စွမ်းရည် အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း
Vol. 53 Ch. 792
ကျိုးကျန့်သည် အံ့ဩလွန်း၍ ရဲ့လင်းချန်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“မင်း ... အဲဒီစွမ်းအားတွေကို တကယ်ပဲ အပြည့်အဝ မြှင့်တင်ပေးနိုင်တာလား”
နိုးထသူများသည် အနောက်နိုင်ငံများတွင်သာ တွေ့ရလေ့ရှိသည့် အထူးစွမ်းရည်ရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ သိုင်းပညာရှင်များထက် အားမနည်းပေ။ နိုင်ငံတိုင်းက ဤကွဲပြားသော စွမ်းအားများအကြောင်းကို လေ့လာခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့ကို ပေါင်းစပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း အားလုံးမှာ ကျရှုံးမှုဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။
မရေမတွက်နိုင်သော ကျရှုံးမှုများပြီးနောက် ၎င်းမှာ ပြောင်းလဲ၍မရသော မျိုးရိုးဗီဇနှင့် ပါရမီကြောင့်သာ ဖြစ်သည်ဟု ကောက်ချက်ချခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ရဲ့လင်းချန်မှာမူ ၎င်းတို့ကို ပေါင်းစပ်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ ပိုမို မြင့်မားအောင် မြှင့်တင်နိုင်သည်ဟု ဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အမေရိကန်နှင့် အခြားနိုင်ငံများမှ အထွတ်အထိပ် ဘုရင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များက အဘယ်ကြောင့် ရဲ့လင်းချန်ကို ပစ်မှတ်ထားနေရသနည်း။ ယင်းမှာ ဤသို့သော အရာက မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလွန်း၍ ဖြစ်ပြီး ဤတွေ့ရှိမှုသည် လက်ရှိခေတ်ကာလကို ကျော်လွန်သွားသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
ရဲ့လင်းချန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ဤမျှ ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်မှာ သူ့အတွက်တော့ ထမင်းစားရေသောက်သလိုပင် ရိုးရှင်းနေပုံရသည်။
“ဒါက အမတ ကျင့်စဉ် သက်သက်ပါပဲ”
“အမတ ကျင့်စဉ် ဟုတ်လား”
ကျင့်ရှန်၊ လင်းရှီ နှင့် အခြားသူများအားလုံး ရဲ့လင်းချန်ကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်လာကြသည်။
“မင်း နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား”
စွန်းဟုန်ထောင်က မေးလိုက်သည်။
“သိုင်းပညာကိုတောင် ကျင့်ကြံလို့ရရင် အမတကျင့်စဉ်ကို ဘာလို့ ကျင့်လို့မရရမှာလဲ”
ရဲ့လင်းချန်က ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။
“ဘယ်လို”
ကျိုးကျန့် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။
၎င်းသည် အမတ ကျင့်စဉ် ဖြစ်သည်။
ရှေးယခင်ကတည်းက မသေမျိုးများအကြောင်း ဒဏ္ဍာရီများစွာ ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သိုင်းပညာရှင်များထက် အဆင့်များစွာ ပိုမိုမြင့်မားသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။
ဒြပ်စင်များကို ထိန်းချုပ်ခြင်းသည် ဒဏ္ဍာရီထဲမှ မသေမျိုးများ အသုံးပြုသည့် နည်းလမ်းများပင် မဟုတ်ပါလား။
“အမတကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ဖို့ မခက်ခဲပါဘူး။ ကျွန်တော် ချီသန့်စင်နည်း တတ်မြောက်ထားပါတယ်။ ကျင့်ကြံဖို့ ပါရမီရှိတဲ့သူဆိုရင် သင်ယူလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမတကျင့်စဉ်ရဲ့ သတ်မှတ်ချက်က အရမ်းမြင့်တယ်။ နိုးထသူတွေလိုပဲ သူတို့ကလည်း သတ္တု၊ သစ်သား၊ ရေ၊ မီး၊ မြေ နဲ့ လျှပ်စစ် ဆိုပြီး ကွဲပြားကြပါတယ်။”
“ပါရမီ ရှိမရှိကို ဘယ်လိုခွဲခြားမလဲ”
