အခန်း (၅၂၄-၅၂၅)

Chapter 524

နှုတ်ဆက်ပါတယ် အကိုဟွာ ၁

“ဦးနှောက်လှိုင်းတွေနဲ့ မှိုမျှင်ချိတ်ဆက်မှုကြားမှာ အနှောင့်အယှက်တွေ ရှိနေတယ်၊၊ ဆိုလိုတာက မှိုမျှင်တွေနဲ့ ချိတ်ဆက်တာက စိတ်ကူးယဉ် အာရုံမှားတာနဲ့ မတူဘူး၊၊ မှိုမျှင်တွေက နူရွန်လမ်းကြောင်းတွေနဲ့ ပဲ့တင်ထပ်နေတာပဲ’’

“လိုရင်းကိုပဲ ပြော’’

“အဲဒီ မှိုမျှင်ကွန်ရက်က လူတွေရဲ့ သိစိတ်ကို နှိုက်ယူနေတာပဲ၊၊ အဲဒါတင်မကဘူး... သူတို့ရဲ့ ဦးနှောက်ပုံစံတွေကိုပါ ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်နေတယ်၊၊ ဆိုလိုတာက...’’

“မှိုမျှင်တွေက လူသားဦးနှောက်တွေကို... တွက်ချက်မှုဆိုင်ရာ ပရိုဆက်ဆာတွေအဖြစ် သုံးနေတာ’’

“တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် ကွန်ရက်တစ်ခုလုံးက အတွေးတွေကိုပါ သိနိုင်စွမ်း ရှိနေလိမ့်မယ်’’

ဝုန်း

ထိုစကားအဆုံးတွင် မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်၊၊

ရထားပေါ်ရှိ လူတိုင်း နိုးလာကြသည်၊၊

“ဘာဖြစ်တာလဲ’’

“တိုက်ခိုက်ခံရတာလား’’

“ငလျင်လား’’

ချန်ဆီရွှမ်သည်လည်း နိုးလာပြီး လင်းရှန်ကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်၊၊

“လင်းရှန်... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ’’

“မသိရသေးဘူး… ဆရာမချန်... အားလုံးကို အဆင်သင့်ပြင်ခိုင်းထားပါ၊၊ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ရမယ်’’

လင်းရှန်သည် အရေးပေါ် သတိပေးချက်များကို လူတိုင်းထံ ပို့လိုက်သည်၊၊ ရထားတွဲတိုင်းတွင် ခြေသံများ ဆူညံသွားပြီး စက်ခေါင်းများ စတင် လည်ပတ်လာသည်၊၊

“ထွက်ခွာမယ်’’

“စနစ်တွေ ဖွင့်လိုက်တော့’’

“လက်နက်တွေ အဆင်သင့်ပြင်’’

တစ်ဖက်တွင် လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့သည် လုရှင်းချန်ကို လိုက်ရှာနေကြသည်၊၊

“ဒါဆို ဒါရိုက်တာတင်း ပြောတာက မှိုမျှင်တွေက လူသားဦးနှောက်တွေကို သုံးပြီး ကျွန်မတို့ အတွေးတွေကို ဖတ်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား’’

ကီကီက မေးလိုက်သည်၊၊

လင်းရှန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊၊ “မသေချာသေးပေမဲ့ တင်းကျန်းရီ ပြောတာ မှန်ရင်တော့ ငါတို့ အဆိုးဆုံးအတွက် ပြင်ထားရမယ်’’

“အခု ဘယ်ကိုသွားမလဲ’’

လင်းရှန်က အံကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်၊၊ “မီးတောက်ကို အရင်ရှာရမယ်’’

…

ထိုအချိန်တွင် လုရှင်းချန်သည် အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ အမိုးပေါ်၌ ရပ်နေသည်၊၊ သူ၏ နားထဲတွင် ထူးဆန်းသော တီးတိုးပြောသံများ ကြားနေရသည်၊၊ ကောင်းကင်တွင် ထူးဆန်းသော အရာများ ပျံသန်းနေသည်၊၊

“အကောင်တွေ အများကြီးပဲ...’’

သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်၊၊

သူ၏ ရင်ဘတ်နှင့် လည်ပင်းတို့တွင် အပြာရောင် မှိုမျှင်များ ပြန့်နှံ့နေပြီ ဖြစ်သည်၊၊ သူသည် အနန္တရထားပေါ်ရှိ လူများကို ကူးစက်မည် စိုးသဖြင့် တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊၊

မီးတောက်ငယ်လေးများက မှောင်မိုက်သော အမိုးပေါ်တွင် ကခုန်နေသည်၊၊

သူသည် ကောင်းကင်မှ မှိုမျှင်မျှော်စင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်၊၊ ကြီးမားသော စွမ်းအင်များ မျှော်စင်တစ်လျှောက် စီးဆင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊၊

လုရှင်းချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊၊

“ကဲ... စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာပြီ’’

“ငါ့ကို... မှိုတစ်ပွင့်က စောင့်ကြည့်နေသလို ခံစားနေရတယ်’’

“မီးတောက်... မင်း ဘယ်မှာလဲ’’

လင်းရှန်၏ အသံသည် ဆက်သွယ်ရေးစက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊ ယိကျင်းမြို့ရှိ အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ အမိုးပေါ်တွင် ရပ်နေသော လုရှင်းချန်သည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်သည်၊၊ သူသည် ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ကိုင်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊၊

“အစ်ကိုလင်း... မြို့ထဲမှာ တစ်ခုခုထူးဆန်းနေတာကို ကျွန်တော် ခံစားနေရတယ်၊၊ အဲဒီမှိုမျှင်မျှော်စင်ကြီးရဲ့ အပြောင်းအလဲနဲ့ ဆက်စပ်နေပုံပဲ၊၊ ဒါက နိမိတ်မကောင်းဘူး၊၊ အားလုံး အဆင်သင့်ပြင်ထားကြပါ... ဒီကောင်းကင်ကြီးကတော့ ပြောင်းလဲတော့မယ် ထင်တယ်’’

ဓာတ်လှေကားအတွင်း၌ ကီကီနှင့် လင်းရှန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများ ပျက်သွားသည်၊၊

“သူ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ၊၊ မှိုမျှင်ကူးစက်ခံထားရတာကို ဘာလို့ စောစောစီးစီး မပြောတာလဲ၊၊ တစ်ယောက်တည်း သူရဲကောင်းလုပ်ချင်နေတာလား’’

လုရှင်းချန်၏ “ရွေးချယ်ခံရသူ’’ ဆိုသည့် စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို အမြဲတမ်း စနောက်တတ်သော ကီကီသည် ယခုအခါတွင်မူ အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်၊၊

လင်းရှန်၏ မျက်နှာသည် လေးနက်နေသည်၊၊

“ဒါရိုက်တာတင်း ပြောတာတော့ ဇီးရိုးဒြပ်စင်ဗဟိုဌာနက အသက်ကယ်ခန်းတွေမှာ မှိုမျှင်သီးခြားခွဲထုတ်တဲ့ စနစ်တွေ ပါတယ်တဲ့၊၊ ငါတို့ အချိန်မီရောက်သွားရင်… ဒါက မီးတောက်ကို ကယ်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်’’

“အင်း’’

ကီကီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊၊

“သူက စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်ပဲလေ... သာမန်လူတွေထက်တော့ ပိုပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ... ဟုတ်တယ်မလား’’

သို့သော် ၎င်းမှာ သူမ၏ ခန့်မှန်းချက်သာ ဖြစ်သည်၊၊ ယခုအချိန်တွင် ၎င်းတို့၌ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ၊၊ သူတို့တွင် ရှိသမျှ အင်အားကို အသုံးပြု၍ မီးတောက်ကို ပြန်ခေါ်လာရန်သာ ရှိတော့သည်၊၊

