အလှဆုံးပန်း

သူတို့ ဆန္ဒရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ လူတိုင်း တောင်စောင်းအောက်သို့ ဆင်းလာကြပြီး စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်အလယ်ရှိ မီတာဝက်ပင် မပြည့်သော လမ်းလေးအတိုင်း ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ကြသည်။

စစ်ဆေးသူသည် စားပွဲရှည်ဘေးတွင် ရပ်လျက် ကြင်နာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချတဲ့အခါ ခိုင်မာပြတ်သားဖို့ လိုတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နေဝင်တာနဲ့ အဲဒီလှပတဲ့ ပန်းတွေ အိပ်ပျော်သွားလိမ့်မယ်။"

လူတိုင်း ခြေလှမ်းကျဲလာကြသည်။

အလှဆုံးပန်းများကို အပြည့်အဝ ဖူးပွင့်နေချိန်တွင် ခူးဆွတ်သင့်သည်မှာ သဘာဝပင်။

ဤဂိမ်းသည် လက်ရှိအချိန်တွင် ခက်ခဲပုံမရပေ။ ပန်းခူးခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ သာမန်အလှအပ ခံစားမှုရှိသူတိုင်း အလှအပနှင့် ရုပ်ဆိုးခြင်းကို ခွဲခြားနိုင်ပြီး လှပသော ပန်းတစ်ပွင့်ကို ခူးဆွတ်ရန် လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု ထင်ရသည်။

သို့သော် ဤသို့ လွယ်ကူသည်ဟု ထင်ရသည့် ဂိမ်းတွင်ပင် ဖယ်ရှားနှုန်းသည် ၅၀% နီးပါးရှိနေသည်။

လူ ၁၈ ယောက်မှ ၁၀ ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။

"ဆိုကရေးတီးရဲ့ ပုံပြင်ထဲမှာ ဘယ်သူမှ သူ့ကို စိတ်ကျေနပ်စေတဲ့ ပန်းသီးကို မရွေးလိုက်ကြဘူးဆိုတဲ့ အဆုံးသတ်ပဲ။"

ရှန်မိုသည် ပိုင်ယို့ဝေ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို တွန်းရင်း မြက်ခင်းပြင်များကြားတွင် တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားသည်။ သူ၏အသံသည် သူ့ခြေလှမ်းများကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးသည်။

"တချို့တပည့်တွေက ကောင်းတဲ့ပန်းသီးတစ်လုံးကို တွေ့ပေမဲ့ ပိုကောင်းတာကို ရှာချင်လို့ ဆက်လျှောက်သွားကြတယ်။ ရလဒ်အနေနဲ့ ပန်းခြံအဆုံးကို ရောက်တဲ့အခါ သူတို့ အစကတွေ့ခဲ့တဲ့ ပန်းသီးက အကောင်းဆုံးဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်။ တချို့တပည့်တွေကတော့ သူတို့ထင်တဲ့ အကောင်းဆုံးပန်းသီးကို စောစောစီးစီး ခူးလိုက်ပေမဲ့ နောက်မှ လမ်းမှာ ပိုကောင်းတာကို တွေ့တော့ နောင်တရသွားတယ်။ သူတို့ ဆိုကရေးတီးကို နောက်ထပ်ရွေးချယ်ခွင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတော့ ဆိုကရေးတီးက ဘဝဆိုတာ ပြန်လှည့်လို့မရတဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲလို့ ပြောခဲ့တယ်။"

သူတို့ သစ်တောထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များ ထူထပ်မှုကြောင့် နေရောင်ခြည် ပိတ်ဆို့နေပြီး မြင်ကွင်းသည် ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားသော်လည်း လေထဲတွင် ပန်းရနံ့များ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

"ဆိုကရေးတီးကို ပြောပြတာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲလို့ မင်းထင်လဲ" ရှန်မိုက ပိုင်ယို့ဝေအားမေးလိုက်သည်။

"ရည်ရွယ်ချက်..." ပိုင်ယို့ဝေသည် မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ ခဏစဉ်းစားသည်။ "ဒီပုံပြင်လေးမှာ ဗားရှင်းအများကြီးရှိတယ်။ တချို့က ပန်းသီးရွေးတာ၊ တချို့က ဂျုံစပါးရွေးတာ၊ တချို့က သစ်ပင်ရွေးတာတွေပေါ့။ နောက်ဆုံးမှာတော့ လူတွေကို ရွေးချယ်မှုလုပ်တဲ့အခါ သတိထားဖို့ သင်ပေးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ စစ်ဆေးသူက ဒီလို ဒဿနိကဗေဒ သင်ခန်းစာပေးဖို့လောက်တော့ ကြင်နာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူး။"

