အခန်း (၅၅)

လုယွီသည် ဖြစ်စဉ်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို သူ့နောက်ကွယ်၌ ကာကွယ်ထားခဲ့သည်။ သူသည် ကုရှ နေထိုင်ရာ အိမ်မှ ထွက်လာသော လုံခြုံရေးများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ စက္ကူအိတ်ငယ်လေးတစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကုရှသည် ရူးသွပ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ အတင်းပြေးကာ ပြန်လုယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း အခြား လုံခြုံရေးနှစ်ဦးက ကိုင်ထားလိုက်သည်။

လုယွီ အေးစက်စွာ ပြောခဲ့သည်။ "ဒါ မင်းရဲ့ဟာလား။ သက်သေက သူ့အလိုလို ပြောလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာသည် တင်းမာနေပြီး ကုရှ၏ အမူအရာများကို ကြည့်ရင်း သူမအနား သွား၍ ရိုက်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည်။

လုံခြုံရေးသည် စက္ကူအိတ်ငယ်လေးထဲရှိ ပစ္စည်းများကို စားပွဲပေါ်၌ ဖြန့်ချလိုက်သည်။ ငွေလိပ်တစ်ခု၊ ခုနစ်ယွမ် အတိအကျနှင့် သကြား၊ အသားနှင့် ဝါဂွမ်းလက်မှတ်များ အပါအဝင် အနီရောင် ချည်ဖြင့် စည်းထားသော လက်မှတ်များစွာ ရှိနေပြီး ၎င်းတို့အားလုံးကို စစ်တပ်တံဆိပ် ခတ်နှိပ်ထားသည်။

ဤခေတ်တွင် စစ်တပ်ထုတ် လက်မှတ်များကို တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသည်။ အလားတူပင် ကျေးလက်ဒေသများတွင်လည်း ကွန်မြူးနပ် ခေါင်းဆောင်တိုင်းက လယ်သမားများကို နှစ်စဉ် ကောက်နှံများနှင့် လက်မှတ်များ ဖြန့်ဝေပေးပြီး တစ်ခုချင်းစီတွင် ကွန်မြူးနစ်ခေါင်းင်းဆောင်တိုင်း၏ လက်မှတ် ပါရှိသည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် ဤအရာကို မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီး ကုရှကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "သက်သေက မင်းရှေ့မှာပဲ ရှိနေတာတောင် မင်း အပြစ်ကင်းတယ်လို့ ပြောနေတုန်းလား။ ဒီအရာတွေက မင်းအိတ်ထဲ ဘယ်လို ပျံပြီး ဝင်လာမှာလဲ။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ စကားကြောင့် ပရိသတ်များ၏ ရယ်မောသံများ ပေါက်ထွက်လာသည်။

ကုရှသည် လုံခြုံရေးများ စက္ကူဘူးငယ်လေးကို ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမသည် နံရံအောက်ရှိ အနက်ရှိုင်းဆုံး ထောင့်တွင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဝှက်ထားခဲ့ပြီး သူတို့၏ အဝတ်အိတ်များနှင့် အိတ်များကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် နေရာတွင် ထားခဲ့သည်။ လုံခြုံရေးများက အိပ်ယာအောက်သို့ တွားဝင်ပြီး ထိုမျှ သေးငယ်သော ပစ္စည်းများကို ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ကုရှန်သည် ဆက်လက် ငိုကြွေးကာ သူ့အမေကို ခေါ်နေသည်။

ဖန့်မိန် ဒေါသထွက်လာပြီး ကုရှကို ဆူပူရန် စတင်လိုက်သည်။ "ငါတို့ မင်းတို့ကို စစ်သည်မိသားစု ရပ်ကွက်မှာ သဘောထားကြီးကြီးနဲ့ လက်ခံခဲ့တယ်၊ ကူညီခဲ့တယ်။ စစ်သားမိသားစုဝင်တွေက အအေးဒဏ်နဲ့ အငတ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်ပြီး မင်းတို့ကို ကယ်ဆယ်ပေးနေရတာ၊ ဒါတောင် မင်းတို့က တခြားသူတွေဆီက ခိုးရဲတယ်လား။ အစပိုင်းတုန်းကတော့ မင်းသားကို တခြားသူတွေက မတရားစွပ်စွဲတယ်ဆိုပြီး အော်ဟစ် ငိုယိုခဲ့တယ်။ ငါ ထင်တာက မင်းသားကို ပစ္စည်းတွေ ခိုးဖို့ လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့တာ မင်းပဲလို့ ထင်တယ်။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကောင်းတာဘာမှ မရှိဘူး”

ရှု့ယန်နှင့် ကျန်းနျန်မှလွဲ၍ ထိုနေရာတွင် တတိယမြောက် ဒေါသထွက်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဖန့်မိန် ဖြစ်သည်။

သူမသည် တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ နှစ်ကုန် ဘောနပ်စ်နှင့် ထောက်ပံ့ကြေးများကို သုံး၍ ငါးနှင့် ဝက်သား ဝယ်ကာ နှစ်သစ်ကူးကို ဆင်နွှဲရန် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။ အခုတော့ အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားပြီ။

တပ်ရင်းမှူးစုန့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "တော်သင့်ပြီ။"

လျိုအာ့ကျူးနှင့် လျိုလီတို့သည် ဘေးချင်းကပ် ရပ်နေကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများ နီရဲနေကာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ မြေမြှုပ်ပစ်ချင်နေကြသည်။

