အခန်း (၉၂)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၉၂

ကျန်းနျန်သည် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်မှ အဆောင်သို့ ပြန်လျှောက်လာရင်း ကောမိန် ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ဆက်တွေးနေမိသည်။

အဆောင်အပြင်ဘက်တွင် သူမ တံခါးအနီးရှိ တိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဒီမှာ နေတုန်းက လုယွီသည် နံနက်စာကို ကိုင်လျက် ဒီနေရာမှာ ရပ်နေလေ့ရှိသည်။ ကောမိန်၏ စကားများသည် သူမ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည့် ရင်ဆိုင်ရန် သို့မဟုတ် စဉ်းစားရန်ပင် ဆန္ဒမရှိခဲ့သည့် အရာများကို ရှေ့တန်းသို့ ရောက်လာစေခဲ့သည်။

သူမ ရှောင်လွှဲလို၍ မဖြစ်ခဲ့ဟန် ဆောင်လိုသော်လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ကျန်းနျန်သက်ပြင်းချကာ အဆောင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အသား၏ မွှေးကြိုင်သောရနံ့ကို ချက်ချင်း ရှူမိသည်။ သူမတစ်ယောက်တည်းကိုသာ မြင်သောအခါ ကျိုက်ဖေးဖေးက ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာကော ဘယ်မှာလဲ"

လုရှောင်ချင်း အပြင်ဘက်သို့ ချောင်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟင်၊ အစ်မကော ဘာလို့ မလာသေးတာလဲ"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အစ်မကော အိမ်မှာ ကိစ္စလေး ရှိလို့ အရင်ပြန်သွားတယ်။ ကျွန်မတို့ကို အရင် စားနှင့်ဖို့ ပြောသွားတယ်"

ကျန်းရှောင်သညိ ငါးနှင့် ကြက်သားအိုးတစ်လုံးကို စားပွဲပေါ် ယူလာပြီး ဟင်းပွဲနှစ်ပွဲလည်း ပါသည်။ လုရှောင်ချင်းသည် လူတိုင်း၏ ကြွေခွက်များတွင် ရေဖြည့်ပေးကာ သူမ၏ ခွက်ကို မ၍‌ ပြောလိုက်သည်။ "လာ၊ ငါတို့ရဲ့ နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းတဲ့နေ့ရက်တွေက နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာတာကို ဂုဏ်ပြုပြီး ခြောက်လိုက်ကြစို့"

အားလုံး ထရပ်ကာ ခွက်များ မကြပြီး "ချီးယားစ်" ဟု ပြောလိုက်ကြသည်။

အားရပါးရ စားသောက်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်းရှောင်တို့ အိုးခွက်များကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကြသည်။ ထိုညတွင် အိပ်ရာပေါ် လဲလျောင်းရင်း ကျန်းရှောင်က ကျန်းနျန်ကို ဖက်ထားပြီး စနောက်လိုက်သည်။"အစ်မကျန်း၊ အစ်မ ဒီမှာ မရှိတုန်းက ကျွန်မ အစ်မကို အရမ်း လွမ်းနေခဲ့တာ"

ကျန်းနျန်က ပြန်စသည်။ "အိုး၊ ဒါဆို ကျူးကျွင်းကို လွမ်းနေတာလား”

ကျန်းရှောင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး ကျန်းနျန်ကို လွှတ်ကာ စောင်များထဲ တိုးဝင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အစ်မနဲ့ စကား မပြောတော့ဘူး"

လုရှောင်ချင်း သူမ၏ လျှာကို ကျစ်ကနဲ လုပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အို၊ ရှက်နေပြီလား"

ကျိုက်ဖေးဖေးက စနောက်ခဲ့သည်။ "သူမက ငယ်ငယ်လေးပဲ ရှိသေးတာ။ ရှက်မှာပေါ့”

လုရှောင်ချင်းက ‌မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်မက ဘာလဲ"

ကျိုက်ဖေးဖေး ရယ်လိုက်သည်။ "မင်းက အသက်ကြီးကြီး အပျိုကြီး”

လုရှောင်ချင်း စိတ်တိုတိုဖြင့် နှာမှုတ်ကာ ပြောသည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဟုတ်တယ်၊ ငါက အသက်ကြီးကြီး အပျိုကြီး”