ကလန်

ဘဏ်တိုက်၏ ကြမ်းပြင်သည် ပြန်ပွင့်လာသည်၊၊ ကီကီသည် ချက်ချင်းပင် လင်းရှန်ကို ဆွဲကိုင်ကာ အပြင်ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းထွက်ခွာလိုက်သည်၊၊

“ကျွန်မရဲ့ ဆက်သွယ်ရေးလှိုင်းက ဒီအဆောက်အအုံ ပတ်ဝန်းကျင်မှာပဲ ရှိတာ၊၊ သူ သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေမှာပါ’’

“ကောင်းပြီ”

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းနေကြသည်၊၊ ဘဏ်မှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လင်းရှန်၏ အထီးကျန်ဝံပလွေ S စွမ်းအားမြှင့်ဝတ်စုံရှိ အပူလှိုင်းဖမ်း ရေဒါတွင် အမိုးပေါ်မှ အချက်ပြမှုကို ချက်ချင်း ဖမ်းယူရရှိလိုက်သည်၊၊

“သူ အဲဒီ အပေါ်မှာ’’

ဝှစ်

သူတို့သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားကြပြီး မကြာမီမှာပင် ယိကျင်းဘဏ် အဆောက်အအုံ၏ အမိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်၊၊ ထိုနေရာတွင် လုရှင်းချန်သည် အစွန်းတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊၊

သူ၏ ရပ်နေပုံသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေပုံရသော်လည်း သူ၏ အမူအရာတွင် ဝမ်းနည်းမှု အချို့ ရောယှက်နေသည်၊၊ သေခြင်းတရားကို လက်ခံထားပြီးသည့် ပုံစံမျိုးပင် ဖြစ်သည်၊၊

လုရှင်းချန်သည် လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်၊၊ သူသည် ၎င်းတို့ကို တားဆီးရန် ချက်ချင်း လက်မြှောက်လိုက်သည်၊၊

“အစ်ကိုလင်း... အနားမလာနဲ့၊၊ ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မှိုမျှင်တွေက အရာအားလုံးကို ဖောက်ထွက်နိုင်တယ်၊၊ အဲဒါက မီးကိုလည်း ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်၊၊ အစ်ကိုတို့ကိုပါ ကူးစက်သွားရင် ကျွန်တော် စိတ်အေးလက်အေး သေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး’’

“ဟေး’’

ကီကီက ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ဟောက်လိုက်သည်၊၊

“နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာမယ့် ကံကြမ္မာ ပါလာတယ်ဆိုပြီး နင်ပဲ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား၊၊ အခုတော့ ပြဿနာတစ်ခုနဲ့ တွေ့တာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ ပြင်နေတာလား… ငါတို့ကိုတောင် မမေးဘူး၊၊ ဒါရိုက်တာတင်းကိုလည်း မပြောဘူး၊၊ ငါတို့မှာ နည်းလမ်းရှိရင် ရှိမှာပေါ့၊၊ ငါတို့မှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကုသရေးခန်းတွေ ရှိသေးတယ်လေ’’

“အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ၊၊ ဘယ်လောက်အထိ ဆိုးနေပြီလဲ’’

လင်းရှန်က အမြန်မေးလိုက်သည်၊၊

လုရှင်းချန်သည် သက်ပြင်းကို အသာအယာ ချလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေသည်၊၊

“ကျွန်တော် သေရမှာ မကြောက်ပါဘူး၊၊ မှိုမျှင် ကူးစက်ခံရတဲ့ လူတွေ ဘာဖြစ်ကုန်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် မြင်ပြီးပြီ၊၊ အဲဒါက ကုလို့မရဘူး၊၊ မှိုတွေ ဖုံးနေတဲ့ ပုပ်သိုးနေတဲ့ အလောင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားမယ့်အစား... ကျွန်တော်ကတော့—”

“ဘာဖြစ်ချင်တာလဲ’’

