အနှစ်သက်ဆုံးအပိုင်း
Vol. 10 Ch. 137
“ပုံမှန်ပုံစံကို ဖော်ထုတ်ခြင်း” ဆိုသည့် စကားလုံးလေးလုံးကြောင့် စစ်ဆေးရေးမှူး၏ အဆင့်အတန်းဟာ ချက်ချင်း အဆင့်ရာပေါင်းများစွာ ကျဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော်လည်း နောက်ပြောမည့်ဟာက သူ့စိတ်ခံစားချက်ကို ပိုကောင်းစေခဲ့သည်။
“ဟုတ်တာပေါ့။ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ လူသားတွေ နားမလည်သေးတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာ မဟုတ်လား” စစ်ဆေးရေးမှူးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“လူနဲ့တူအောင် ပုံဖော်ထားတဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က တကယ်ပဲ အဆင်ပြေဖို့သက်သက်လား” ပိုင်ယို့ဝေက စားပွဲဝိုင်းလေးပေါ်က လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်တွေကို ကြည့်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးလာသည်။ “နေ့လယ်ခင်းလက်ဖက်ရည် သောက်တာလည်း အဆင်ပြေဖို့လား။”
“ဒါက ငါ့ရဲ့ ဝါသနာလေးပါ။” သူက ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ညာဘက်ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ရှည်လျားပါးလွှာသည့် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ကြံနှစ်ချောင်းလို ချိတ်ထပ်ထားလိုက်သည်။
“လူသားတွေလိုမျိုး လူ့လောကမှာခေတ်စားနေတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကိုလုပ်တာက ဂိမ်းထဲမှာ လူသားတွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုမျိုးစုံနဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို ပိုတိတိကျကျ နားလည်စေနိုင်တယ်” သူက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးသည်။ “လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်နဲ့ မုန့်တချို့က နွေးထွေးတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖန်တီးပေးနိုင်ပြီး လူတွေကို စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ မိသားစုရဲ့နွေးထွေးမှုကို ခံစားရစေပြီး တစ်နေ့တာပင်ပန်းမှုကို ပြေပျောက်စေတယ်။ ဒါက အံ့သြစရာပဲ မဟုတ်လား။”
ပိုင်ယို့ဝေက ပြောသည်။ “နေ့လယ်ခင်းလက်ဖက်ရည်က လူများများနဲ့ အတူတူ သောက်ရင် ပိုပြီး အံ့သြစရာ ကောင်းတယ်။ စမ်းကြည့်ချင်လား။”
“…”
ရှန်မိုသည် နောက်ဆုံးတော့ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမ ပခုံးကို ကိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ပြဿနာ မရှာပါနဲ့တော့။”
ပိုင်ယို့ဝေက အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြန်ဖြေသည်။ “တကယ်လို့ သဘောတူခဲ့ရင်ရော။”
စစ်ဆေးရေးမှူးက ပြုံးပြီး ပြောသည်။“နှမြောစရာပဲ။ နေ့လယ်လက်ဖက်ရည် သောက်ချိန်က အမြဲတမ်း ခဏလေးပဲ။”
သူက လက်ကိုင်ပဝါနှင့် ပါးစပ်ထောင့်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ထရပ်ကာ သူ၏ ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ လည်စည်းကို ချိန်ညှိလိုက်သည်။ သူ့ အမူအရာအဆုံးသတ်လိုက်တာနှင့် သူ့နောက်က စားပွဲဝိုင်းလေးနှင့် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေ၊ မုန့်တွေအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အံ့သြစရာအကောင်းဆုံး မှော်ဆန်သည့် လှည့်ကွက်တစ်ခုလိုဖြစ်သည်။
“ချစ်လှစွာသော မိန်းကလေး။” စစ်ဆေးရေးမှူး၏ အသံက အထက်စီးဆန်ပြီး မဲ့ရွဲ့သံပါသလို ဖြစ်နေသော်လည်း ရိုးသားမှု အနည်းငယ်လည်း ရောနှောနေပုံရပါသည်။ “မင်း ကစားပွဲကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါတို့ နေ့လယ်လက်ဖက်ရည် အတူတူ သောက်ခွင့်ရနိုင်ပါတယ်။”