ရယ်သံများနှင့် စနောက်မှုများဖြင့် လူတိုင်း တဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားကြသည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မိုးလင်းသည်နှင့် ကျိုက်ဖေးဖေး ထကာ ညက ကျန်သော အစားအစာများကို ပြန်နွှေးသည်။ မနက်စာ စားပြီးနောက် သူတို့ ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ပြန်သွားကြသည်။ ကျန်းနျန် ပန်းထိုးကို ပြုပြင်ပြီး အပြစ်အနာအဆာ ကင်းအောင် သေချာ စစ်ဆေးပြီးမှ ကောမိန်ထံ အပ်လိုက်သည်။

ကောမိန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကို ငါ တကယ် အားကျတယ်"

ပန်းထိုး ပြီးစီးသွားသောကြောင့် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အခြား လုပ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ကျန်းနျန် အထည်အလိပ်နှင့် ချည်မျှင်အချို့ ဝယ်ယူရန် ကုန်တိုက်သို့ သွားရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ သူမအတွက်ရော၊ လုယွီအတွက်ပါ နွေရာသီ ဝတ်စုံနှစ်စုံစီ ချုပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ ကောမိန်က အကြံပေးခဲ့သည်။ "ကျန်းရှောင်ကို မင်းနဲ့ အတူ သွားခိုင်းလိုက်ပါ၊ ဒါဆို နှစ်ယောက်အတူ အဖော်ရတာပေါ့"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းရှောင်က ဝမ်းသာစွာ ထရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကော"

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်းရှောင်တို့အတူ ကုန်တိုက်သို့ သွားကြသည်။ လမ်းတွင် မြို့ထဲသို့ စီးဝင်လာသော ရွှေ့ပြောင်းလုပ်သားများ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့အား ရဲများ ဝိုင်းဖမ်းနေသည်ကို တွေ့ကြသည်။ ကျန်းနျန်ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး ဆယ်ယောက်ကျော်ကို ဖမ်းဆီးနေကြသည်။

"အစ်မကျန်း၊ ဟူကျုံးမင်ရဲ့ အဖေ အဲ့အထဲမှာ ပါတယ်”

ကျန်းရှောင် လန့်သွားပြီး ကျန်းနျန်၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန် သူမ ကြည့်နေသည့်နေရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ အရပ်ပုသော်လည်း သန်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦး အမျိုးသမီးနှစ်ဦးနောက် လိုက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူက ပုံပန်းသဏ္ဍန် မသေသပ်၊ မုတ်ဆိတ်မရိတ်ထားဘဲ သူ့မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် မျက်ခုံးများက ဟူကျုံးမင်နှင့် အလွန်တူသည်။

သူတို့ ကျန်းရှောင်နှင့် ကျန်းနျန်ဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် ဟူကျုံးမင်၏ အဖေက ကျန်းရှောင်ကို သတိထားမိပုံပင်။ သူက လှည့်၍ သူမကို ရန်လိုသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လာသည်။ ကျန်းရှောင် ကြောက်သွားပြီး တံတွေး မျိုချကာ စိုးရိမ်တကြီး ကျန်းနျန်အနီးသို့ ကပ်လိုက်သည်။ "အစ်မကျန်း၊ သွားကြစို့”

“အင်း”

ကျန်းနျန်အကြည့် လွှဲလိုက်ပြီး ကျန်းရှောင်နှင့် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟူကျုံးမင်၏ အဖေက သူ့ဘေးမှ အမျိုးသမီးကို အစ်မကျန်းဟု ကျန်းရှောင် ခေါ်လိုက်သည်အား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်သည်။ ကျန်းမျိုးရိုး၊ အမျိုးသမီး၊ အသက်လည်း ကိုက်ညီသည်။ ဟူကျုံးမင်၏ အဖေက ကျန်းနျန်၏ ကျောပြင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများက ရန်လိုမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤခေတ်ရှိ ကုန်တိုက်သည် ယခုခေတ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရပေ။ ကျန်းနျန် အထည်အလိပ်အချို့ ရွေးချယ်ပြီး ဝယ်ယူကာ သူမနှင့် လုယွီတို့အတွက် ဖိနပ်ချုပ်ရန် အတွင်းခံပြား အနည်းငယ်လည်း ဝယ်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်ငွေရှင်းပြီး ကျန်းရှောင်နှင့် ထွက်လာသည်။ အပြင်ဘက်တွင် အမျိုးသားနှစ်ဦး လူတစ်ဦးကို ရှာနေသည်။ သူတို့ ဖြတ်သွားစဉ် ကျန်းနျန်သည် အရပ်ပုပု၊ မုတ်ဆိတ်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်ခဲ့လားဟု မေးသည်အား မတော်တဆ ကြားလိုက်ရသည်။

