အခန်း (၁၄၆)

အသံဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံဝတ် အကြီးအကဲတစ်ဦး စစ်မြေပြင်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး လက်တံရှည်လျားကာ အရိုးပေါ်အရေတင် ပိန်ချုံးသော ကိုယ်ဟန်ရှိပြီး မုတ်ဆိတ်ဆိတ်ဖွားနှင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်ခက်ထန်နေပြီး တစ်ကွင်းလုံးကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိသူတိုင်းသည် ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ အေးစက်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

“မင်းက ခေါင်းဖြတ်လက်ဝါး ချောင်ယင်ပဲ” ဟု လက်ဗလာဆရာြကီးက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီ ခေါင်းဖြတ်လက်ဝါး ချောင်ယင်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ” ဟု အိုးယဲ့ဇီက မေးမြန်းလိုက်သည်။

လက်ဗလာဆရာကြီးက ချက်ချင်းပင် ရှင်းပြလိုက်သည် - ခေါင်းဖြတ်လက်ဝါး ချောင်ယင်ဆိုတာ လောကအနှံ့မှာ နာမည်ဆိုးနဲ့ကျော်ကြားတဲ့ လူသတ်သမား တစ်ယောက်ပဲ။ လူတွေရဲ့ခေါင်းကို သူ့လက်နဲ့ စိစိညက်ညက်ကြေမွအောင် ချေမွရတာကို သဘောကျတဲ့အတွက် ခေါင်းဖြတ်လက်ဝါး လို့ ခေါ်ကြတာ။ အဓိကအချက်က သူ့ရဲ့ခွန်အားပဲ။ သူဟာ အင်ပါယာချီ အဆင့်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပြီး ကောင်းကင်အဆင့်ရောက်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တာ။ သူ့ရဲ့ ခွန်အားကြောင့်ပဲ တစ်လောကလုံးမှာ ရန်သူတွေဝိုင်းနေပေမဲ့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို မထိရဲကြဘူး”

လက်ဗလာဆရာကြီး၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် လူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြသည်။ အကြည့်တစ်ချက်ကပင် ဒီလောက်ထိ ချောက်ချားစေခဲ့တာက မထူးဆန်းတော့ပေ။ ရန်သူက ခွန်အားကြီးရုံသာမက သွေးအေးရက်စက်သော လူသတ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

“အားလုံး သတိထားကြ၊ ဒီလူက တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ အင်အားကြီးလွန်းတယ်” ဟု လက်ဗလာဆရာကြီးက အော်ဟစ်သတိပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ခေါင်းဖြတ်လက်ဝါး ချောင်ယင်က အန်လုရှန်၊ ရှီစစ်မင် နှင့် အခြားသူများကို မကျေမနပ် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် “မင်းတို့တွေ တကယ်ကို အသုံးမကျတာပဲ။ ၁၁ ယောက်နဲ့ ၆ ယောက် တိုက်တာတောင် အသာမရဘူး။ မင်းတို့သာ ငါ့တပည့်တွေဆိုရင် အရှက်မကွဲအောင် ငါကိုယ်တိုင် မင်းတို့ခေါင်းတွေကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီ”

အန်လုရှန်နှင့် အခြားသူများက ထိုကဲ့သို့ အပြစ်တင်ခံလိုက်ရသဖြင့် အရှက်နှင့် ဒေါသကြောင့် မျက်နှာများ နီမြန်းသွားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ခွန်အားချင်း မယှဉ်နိုင်သဖြင့် ထိုကဲ့သို့ အဆူအဆဲခံရခြင်းကို ငြိမ်ခံနေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူ့လူများကို ဆူပူပြီးနောက် ချောင်ယင်က အိုးယဲ့ဇီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အေးစက်သော အရှိန်အဝါတွေ ထွက်ပေါ်လာကာ “အိုးယဲ့ဇီ၊ မင်းကို ရှားပါးတဲ့ ပန်းပဲပညာရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါလေးစားတယ်။ ဒါကြောင့် ဖယ်နေလိုက်၊ ဒီကိစ္စထဲမှာ ဝင်မပါနဲ့။ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့အဖိုးတန်တဲ့ အသက်ကို ဒီမှာ ဆုံးရှုံးလိုက်ရရင် နှမြောဖို့ကောင်းတယ်”

