တကယ့်ပါတီပွဲ

အပြင်ဘက်ကကြည့်လျှင် သာမန်သစ်သားအိမ်တစ်လုံးလိုပင်။

သို့သော် အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကွဲပြားခြားနားသော ကမ္ဘာတစ်ခုကို ရောက်ရှိသွားသည်။

နန်းတော်နှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော်လည်း ခမ်းနားသော ပွဲခန်းမတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သေးသည်။

ဝင်ဝင်ချင်းတွင် လှပသော စက်ဝိုင်းပုံ dance floorကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းသည် လှပဆန်းကြယ်သော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဧည့်သည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရှေ့တွင် ဂီတတူရိယာများ တီးခတ်နေသော တီးဝိုင်းတစ်ခုကို မြင်နိုင်သည်။ ထို့အပြင် ပတ်ပတ်လည်တွင် စားပွဲထိုးများစွာရှိပြီး အချို့မှာ ဗန်းများ ကိုင်ဆောင်ထားကာ အချို့မှာ ဧည့်သည်များအတွက် ဝိုင်များ ငှဲ့ပေးနေပြီး အချို့မှာ ဘာမျှမလုပ်ဘဲ ယဉ်ကျေးစွာ ရပ်နေကြသည်။

ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် လှပစွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသူများ၊ တောက်ပနေသော ကျောက်မျက်ရတနာများနှင့် အဖိုးတန်ကျောက်မျက်များကိုသာ မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်ပြီး ချမ်းသာသော သူဌေးတစ်ဦးမှ စီစဉ်သည့် ပွဲတစ်ခုသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ထိုခံစားချက်မှာ တစ်စက္ကန့်သာ ကြာမြင့်သည်။

အကြောင်းမှာ ကခုန်နေသော ဧည့်သည်များ၊ ဂီတတီးခတ်နေသော တီးဝိုင်း သို့မဟုတ် စားပွဲထိုးများသည်မည်သူမျှ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသည်ကို လူတိုင်း သတိထားမိကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် သူတို့အားလုံးသည် အရုပ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ဤနေရာမှ ရယ်သံများ၊ စကားပြောသံများနှင့် ဂီတများအားလုံးမှာ အတုအယောင်များသာ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အရုပ်များကို လှပသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပေးပြီး လှပသော အိမ်တစ်လုံးထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းကာ မြင်ကွင်းများကို ပုံစံချပြီး နောက်ဆုံးတွင် သင့်တော်သော ဂီတကို ထည့်သွင်းပေးထားသကဲ့သို့ပင်။

အတုကို အစစ်ဟု ထင်မှားစေနိုင်သည်။

စစ်ဆေးရေးမှူးသည် dance floor အပြင်ဘက်ရှိ စားပွဲတစ်လုံးတွင် ထိုင်နေပြီး သူတို့ကို ညင်သာစွာ လက်လှမ်းပြသည်။

အနီးအနားရှိ ထမင်းစားပွဲများစွာတွင် အရုပ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး စစ်ဆေးရေးမှူး ထိုင်နေသော စားပွဲတစ်ခုတည်းသာ လွတ်နေသည်။

လူငါးဦး ထိုနေရာသို့ သွားကြပြီး ကုလားထိုင် ခြောက်လုံးကို တွေ့ရသည်။ တစ်လုံးမှာ စစ်ဆေးရေးမှူး နေရာယူထားသဖြင့် ငါးလုံး ကျန်ရှိသည်။

ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို လူတိုင်းသိကြသောကြောင့် ထပ်မံမေးမြန်းခြင်း မပြုဘဲ ထိုင်ရန် နေရာတစ်ခုစီ ရှာဖွေကာ ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ဂီတသံ ရပ်တန့်သွားသည်။

ပြန်မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ပတ်ပတ်လည်ရှိ အရုပ်များအားလုံးက သူတို့ကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ကခုန်နေသူများ၊ စန္ဒယားတီးနေသူများ၊ ဝိုင်ငှဲ့ပေးနေသူများနှင့် အခြားကုလားထိုင်များတွင် ထိုင်နေသော အရုပ်များအားလုံး ခေါင်းများ လှည့်လာကြပြီး အချို့မှာ လည်ပင်းကို ၁၈၀ ဒီဂရီ လိမ်၍ပင် သူတို့၏စားပွဲကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများအားလုံး ပြောင်းလဲကာ လက်ဖဝါးနှင့် ခြေဖဝါးများတွင် အေးစက်စက် ခံစားမှုများ ဖြတ်သန်းသွား၏။

ကြီးမားသော ပွဲခန်းမကြီးသည် ကြောက်မက်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အရုပ်များ၏ တိတ်ဆိတ်သော စိုက်ကြည့်မှုမှာ အကြောက်တရား၏ တိမ်တိုက်ကြီးကဲ့သို့ပင် လူတိုင်းအပေါ် တွင်ဝဲလည်နေသည်။

စစ်ဆေးရေးမှူးသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာပင် ရှိနေသည်။ သူက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ကြိုဆိုပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

