အခန်း (၁၃)
Vol. 2 Ch. 13
“လာပါပြီ”
တံခါးအပြင်ဘက်မှ နားဝင်ချိုသော မိန်းမပျိုတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လျင်မြန်သော ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး စစ်ဆေးခန်းထဲသို့ ဝင်လာသော အမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ခေတ်နောက်ကျသော ဝတ်စုံဖြူတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အတွင်းတွင် အကွက်ဖော် ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားကာ ဆံပင်ကို ကျစ်ဆံမြီးနှစ်ခု ကျစ်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးများသည် ကော့ညွတ်နေပြီး ပြုံးလိုက်သောအခါ ပေါ်လာသည့် ကျားသွားငယ်နှစ်ချောင်းနှင့် ညာဘက်မျက်လုံးအောက်တွင် သေးငယ်သော အနီရောင် မှဲ့လေးတစ်ခုရှိသည်။
ကျန်းနျန် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ချေ။
သူမပဲ။
သူမဘေးတွင် ရပ်နေသော လုယွီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လုယွီ၏ အကြည့်သည် စွင်းယင်ပေါ်သို့ ခဏမျှ ကျရောက်သွားသော်လည်း၊ ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်မှ ဖြတ်သွားသော လူများကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်ကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။ ဤအခြေအနေသည် စာအုပ်ထဲတွင် ဖော်ပြထားသည့် အချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။ စာအုပ်ထဲတွင်တော့ အမျိုးသားဇာတ်လိုက်သည် အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်၏ မှဲ့နီလေးကို ချက်ချင်း သဘောကျသွားပြီး အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ကြည့်မပြီးနိုင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ဒီအခြေအနေက စာအုပ်ထဲက ဇာတ်လမ်းနဲ့ ဘာလို့ ကွဲပြားနေရတာလဲ။
“ဒေါက်တာဝမ်၊ ဒီလူးဆေးပဲလား။”
စွင်းယင်သည် ဆေးညွှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဒေါက်တာဝမ် ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ဖာထေးထားသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် အတော်ပင် နွမ်းနယ်ပုံရသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များက လှပပြီး အသားအရေ ဖြူဖွေးကာ မျက်လုံးများက တောက်ပ ကြည်လင်နေသည်။
သူမတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးက သူမကို ပြုံးပြခဲ့သည်။
စွင်းယင် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမ အကြည့်လွှဲတော့မည် ပြုစဉ်၊ ထိုအမျိုးသမီးဘေးတွင် ရပ်နေသော အမျိုးသားကြောင့် သူမ၏ အာရုံသည် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် စစ်အစိမ်းရောင် ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေသည်။ မှန်ပြတင်းပေါက်မှ ဖြာကျလာသော နေရောင်ခြည်သည် သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာသွင်ပြင်များကို ထင်ရှားစေသည်။
သူသည် အတွေးနယ်ချဲ့နေပုံရပြီး မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် တွန့်ချိုးနေသည်။
စွင်းယင် မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားရသည်။ သူမသည် သူ့ကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သည့် ခံစားချက်ကို ခေတ္တမျှ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူမ မမြင်ဖူးကြောင်း သေချာသည်။
“မင်းနာမည်က ဘယ်လိုခေါ်သလဲ။”
ဒေါက်တာဝမ်သည် သူ၏ မျက်မှန်ကို ပြင်ဝတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူနာပြုအသစ်နှစ်ဦး၏ နာမည်များဖြင့် မရင်းနှီးသေးချေ။
စွင်းယင်သည် လက်ရှိအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒေါက်တာဝမ်၊ ကျွန်မနာမည် စွင်းယင်ပါ။”