သူတို့ နေ့လယ်ပိုင်း လျှောက်သွားကြပြီး ကျန်းနျန် အစ်မကျိုက်နှင့် အခြားသူများအတွက် ပန်းသီးအချို့ ဝင်ဝယ်သည်။ သူတို့ ပြန်ရောက်သောအခါ နေဝင်လုနီးပြီပင်။ ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ပြန်ရာလမ်းတွင် လမ်းကြားနှစ်ခုကို ဖြတ်သွားရသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ကျန်းရှောင်သည် ခေါင်းကို အုတ်ခဲနှင့် ရိုက်ခံရ၍ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။

“ကျန်းရှောင်”

ကျန်းနျန်၏ လက်ထဲမှ ပန်းသီးများနှင့် အထည်အလိပ်များ မြေပေါ် ပြန့်ကျဲသွားသည်။ ကျန်းရှောင် ခေါင်းမှ သွေးများ စီးကျလျက် လဲကျနေသည်။ သူမ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရပ်နေသူက ဟူကျုံးမင်၏ အဖေမှအပ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။ ကျန်းနျန် ကုန်တိုက်တွင် ရှာနေသည့် အမျိုးသားကို ချက်ချင်း သတိရလိုက်သည်။

"မင်းက ကျန်းနျန်ဖြစ်ရမယ်”

ဟူကျုံးမင်၏ အဖေသည် ကျန်းနျန်ထံ ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူမ လှည့်၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသောအခါ သူ အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ ဟူမိသားစုကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ၊ ငါတို့ကို အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်စေခဲ့တာ၊ အိမ်လဲ ဆုံးရှုံးစေခဲ့သေးတယ်၊ ကျေးလက်ကို အတင်းအကျပ် ပြောင်းခိုင်းခဲ့တာ"

ကျန်းနျန် မထိန်းနိုင်အောင် တုန်ယင်နေမိသည်။ လက်များက ဟူကျုံးမင် အဖေ၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့လက်ကို ဆွဲဖယ်ရန် ကြိုးစားနေမိသည်။ ကျန်းရှောင် သွေးထွက်လွန်၍ တစ်ခုခု ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်မည်ကို သူမ စိုးရိမ်သည်။ ဟူကျုံးမင်၏ အဖေကို ကျန်းရှောင်အား လွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်ချင်သော်လည်း သူမရှေ့မှ အမျိုးသားသည် လူသားဆန်မှု ကင်းမဲ့နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သူက သူမကို မကောင်းဆိုးဝါးကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်လာခဲ့သည်။ "ငါ့ဟူမိသားစုမှာ ဟူကျုံးမင် တစ်ယောက်ပဲ သား ရှိတယ်။ ငါ့သားကို ပြန်ရဖို့ မင်း အသက်ကို ပြန်ယူမယ်"

သူက အလွန်သန်မာ၍ ကျန်းနျန် ခုခံရန် အခွင့်အရေး မရှိပေ။

ဟူကျုံးမင်၏ အဖေသည် ကျန်းနျန်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ တစ်နေရာသို့ ခေါ်သွားသည်။ သူမ ထွက်သွားစဉ် ကျန်းရှောင် ခေါင်းအောက်တွင် သွေးအိုင်ငယ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကျန်းရှောင်ကို အဆောင်မှ အဒေါ်ကြီးက တွေ့လိုက်ရာ ကြောက်လန့်သွားပြီး ကောမိန်နှင့် အခြားသူများကို ကျန်းရှောင်အား မြို့ဆေးရုံသို့ ခေါ်သွားရန် နိုင်ငံတော်ပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။ ကျန်းရှောင် သတိလစ်သွားပြီး တုံ့ပြန်မှု မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုက်ဖေးဖေး ထိတ်လန့်သွားသည်။ "ဘယ်လိုလူယုတ်မာက ဒီလို လုပ်တာလဲ။”

လုရှောင်ချင်းလည်း စိုးရိမ်နေမိသည်။ "ကျန်းနျန်ဘယ်မှာလဲ။ အဒေါ်၊ ကျန်းနျန်ကို မြင်ခဲ့လား”

အဆောင်မှ အဒေါ်ကြီးက ခေါင်းခါခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်များ တုန်ယင်နေသည်။ "လမ်းဖြတ်သွားတုန်းက ကျန်းရှောင် တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ မြင်ခဲ့တာ”