မည်သူမျှ ဘာမျှမပြောပေ။

သူငယ်ချင်းဖြစ်ခြင်း၏တန်ဖိုးမှာ အရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်လာပြီး ဤနေရာတွင် နေရမည်ဆိုပါက ၎င်းသည် သူတို့၏ထာဝရအိပ်မက်ဆိုး ဖြစ်လာနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ရဲရင့်သည်။ သူမက အနီးအနားရှိ စားပွဲများကို ကြည့်လိုက်ပြီးမေးလိုက်သည်။ "အဲဒီစားပွဲတွေက လူခြောက်ယောက် ထိုင်နိုင်တယ် ဒါပေမယ့် အရုပ်ငါးရုပ်ပဲ ရှိတယ်။ သူတို့က ဂိမ်းရှုံးနိမ့်ခဲ့တဲ့ ကစားသမားတွေလား"

စစ်ဆေးရေးမှူး၏ မျက်လုံးပြာလေးများ အနည်းငယ် တောက်ပလာပြီး ပြုံးလျက်ပြန်ဖြေသည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။ ဂိမ်းရှုံးနိမ့်တဲ့သူငယ်ချင်းတွေကဒီနေရာမှာ ရှိနေမှာပါ ပြီးတော့ သူငယ်ချင်း စုဝေးပွဲကဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးမှာမဟုတ်ဘူး"

ပိုင်ယို့ဝေက မေးလိုက်သည်။ "ဂိမ်းအပြင်ဘက်က ကမ္ဘာမှာ သူငယ်ချင်းတွေ ရှိလား"

စစ်ဆေးရေးမှူးမှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။

"မရှိဘူးလား" ပိုင်ယို့ဝေက ပြောသည်။ "သူငယ်ချင်းတွေကို ဖျော်ဖြေပုံက အဲဒီလိုဆိုရင် သူငယ်ချင်းရှိရင်တောင် ရန်သူဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်"

စစ်ဆေးရေးမှူး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွား၏။ "မစ္စ ခင်ဗျားရဲ့ ဟာသဉာဏ်ကို တန်ဖိုးထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂိမ်းထဲမှာတော့ စနောက်တဲ့စကား နည်းနည်းပဲပြောတာ ပိုကောင်းပါတယ်"

"ကျွန်မ နောက်နေတာလို့ထင်ရလား" ပိုင်ယို့ဝေက အံ့သြသွားသည်။ "ကျွန်မ တကယ်ပြောနေတာပါ။ ဂိမ်းစနစ်က ရှင့်မှာ သူငယ်ချင်းမရှိလို့ သနားပြီး 'သူငယ်ချင်းဂိမ်း' ကို ကြီးကြပ်ဖို့ ခန့်အပ်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဟေး~ စနစ်က တော်တော်လေး စဉ်းစားပေးတတ်တာပဲလို့ ရုတ်တရက် သိလိုက်ရတယ်။"

စစ်ဆေးရေးမှူး၏ အမူအရာက အံကြိတ်နေသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ပုံပျက်နေလေသည်။ "သူငယ်ချင်းဂိမ်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရာပါ။ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းပြီး တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဒေတာတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ပြသထားပါတယ်။ စနစ်ကတော့..."

အသံ ရုတ်တရက် ရပ်သွားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေနှင့်ရှန်မိုတို့သည် တစ်ချိန်တည်းလိုလို ပြောမိလိုက်သည်။ "ဘာလဲ။"

စစ်ဆေးရေးမှူးက သူတို့ကို အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်နေပြီး သူ၏ဒေါသသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မှေးမှိန်သွားကာ သူ၏အပြုံးကပြန်ပေါ်လာသည်။

သူက ကျယ်လောင်စွာ မရယ်မိအောင်ပင် ထိန်းထားရသည်။ "ဟား စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ လူသားလေး ဒါက ရေ၊ ပရိုတင်း၊ အော်ဂဲနစ်မဟုတ်တဲ့ ဒြပ်ပေါင်းတွေနဲ့ အင်ဇိုင်းတွေ ပေါင်းစပ်ထားတာပဲ။ မင်းတကယ် အဖြေကိုသိချင်လား။"

စားပွဲရှိ လူငါးဦးလုံးက သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု၊ မုန်းတီးမှုနှင့် အဆုံးမဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုများ ပါရှိနေ၏။

အရုပ်ပြဇာတ်ဆိုသည်မှာ တကယ်တမ်းတွင် မည်သည့်အရာဖြစ်ပါသနည်း။

စစ်ဆေးရေးမှူးသည် ကတ်ပြားနှစ်ထပ်ကို စားပွဲပေါ်ဖြန့်ချလိုက်ပြီး ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဒီဂိမ်းကို ကျွန်တော့်နဲ့ ကစားပြီး ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ဆီက အဖြေကို ရယူဖို့ အခွင့်အရေးရှိမရှိ ကြည့်ကြစို့"