ဒေါက်တာဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမကို ပြောလိုက်သည်။ “သွား၊ ဆေးယူခဲ့လိုက်။”
“ဟုတ်ကဲ့”
စွင်းယင်သည် ဆေးညွှန်းကို ကိုင်ပြီး ထွက်သွားသည်။ ဒေါက်တာဝမ်က နောက်ထပ် စာရွက်တစ်ရွက်ကို လုယွီ လက်ထဲ ထိုးပေးလိုက်သည်။ “မင်း ရှေ့မှာ သွားရှင်းရမယ်။ ရှင်းပြီးရင် ဆေးယူပြီး ပြန်လို့ရပြီ။”
လုယွီသည် ဆေးစာရွက်ကို ယူလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မရီး ဒီမှာ ခဏထိုင်နေလိုက်အုံး။ ကျွန်တော် ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်။”
ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။”
စင်္ကြန်လမ်းတွင် ကြွေဇလုံများ သို့မဟုတ် ရေနွေးဘူးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူနာများ၏ မိသားစုဝင်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။ အချို့က စိုးရိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေကြပြီး အချို့မှာမူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ မျက်နှာများဖြင့် ရှိနေကြကာ ထိုသူများသည် မြေး သို့မဟုတ် သားအသစ်ကို ကြိုဆိုရသူများ ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။
လုယွီသည် ဆေးဆိုင်တွင် ဆေးဖိုးရှင်းပြီးနောက် လှည့်အပြန်တွင် ထောင့်ချိုးမှ လာသော စွင်းယင်နှင့် မတော်တဆ တိုက်မိသွားခဲ့သည်။
ထိုအမျိုးသားသည် သူမကို လုံးဝမကြည့်ဘဲ စစ်ဆေးခန်းဆီသို့ တည့်တည့် ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
“ဟေး”
စွင်းယင် သူ့ကို နှုတ်ဆက်ချင်သော်လည်း သူမအား လျစ်လျူရှုထားသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မကျေနပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ရိုင်းလိုက်တဲ့လူ။”
“ယင်ယင်၊ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။”
စွင်းယင်၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့သည် သူမဆီသို့ လျှောက်လာကြသည်။ ချိုင်ကျင်းဟု အမည်ရသော အမျိုးသမီးသည် စွင်းယင်နှင့်အတူ ဤနေရာသို့ တာဝန်ချခံရသော သူနာပြုတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဝူရော့ရှန်းဟု အမည်ရသော အမျိုးသားသည် စွင်းယင်နှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သူဖြစ်ပြီး အခြားသူများက သူမ၏ ငယ်ရည်စားအဖြစ် မြင်ကြသည်။
ဝူရော့ရှန်းသည် စစ်အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံဖြင့် လူတစ်ဦး၏ အရိပ်အယောင် စစ်ဆေးခန်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ စွင်းယင်သည် ထိုအရပ်ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ လက်ကို သူမမျက်လုံးရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ရယ်လိုက်သည်။
“အတွေးများနေတာလား။”
စွင်းယင်သည် လက်ရှိအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “ကျွန်မ သူ့ကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးတယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။”
သူမ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ရှင်တို့နဲ့ စကားဆက်မပြောနိုင်သေးဘူး။ ဒီဆေးကို ဒေါက်တာဝမ်ကို ပေးရဦးမယ်။”
ဆေးရုံအပြင်ဘက်တွင် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့သည် သစ်ပင်များ၏ အရိပ်အောက်မှ လျှောက်လာကြသည်။
ကျန်းနျန်သည် ကျေးငှက်တို့၏ အသံများကို နားထောင်ရင်း၊ မြက်ရနံ့နွေးနွေးကို ရှူရှိုက်ရင်း ကျောက်စရစ်ခဲတစ်လုံးကို ကန်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာနှင့် သိမ်မွေ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ “လုယွီ၊ မင်း လက်ထပ်ဖို့ စဉ်းစားဖူးလား။”
