ပထမဆုံး စကားလုံးကို ဖယ်ရှားခြင်း
Vol. 10 Ch. 136
တောင်ကုန်းပေါ် ပြန်ရောက်သည့်အခါ စစ်ဆေးရေးမှူးက နေ့လယ်ပိုင်းလက်ဖက်ရည်ကို အေးဆေးစွာ သောက်သုံးနေသည်။
ဘယ်ကနေရောက်လာမှန်းမသိသည့် စားပွဲဝိုင်းအဖြူလေးတစ်လုံးပေါ်မှာ သေသပ်လှပသည့် အင်္ဂလိပ်လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေနှင့် ရွှေရောင်မုန့်သုံးထပ်မျှော်စင်တစ်ခု တင်ထားသည်။ ပထမအထပ်က အရသာရှိသည့် ဆန်ဒဝစ်ချ်တွေ၊ ဒုတိယအထပ်က ခရင်မ်နှင့် စတော်ဘယ်ရီယိုပါသည့် နို့ပေါင်မုန့်တွေ၊ တတိယအထပ်ကတော့ လှပသည့် ကိတ်မုန့်သေးသေးလေးတွေ ရှိနေသည်။
လူသားမဟုတ်သည့် သတ္တဝါတစ်ကောင်က လူသားများ၏ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေကို ကျွမ်းကျင်စွာ နားလည်ပြီး သူတို့၏အနှစ်သာရကို ခံစားနေသည်။
ရှန်မိုနှင့် ပိုင်ယို့ဝေ ပြန်ရောက်လာတာကို မြင်သည့်အခါ အနည်းငယ် အံ့သြစွာနှင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ထရပ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက် ပန်းတွေကို ရွေးပြီးပြီထင်တယ်။ ငါထင်တာထက် အများကြီး ပိုမြန်တာပဲ။” သူက နာရီမပါသော်လည်းလက်ကောက်ဝတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဟင်း… မင်းတို့က လေးဆယ့်ငါးမိနစ်ပဲ ကြာတယ်။ တစ်နာရီတောင် မကြာဘူး။”
စစ်ဆေးရေးမှူးက ပြောပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို သံသယမျက်လုံးတွေနှင့် ကြည့်ပြီး မေးလာသည်။ “မင်းတို့ လိုချင်တဲ့ပန်းတွေကို ရွေးပြီးပြီဆိုတာ သေချာလား။”
ရှန်မိုသည် ဂိမ်းထဲက ကိစ္စတွေကြောင့် စိတ်တိုနေတာမို့ သူ့ကို ပြန်မဖြေဘဲ တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။ “အခု ပန်းအိုးထဲ ထည့်လို့ရပြီလား။”
စစ်ဆေးရေးမှူးက အနည်းငယ်တော့ ကြောင်သွားသည်။ “ရတာပေါ့။”
ရှန်မိုက ပီအိုနီပန်းတွေကို ပန်းအိုးတစ်အိုးထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ပိုင်ယို့ဝေကိုလည်း ကြာပန်းတွေ ထည့်ဖို့ ကူညီပေးလိုက်သည်။
စစ်ဆေးရေးမှူး၏ မျက်လုံးများက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ စူးစမ်းစွာဖြင့် ရပ်တန့်နေသည်။
သူက ပိုင်ယို့ဝေဆီ ရောက်လာပြီး ပြောသည်။“ငါ့ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေး။ မင်းရဲ့ပန်းတွေက အရမ်းလှတယ်။ ဒီပြိုင်ပွဲမှာ မင်း အနိုင်ရဖို့ သေချာပြီထင်တယ်။ဟုတ်တယ်မလား။”
ပိုင်ယို့ဝေက ပြုံးပြီး ပြောသည်။“မဟုတ်ပါဘူး။ကျွန်မကတော့ သူ့ပီအိုနီပန်းက ပိုလှတယ်လို့ ထင်တယ်။ ပီအိုနီဆိုတာ ပန်းတို့ရဲ့ဘုရင်လေ။”
ရှန်မို: “…”
စစ်ဆေးရေးမှူးက မျက်လုံးမှေးပြီး ရှန်မို ယူလာသည့်ပန်းတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဟင်း… မိန်းကလေး မင်း မှားနေတာဖြစ်ရမယ်။ ပီအိုနီက သစ်ပင်အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး ဒီပန်းကတော့ မြက်ပင်အမျိုးအစားဖြစ်တာ ထင်ရှားတယ်။ ပန်းခေါင်းက လုံးပြီး ကြီးတယ်၊ အရောင်က ပန်းရောင်နုနု၊ ပွင့်ချပ်တွေက နူးညံ့သိမ်မွေ့တယ်။ အဲ့လိုမျိုးကမှ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာက စိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့ ပီအိုနီအမျိုးအစားပဲ။”
ပိုင်ယို့ဝေက မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ “ရှင်က အရမ်းနားလည်တာပဲ။ ဒါဆို အကဲဖြတ်တဲ့ စံနှုန်းတွေက ပန်းတစ်မျိုးစီရဲ့ အမျိုးအစားတွေလား။”
“ဟုတ်တာပေါ့။ စံနှုန်းတွေက…” စစ်ဆေးရေးမှူးက ခဏရပ်လိုက်သည်။ ပိုင်ယို့ဝေ သူ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတယ်ဆိုတာ သိသွားသည့်ပုံဖြင့် သူက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့် ချစ်လှစွာသော မိန်းကလေး၊ မင်းက အရမ်းထူးဆန်းတယ်။ မင်းဆီမှာ ရင်းနှီးတဲ့ ရနံ့တစ်ခု ရတယ်။”