“ရဲ ခေါ်လိုက်”

ကောမိန်၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားခဲြသည်။ "ဟူကျုံးမင်ရဲ့ အဖေ ပဲနေမယ်။ ငါ ရဲကို ဖုန်းခေါ်မယ်”

ကျိုက်ဖေးဖေးကမူ ကျန်းရှောင်နှင့်အတူ နေခဲ့ပြီး လုရှောင်ချင်းနှင့် ကောမိန်တို့သည် အခင်းဖြစ်ပွားမှုကို သတင်းပို့ရန် ရဲစခန်းသို့ သွားကြသည်။ အခြေအနေကို ရှင်းပြပြီးနောက် ရဲများက ချက်ချင်း သူတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် ဆက်သွယ်ကာ ဟူကျုံးမင်၏ အဖေ ထွက်ပြေးသွားကြောင်း အတည်ပြုပြီး သူနှင့် ကျန်းနျန်ကို စတင် ရှာဖွေသည်။

လုရှောင်ချင်းက စိုးရိမ်တကြီး ငိုနေခဲ့သည်။ "အစ်မကော၊ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ။ ကျန်းနျန်တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ”

အားမရှိသော ကောမိန်က လုရှောင်ချင်းကို အားပြုကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဖုန်းဆက်လိုက်။ ‌လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုကို ဖုန်းဆက်လိုက်”

သူမ တာဝန်ယူနေစဉ် ကျန်းနျန်တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလျှင် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုကို ရင်ဆိုင်ရမည်အား ရှက်လွန်း၍ မလုပ်နိုင်ပေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကောမိန် ဤမျှ ထိတ်လန့်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့။ သူမ တည့်တည့်ပင် မလျှောက်နိုင်တော့ဘဲ အုတ်နံရံကို မှီထားရသည်။ သူမ လုရှောင်ချင်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ပန်းထိုးဆိုင်ကို ပြန်သွား။ ချက်ချင်း လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ပြောပြလိုက်"

ညရောက်လာပြီဖြစ်ပြီး လမ်းမများက မှောင်မိုက်နေသည်။

နံရံကို မှီထားရင်း ကောမိန် အလွန် စိတ်ပူပန်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

လုရှောင်ချင်း ပန်းထိုးဆိုင်သို့ တစ်လမ်းလုံး ပြေးသွားသည်။ တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် သော့ကို ဖွင့်ကာ ပြေးဝင်သွားသည်။ သူမ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး တုံ့ဆိုင်းပြီးမှ စစ်တပ် အစောင့်ရုံး၏ နံပါတ်ကို ခေါ်ဆိုကာ အကူအညီ တောင်းသည်။ နံပါတ် ခေါ်ဆိုပြီးနောက် တစ်ဖက်မှ တယ်လီဖုန်းဌာန၏ အသံ ထွက်လာသည်။ လုရှောင်ချင်း မောဟိုက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။"ကျွန်မကို စစ်ခရိုင်ကို ဖုန်း ဆက်ပေးပါ"

“ကောင်းပြီ၊ ခနစောင့်ပါ။”

ခဏအကြာတွင် ဖုန်းစိမ်းတစ်လုံး ဝင်လာခဲ့သည်။ လုရှောင်ချင်း အလျင်အမြန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒုတိယတပ်ရင်းက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုကို ရှာပေးပါဦး။ သူ့မရီး ဒုက္ခရောက်နေတယ်။ ကျွန်မတို့ နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်မှာပါ" ဟု ပြောသည်။

စစ်တပ် အစောင့်သည် ချက်ချင်းနီးပါး ဆောင်ရွက်ပြီး မိသားစု အဆောင်များဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။ သူတို့သည် လမ်းတစ်ဝက်တွင် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုနှင့်အတူ အခြားသူများနှင့် ဆုံကြသည်။

"လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု…”

လုယွီသည် စစ်ဝတ်စုံပေါ်မှ ကြယ်သီးနှစ်လုံးကို ခုမှ ဖြုတ်လိုက်စဉ် သူ့နောက်မှ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ စစ်တပ် အစောင့်က စိုးရိမ်နေပုံရသဖြင့် သူ၏ အေးစက်၊ တင်းမာသော မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားရသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ”