ပိုင်ယို့ဝေက “ဪ” ဟု ပြောပြီး မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ဆက်မေးသည်။ “ဒါဆို ရှင်က ဒီဂိမ်းကိုပဲ စောင့်ကြည့်နေတာ မဟုတ်ဘဲ တခြားနေရာတွေမှာလည်း ဂိမ်းတွေ ရှိသေးတာလား။ ဂိမ်းနှစ်ခုထက် ပိုပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာ စတင်ရင် ရှင် ဘယ်ကို သွားမှာလဲ။ ရှင့်မှာ ကူညီမယ့်သူတွေ ရှိလား။”
စစ်ဆေးရေးမှူး: “…”
ပိုင်ယို့ဝေက လက်ကာလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ရှင့်ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတယ်လို့ ထင်ရင် ကျွန်မ မမေးခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။”
စစ်ဆေးရေးမှူးက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဝေးကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ သူမကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။
ပိုင်ယို့ဝေက မကျေနပ်စွာ နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြီး ရှန်မိုကို တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူ့မှာ ကူညီမယ့်သူတွေ ရှိရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီလောက်များတဲ့ ဂိမ်းတွေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မှာလဲ။ နေ့လယ်လက်ဖက်ရည် သောက်ဖို့တောင် အချိန်ရှိသေးတယ်။”
“ကူညီမယ့်သူ မဟုတ်ရင်တောင်မှ..” ရှန်မိုက ပြောသည်။ “ဂိမ်းတစ်ခုထက် ပိုရှိတယ်။ စစ်ဆေးရေးမှူးမှာ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုထက် ပိုရှိချင်ရှိလိမ့်မယ်။”
ပိုင်ယို့ဝေက မျက်လုံးအနည်းငယ် ပြူးသွားသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ စစ်ဆေးရေးမှူးမှာ ကိုယ်ခန္ဓာအများကြီး ရှိနိုင်တယ်။ အစ်ကို၊ ရှင် အရမ်းတော်တာပဲ!”
သူတို့၏ စကားပြောသံက တကယ် ဆူညံလွန်းနေတာကြောင့် စစ်ဆေးရေးမှူးသည် စိတ်အနည်းငယ် ညစ်ညူးနေသည်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ သစ်တောဘက်မှ လူအနည်းငယ် ထွက်လာတာကြောင့် သူ့စိတ်အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူ့အနှစ်သက်ဆုံးအပိုင်း ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။
“မြန်မြန်ပြော၊ မင်းတို့ လိုချင်တဲ့ပန်းတွေကို ခူးပြီးပြီလား” စစ်ဆေးရေးမှူးက ပြန်ရောက်လာသည့် လူငါးဦးကို မကျေမနပ် မေးလိုက်သည်။
လူတိုင်းက ညှိုးနွမ်းနေသည့် အကိုင်းအခက်တွေကို ကိုင်ထားကြပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ မည်းမှောင်နေသည့် အမူအရာတွေ၊ အချို့ဆို နာကျင်နေသည့် ပုံစံတောင် ပြနေကြသည်။
သူတို့က အလှဆုံးပန်းတွေကို ရွေးခဲ့တာ မှန်သော်လည်း ပြန်လာသည့် လမ်းတွင် ပန်းများ၏ အခြေအနေက သိသိသာသာ ဆိုးရွားလာကာ ရေဓာတ်ဆုံးရှုံးပြီး အလှဆုံးပန်းတွေတောင် အရောင်အဆင်း ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
“ရေထဲ မထည့်ရင် တကယ် ညှိုးသွားလိမ့်မယ်။” ပိုင်ယို့ဝေက အေးစက်စက် ပြောသည်။
လူတွေသည် သတိပေးချက်ကို ကြားသည့်အခါ နောက်ထပ် မနှောင့်နှေးရဲတော့ဘဲ ပန်းတွေကို ဖန်ပုလင်းထဲ အလျင်အမြန် ထည့်ကြသည်။
နှင်းဆီ၊ နှင်းပန်း၊ လိပ်ပြာပန်း၊ ကျူးလစ်… အပြင် ရှားပါးသည့် ပရိုတေးယားပန်းနှင့် တကယ့်ကို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းသည့် ပီအိုနီပန်းများလည်း ပါသည်။
ဒီပန်းတွေသည် အခုတော့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ညှိုးနွမ်းနေကြတာက နှမြောစရာပဲဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ပီအိုနီပန်းနှင့် နှင်းဆီပန်းတွေသည် မူလအလှကို ဆုံးရှုံးပြီး ညှိုးနွမ်းသည့် အညိုဖျော့ရောင် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
…………..