လုယွီသည် မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ အဝတ်အစားများနှင့် ဆော့ကစားနေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အနေအထားမှဆိုလျှင် သူမ၏ သွယ်လျပြီး ဖြူဖွေးသော လည်ပင်းနောက်ကျောကို မြင်နေရသည်။
သူ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် မစဉ်းစားရသေးဘူး။”
ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အပြုံးကို လျင်မြန်စွာ ဖျောက်လိုက်ကာ လုယွီအား အလေးအနက် ကြည့်လိုက်ပြီး လူကြီးတစ်ဦးက လူငယ်ကို အကြံပေးသည့် ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို အခု စဉ်းစားလိုက်ပါ။ အဲဒီ သူနာပြု စွင်းယင်ကို မင်း ဘယ်လိုမြင်လဲ။ ရှင်က စစ်သား၊ သူမက သူနာပြု။ တစ်ယောက်က နိုင်ငံကို ကာကွယ်ပေးတယ်၊ နောက်တစ်ယောက်က အသက်ကယ်ပေးတယ်။ တကယ်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲပဲ။”
“သူမ တော်တော်လှတယ်လို့လဲ ကျွန်မထင်တယ်။ သူမ ပြုံးလိုက်ရင် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကျားသွားလေးတွေ ပေါ်လာတယ်။ ရှင် သူ့ကို သဘောကျတယ်ဆိုရင် အိမ်နားက အစ်မဖန့်ကို အောင်သွယ်လုပ်ပေးဖို့ ကျွန်မ ပြောပေးလို့ရတယ်။ ရှင့်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး အဆင်ပြေရင် အဖေနဲ့ ရှု့ချန်လဲ စိတ်အေးလက်အေး အနားယူနိုင်မယ်ထင်တယ်။”
လုယွီ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးနက်များက မဖတ်နိုင်သော စိတ်ခံစားချက်နှင့် အေးစက်မှု အရိပ်အယောင်ကို ဖော်ပြနေသည်။
ကျန်းနျန်၏ နှလုံးခုန်သံ စည်းချက်လွဲသွားပြ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ကာ ဆက်မပြောရဲတော့ချေ။
သူမ အလွန်လျင်မြန်သွားခဲ့ပြီး မူလ ကျန်းနျန်၏ စရိုက်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသွားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
လုယွီသည် သူ၏ အကြည့်ကို ရှေ့တည့်တည့် လမ်းပေါ်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် တစ်ခါတည်းနှင့် ထိုမျှများစွာ ပြောလိုက်ခြင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
သူမသည် သူ၏ အိမ်ထောင်ရေး ကိစ္စကို စိုးရိမ်ကြောင်း သူ နားလည်ပါသည်။
“ကျွန်တော့် ကိစ္စကို မရီး စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။”
သူ ခဏရပ်ပြီးမှ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် သဘောကျတဲ့သူ ရှိပြီးသားပါ။ အချိန်တန်ရင် သူမကို မရီးနဲ့ တွေ့ပေးပါ့မယ်။”
ကျန်းနျန် ထိတ်လန့်သွားသည်။ လုယွီမှာ သူ သဘောကျတဲ့သူ ရှိနေပြီလား။
သူက အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက် စွင်းယင်ကို စိတ်ဝင်စားသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား?
ကျန်းနျန် ခေါင်းငုံ့ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသည်။ ဇာတ်လမ်းက နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းသွားတာ ဖြစ်နိုင်လား။
ပထမဆုံးအနေဖြင့် အမျိုးသားဇာတ်လိုက်သည် မူလ ကျန်းနျန်ကို ကယ်တင်ရန် စောစောပြန်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် မူလ ကျန်းနျန်သည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မသေဆုံးခဲ့ချေ။ ယခုအခါတွင် အမျိုးသားဇာတ်လိုက်နှင့် အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်တို့သည် လမ်းလွဲသွားပုံရသည်။ အမျိုးသားဇာတ်လိုက်သည် အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်ကို စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။
သူမ တွေးလေလေ စိတ်ဓာတ်ကျလေလေ ဖြစ်လာပြီး အစောပိုင်းက ရှိခဲ့သော စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