စစ်တပ်အစောင့်များမှာ အသက် ကောင်းကောင်းမရှူနိုင်ဘဲ လျင်မြန်စွာ ရှင်းပြခဲ့သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီး အခက်အခဲကြုံနေရလို့ ချက်ချင်းလာပေးပါ ဆိုပြီး နိုင်ငံပိုင်ပန်းထိုးဆိုင်က ဖုန်းဆက်လာပါတယ်။"

"စုန့်ပိုင်၊ စစ်တပ်နယ်မြေဆီ သွားပြီး ကားယူခဲ့။"

လုယွီသည် စစ်တပ်အစောင့်ရုံးခန်းထဲသို့ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားခံ့သည်။ စုန့်ပိုင်သည်လည်း စစ်တပ်နယ်မြေသို့ ပြေးသွားပြီး တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် တပ်ရင်း ဗိုလ်ကြီးလုတို့မှာ နေရာတွင် ရပ်လျက် စိုးရိမ်တကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်နေကြသည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်က စစ်တပ်အစောင့်အား မေးခဲ့သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီး ဘာဖြစ်တာလဲ။"

စစ်တပ်အစောင့်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ နိုင်ငံပိုင်ပန်းထိုးဆိုင်က လူတွေက ဖုန်းထဲမှာ ငိုသံတွေနဲ့ အော်နေကြတာဆိုတော့ အတော်လေး ဆိုးရွားမှာပဲ။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုအား ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့၊ ငါတို့ပါ လိုက်သွားမယ်။"

ထိုအတောအတွင်း လုယွီသည် စစ်တပ်အစောင့်ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ လုရှောင်ချင်း၏ ငိုသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူက နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန် ဘယ်မှာလဲ။"

လုယွီ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရတော့ လုရှောင်ချင်းသည် အားကိုးရာ ရသွားပုံရသည်။ "သူမကို ဟူကျုံးမင်ရဲ့ အဖေက ခေါ်သွားတယ်။ ကျန်းရှောင် ခေါင်းကွဲသွားလို့ ဆေးရုံရောက်နေပြီ။ ရဲတွေနဲ့ တခြားသူတွေကတော့ ဟူကျုံးမင်ရဲ့ အဖေနဲ့ ကျန်းနျန်ကို ရှာနေကြပေမဲ့ မတွေ့သေးဘူး။"

လုယွီသည် ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် တံခါးဖွင့်ပြီး မှောင်မည်းနေသော ညနက်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

သူ့မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တင်းမာနေပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် နူးညံ့တည်ကြည်သော မျက်နှာတွင် ဤကဲ့သို့ အေးစက်မှုကို တွေ့ရခဲလှသည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် တပ်ရင်း ဗိုလ်ကြီးလုတို့သည် လုယွီနောက်ကို အချိန်အတော်ကြာ လိုက်ခဲ့သော်လည်း မမီနိုင်ခဲ့ပေ။ စုန့်ပိုင် ကားမောင်းလာပြီး သူတို့ကို တင်ခေါ်လာသည်။ လုယွီကို နောက်ဆုံး တွေ့ချိန်မှာ သူသည် စီရင်စုအပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်နေခဲ့ပြီ။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် သူ့အား အမှန်တကယ် ချီးကျူးမိသည်။ ဒီလူငယ်လေးရဲ့ ခံနိုင်ရည်က တကယ်ပဲ အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှသည်။

စုန့်ပိုင်သည် အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းလာရာ လေးနာရီကြာမည့် ခရီးကို နှစ်နာရီအတွင်း ရောက်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကားမရပ်သေးမီမှာပင် လုယွီသည် ခုန်ဆင်းကာ ဆိုင်ဆီသို့ တန်းပြေးသွားသည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ကောမိန်နှင့် လုရှောင်ချင်းတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ကျန်းနျန်ရဲ့ သတင်း ဘာများရသေးလဲ။"

လုယွီ ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့ ကောမိန်သည် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ အသိပြန်ဝင်လာသည်။ သူမ စားပွဲပေါ် မှီရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "မရသေးဘူး။ ရဲတွေ ရှာနေတုန်းပဲ။"

လုယွီက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ဟူကျုံးမင် အဖေရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကို ပြောပြပါ။"

စုန့်ပိုင်သည် လုယွီ၏ မျက်နှာတင်းမာမှုကို မြင်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် တပ်ရင်း ဗိုလ်ကြီးလုတို့လည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အခြေအနေကို မေးမြန်းကြသည်။