လင်းရှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊၊

“ဇီးရိုးဒြပ်စင်ဗဟိုဌာနမှာ မိန်းမတစ်ယောက် မှိုမျှင်ကူးစက်ခံရတာတောင် အသက်ရှင်နေတာကို ငါတို့ အခုလေးတင် မြင်ခဲ့တာ၊၊ သူမက သာမန်လူပဲ၊၊ မင်းက မိန်းမတစ်ယောက်ထက်တောင် အင်အားနည်းတယ်လို့ ပြောချင်တာလား’’

“ဟုတ်တယ်၊၊ ငါတို့နဲ့အတူ ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ၊၊ အစ်မတင်းမှာ နည်းလမ်းရှိမှာပါ’’

ကီကီက စိုးရိမ်တကြီး တိုက်တွန်းနေသည်၊၊

လင်းရှန်၏ စကားများကြောင့် လုရှင်းချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်ခုခုလှုပ်ခတ်သွားသော်လည်း သူက ခေါင်းမာစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်၊၊

“နောက်ကျသွားပြီ၊၊ အစ်ကိုတို့ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ... မှိုမျှင်တွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းကနေ ပေါက်လာတာ၊၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မီးစွမ်းရည်နဲ့တောင် အဲဒါတွေကို လောင်ကျွမ်းပစ်လို့ မရဘူး’’

သူသည် အနီးရှိ မြင့်မားသော အရိပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်၊၊

“အရင်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အကျပ်အတည်းကို အစ်ကိုတို့ မြင်ခဲ့ပြီးပြီ၊၊ မြို့ထဲက ရှုပ်ထွေးမှုတွေက မပြီးသေးဘူး၊၊ ဟိုအမျိုးသမီး ထန်ယွမ်က မှိုမျှင်တွေနဲ့ ချိတ်ဆက်နေတာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရှိတဲ့နေရာတွေ၊ ထွက်ပြေးမယ့် လမ်းကြောင်းတွေ... အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ အားလုံး သိသွားနိုင်တယ်၊၊ အဲဒီလို တကယ်ပဲ ဖြစ်ချင်လို့လား’’

“သူ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ’’

ကီကီက နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်၊၊

“သူ့မှာ အစီအစဉ်ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အစီအစဉ်တော့ မဟုတ်ဘူး’’

လင်းရှန်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်၊၊

“ဘာအစီအစဉ်လဲ’’

Chapter 525

နှုတ်ဆက်ပါတယ် အကိုဟွာ ၂

ကီကီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်၊၊

လုရှင်းချန်သည် မှိုမျှင်မျှော်စင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်၊၊ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်၊၊

“အစ်ကိုလင်း... ရထားယာဥ်တန်းကို ခေါ်ပြီး ယိကျင်းမြို့ကနေ ထွက်သွားပါ၊၊ အစ်ကိုတို့ ဆုတ်ခွာနေတုန်းမှာ ကျွန်တော်က အဲဒီ ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ မျှော်စင်ကို ကမ္ဘာပျက်ကပ်မီးတောက်တွေနဲ့ ပြာဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်... ဒီညစ်ပတ်တဲ့ မြို့ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖောက်ခွဲပစ်မယ်၊၊ အဲဒါဆိုရင် အနီးအနားက ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ အားလုံးက ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာပြီး အစ်ကိုတို့ ထွက်ပြေးဖို့ အချိန်ရသွားလိမ့်မယ်၊၊ လူပေါင်းထောင်ချီ သတ်ခဲ့တဲ့ မှိုမျှင်ကွန်ရက်ကိုလည်း ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မယ်၊၊ မီးတောက်တွေထဲမှာ သေဆုံးရင်း မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ကောင်းကင်ဘုံက မီးနဲ့ သုတ်သင်ပစ်ရတာက... ဂုဏ်ယူစရာ မကောင်းဘူးလား၊၊ ဟားဟားဟားဟား’’

လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများလှုပ်ရှားသွားသည်၊၊ သူက လုရှင်းချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊၊

“မင်း တကယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား’’

“လင်းရှန်’’

ကီကီ ထိတ်လန့်သွားသည်၊၊ လင်းရှန်က ထန်ယွမ်တုန်းကလိုပဲ မီးတောက်ကို လက်လွှတ်လိုက်တော့မည်ဟု သူမ ထင်သွားသည်၊၊

လုရှင်းချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်၊၊ သူ၏ အမူအရာမှာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်၊၊

သူသည် ရိုးသားစွာ လင်းရှန်ကို ပြောလိုက်သည်၊၊

“အစ်ကိုလင်း... အစ်ကိုတို့နဲ့အတူ ခရီးသွားရတာက... ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ကတည်းက ကျွန်တော် အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် အရှိဆုံး ခံစားခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေပဲ၊၊ သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကြုံခဲ့ရပါစေ... တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို လိုအပ်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့တယ်၊၊ ကျွန်တော့်ကို ရထားပေါ် ခေါ်တင်ပေးခဲ့တယ်၊၊ ရဲဘော်တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံပေးခဲ့တယ်၊၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အမူအယာတွေကို သည်းခံပေးခဲ့တယ်၊၊ နောက်ပြီး ကျွန်တော့်အတွက် သီးသန့်လက်ဖက်ရည်ဖျော်စက်တောင် လုပ်ပေးခဲ့တာတွေအတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...’’

သူသည် လင်းရှန်ကို ကြည့်နေရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်၊၊

“ဒါကို ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဖူးဘူး၊၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က... အနီရောင်ကမ္ဘာရဲ့ မြေအောက် သုတေသနဌာနက စွမ်းအားရှင် ဓာတ်ခွဲခန်းကနေ ထွက်ပြေးလာခဲ့တာပါ... ရှောင်ချင်းနဲ့ အားဖေးတို့လိုမျိုးပဲ၊၊ မြေအောက်အနက် ဘယ်လောက်မှာ နေခဲ့ရလဲဆိုတာတောင် ကျွန်တော် မမှတ်မိတော့ဘူး၊၊ မီတာတစ်ရာလား၊၊ နှစ်ရာလား၊၊ ရက်စွဲတွေလည်း ပျောက်ဆုံးကုန်ပြီ၊၊ ကျွန်တော် မှတ်မိနေတာကတော့... အဲဒီစမ်းသပ်မှုတွေက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတာပဲ’’

“အဲဒီအချိန်ကတည်းက ကျွန်တော်က ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ နေရာတွေ ဒါမှမဟုတ် မြေအောက်နေရာတွေကို ထပ်ပြီး မသွားချင်တော့ဘူး၊၊ အခုတော့... ကျွန်တော် သေရတော့မယ်ဆိုရင်တောင် မြေကြီးအောက်မှာ အမြှုပ်မခံချင်ဘူး၊၊ အမှောင်ထုတွေ လောင်ကျွမ်းသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ... ကျွန်တော် နေရောင်ခြည်ကို ပြန်ပြီး ခံစားချင်သေးတယ်’’

လင်းရှန် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်၊၊ လုရှင်းချန်သည် အဘယ်ကြောင့် နေပူစာလှုံရသည်ကို ဝါသနာပါသနည်း… ချင်းရွှေမြို့ရှိ မြေအောက်ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ အဘယ်ကြောင့် မသွားချင်သနည်းယယယ လှိုဏ်ခေါင်းများထဲတွင် အဘယ်ကြောင့် ထူးဆန်းစွာပြုမူသနည်း ဆိုသည့်အချက်များ…

