ပန်းတို့၏ဘုရင်

ဤပန်းခင်းကြီးသည် "မျက်စိကျိန်းစရာ" ဟူသော စကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို စစ်မှန်စွာ ဖော်ညွှန်းနေသည်။

ရှေ့သို့ ဆယ်မီတာခန့် လျှောက်ပြီးနောက်မှာ ပိုင်ယို့ဝေသည် ချုံပုတ်များကြားမှ ကြာပန်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့၏ ပွင့်ချပ်များသည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစွတ်နေပြီး ဝတ်ဆံဖိုများမှာ ရွှေဝါရောင် တောက်ပနေသည်။ သုံးလေးငါးပွင့်ခန့်သည် ချုံပုတ်များကြားတွင် ဖူးပွင့်နေကြပြီး မြင့်မား၍ ကျက်သရေရှိကာ လှပနှစ်လိုဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ကြာပန်းခူးလိုသဖြင့် ရှန်မို၏ အဝတ်ကို ဆွဲကာ သူမအား ကူညီပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

“ဒီလောက်မြန်မြန် ရွေးပြီးပြီလား”

ဘေးနားရှိ ဝူလီလီက အံ့သြစွာ ပြောသည်။ “ရှေ့မှာ ပန်းတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။”

“ဒါကို သဘောကျတယ်။” ပိုင်ယို့ဝေသည် ရှန်မိုဘေးတွင် ရပ်ပြီး သူမ၏ တုတ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ ကျန်တုတ်ချောင်းတစ်ချောင်းဖြင့် ချုံပုတ်များကြားမှ ကြာပန်းများကို ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။

အနီးကပ်ဆွဲယူပြီး အညှာအစိမ်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ အညှာသည် သန်မာပြီး ဆူးတိုလေးများ ရှိသည်။

အားစိုက်ရလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း အနည်းငယ် ညှစ်လိုက်သည်နှင့် ကျိုးသွားပြီး ကြာဖြူသည် ပိုင်ယို့ဝေ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။

ကျန်သူများက သူမကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ရှေ့တွင် လှပသော ပန်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှမြန်မြန် ပန်းခူးရသနည်း။ နှစ်ခါပင် မစဉ်းစားဘဲ ခူးရသနည်းဟု တွေးတောနေကြသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပိုင်ယို့ဝေ ထပ်မံ လက်လှမ်းလိုက်ပြန်သည်။

“တစ်ခါပဲ ခူးလို့ရတယ်!” တစ်စုံတစ်ယောက်က မနေနိုင်ဘဲ သတိပေးလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါ ကျန်းချီမဟုတ်ဘဲ ဝဖိုင့်ဖိုင့် အဒေါ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမက ပိုင်ယို့ဝေကို ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးများက သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် "လူမိုက်" ဟူသော စကားလုံး ရေးထိုးထားသကဲ့သို့ပင်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမကို လျစ်လျူရှုကာ ကြာပန်းဘေးနားရှိ ကြာစေ့အိမ်ကို လက်လှမ်း၍ ကောက်ယူလိုက်သည်။

ရှန်မို: “…”

“ဒီက ကြာစေ့အိမ်တွေ စားလို့ရမယ်ထင်လား” ပိုင်ယို့ဝေက လတ်ဆတ်သော ကြာစေ့အိမ်ကို မြှောက်ပြရင်း သူ့ကို မေးသည်။

ရှန်မိုသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ တခြားသူများက သူတို့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ပိုင်ယို့ဝေသည် ကြာစေ့အိမ်များကို အခွံနွှာနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

လူတိုင်း:“…”

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ပြီး နုနယ်၍ ဖောင်းကားနေသော ကြာစေ့များကို တစ်စေ့ချင်းစီ ရွေးထုတ်ကာ သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီးနောက် တစ်စေ့ချင်းစီ အခွံနွှာကာ စားသည်။

“နည်းနည်း အရသာပျော့တယ်။ ရှင် ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ကျွန်မအတွက် ခူးပေးခဲ့တဲ့ အစေ့လောက် မချိုဘူး။” သူမက အခွံနွှာပြီး တစ်စေ့ကို ရှန်မို၏ ပါးစပ်နားသို့ ထိုးပေးလိုက်သည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲပြောလိုက်သည်။