ကျိုးကျန့်က အဓိကအချက်ကို မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မြင်နိုင်ပါတယ်။ လောလောဆယ်မှာတော့ အမတ ကျင့်စဉ်အတွက် လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပါရမီကို ကျွန်တော် တစ်ယောက်ပဲ မြင်နိုင်ပါတယ်”
“ဒါဆို ကျောင်းတည်ထောင်ရင် မင်း အဲဒါတွေကို သင်ပေးမှာလား”
ကျိုးကျန့်က မေးလိုက်သည်။
ရဲ့လင်းချန်က ခေါင်းခါသည်။
“လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ကျောင်းက ပါရမီရှင်တွေကိုပဲ လက်ခံမှာဖြစ်ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ကမ္ဘာမှာ နံပါတ်တစ် ဖြစ်ရမယ်။ ကျန်တဲ့လူတွေအတွက်ကတော့ ကျွန်တော့်အမြင်အရ တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်း အတာနဲ့ သိုင်းပညာကိုပဲ ကျင့်ကြံသင့်ပါတယ်”
ကျိုးကျန့် နှင့် စွန်းဟုန်ထောင်တို့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဘာမှမပြောတော့ချေ။
ကျင့်ရှန်နှင့် ကျန်ရှိသူများမှာလည်း ရဲ့လင်းချန်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်ကာ အသက်ပင် ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိကြသည်။
တစ်နိုင်ငံလုံး သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံရမည်လား။ ရဲ့လင်းချန်က ဤအကြောင်းကို တစ်နိုင်ငံလုံးသို့ ကြေညာရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
စစ်သည်တော်ဌာနသည်ပင် ဤမျှ သတ္တိမျိုး မရှိခဲ့ဖူးဘဲ ရဲ့လင်းချန်ကမူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်တို့ တစ်သက်လုံး ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူး”
ရဲ့လင်းချန်က ဆက်ပြောသည်။
“ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေရဲ့ အက်ကြောင်းတွေက ပိုပိုပြီး ကြီးလာဦးမှာပဲ။ ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေလည်း ပိုများလာ လိမ့်မယ်။ ဒါကို လျှို့ဝှက်ထားတာ မကောင်းဘူး။ တစ်နိုင်ငံလုံးကို သိုင်းပညာကို လက်ခံခိုင်းတာက ပိုကောင်း ပါတယ်။ အားလုံး အတူတူ လေ့ကျင့်ရင် ကမ္ဘာမြေရဲ့ အင်အားက ပိုမြန်မြန် ကြီးထွားလာလိမ့်မယ်”
“တကယ်လို့ သိုင်းပညာရှင်တွေက မကောင်းမှုလုပ်ရင်ကော”
စွန်းဟုန်ထောင်က မေးလိုက်သည်။
“နှိမ်နင်းလိုက်ပေါ့”
ရဲ့လင်းချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေသညါ။
“ခင်ဗျားတို့က အရမ်းတွေးနေတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့သူ ရှိလို့လား၊ ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ”
“ဟားဟား”
ကျိုးကျန့် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
“မင်းက ကျားကို မကြောက်တဲ့ နွားပေါက်လေးလိုပဲ။ မင်းရဲ့ သိုင်းသင်တန်းကျောင်း ဖွင့်ဖို့ တောင်းဆိုချက်ကို ငါ ခွင့်ပြုတယ်။ တစ်နိုင်ငံလုံး သိုင်းကျင့်ကြံမယ့် ကိစ္စကိုလည်း မင်းလက်ထဲမှာပဲ ထားခဲ့မယ်။ အရာအားလုံးကို တည်ငြိမ်အောင် မင်း ထိန်းနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”
ရဲ့လင်းချန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ဝါးချင်း ပွတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ”
“ငါက ဓားသိုင်းကို ကျင့်ကြံတာ ဆိုပေမဲ့ လမ်းစဉ်သောင်းခြောက်ထောင်ဟာ တစ်နေရာတည်းမှာပဲ ဆုံတာပါ။ ဒါဟာ ဓားအပေါ် ငါ့ရဲ့ နားလည်မှုပဲ။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ဦး၊ မင်းရဲ့ လှံသိုင်းအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