အိုးယဲ့ဇီက သံတူကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ “ငါ့ဘဝမှာ ကြောက်တယ် ဆိုတဲ့စကား မရှိဘူး။ မင်းရဲ့ ခေါင်းဖြတ်လက်ဝါးက ပိုစွမ်းမလား၊ ငါ့ရဲ့ သံတူကြီးက ပိုစွမ်းမလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

“ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ် မသိတဲ့ကောင်။ သေချင်လှပြီဆိုရင်လည်း ငါက ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့”

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အပြာရောင်သက်တံတစ်ခုကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများဖြင့် အိုးယဲ့ဇီထံသို့ ပြေးဝင်သွားလိုက်သည်။

အိုးယဲ့ဇီသည်လည်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်နေကာ “လာခဲ့စမ်း။ ငါ့ရဲ့ မုန်တိုင်းသံတူချက်ကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် သံတူကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ကာ ရှိသမျှအားအင်ကုန်သုံး၍ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခုန်တက်ပြီး အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

သံတူသည် လေထုကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ရှေ့တွင်ရှိသမျှအရာအားလုံးကို မြေလှန်ပစ်မည့်အဟုန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသော ချောင်ယင်ထံသို့ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။ ထိုသံတူ၏ ရိုက်ချက်က လူတစ်ယောက်မဆိုထားနှင့်၊ မြေကြီးပင်လျှင် အက်ကွဲသွားနိုင်သည့် အင်အားရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း ချောင်ယင်သည် အစမှအဆုံး တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိပေ။ သူသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် လေဆင်နှာမောင်းကို ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ တိုးဝင်ဖြတ်သန်းသွားကာ သူ၏ပိန်လှီသော ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး အိုးယဲ့ဇီ၏ သံတူကြီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

အိုးယဲ့ဇီက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ “ငါ့သံတူကို လက်ဗလာနဲ့ ဖမ်းမယ်ဆိုတာက အိပ်မက်မက်နေတာပဲ။ မင်းလက်တွေ အသားစိမ်းတွေ ဖြစ်သွားတာကိုသာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်” ဟု ဆိုကာ ပို၍ပင် အရှိန်မြှင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ချောင်ယင်ကမူ မည်သည့်ခံစားချက်မျှမရှိဘဲ သံတူကြီးကို ဆက်လက်ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် “ဒုန်း” ခနဲ အသံကြီးထွက်ပေါ်လာပြီး အားအင်မရှိဟု ထင်ရသော ထိုလက်သည် သံတူကြီးကို မြဲမြံစွာ ဖမ်းဆုပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

“ဘာ... ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ” အိုးယဲ့ဇီ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏သံတူသည် များပြားလှသော ရတနာပစ္စည်းများဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသည့် နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူ၏ အထူးနည်းစနစ်ဖြင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ တောင်ငယ်တစ်ခုကိုပင် မြေမှုန့်ဖြစ်စေနိုင်သည့် စွမ်းအားရှိနေသည်။ သို့သော် ယခုမူ ရန်သူက လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့လေပြီ။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူတိုင်းကလည်း အံ့အားသင့်ကုန်ကြသည်။ ထိုမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သံတူချက်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဖမ်းနိုင်သည်ဆိုလျှင် ချောင်ယင်၏ စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

“ဟ… အိုးယဲ့ဇီ၊ မင်းရဲ့ ခွန်အားက ဒီလောက်ပဲလား”

ချောင်ယင်က လှောင်ပြောင်လိုက်ကာ - “မင်းကို ဒီထက်ပိုစွမ်းမယ် ထင်နေတာ။ အခုတော့ ငါ နည်းနည်းစိတ်ပျက်သွားပြီ”