“စားကြည့်ပါဦး”

ရှန်မိုက နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး သူမကို ကြည့်သည်။

ကျန်လူများက မောင်နှမနှစ်ယောက် ရူးနေပြီဟု ထင်ကြလိမ့်မည်။ သူတို့သည် နားမလည်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ပြီး လျစ်လျူရှုကာ ရှေ့သို့ ပန်းရှာရန် ဆက်သွားကြသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခဏလောက် မြှောက်ထားသော်လည်း ရှန်မိုက မစားပေ။ သူမ၏ လက်မောင်း နာလာသဖြင့် လက်ကို ရုတ်သိမ်းပြီး ကြာစေ့ကို ကိုယ်တိုင် စားလိုက်ရာ အနည်းငယ် မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားသည်။

ရှန်မိုက မေးသည်။ “စည်းကမ်းချိုးဖောက်မိမှာ မကြောက်ဘူးလား။”

“ကျွန်မ ခူးတာ ကြာစေ့အိမ်။ ပန်းမဟုတ်ဘူး။ ဘာကြောက်စရာ ရှိလဲ” သူမက မကျေနပ်စွာ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ “ဒါ့အပြင် ပဟေဠိအပိုင်းအစတစ်ခု ရှိသေးတယ်။”

ရှန်မိုက သူမကို ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းခါကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဖြင့် သူ့နောက်သို့ လိုက်လာပြီး သူ့ကို စူးစမ်းစွာ မေးသည်။ “ဘယ်ပန်းကို ခူးမလို့လဲ။”

ရှန်မိုသည် လမ်းဘေးနှစ်ဖက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “ကမ္ဘာပေါ်မှာ ပန်းအမျိုးပေါင်း ၄၅၀,၀၀၀ ရှိတယ်။ အကြမ်းဖျင်း ပိုင်းခြားရင်တောင် ၅,၀၀၀ ရှိတယ်။ ဒီလောက်များတဲ့ ပန်းတွေထဲက အလှဆုံး ၁၀ ပွင့်ကို ရှာတာက လက်တွေ့မကျဘူး၊ ဒါပေမယ့်…”

သူသည် ကိုယ်ကိုကိုင်းပြီး ချုံပုတ်များကြားမှ တောက်ပသော ပန်းရောင် ပန်းတစ်ပွင့်ကို ခူးလိုက်သည်။ ပွင့်ချပ်များသည် မင်းသမီးများ၏ စကတ်ကဲ့သို့ အလွှာလိုက် ထပ်နေပြီး ခမ်းနားထည်ဝါကာ ကျက်သရေရှိပြီး တောက်ပနေသည်။

ရှန်မိုကဆက်ပြောသည်။

“ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ကတည်းက 'ဘုရင်မ'ပန်းလို့ ချီးကျူးခံရတဲ့ ပီအိုနီပန်းက ဘယ်ပန်းနဲ့မှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ဘူး။ ပီအိုနီပန်းကို ရွေးရင် အောင်မြင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း ပိုများတယ်။”

“ဝါး… အစ်ကို၊ ရှင်ပြောတာ အရမ်းကို အဓိပ္ပာယ်ရှိတာပဲ” ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ၏လက်ထဲက ပန်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် ရှင့်လက်ထဲက ပန်းက ပီအိုနီပန်းနဲ့ တူတယ်လို့ ထင်တယ်။”

“…”

ရှန်မိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူမကို ကြည့်သည်။ “ဒါက ပီအိုနီပန်းလား။”

ပိုင်ယို့ဝေ: “ဟုတ်တယ်။ ပီအိုနီပန်းပဲ။”

ရှန်မို: “ပီအိုနီပန်းက ဘယ်လိုပုံလဲ။”

ပိုင်ယို့ဝေက စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ “တကယ်တော့ ဒီလိုမျိုးနဲ့ ဆင်တူတယ်။”

“ဒါပဲလေ။” ရှန်မိုက ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို တွန်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ပြန်ရအောင်။”