆိန်ကို ကိုင်ထားသည်။

ဦးလေးကျောက်က မျက်နှာမသာမယာဖြင့် ဘာမှမပြောပေ။

ဘယ်သူမှ အလျှော့မပေးလိုကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် ချန်းဝေခိုင်က တုံ့ဆိုင်းစွာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်နေရာကို ရှောင်ကျန်းကို ပေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ"

လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြေလျော့သွားပြီးနောက် အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဘယ်သူကမှ အခြေစိုက်စခန်းကို သွားရန် အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်နိုင်သော သူတစ်ဦး ရှိလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။

"ဆရာချန်း ခင်ဗျား သေချာ စဉ်းစားရမယ်" ဆန်းဝေက မပြောဘဲ မနေနိုင်ပြောလိုက်သည်။

ချန်းဝေခိုင်က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှောင်ကျန်းက အခြေစိုက်စခန်းမှာရှိတဲ့ သူ့မိသားစုနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို စိတ်ပူနေတာကြောင့် အဲဒီကို အမြန်သွားချင်နေတာ။ သူ့ကို အရင်သွားခိုင်းလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် ဒီမှာ နောက်ထပ် ရက်သတ္တပတ်နည်းနည်း စောင့်ရတာ အဆင်ပြေပါတယ်။ နောက်လည်း အခွင့်အလမ်းတွေ ရှိလာမှာပဲ။"

လူတိုင်းက တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်ကြသည်။ "နောက်လည်း အခွင့်အလမ်းတွေ ရှိလာမယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအခွင့်အလမ်းက ကိုယ့်ရှေ့မှာ ရောက်နေပြီဆိုရင် ဘယ်သူက လက်လွတ်ခံချင်မှာလဲ။"

ချန်းဝေခိုင်က ကျန်းချီ၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး သူ့ဆီက ပုဆိန်ကို ယူကာ ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ပြန်ပြီး ပစ္စည်းထုပ်ပိုး။ ဆယ်နာရီမှာ လှေထွက်မယ်။ နောက်မကျစေနဲ့။"

ကျန်းချီ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထွက်သွားသည်။

ကျန်သူများက ချန်းဝေခိုင်ကို ကျေးဇူးတင်စကား အနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ပိုင်ယို့ဝေက မလှမ်းမကမ်းမှ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေပြီး အဖိုးကြီးကျောက်က ချန်းဝေခိုင်၏ နာမည်ကို အဘယ်ကြောင့် ရေးခဲ့သည်ကို သိနေပုံရသည်။