သူငယ်ချင်းများ စုဝေးခြင်း

မနက်ဆယ်နာရီတွင် ရွေးချယ်ခံထားရသူများ လှေပေါ် အချိန်မီ တက်ကြသည်။

ဒါက အပျော်စီးသင်္ဘောငယ်လေးတစ်စီး ဖြစ်သည်။ သင်္ဘောခန်းထဲတွင် ထိုင်ခုံနှစ်တန်းရှိပြီး တစ်တန်းလျှင် လူ ၁၂ ယောက် ဆန့်သည်။ သင်္ဘော၏ ဦးပိုင်းနှင့် နောက်ပိုင်းပါဆိုလျှင် လူတော်တော်များများ ဆံ့သည်။

ယခင်တုန်းက အခြေစိုက်စခန်းက လူရွေးချယ်သည့်အခါ အသုတ်တစ်သုတ်လျှင် လူ ၃၀ ကျော်ပါဝင်လေ့ရှိပြီး ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် သင်္ဘောအပြည့်အသိပ် ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ပြောဆိုကြသည်။

အခု လှေပေါ်တွင် လူ ၁၈ ယောက်သာ ရှိနေသဖြင့် အနည်းငယ် လွတ်နေပုံရသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်နှင့် သင်္ဘောခန်းထဲတွင် ကျဉ်းကျပ်နေသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ရှန်မိုနှင့်အတူ သင်္ဘော၏နောက်ပိုင်းတွင် နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သင်္ဘောခန်းထဲနှင့် ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် လူများရှိနေသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောဆိုရန် အဆင်မပြေပေ။ ထို့ကြောင့် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ရှုခင်းများကို ကြည့်နေကြသည်။

အဝေးတွင် စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများ၊ စိမ်းလန်းသော ရေကန်များ၊ တိမ်ဖြူများနှင့် ကောင်းကင်ပြာများ ရှိသည်။ အနီးတွင်မူ လှိုင်းလေးများ ထနေသော စိမ်းလန်းသည့် ရေပြင်နှင့် လှိုင်းလုံးလေးများ တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ ဤမျှ သာယာအေးချမ်းသော ရှုခင်းမျိုးတွင် မည်သည့် အန္တရာယ်များ ကွယ်ဝှက်နေသည်ကို စိတ်ကူးဖို့ပင် ခက်ခဲသည်။

ဆန်းရှန်းကျွန်းမှ ရှီရှန်းကျွန်းအထိ ခရီးသည် အလွန်တိုတောင်းသည်။ ရှီရှန်းကျွန်းပေါ်ရှိ မင်ယွဲ့ပင်လယ်အော် ရွာဟောင်းသို့ သွားမည်ဆိုလျှင် ၄ ကီလိုမီတာသာ ဝေးသည်။

သို့သော် ဦးလေးကျောက်သည် မင်ယွဲ့ပင်လယ်အော်တွင် ဆိုက်ကပ်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ ထို့အစား ဆန့်ကျင်ဘက်လမ်းမှနေ၍ ၁၀ ကီလိုမီတာကျော် ကွေ့ပတ်သွားကာ ဒါရှန်ပင်လယ်အော်နား ရောက်ခါနီးမှ ဆိုက်ကပ်ခဲ့သည်။

လူတိုင်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လှေပေါ်မှ ဆင်းကြသည်။

ကမ်းနားတွင် မည်သူမျှ မရှိပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့် ငှက်သံပင် မကြားရပေ။ လူတိုင်း အံ့သြတကြီးဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

“ဦးလေးကျောက်၊ အခြေစိုက်စခန်းက ဝန်ထမ်းတွေ ဘယ်မှာလဲ” ဝူလီလီသည် ကိုင်းကို တုတ်လို အသုံးပြုပြီး အဖွဲ့၏နောက်ဆုံးမှ ခြေထောက်ဆွဲကာ လမ်းလျှောက်နေသည်။ “ဦးလေးကျောက်၊ ဝန်ထမ်းတွေကို ကားမောင်းလာခိုင်းလို့ ရမလား။ ကျွန်မ လမ်းဆက်မလျှောက်နိုင်တော့ဘူး။”

အဖိုးကြီးကျောက်သည် ရှေ့ဆုံးမှ လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းဖြင့် လျှောက်နေသည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းမလှည့်ဘဲဆက်ပြောလိုက်သည် “ခဏလေး သည်းခံလိုက်၊ မကြာခင် ရောက်တော့မယ်”

ကျန်းချီသည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းသည်။ “ဘာလို့ ကမ်းနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတာလဲ? လုံခြုံရေး အခြေစိုက်စခန်းက လူတွေ ဘယ်မှာလဲ”

“ရှေ့နားလေးမှာပဲ” အဖိုးကြီးကျောက်၏ အသံသည် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူက ဆက်လျှောက်နေသည်။ “ရှေ့နားလေးမှာပဲ။”