ကျိုးကျန့်က စာအုပ်ငယ်လေးတစ်အုပ်ကို ရဲ့လင်းချန်ထံသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေးကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ရဲ့လင်းချန်က ထိုပါးလွှာသော စာအုပ်ကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။
“ဒါလေးပဲ ပေးတာလား? ကပ်စေးနည်းလိုက်တာ”
စွန်းဟုန်ထောင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားပြီး နှလုံးခုန် မြန်လာ၏။
“ဒါ ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ မင်းသိလား၊ အထွတ်အထိပ် ဘုရင်အဆင့် ဆရာကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်က တစ်သက်စာအတွက် လုံလောက်တယ်။ ဒါက ဘုရင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ တစ်သက်စာ အသိဉာဏ် အနှစ်ချုပ်ပဲ၊ တကယ်လို့ ဒါဟာ သိုင်းဝတ္ထုထဲမှာဆိုရင် ယင်ကိုးမျိုးကျမ်းလိုမျိုးပဲဟေ့။ မင်းက ဒါကိုတောင် နှာခေါင်းရှုံ့နေသေးတာလား၊ ငါ့ကို အရှက်ခွဲပြီး သတ်မလို့လား”
“အဟမ်း အဟမ်း”
စွန်းဟုန်ထောင်က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။
“ဒီအောင်ပွဲအတွက် မင်းတို့ရဲ့ ရလဒ်အလိုက် ထိုက်တန်တဲ့ အမှတ်တွေ ပေးအပ်မယ်။ ရဲ့လင်းချန်က အများဆုံး ကူညီပေးခဲ့လို့ အမှတ် ၁၀,၀၀၀ ရမယ်၊ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ၅,၀၀၀ စီ ရကြမယ်။
“ပြီးတော့ မင်းတို့ ပြန်သက်သာလာဖို့အတွက် ကုသဆေးတွေကိုလည်း အခမဲ့ ပေးမယ်”
“အကြီးအကဲစွန်း၊ ဒါက မတရားဘူးဗျ၊”
ရဲ့လင်းချန်က ချက်ချင်း ကြားဖြတ်ပြောသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“သူတို့က ဒဏ်ရာရထားတာ ဆိုတော့ ဆေးရတာ ဟုတ်ပါပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာဒဏ်ရာမှ မရထားဘူးလေ။ ဒီတော့ ဒီခံစားခွင့်တွေက ကျွန်တော့်အတွက် အလဟဿ ဖြစ်မနေဘူးလား၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခု ပြန်ပေးရမယ်”
“ထွက်သွားစမ်း”
ရဲ့လင်းချန်က အလျှော့မပေးချေ။
“ခင်ဗျား တစ်ခုခု ပြန်ပေးရင် ကျွန်တော် ချက်ချင်း ထွက်သွားမယ်”
စွန်းဟုန်ထောင်က မကျေနပ်သံပြု၍ စူးစိုက်ကြည့်သည်။
“အမှတ် ၁၀၀ ပေးမယ်!”
“၅၀၀ ပေး!”
စွန်းဟုန်ထောင်က အဆုတ်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်၍ ရဲ့လင်းချန်ကို စိုက်ကြည့်လေသည်။
“၂၀၀ ပဲ၊ ယူရင်ယူ၊ မယူရင် နေတော့”
“ရပြီ”
အမှတ် ၂၀၀ သည် အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂ ဂရမ်နှင့် ညီမျှသည်။
ရဲ့လင်းချန် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“သဘောတူတယ်”
ကျောင်းကို တည်ထောင်တော့မည်ဖြစ်ရာ အနာဂတ်အတွက် အရင်းအမြစ်များကို ကြိုတင်စုဆောင်းထားရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။
“မင်းတို့ ကောင်းကောင်းအနားယူကြ။ လဝက်နေရင် Buff Island ပေါ်က ငရဲတံခါး ပွင့်လိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းတို့ ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သဘာဝကို သွားကြည့်လို့ ရတယ်”
စွန်းဟုန်ထောင်က အရေးကြီးသော သတင်းတစ်ခုကို ပြောပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း။
ရဲ့လင်းချန်နှင့် အခြားသူများ၏ စိတ်ကူးများမှာ ထိုနေရာသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။
Buff Island သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဝင်ရောက်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လူသားများ ပထမဆုံး သိမ်းပိုက်နိုင်သည့် ဝင်ပေါက်ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် မည်သို့သော ကမ္ဘာမျိုး ရှိနေမည်နည်း။