“လွှတ်စမ်း။ ငါ့ကို လွှတ်စမ်း” အိုးယဲ့ဇီက အံကြိတ်ကာ ရှိသမျှအားကုန်ထုတ်ပြီး ရုန်းကန်လိုက်သော်လည်း ရန်သူ၏လက်မှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။

“မင်းရဲ့ခေါင်းကို ငါ့ရဲ့ စုဆောင်းမှုထဲ ထည့်ရတော့မှာပေါ့” ချောင်ယင်က နောက်ထပ် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အိုးယဲ့ဇီ၏ ခေါင်းကို ဖမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

အိုးယဲ့ဇီသည် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး ရှောင်တိမ်းရန်အတွက် သူ၏သံတူကြီးကို ခေတ္တ စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။ ချောင်ယင်က အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ သူ၏ လက်ဖြင့် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ အိုးယဲ့ဇီသည် လက်သီးချက်တွေ၊ လက်ဝါးသိုင်းကွက်တွေဖြင့် ရှိသမျှ ခွန်အားအကုန်သုံး၍ ခုခံသော်လည်း ချောင်ယင်က လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူပင် တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

“ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်စမ်းပါ၊ ငါ့လက်ထဲကနေ ဘယ်သူမှ မလွတ်နိုင်ဘူး” ချောင်ယင်က လှောင်ပြောင်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ အိုးယဲ့ဇီအနားသို့ ရောက်ရှိလာကာ သူ၏ခေါင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အိုးယဲ့ဇီသည် သူ၏ အကြောများနှင့် ချီစွမ်းအားများ အားလုံး ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ ‘ငါတော့ သေပြီ’ ဟူသော အတွေးတစ်ခုသာ ကျန်နေတော့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချောင်ယင်၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးများ အေးခဲသွားကာ ‘သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ’ ဟု ရေရွတ်မိလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏လက်ထဲတွင် ရှိနေသော အိုးယဲ့ဇီသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ လက်ဗလာဆရာကြီးက အိုးယဲ့ဇီကို ကယ်တင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လက်ဗလာဆရာကြီးက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ရယ်မောကာ “ငါက လောကမှာ နံပါတ်တစ် သူခိုးပဲလေ၊ ပစ္စည်းခိုးရုံတင်မကဘူး လူခိုးတာလည်း ကျွမ်းကျင်တယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အိုးယဲ့ဇီက ချောင်းဆိုးရင်းနဲ့ “ ကျေးဇူးပဲ၊ မင်းအချိန်မှီ ကယ်လိုက်လို့သာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒါတွေ ထားလိုက်ပါတော့၊ နောက်ဆို ငါ့ကို သတ်ဖို့ မကြိုးစားရင် တော်ပြီ”

ချောင်ယင်သည် မျက်နှာပျက်သွားကာ “လက်ဗလာကောင်၊ မင်းက ငါ့အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ။ မင်းကိုလည်း သူ့နဲ့အတူ သတ်ပစ်မယ်” ဟု ဆိုကာ အရှိန်ဖြင့် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။

အိုးယဲ့ဇီနှင့် လက်ဗလာဆရာကြီးတို့က အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြကာ ‘ပြေး’ ဟု အော်ဟစ်ကာ ခွဲပြေးခဲ့ကြသော်လည်း ချောင်ယင်က လက်ဗလာဆရာကြီး နောက်ကိုသာ မဆုတ်မနစ် လိုက်လေတော့သည်။ သို့သော် လက်ဗလာဆရာကြီး၏ အားသာချက်မှာ သူ၏ ခွန်အားမဟုတ်ဘဲ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုစွမ်းရည် ဖြစ်သည်။ ထိုစွမ်းရည်ကြောင့် သူသည် နန်းတော်အတွင်းသို့ စိတ်ကြိုက် ဝင်ထွက်နိုင်ပြီး ကောင်းကင်အဆင့် ပညာရှင်တွေပင်လျှင် သူ့ကို မဖမ်းနိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ချောင်ယင်သည်လည်း ဘယ်လိုမှ မှီအောင်လိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အန်လုရှန်က ထိုအခြေအနေကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေပြီး- “ သူ့ကို ထားလိုက်တော့။ သူခိုးကို ဖမ်းချင်ရင် ဘုရင်ကို အရင်ဖမ်းရမယ်။ အဲဒီ ဘုရင်ကိုသာ ဖမ်းလိုက်ရင် အားလုံး ပြီးသွားပြီ” ဟု အော်လိုက်သည်။