သူသည် ဓာတ်ခွဲခန်းမှ ထွက်ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊၊

“အစ်ကိုလင်း... အစ်ကိုဟွာကို ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်လို့ ပြောပေးပါ၊၊ သူ့ရဲ့ အခန်းဖော်အဖြစ် ဆက်ပြီး မနေပေးနိုင်တော့ဘူး၊၊ သူ ညဘက် လက်နက်တွေ တဒေါင်ဒေါင်လုပ်နေတာကို ကျွန်တော် တကယ်တော့ စိတ်မရှိပါဘူး၊၊ ရှားရှားကိုလည်း တောင်းပန်ပါတယ်လို့ ပြောပေးပါ... အစ်ကိုလုက သူမအတွက် စက်ရုပ်အသစ် မပေးနိုင်တော့ဘူးလို့… နောက်ပြီးတော့ ခေါင်းဆောင်ချန်၊ အစ်မရှုချင်း၊ ဒါရိုက်တာတင်း...’’

“...ပြီးတော့ ကီကီ’’

လုရှင်းချန်သည် သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်ရာ မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေသည်၊၊ သူ၏ အသံမှာ ခေါင်းမာသော သိက္ခာဖြင့် ထိန်းထားရင်း တုန်ရင်နေသည်၊၊

“မင်းက တကယ်ပဲ တော်တဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တစ်ယောက်ပါ၊၊ မင်းနဲ့အတူ တိုက်ပွဲဝင်ရတာ... ငါ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ၊၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ မီးတောက်ကတော့... ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးဘူး’’

သူသည် ပုံမှန်ဟန်ဆောင်နေကျ အမူအရာများကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်၊၊ ယခုအခါ သူသည် ငိုကြွေးနေသော်လည်း မတုန်မလှုပ်ဘဲ မတ်တပ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်၊၊

ကီကီသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်၊၊ သူမ တစ်ခုခု ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်စဉ်မှာပင် လင်းရှန်က သူမကို ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊၊

“ကီကီ... သူ့ကို ဖမ်းထားလိုက်တော့၊၊ အခုပဲ’’

ချက်ချင်းပင် ကီကီသည် သူမ၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ ငိုနေသော လုရှင်းချန်ကို လှုပ်မရအောင် ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်သည်၊၊

လင်းရှန်သည် သူ၏ စွမ်းအားမြှင့်ဝတ်စုံဖြင့် ရှေ့သို့ အရှိန်အပြည့်ဖြင့် ပြေးသွားသည်၊၊ လုရှင်းချန် ဘာမှမလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် အင်္ကျီကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်စကင်ဖတ်စနစ်ဖြင့် စစ်ဆေးလိုက်သည်၊၊

မှန်ပေသည်၊၊ လုရှင်းချန်၏ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းနှင့် လက်မောင်းများတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမည်းရောင်နှင့် အပြာရောင် အကွက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်၊၊

“အစ်ကိုလင်း... အနားမလာပါနဲ့ဆို၊၊ အစ်ကိုပါ ကူးစက်ခံရလိမ့်မယ်’’

လုရှင်းချန်က မျက်လုံးများ နီမြန်းလျက် အော်ဟစ်နေသည်၊၊

သို့သော် လင်းရှန်သည် စကင်ဖတ်ပြီးနောက် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်၊၊ သူသည် ဆုတ်ပြဲသွားသော အင်္ကျီစကို ခေတ္တမျှ ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊၊

“...ဟျောင့် မင်းအင်္ကျီက... အရောင်ကျွတ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား’’

လုရှင်းချန် ငိုနေရင်းနှင့် ကြောင်သွားသည်၊၊

“...ဘယ်လို’’

ကီကီ ချက်ချင်း ပျံလာပြီး အင်္ကျီစကို ကိုင်ကြည့်လိုက်သည်၊၊

“ဟုတ်တယ်၊၊ ဒီလောက် ညံ့တဲ့ အင်္ကျီကို နင်ဘယ်ကရလာတာလဲ’’

“ဒါက ငါတို့ ကောက်လာတဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲကပဲ’’ လင်းရှန်က အင်္ကျီကို စစ်ဆေးရင်း ပြန်ဖြေသည်၊၊