လုယွီသည် မျက်နှာငယ်ဖြင့် ရှိနေသော ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့အတွက် အိမ်ထောင်ဖက် ရှာပေးလိုသည့် အကြံကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီကို မြင်သောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ခပ်ဖွဖွ စေ့လိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
အခြေစိုက်စခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုယွီသည် သူ၏ အဖွဲ့ထံသို့ သွားပြီး ကျန်းနျန်သည် မိသားစုခြံဝန်းများဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။
သူမ အဝေးကြီး မရောက်သေးမီ လေသံမာမာ အသံဖြင့် ခေါ်ခံလိုက်ရသည်။
“အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း၊ မုဆိုးမ”
လေးလံသော ခြေသံများသည် ကျန်းနျန်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန့်ဟုန်သည် သူမ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရန် အလျင်အမြန် ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက အေးစက်နေပြီး မေးခွန်းထုတ်နေသည်။ “နင် အဲဒီနေ့က လျိုချမ့်ကို ဘာပြောလိုက်တာလဲ။”
ကျန်းနျန် မသိဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ “ရှင် ဘယ်နေ့ကို ပြောနေတာလဲ။”
ကျန့်ဟုန် ဒေါသထွက်သွားသည်။ “ဟန်ဆောင်မနေနဲ့။ နင် လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က လျိုချမ့်ကို ဘာပြောလိုက်လဲ။”
ထိုနေ့ နေ့လယ်တွင် ကျန်းနျန်က လျိုချမ့်ကို စကားပြောပြီးနောက် ကျန့်ဟုန်သည် လျိုချမ့် သူမအား ရှောင်လာသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ထိုမတိုင်မီက သူသည် သူမကို ကူညီရန် အမြဲတမ်း ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ လျိုချမ့်သာ သူမကို မကူညီတော့ပါက သူမသည် ဆိုးရွားသော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ပင်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ခင်ပွန်း လုကောရှန်းသည် မကြာခဏ ခရီးထွက်နေပြီး သူမ၏ အရင်က ခက်ခဲသော ဘဝဟောင်းသို့ ပြန်သွားလိုခြင်း မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း လျိုချမ့်၏ အကူအညီကြောင့် သူမသည် အခြား စစ်သည်ဇနီးများထက် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ စားရပြီး အလုပ်နည်းနည်းသာ လုပ်ရသဖြင့် သူမ အရင်ကထက် အများကြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ဘဝဟောင်းသို့ သေချင်သေပါစေ၊ ပြန်မသွားချင်ချေ။
“ဪ၊ အဲဒီနေ့ကို ပြောတာလား။”
ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ လေသံကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက လှောင်ပြောင်နေသည်။ “အစ်မဖန့်နဲ့ ကျွန်မ ရှင့်ကို သားနဲ့အတူ အိမ်ပြန်သွားတာကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် တွေ့လိုက်ရပေမဲ့ နောက်နေ့မှာ ရှင့် ခြေထောက်ထော့နဲ့ထော့နဲ့ နဲ့ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုကို စားစရာ သွားတောင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ သိချင်လို့ ရှင့် ခြေထောက် နောက်တစ်ခါ ခေါက်သွားတာလားလို့ မေးလိုက်တာ။”
သူမသည် လေထဲတွင် လွင့်နေသော ဆံပင်တစ်ချောင်းကို နားနောက်သို့ သပ်တင်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “အစ်မဖန့်လဲ မြင်လိုက်တာပဲလေ။ ကျွန်မ မလိမ်ပါဘူး။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုက အစ်မဖန့်ကို မေးကြည့်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်မပြောတာ အမှန်ဆိုတာ သိလိမ့်မယ်။”
ကျန့်ဟုန်၏ ရင်ဘတ်သည် ဒေါသကြောင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက မီးတောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