ချောင်ယင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး “မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ အဲဒီ ငတုံးဧကရာဇ်ရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ပြီးမှ မင်းတို့နဲ့ စာရင်းရှင်းရတာပေါ့” ဟု ဆိုကာ မြို့ရိုးဆီသို့ ဦးတည် ပြေးဝင်သွားလိုက်သည်။

လူတိုင်း ထိတ်လန့်ကုန်ကြပြီး “ အရှင်မင်းမြတ်ကို ကာကွယ်ကြ။ မြန်မြန် အရှင်မင်းကြီးကို ကာကွယ်ကြ” ဟု အော်ဟစ်ကြသည်။ မိန်းမစိုး လျူ နှင့် ဝမ်ကျင်းဟိုင် တို့သည် ရှေ့ဆုံးမှ ခုခံရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

“အရှင်မင်းကြီးကို အမြန် ဆုတ်ခွာနိုင်အောင် ကာကွယ်ပေးကြ”

အိုးယဲ့ဇီနှင့် လက်ဗလာဆရာကြီးတို့လည်း အမြန် ပြန်ရောက်လာကြသည်။ လက်ဗလာဆရာကြီးက လင်းပိုင်ဖန်၏ ဘေးသို့ ရောက်လာပြီး အန္တရာယ်ရှိလာလျှင် အရှင်မင်းကြီးကို ကယ်ထုတ်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပိုင်ဇူ၊ အရက်ဓားအင်မော်တယ် နှင့် အခြားသူများသည်လည်း ရန်သူများကို ထားခဲ့ကာ အမြန် ပြန်လာကြသည်။

“အရှင်မင်းကြီးကို အထိခိုက် မခံစေနဲ့”

“ချောင်ယင်၊ မင်းက သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဘာမှမတတ်တဲ့ လူကိုမှ တိုက်ခိုက်ရသလား။ မကျေနပ်ရင် ငါတို့နဲ့ လာတိုက်လေ”

ချောင်ယင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကာ “ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မတားနိုင်ဘူး။ အဲဒီ ငတုံးဧကရာဇ်ရဲ့ ခေါင်းက ငါ့လက်ထဲ ရောက်နေပြီလို့သာ မှတ်လိုက်တော့။ နတ်ဘုရား တားရင် နတ်ဘုရားကို သတ်မယ်၊ ဗုဒ္ဓ တားရင် ဗုဒ္ဓကို သတ်မယ်”

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ပေတစ်ထောင်ကျော် ခရီးကို ဖြတ်ကျော်လာပြီး မြို့ရိုးနှင့် ပေ ၃၀ ထက်မကျော်သော အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အန်လုရှန်နှင့် အခြားသူများကလည်း အောင်ပွဲရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေကြပြီး၊ ပိုင်ဇူနှင့် အခြားသူများမှာမူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လက်ဗလာဆရာကြီးက အလောတကြီးဖြင့် “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး အခုပဲ အရှင့်မင်းကြီးကို ခေါ်ထုတ်သွားပါ့မယ်၊ မြဲမြဲကိုင်ထားပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်ကမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် “ သိပ်လည်း မလောပါနဲ့၊ သူ မကြာခင် သေရတော့မှာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လက်ဗလာဆရာကြီးမှာ ကြောင်အသွားပြီး- “ အမ်”

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် ကောင်းကင်ယံမှ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ထိုဓားအလင်းတန်းသည် အရိပ်လည်းမရှိ၊ သဲလွန်စလည်းမရှိဘဲ မည်သူမျှ မမြင်လိုက်ရပေ။ ချောင်ယင်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူ့ထံသို့ အလင်းတစ်ခု ပျံသန်းလာသည်ကို ခဏမျှသာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း...