လူတိုင်း ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။ သို့သော် ဤမျှအထိ ရောက်နေပြီဖြစ်၍ ရှေ့သို့ ဆက်သွားရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ခဏအကြာ လျှောက်ပြီးနောက် တောင်ကုန်းတစ်ခုသို့ ရောက်လာကြသည်။ ထိုတောင်ကုန်းပေါ်တွင် ကျောက်တုံးလှေကားများ ရှိသည်။ လူတိုင်း ဦးလေးကျောက်နောက်မှ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ဆွဲပြီး လိုက်ကြရာ လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲလာသည်။

ဦးလေးကျောက် တောင်ကုန်းထိပ်သို့ ရောက်သည်နှင့် သူ့ပုံရိပ်သည် တောင်ကုန်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လူတိုင်း မနည်းကြိုးစား၍ တက်လာသောအခါ ဦးလေးကျောက်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?”

အချို့လူများ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။

ဦးလေးကျောက် မရှိတော့သည်နှင့် သူတို့သည် ဦးတည်ရာမဲ့နေသလိုပင်။

လူ ၁၈ ယောက်သည် တောင်စောင်းထိပ်တွင် ရပ်ပြီး အောက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရွာအိမ်များနှင့် သစ်ပင်များ အများအပြားကို မြင်ရသော်လည်း အဖိုးကြီးကျောက်၏ ပုံရိပ်ကို မည်သို့မျှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။

ဤအချိန်တွင် ရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။

ခြေထောက်အောက်ရှိ တောင်စောင်းသည် ထူထဲသော ကော်ဇောတစ်ချပ် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ တုန်ခါကာ လှိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် မီးခိုးပြာရောင်မှ ကျောက်စိမ်းရောင်သို့ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြောင်းလဲသွားသည်။

တောင်စောင်းတစ်ခုလုံး စိမ်းစိမ်းစိုစို မြက်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အဝေးသို့ ဆန့်တန်းသွားသည်။ ရွာထဲရှိ အိမ်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒင်! အရုပ်ဂိမ်းမှ ကြိုဆိုပါတယ်။ ဒီဂိမ်းရဲ့ ခေါင်းစဉ်က ‘သူငယ်ချင်းများ စုဝေးခြင်း’ ဖြစ်ပါတယ်။ စည်းမျဉ်းတွေကတော့ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ပါတယ်:

၁။ ဂိမ်းထဲမှာ အရုပ်မဖြစ်အောင် နေပါ။

၂။ ဂိမ်းရှုံးရင် အရုပ်ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။

၃။ ဂိမ်းကို ရှင်းလင်းပြီးရင် အရုပ်တစ်ရုပ် ဆုချခံရပါလိမ့်မယ်!”

ဤရင်းနှီးသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ လူများ၏ မျက်နှာများသည် အားလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဒါက အရုပ်ဂိမ်းပဲ” တစ်ယောက်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြား အော်လိုက်သည်။ “ဘာလို့ ဒီမှာ အရုပ်ဂိမ်းရှိနေတာလဲ”

“အရုပ်ဂိမ်းတွေက အရုပ်တွေရှိတဲ့ နေရာမှာပဲ ပေါ်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား”

ဂိမ်းကို ကြုံဖူးသူများအားလုံး ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြပြီး ဂိမ်းကို မကြုံဖူးသူများကလည်း ကြားဖူးနားဝရှိကြသဖြင့် သူတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားသည်။

“ဦးလေးကျောက် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ ဘာလို့ ဦးလေးကျောက်က ကျွန်တော်တို့ကို ဒီလိုနေရာကို ခေါ်လာတာလဲ”

ဝူလီလီသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလျက် သူမ၏ တုတ်ချောင်းကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ကျန်းချီဆီသို့ ပြေးသွားကာ ရန်ဖြစ်တော့သည်။ “ရှင် ကျွန်မကို သတ်တာပဲ။ ကျွန်မက ဘေးကင်းတဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို သွားချင်တာ။ ဂိမ်းထဲ မဝင်ချင်ဘူး!!!”

ကျန်းချီ၏ မျက်နှာသည် အလွန်ရုပ်ပျက်နေသည်။ သူသည် ရှန်မိုနှင့် ပိုင်ယို့ဝေကို လှည့်ကြည့်သည်။ မေးခွန်းများ မေးရန် ပြင်ဆဲတွင် သူ့နောက်မှ အေးဆေးနူးညံ့သော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မစ္စတာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်လိုက်ပါတော့။ ဂိမ်းက စတော့မယ်။ ကစားသမားတွေကို တိုက်ခိုက်တာက စည်းကမ်းချိုးဖောက်တာပါ။”

လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသားတစ်ဦး တောင်စောင်းပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူတို့သည် ထိုအမျိုးသား၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံး အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။