သူမသည် ခြေထောက် ခေါက်သွားလို့ဟု လျိုချမ့်ကို လိမ်ခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ဒီမုဆိုးမက သူမ၏ လိမ်ညာမှုကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ လျိုချမ့် သူမကို ရှောင်နေတာ အံ့သြစရာမရှိတော့ချေ။
ကျန့်ဟုန်၏ ဒေါသကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်က မီးထိုးပေးလိုက်သည်။
“ရဲဘော် ကျန့်ဟုန်၊ ရှင် မှားနေတာပဲ။ စစ်သားရဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် လိမ်ညာနိုင်တာလဲ။ လိမ်ညာတာတင်မကဘဲ ကိုယ့်ဟာကိုယ် စားနေရင်းနဲ့မှ သူများပန်းကန်ကို မျက်စိကျနေသေးတယ်။ ရှင် အရင်က တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ အခု လက်ထပ်ပြီး ကလေးရပြီးမှ နောင်တရနေတာလား။ အရာအားလုံးကို ရချင်လို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။”
ကျန်းနျန်၏ အသံသည် တိုးသွားသည်။ “စကားမစပ်၊ စစ်မှုထမ်း အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးခြင်းရဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို မင်း သိလား။ ရှင်ကြောင့် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး ပြိုကွဲသွားခဲ့ရင် ရှင် ဘယ်လို အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရမယ်ထင်လဲ။ ပြီးတော့ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုက ရှင် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုကို စိတ်ဝင်စားနေတုန်းပဲဆိုတာ သိရင် ဘယ်လို တုံ့ပြန်မယ်လို့ ထင်လဲ။”
သူမ ဆက်ပြောလေလေ ကျန့်ဟုန်၏ မျက်နှာသည် ပို၍ မည်းမှောင်လာလေလေ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ရဲဘော် ကျန့်ဟုန်၊ ရှင့်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို သေချာ စဉ်းစားပါ။”
ကျန့်ဟုန်ကို ဒေါသထွက်နေအောင် ထားခဲ့ပြီး ကျန်းနျန်ကမူ ထွက်သွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ စရိုက်ကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း ကျန်းနျန်ကို နေရာတကျ ထားနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် အောင်မြင်မှု ခံစားချက်ကို ရလိုက်သည်။ ယခုမူ သူမသည် ဇာတ်လမ်းကို ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုသည်ကို စဉ်းစားရန်သာ လိုတော့သည်။
သူမ ဤမုဆိုးမကို တကယ် အထင်သေးခဲ့မိသည်။ သူမသည် အပြင်လူများရှေ့မှာ တိတ်ဆိတ်ပြီး စကားနည်းသော ကျေးလက်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်း ဤမျှ လျှာစောင်းထက်နေသည်။
သူမ၏ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူမ အပြင်းအထန် ဆဲဆိုတော့သည်။ “နင်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး မုဆိုးမ၊ နင် စိတ်ဆင်းရဲစရာကောင်းတဲ့ မုဆိုးမ၊ ကံဆိုးမ၊ နင့်ရဲ့ ယောက္ခမနဲ့ ခင်ပွန်းကို သေစေခဲ့ပြီး အခု သူများကို ထိခိုက်ဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာ။ နောက်မကြာခင် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုကိုပါ သေစေဦးမှာပဲ။”
သူမ ဆဲဆိုလေလေ ပို၍ ဒေါသထွက်လေလေ ဖြစ်လာပြီး ဒေါသကြောင့် ဆင်ခြင်တုံတရား ပျောက်ဆုံးသွားသည်။ ညစာစားချိန်ဖြစ်ပြီး မိသားစုခြံဝန်းများရှိ စစ်သည်ဇနီးများသည် ဆူညံသံကို ကြားပြီး ဘာဖြစ်နေလဲ ကြည့်ရန် ထွက်လာကြသည်ကို သူမ မေ့သွားသည်။
ပထမဆုံး ထွက်လာသူမှာ ဖန့်မိန်ပင်။ သူမသည် ကျန်းနျန်၏ အသံကို မကြားရဘဲ ကျန့်ဟုန်၏ ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုနေသည့် အသံကိုသာ ကြားရသည်။ ကျန့်ဟုန်က တစ်စုံတစ်ဦးကို မုဆိုးမနှင့် ကံဆိုးမဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါ်နေခဲ့သည်။