"အင်း" ရှန်မိုက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သူက ငါတို့ကို လမ်းလွဲအောင် လုပ်ချင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပန်းသီးရွေးတဲ့နည်းနဲ့ ပန်းရွေးတဲ့နည်းက လုံးဝမတူဘူးလေ။"

ကြီးပြီး ကောင်းမွန်သော ပန်းသီးကို ရွေးချယ်ရန် စံနှုန်းများမှာ ရှင်းလင်းသည်။

သို့သော် အလှဆုံးပန်းကို ရွေးချယ်ရာတွင် "အလှတရား" ဟူသော စကားလုံးကိုယ်တိုင်ကပင် ပုဂ္ဂလိကခံစားချက်နှင့် သက်ဆိုင်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် စစ်ဆေးသူ၏ ဆံပင်ရွှေရောင်၊ မျက်လုံးပြာနှင့် ရှည်လျားသော ခြေလက်များကို ပြန်သတိရမိကာ တစ်ကိုယ်လုံး မသက်မသာ ခံစားသွားရသည်။ “ဟိုလူ့မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့အလှအပကို ခံစားနိုင်စွမ်းရှိရမယ် “ သူမက ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရှန်မိုကဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ အခု ဒါတွေပြောဖို့ အချိန်မဟုတ်ဘူး”

အဖွဲ့သည် သစ်တောထဲတွင် ၁၅ မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ခဲ့ရာ ရုတ်တရက် ရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် ကျယ်ပြောသွားပြီး ပန်းရနံ့များ လေထဲတွင် ပြန့်လွင့်လာသည်။

ကျယ်ပြန့်သော ချိုင့်ဝှမ်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

တောင်နှစ်လုံးကြားတွင် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော ရှည်လျားသည့် မြေနိမ့်ပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဖြောင့်တန်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုသည် အဆုံးမရှိသော အတွင်းပိုင်းသို့ ဦးတည်နေကာ ဘေးနှစ်ဖက်စလုံးတွင် ရောင်စုံပန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ရာသီဥတု၊ ဒေသ၊ အလေ့အထ သို့မဟုတ် မျိုးစိတ် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤချိုင့်ဝှမ်းတွင် အားလုံး ပွင့်လန်းနေကြသည်။

အေးခဲသောဒေသများမှ နှင်းပန်းများ၊ အပူပိုင်းဒေသများတွင် ပေါက်ရောက်သော ရှားစောင်းပင်များ၊ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ပွင့်လန်းသော မက်မွန်ပန်းများ၊ ရေထဲတွင် ပေါက်ရောက်သော ရေပန်းများ၊ မတ်လမှ ဆောင်းရာသီစံပယ်များ သို့မဟုတ် ဩဂုတ်လမှ မွှေးကြိုင်သော ဥယျာဉ်ပန်းများ ၎င်းတို့အားလုံး ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်။ သိပ္ပံနည်းကျ အကြောင်းပြချက် လုံးဝမရှိပေ။

လူတိုင်းသည် သူတို့ရှေ့မှ ရှုခင်းကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

အဆုံးမဲ့ ပန်းပင်ပင်လယ်ကြီးသည် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

“ပန်းတွေ အများကြီးပဲ...” ဝူလီလီက အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမဘေးတွင် ခရမ်းရောင်ပန်းခိုင်တစ်ခိုင် ရှိနေသည်။ သူမ လက်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဆန့်တန်းလိုက်ကာမေးလိုက်သည်။ “ဒီပန်းတွေက တကယ်လား”

“တစ်ကြိမ်ပဲ ရွေးချယ်လို့ရတာ” ကျန်းချီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။

ဝူလီလီက ခဏရပ်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်ကာ အဆင်မပြေဖြစ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “သိပါတယ် ထိကြည့်ချင်ရုံသက်သက်ပါ ဒီပန်းတွေက တကယ်ပန်းတွေလို့ မယုံနိုင်ဘူး...”

ကျန်းချီက သူမ ခြေထောက်ကျိုးဟန်ဆောင်ခဲ့သည့် ကိစ္စကြောင့် စိတ်ဆိုးနေဆဲဖြစ်ရာ သူမကို မျက်နှာအေးစက်စက်ဖြင့် လျစ်လျူရှုကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

လူတိုင်းသည် အလှဆုံးပန်းများကို လွဲချော်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းကြသည်။

လမ်းလျှောက်ရင်း သူတို့ ဆွေးနွေးနေကြသည်။

“ပန်းတွေ အများကြီးပဲ... အလှဆုံး ၁၀ ပွင့်ကို ဘယ်လို ရွေးမလဲမသိဘူး...”