၇၀ခုနှစ်ကမုဆိုးမလေး

ကျန်းနျန် နိုးလာသောအခါ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော မုဆိုးမတစ်ဦးအဖြစ် ခေတ်ကာလဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ထဲ ရောက်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူမ ဝတ္ထုထဲတွင် အကြိမ်များစွာ ပါဝင်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း သူမ ဤဇာတ်ကောင်ကို ရင်းနှီးနေခဲ့၏။ မူလဇာတ်ကောင်သည် ခင်ပွန်း ကွယ်လွန်ပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရွာမှ လူယုတ်မာတချို့၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ မူလဇာတ်ကောင်သည် ထိုအရှက်ရမှုကို မခံနိုင်သောကြောင့် သူမ အိမ်တံခါးဝတွင်ပင် ခေါင်းနှင့်ဆောင့်၍ သတ်သေခဲ့၏။ သူမ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ဤအရံဇာတ်ကောင်သည် အမျိုးသားဇာတ်လိုက် ရဲဘော်ရဲဖက်၏ ဇနီးဖြစ်သည်။ ဝတ္ထုထဲတွင် အမျိုးသားဇာတ်လိုက်သည် မူလက မူလပိုင်ရှင်၏ ခင်ပွန်းအား ဂါရဝပြုရန် လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ မူလပိုင်ရှင်၏ ဈာပနပွဲနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရ၏။ ဇာတ်လိုက်အမျိုးသားသည် မူလပိုင်ရှင်ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည့် လူဆိုးများကို ရှင်းလင်းခဲ့ပြီး မူလပိုင်ရှင်၏ ဈာပနကို စီစဉ်ပေးခဲ့ကာ မြို့သို့ ရထားစီး၍ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ထိုသို့ ပြန်သွားစဉ်တွင် ဝတ္ထုထဲမှ ဇာတ်လိုက်အမျိုးသမီးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီး နှစ်ဦးသား ချစ်ကြိုက်ကာ သဘာဝအတိုင်း လက်ထပ်ခဲ့ကြသည်။ ကျန်းနျန် ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဇာတ်လမ်းမှာ သူမ လူဆိုးများလက်ထဲသို့ ရောက်ခါနီး အပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ လုယွီ၏ ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံး နောင်တမှာ သူ့ရဲဘော်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် မတွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်ပြီး ပို၍ နောင်တရသည်မှာ သနားစရာ ကျန်းနျန်ကို ကယ်တင်ရန် အချိန်မရလိုက်ခြင်းပင်။ လုယွီသည် မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် ဒဏ်ရာရပြီး လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ကာလသို့ ပြန်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူ ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်သည်မှာ ညတွင်းချင်း အိမ်သို့ အလျင်စလို ပြန်ခြင်းပင်။ သူသည် သူ့ရဲဘော်၏ ဈာပနကို လွဲချော်ခဲ့သော်လည်း လူဆိုးများ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်း ခံရတော့မည့် ကျန်းနျန်ကို အချိန်မီ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့၏။ အိမ်တွင် ကျန်းနျန် တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်တော့သည်။ ယခင်ဘဝမှ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အဖြစ်ဆိုးမျိုးကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို စစ်တပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူမအား စစ်ဘက်ဝန်းအတွင်း၌ ထားရှိခဲ့သည်။ သူ့ရဲဘော် စုန့်ပိုင်သည် အတိတ်က အကြောင်းအရာများကို ပြန်ပြောင်းပြောဆိုရန် သူနှင့် လာရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ အသားအရေ ဖြူစွတ်၍ ခါးသေးသွယ်သော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး သူက တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်သည်– "အဲ့ဒါက ဘယ်သူလဲ။” လုယွီသည် သူ့စိတ်ကူးများကို ရိပ်မိသွားပြီး သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ စုန့်ပိုင်သည် သူ့ခေါင်းအနောက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးကာ မရှက်မကြောက် ပြောလိုက်သည်။ "သူ့မှာ အဖော်မရှိရင် ငါ့ကို မိတ်ဆက်ပေးပါလား၊ ငါက…” ထိုနေ့တွင် စုန့်ပိုင်တစ်ယောက် ထမင်းပူပူတစ်နပ်ပင် မစားလိုက်ရဘဲ ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရ၏။ ထို့နောက် စုန့်ပိုင်၏ စကားများသည် လုယွီ ဖိနှိပ်ထားသော လိုအင်ဆန္ဒကို ကြီးထွားလာစေခဲ့သည်။ သူ လေ့ကျင့်ရေးမှ ပြန်လာတိုင်း အိမ်ထဲမှ မီးခိုးနံ့နှင့်အတူ အိမ်ထဲတွင် ညတိုင်း လှည့်ပတ်သွားလာနေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရှုရသည်မှာ သူ့ရင်ထဲ လောင်ကျွမ်းနေသလိုပင်။ အထူးသဖြင့် ကျန်းနျန် ရေချိုးပြီးနောက် ပါးလွှာသော အင်္ကျီဖြင့် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် လှည့်ပတ်သွားလာသည့်အခါမျိုးတွင်။ လုယွီသည် အမျိုးသမီး၏ ဆပ်ပြာနံ့သင်းသင်းကို ရလိုက်ချိန်၌ သူ့လည်စေ့သည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အပေါ်အောက် ရွေ့လျားနေမိကာ သူ့ မျက်လုံးနက်များတွင် ရူးသွပ်သော ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ သူသည် သူမကို စိတ်ဝင်စားသင့်သူ မဟုတ်သော်လည်း စိတ်ဝင်စားနေခဲ့ပြီး မည်သူမျှ မတပ်မက်စေရန် သူမကို သူ့နယ်မြေထဲတွင်သာ ထားရှိချင်ခဲ့သည်။ ယုန်သည် သူ့အသိုက်အနီးရှိ မြက်ကို မစားဟု လူအများက ပြောကြသော်လည်း သူကတော့ ဤမြက်ကို စားချင်ခဲ့သည်။