ထို့နောက်တွင် ဘာမှ မရှိတော့ပေ….

လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် မြို့ရိုးဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော ချောင်ယင်၏ ဦးခေါင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်လုံးသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်သွားသော်လည်း ဦးခေါင်းမှာမူ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ဦးခေါင်းသည် လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲကာ သွေးများ လွင့်စင်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ‘ဘုတ်' ခနဲ အသံဖြင့် ကျဆင်းသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခေါင်းမပါသော ခန္ဓာကိုယ်သည် အရှိန်ကြောင့် မြို့ရိုးရှိ အဆောက်အအုံ၏ အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လင်းပိုင်ဖန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် နောင်တရသကဲ့သို့ ဒူးထောက် လဲကျသွားခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းက လူတိုင်းကို အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးများ ပြူးနေဆဲဖြစ်သော မြေပြင်ပေါ်မှ ဦးခေါင်းကို လူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် ရှိနေသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အင်ပါယာချီအဆင့်၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိသော သိုင်းပညာရှင်ကြီး ချောင်ယင်သည် ဤကဲ့သို့ပင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီလော။ တိုက်ကွက် တစ်ကွက်တည်းဖြင့် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်တဲ့လား။

သူက ဒီလောက် အစွမ်းထက်နေပါလျက်နဲ့ ဘယ်သူက သူ့ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ အနိုင်ယူလိုက်တာလဲ။ ဒါမှမဟုတ်လျှင်...

ကောင်းကင်အဆင့်ရှိသူ တစ်ဦးသာလျှင် ချောင်ယင်ကို တစ်ခဏအတွင်း သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေမည်။ မဟာရှက ကောင်းကင်အဆင့်တစ်ဦး၏ အကူအညီကို ရထားသည်လား။ ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်လေခြင်းပေသတည်း။

ထိုအချိန်တွင် လင်းပိုင်ဖန်က ဟစ်အော်လိုက်သည် - “ခေါင်းဖြတ်လက်ဝါး ချောင်ယင်ကို ကွပ်မျက်ပြီးပြီ။ မင်းတို့တွေ သစ္စာဖောက် ပုန်ကန်သူတွေကို အမြန် မဖမ်းကြတော့ဘူးလား”

ထိုအခါမှ အခြားသူများသည်လည်း သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး “မှန်လှပါ၊ အရှင်မင်းကြီး” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားကာ ရန်သူများကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ကြလေတော့သည်။

သို့သော် အန်လုရှန်၊ ရှီစစ်မင်နှင့် အခြားသူများက အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေကြကာ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပျောက်ဆုံးသွားကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ “ပြေးကြတော့” ဟု အော်ဟစ်ကာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ထွက်ပြေးကြလေတော့သည်။

‘ သတ္တဂါတ လက်ဝါး'

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံတွင် ဗုဒ္ဓ၏ အလင်းရောင်များ ထွန်းလင်းနေသော ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုလက်ဝါးကြီးများသည် ထွက်ပြေးနေသော သိုင်းပညာရှင်များကို ယင်ကောင်များ ရိုက်သကဲ့သို့ ပြန်လည် ရိုက်ချလိုက်သည်။

“သူတို့တွေ မပြေးနိုင်တော့ဘူး။ မင်းတို့မှာ ရန်ကြွေးတွေရှိရင် အခုပဲ ကလဲ့စားချေကြတော့”

အရက်ဓားအင်မော်တယ် နှင့် အခြားသူတွေလည်း အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားကြကာ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး” ဟု ဆို လိုက်ကြသည်။