မိသားစုခြံဝန်း တစ်ခုလုံးတွင် ကျန်းနျန်မှလွဲ၍ မည်သူက မုဆိုးမ ဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။
ဆဲဆိုခံနေရသူက ကျန်းနျန်ဆိုတာ အသေအချာပင်။
အမြဲတမ်း ပြုံးပြပြီး စကားပြောချိုသာသော ကျန့်ဟုန်မှာ ဤမျှ ဆိုးသွမ်းသည့် မိန်းမဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မလဲ။
ခြံဝန်းများမှ အခြား စစ်သည်ဇနီးများသည်လည်း ထွက်လာကြသည်။ အချို့က ဟင်းချက်ဇွန်းများ ကိုင်ထားကြပြီး တချို့ကမူ မီးမွှေးတုတ်များ သို့မဟုတ် မုန်လာဥနီများ ကိုင်ထားကြကာ အားလုံးက ပွဲကြည့်ရန် ထွက်လာကြ၏။ ခြံဝင်းတိုင်းမှ ကလေးများပင်လျှင် ရန်ပွဲ ကြည့်ရန် ထွက်လာပြီး အော်နေကြသည်။ “အဒေါ်ကျန့်က တစ်ယောက်ယောက်ကို ဆဲနေတယ်၊ အဒေါ်ကျန့်က တစ်ယောက်ယောက်ကို ဆဲနေတယ်”
ဖန့်မိန်လည်း ကျန်းနျန် နစ်နာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်ရာ သူမကို ဒေါသထွက်စေမည့် မြင်ကွင်းအား တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲနေသော ကျန့်ဟုန်မှာ ကျန်းနျန်ကို ဆွဲဆုတ်ဖြဲပစ်ချင်နေသည့်အလား စူးစူးရဲရဲ ကြည့်နေသည်။ ထိုနှင့်ဆန့်ကျင်ဘက် ကျန်းနျန်ကမူ ခေါင်းငုံ့ကာ၊ လက်ထဲမှ အဝတ်စကို လက်ချောင်းထိပ်များ ဖြူဖွေးလာသည်အထိ တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ သူမ၏ ပခုံးများ တုန်ယင်နေခြင်းက ကြောက်လန့်နေဟန် ပေါ်လွင်နေသည်။
ဖန့်မိန်မှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာသည်။ "ကျန့်ဟုန်၊ ဘာလို့ ကျန်းနျန်ကို အနိုင်ကျင့်နေရတာလဲ။ သူမက နင့်ကို ဘာမှလုပ်တာမဟုတ်ဘဲနဲ့ နင်က မုဆိုးမလို့ ခဏခဏ ခေါ်နေတယ်။ နင့်ကိုယ်နင် ဘာလုပ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလဲ။”
ကျန့်ဟုန်မှာ ဖန့်မိန် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အတွက် လန့်သွားသည်။
ဖန့်မိန်သည် တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ ဇနီးဖြစ်ပြီး၊ ကျန့်ဟုန်က အထင်ကြီးခံရရန် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံဖို့ ကြိုးစားခဲ့သူဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ထိုမုဆိုးမကြောင့် သူမ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများ အားလုံး ပျက်စီးသွားပြီ။ ထိုအသိက သူမကို ဒေါသတကြီး တုန်ယင်စေခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် ကျန်းနျန်က သူမ အနိုင်ကျင့်ခြင်းခံနေရပုံမျိုး ပေါ်အောင် လုပ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ ပို၍ပင် အမျက်ထွက်မိသည်။
သူမ ပါးစပ်ဖွင့်ပြောဖို့ပင် မလုပ်ရသေးမီ၊ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ထိုမုဆိုးမက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“အစ်မဖန့်၊ ဒါက ကျွန်မအပြစ်ပါ။”
ကျန်းနျန်က ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နေပြီး ဖန့်မိန်ကို သနားစဖွယ်၊ ခံပြင်းသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်တောင်များ တဖျတ်ဖျတ်ခတ်လိုက်ရာ မျက်ရည်နှစ်စက်က ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။
မျက်ရည်များက သူမ၏ ဖြူဖွေးသော မျက်နှာပေါ် စီးကျလာခြင်းက သူမ၏ အလှကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေပြီး၊ ရင်ကွဲနာကျမတတ် သနားစဖွယ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ကျန့်ဟုန်မှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာရသည်။
ဘယ်လိုတောင် သရုပ်ဆောင်ကောင်းရတာလဲ။
ခဏက သူမကို ပြသခဲ့တဲ့ ပြောင်လှောင်မှုတွေက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။