ကျန်းတလီနှင့် အခြားသူများတွင် ထပ်မံ၍ စနောက်ချင်သည့် ခံစားချက် မရှိတော့ပေ။ သူတို့အားလုံး ထရပ်ကာ သူတို့ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် ထွက်သွားကြသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ရဲ့လင်းချန်သည် ကိုယ့်အခန်းထဲ ပြန်သွားပြီး ကျိုးကျန့် သူ့ကို ပေးခဲ့သည့် စာအုပ်လေးကို စဖတ်လိုက်သည်။
စာအုပ်၏ နာမည်ကို ကျိုးကျန့် ကိုယ်တိုင် ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဓားလမ်းစဉ်၏ အသေးစိတ် ရှင်းပြချက်”
“ဓားလမ်းစဉ်၏ အသေးစိတ် ရှင်းပြချက်ကို ကိုယ်တိုင် လေ့လာခြင်း၊ ဓားသိုင်း ပါရမီ တစ်မှတ်”
“ဓားလမ်းစဉ်၏ အသေးစိတ် ရှင်းပြချက်ကို ကိုယ်တိုင် လေ့လာခြင်း၊ ဓားသိုင်း ပါရမီ တစ်မှတ်”
“ဓားလမ်းစဉ်၏ အသေးစိတ် ရှင်းပြချက်ကို ကိုယ်တိုင် လေ့လာခြင်း၊ ဓားသိုင်း ပါရမီ တစ်မှတ်”
…
ရဲ့လင်းချန်၏ မျက်လုံးအိမ် ကျဉ်းမြောင်သွားသည်။
တိုးလာသည်က စွမ်းရည် မဟုတ်ဘဲ ပါရမီ ဖြစ်နေ၏။
“စနစ် ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ”
[ပါရမီရှင်စနစ်တွင် စွမ်းရည်များကို သင်ယူနိုင်ခြင်း ပါရမီများကိုလည်း သင်ယူနိုင်သည်။ ဥပမာ၊ သင်၏ သစ်သားဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ပါရမီ စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်သည်]
ရဲ့လင်းချန်၏ မျက်လုံးတွင် ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။
“ဒါဆို ဒီလို ဓားသိုင်း ပါရမီက အဆင့်မြင့်လာပြီးရင် ဓားဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်လာမှာလား”
[သင် အဲ့လို နားလည်ထားလို့ ရပါတယ်]
*ဒါဆို အဲ့သလိုပေါ့*
ရဲ့လင်းချန်သည် ယခင်က အနည်းငယ် သံသယ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဗဟုသုတများစွာကို စွမ်းရည်များအဖြစ် သတ်မှတ်၍ မရနိုင်ပါ. ဥပမာအားဖြင့် လူတစ်ယောက်က ဓား ဘယ်လိုလုပ်ခုတ်ရမလဲ သင်ပေးခဲ့ပါက ၎င်းကို စွမ်းရည်ဟု မခေါ်နိုင်ပါ။ ထို့အပြင် အုတ်ခဲသယ်ခြင်းကိုရော စွမ်းရည်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်မည်လား။
ကျိုးကျန့် သူ့ကို ပေးခဲ့သည့် “ဓားလမ်းစဉ်၏ အသေးစိတ် ရှင်းလင်းချက်” မှာမူ အကြောင်းအရာက သိုင်းပညာ မဟုတ်ဘဲ ဓားသိုင်း၏ နားလည်မှုနှင့် အသုံးချပုံတို့ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အတွေ့အကြုံ တစ်မျိုးဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။ သို့သော် စနစ်က ၎င်းကို ဓားသိုင်း ပါရမီအဖြစ်သို့ တန်းပြောင်းလဲခဲ့သည်။
ပါရမီသည် မည်မျှအထိ အရေးပါသနည်း။ သာမန်လူတစ်ယောက် နားလည်နိုင်သော စကားလုံးများဖြင့် ဆိုရလျှင် ဥပမာတစ်ခုကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သိနိုင်ပါသည်။
ရိုးရှင်းသော ဥပမာတစ်ခု ပေးရမည်ဆိုလျှင် သာမန်လူတစ်ယောက်သည် ဓားသိုင်းတစ်ခုကို သင်ယူသောအခါ သူတို့သည် သတ်မှတ်ထားသော ပုံသေနည်းများအတိုင်း စက်ရုပ်ကဲ့သို့သာ တောင့်တောင့်တင်းတင်း ကူးချနိုင်ကြသည်။ သို့သော် ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် ပါရမီရှင်များအတွက်မူ သူတို့သည် အခြေအနေအလိုက် လိုက်လျောညီထွေ ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ထိုလှုပ်ရှားမှုများကိုပင် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ အသုံးချနိုင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် တူညီသော ဓားသိုင်းပညာရပ် ဖြစ်လင့်ကစား ပါရမီရှင်တစ်ယောက်၏ လက်ထဲတွင်မူ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော စွမ်းဆောင်ရည်မျိုးကို ပြသနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။