“မြေအောက် လှိုဏ်ခေါင်းတွေက အရမ်း စိုထိုင်းတယ်လို့ ငါ မနေ့က သတိပေးခဲ့သားပဲ၊၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအင်္ကျီရဲ့ အရည်အသွေးက တကယ်ကို ဆိုးတာပဲ’’

“တကယ်ပဲ၊၊ ဒါကို ကြည့်စမ်း… နင်က မှိုတက်နေတဲ့ သခွားသီးနဲ့ တူနေတာပဲ’’

ကီကီက သူ၏ ပုခုံးကို ပွတ်ကြည့်လိုက်ရာ အရောင်များ ချက်ချင်း ကွာကျလာသည်၊၊

“ငါတို့ ရတာပဲ သုံးရတာကိုး၊၊ သူက ဒီအင်္ကျီကို သဘောကျလို့ ဝတ်တာနေမှာပါ’’

လင်းရှန်က ပြောလိုက်သည်၊၊

“သဘောကျတယ် ဟုတ်လား၊၊ ဒါက အတွင်းခံ အင်္ကျီပဲလေ၊၊ တိုက်ပွဲဝတ်စုံမှ မဟုတ်တာ’’

“ရုပ်လည်းဆိုးတယ်၊ အရည်အသွေးလည်း ညံ့တယ်’’

၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ အင်္ကျီအကြောင်း ငြင်းခုန်နေကြစဉ် လုရှင်းချန်မှာမူ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်နေသည်၊၊ သူ၏ ဦးနှောက်မှာ ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်နေသည်၊၊

“ကီ... ကီကီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို လွှတ်ပေးလို့ ရမလား’’

လုရှင်းချန်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း တုန်ရင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊၊

“လွှတ်ပေးရမယ် ဟုတ်လား၊၊ နင်က မှိုမျှင်မျှော်စင်ကို သွားဖောက်ခွဲမလို့လား’’

ကီကီက ခါးထောက်လျက် ပြောလိုက်သည်၊၊

လုရှင်းချန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ အစီအစဉ်ကို ဆက်ပြောရန် ကြိုးစားသည်၊၊

“ငါတို့ အခု အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ်၊၊ ငါတို့ ဆုတ်ခွာမယ်ဆိုရင် အဲဒီမျှော်စင်ကို ဖောက်ခွဲပစ်တာက ကျန်ခဲ့တဲ့ လူပေါင်းထောင်ချီအတွက် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲ’’

လင်းရှန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊၊

“ကောင်းတဲ့ အချက်ပဲ၊၊ ဒါပေမဲ့ မင်း မသေဘဲနဲ့ ဖောက်ခွဲမယ့် နည်းလမ်းဆိုရင်ကော... ဥပမာ၊ ချိန်ကိုက်ဗုံးတစ်လုံး လုပ်တာမျိုးပေါ့’’

“အို... အဲဒါ ကောင်းသားပဲ’’

ကီကီ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်၊၊

“...တကယ်ကြီးလား’’

လုရှင်းချန် ဆွံ့အသွားသည်၊၊

…

ဇီးရိုးဒြပ်စင်ဗဟိုဌာနတွင် တင်းကျန်းရီသည် အဓိက သုတေသနအချက်အလက်အားလုံးကို ကူးယူပြီးပြီ ဖြစ်သည်၊၊ သူမသည် မှိုမျှင်နမူနာ အချို့ကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ရှုချင်း၊ တာ့လိုတို့နှင့်အတူ ရထားပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်၊၊

“ထွက်ခွာမယ်၊၊ အားလုံး အဆင်သင့်ပြင်ကြ’’

“အသံမထွက်ကြနဲ့... အမိန့်မရဘဲ မပစ်ကြနဲ့’’

“မီးတွေပိတ်ထားကြ… လမ်းပိတ်ထားတာတွေကို ဖယ်လိုက်တော့’’

“အားလုံးပဲ နားထောင်ကြ... အနန္တရထားရဲ့ အမိန့်ကိုပဲ လိုက်နာပါ’’