လုယွီက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့် မရီးကို ခေါ်သွားတဲ့သူက သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူတစ်ယောက်၊ နည်းနည်းဝတယ်၊ မုတ်ဆိတ်မွှေး အပြည့်နဲ့။ ဒါဆို လူခွဲပြီး ရှာကြစို့။"

မှောင်မည်းသော ညတွင် လူတိုင်း တစ်ညလုံး ရှာဖွေခဲ့ကြပြီးနောက် ဟူဖခင်နှင့် ကျန်းနျန်သည် စက်ရုံတစ်ဖက်ကမ်းရှိ မျှော်စင်တံခါးကြီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုတံခါးဝသည် အုတ်နံရံများဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားပြီး အောက်ခြေတွင် ကျယ်ကာ အပေါ်သို့ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အပေါ်ဘက်တွင် လူ တစ်ဒါဇင်ခန့် ရပ်နိုင်သည့် နေရာကျဉ်းလေးသာ ရှိသည်။

ကျန်းနျန်၏ ဆံပင်များ ရှုပ်ပွကာ အဝတ်အစားများ ဖုန်ပေနေပြီး မျက်နှာတွင် ပွန်းပဲ့နေသော ဒဏ်ရာများဖြင့် ရှိနေသည်။ သူမသည် မှောင်မည်းသော ညတွင် ပိန်လှီနုနယ်စွာဖြင့် အားနွဲ့ကာ အကူအညီမဲ့နေပုံ ပေါ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ငိုယိုထားသောကြောင့် ရဲနေသည်။ သူမ ကျန်းရှောင်အတွက် စိုးရိမ်နေမိပြီး သူမ အန္တရာယ်ကင်း မကင်းနှင့် ရှာတွေ့ပြီးပြီလားဆိုသည်ကို မသေချာပေ။

ဟူဖခင်သည် စက်ရုံတစ်ဖက်ကမ်းရှိ မျှော်စင်ကြီး၏ တံခါးဝတွင် သူကိုယ်သူ ဖော်ထုတ်ပြသလိုက်ပြီး မြို့တွင်းရှိ ရဲအားလုံးကို စုဝေးစေခဲ့သည်။ မျှော်စင်တံခါးဝသို့ တက်ရန် လှေကားတစ်ခုတည်းသာ ရှိပြီး ၎င်းမှာ ဟူဖခင်၏ မျက်စိအောက်တွင် တည်ရှိသည်။ သူသည် စွန့်ပစ်ထားသော သံချောင်းတစ်ချောင်းကို ကျန်းနျန်၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် တင်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လည်ပင်းကို ဖက်ထားကာ အောက်ရှိ ရဲများအား အော်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ငါ့သား ဟူကျုံးမင်ကို တွေ့ချင်တယ်။"

ရဲအရာရှိတစ်ဦး လှေကားပေါ်မှ တက်လာရန် ကြိုးစားသောအခါ ဟူဖခင်က ကြမ်းတမ်းစွာ စိုက်ကြည့်ပြီး သံချောင်းဖြင့် ကျန်းနျန်၏ လည်ပင်းကို ဖိလိုက်သည်။ "ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် တက်လာရဲတဲ့သူရှိရင် ငါ သူမကို သတ်ပစ်မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့ကာ သူမ၏ အမြင်များ ဝေဝါးသွားခဲ့သည်။

တံခါးအောက်တွင် ရဲများ၊ စက်ရုံမှ အခြားသူများနှင့် လုယွီတို့သည် တံခါးဘေးဘက်သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူသည် တံခါးအစွန်းတွင် ယိမ်းယိုင်နေသော ကျန်းနျန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးနက်များတွင် ရုတ်တရက် အေးစက်သော အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးတွင် လက်သီးဆုပ်ထားရာ ထောင်ထနေသော လက်ဆစ်များသည် ခြိမ်းခြောက်နေသလို ဖြစ်နေသည်။

စုန့်ပိုင်သည်လည်း ကျန်းနျန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် ဟူဖခင်သည် သံချောင်းဖြင့် ကျန်းနျန်၏ လည်ပင်းကို ဖိလိုက်ရာ သေးငယ်သော အချိုင့်ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

လုယွီက ရဲများကို ဟူကျုံးမင်၏ ဖခင်ကို အာရုံပြောင်းစေရန် ပြောကြားပြီး စုန့်ပိုင်နှင့်အတူ နောက်ဘက်မှ ကွေ့ပတ်သွားခဲ့သည်။

ရဲများက သူတို့၏ စစ်ဝတ်စုံကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရပြီ။"