“ရှင့်ရဲ့ ဘာသာစကားသင်ယူမှုစနစ်ကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့လိုတယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင် မိန်းကလေးတွေကို အဲ့လိုစကားမျိုး ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပြောတာက တကယ့်ကို ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်တဲ့လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ရှင် သိသင့်တယ်။” ပိုင်ယို့ဝေက လေးလေးနက်နက်ဖြင့် ပြောသည်။
စစ်ဆေးရေးမှူး: “…”
ပိုင်ယို့ဝေသည် ရှန်မိုကို ရှာရန်လှည့်ကြည့်ပြီး လက်မောင်းမြှောက်ကာ သူ့ကို ပြောသည်။ “ကျွန်မကို ထိရင် ကြက်သီးထတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အနံ့ကို ရှူရင်တော့ အရမ်းရွံတယ်။”
သူမ၏လက်မောင်းအောက်ပိုင်း အရေပြားက ချောမွေ့ပြီး ဖြူဖွေးနူးညံ့နေသည်။ ရှန်မိုက တည်ငြိမ်သည့် အမူအရာနှင့် ပြန်ချထားလိုက်သည်။ “တော်တော် စက်ဆုပ်စရာပဲ။”
စစ်ဆေးရေးမှူး၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားသည်။
ဒီလို ဂိမ်းတွေ အများကြီးကို လက်ခံကျင်းပပြီး ကြပ်မတ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဒီလိုထူးဆန်းသည့် စုံတွဲမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးတာပဲဟုတွေးမိသည်။
သူက ပြောသည်။ “မိန်းကလေး၊ ကျွန်တော် ထင်တယ်…”
“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို မိန်းကလေး၊ မိန်းကလေး လို့ မခေါ်ပါနဲ့တော့လား။” ပိုင်ယို့ဝေက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
စစ်ဆေးရေးမှူးက နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး ယဉ်ကျေးသည့် အပြုံးကို ထိန်းထားဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ “ဒါဆို မင်းကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ။”
ပိုင်ယို့ဝေက စဉ်းစားပြီး ဆွေးနွေးသည့်လေသံနှင့် ပြောသည်။ “ပထမဆုံး စကားလုံးကို ဖယ်လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။”
စစ်ဆေးရေးမှူး: “…”
ရှန်မို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွေ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပြီး ပိုင်ယို့ဝေ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ဖို့ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ “သူ့ကို စိတ်မတိုအောင် သတိထားဦး။”
“ကျွန်မ နောက်နေတာပါ။” ပိုင်ယို့ဝေက အပြစ်ကင်းစွာ ပြောသည်။ “ဒီတစ်ခေါက် စစ်ဆေးရေးမှူးရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က လူနဲ့ အရမ်းတူတယ်။ သာမန်လူတစ်ယောက်လို စကားပြောလို့ရတာမျိုးပေါ့။ ကျွန်မကို အပြစ်မတင်နိုင်ပါဘူး။”
“ဒီလိုဟာသက တကယ်ထူးခြားတယ်။” စစ်ဆေးရေးမှူးက ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးပြာတွေက အေးစက်နေသည်။ “ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးရေးမှူးတွေရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က လူနဲ့တူအောင် တမင်လုပ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကစားသမားတွေ နားလည်လွယ်အောင်လို့ပါပဲ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်စီ လုပ်ဆောင်ရလွယ်ကူတဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ရွေးချယ်ကြတာပါ။”
ပိုင်ယို့ဝေက ခဏစဉ်းစားပြီး “တစ်နည်းအားဖြင့် ရှင့်ရဲ့ ပုံမှန်ပုံစံကို ဖော်ပြလိုက်ရင် လူသားတွေ နားလည်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်