ကုရှသည် အခွင့်ကောင်းယူကာ ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မ မင်းတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေ ပြန်ပေးလိုက်ပြီလေ။ အဲဒါတောင် မလုံလောက်သေးဘူးလား။ လက်မှတ်တွေ ငွေတွေ တစ်ရွက်မှ မပျောက်ဘူး၊ မင်းတို့က ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်သင့်တာလေ။ အပြစ်တင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းနျန် ဒေါသထွက်လွန်း၍ ပန်းထိုးပုံအကြောင်း ပြောချင်သော်လည်း လုယွီက သူမအတွက် ပြောလိုက်သည်။ "ကုရှန်က နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်က ကျွန်တော့် မရီးကို ပန်းထိုးပုံလုပ်ဖို့ ပေးလိုက်တဲ့ အရည်အသွေးမြင့် အဝတ်စနဲ့ အဖိုးတန် ပိုးချည်တွေကို ပျက်စီးစေခဲ့တယ်။ ဒီ့အတွက်လည်း ပေးချေရမှာပဲ ဖြစ်တယ်။"

ဖန့်မိန် နှာမှုတ်လိုက်သည်။ "နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်က အထည်တွေက ဈေးမပေါဘူး၊ ပိုးချည်က ပိုလို့တောင် ဈေးကြီးတယ်။"

ကုရှ အော်ဟစ် ဆဲဆိုရန် စတင်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ ကျွန်မကို သတ်ရင်တောင် ပြန်ပေးဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး။ ပိုပြီးတော့ ပြောရမယ်ဆိုရင် အဲဒီ ချည်က ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိလို့လဲ။ ကုန်စည်နဲ့ ဈေးကွက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးအသင်းက အကုန် ရောင်းနေတာပဲ။ အဲဒီ မုဆိုးမမှာ ပိုက်ဆံ အများကြီး ရှိတာပဲလေ။ သူ့ကို သွားပြီး ပြန်ဝယ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ ဘာလို့ ငါတို့ကို ဒုက္ခပေးနေတာလဲ။"

ဤအရှက်မရှိသော စကားသည် ကျန်းနျန်ကို အမှန်ပင် ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

လုယွီ၏ မျက်နှာက မည်းမှောင် အေးစက်နေသည်။ သူ ကုရှကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ပြောခဲ့သည်။ "ကုရှန်က နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကို ပျက်စီးစေခဲ့ပြီး ခိုးမှု ကျူးလွန်ခဲ့တယ်။ သူက ကလေး ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့မိဘတွေက သူ လုပ်ခဲ့တဲ့အရာအတွက် တာဝန်ရှိတယ်။ မင်း ငြင်းဆိုလို့ မရဘူး။"

ထို့နောက် သူ လုံခြုံရေးကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ဒီကိစ္စကို အစီရင်ခံပြီး ရဲတပ်ဖွဲ့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ချန်ထားခဲ့မယ်။"

ရဲခေါ်မည်ကို ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကုရှ စိုးရိမ်လာသည်။ သူမ လျိုချမ့်ကို အကူအညီ တောင်းရန် အော်ဟစ်သော်လည်း လျိုချမ့်က ဂရုမစိုက်ပေ။ လျိုအာ့ကျူးလည်း ကြောက်ရွံ့သွားသည်။ သူ လျိုချမ့်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး သက်ညှာဖို့ အသနားခံပေးပါ။ ငါတို့ကို အိမ်ပြန်ပြီး ပန်းထိုးပုံအတွက် ငွေအချို့ စုဆောင်းပြီး ပေးချေခွင့်ပေးပါ။ မင်းရဲ့ အန်တီငယ်နဲ့ ကုရှန်ကို ရဲတွေ ဖမ်းသွားခွင့် မပြုနိုင်ဘူး။"

လျိုချမ့်သည် သူတို့၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် ပါဝင်ပတ်သက်နေပြီး ယခုအခါ အခြေအနေ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။ "ကျွန်တော့်ကို လာမရှာပါနဲ့။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အမှားတွေရဲ့ အကျိုးဆက်ကို ခံရသင့်တယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ အထဲသို့ ပြန်ဝင်ပြီး နေလိုက်သည်။

ယနေ့ည၏ ကြီးမားသော ဆူညံမှုက ဌာနတစ်ခုလုံး၏ နှစ်ကုန် ထောက်ပံ့ကြေးများနှင့် ဘောနပ်စ်များကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့ရုံသာမက သူ့၏ နောင် အဆင့်တက်ရန် အလားအလာများကိုပါ မှေးမှိန်စေခဲ့သည်။ သူ သူ့ဦးလေးနှင့် အန်တီငယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြခြင်းနှင့် ထိုနေရာ၌ ဆူပူခြင်းကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။ သူ့ကို ခေါင်းငုံ့ပြီး တစ်စုံတစ်ဦးကို တောင်းပန်ခိုင်းခြင်းသည် သူ မလုပ်နိုင်သောအရာ ဖြစ်သည်။

ဤဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ဌာနရှိ လူတိုင်းသည် သူ့အပေါ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော်ငြား လူတိုင်းသည် ဤထောက်ပံ့ကြေးများကို အားကိုးပြီး ကောင်းမွန်သော နှစ်သစ်ကူးကို ပိုင်ဆိုင်ရန် ရေတွက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆုံးတွင် ကုရှ၏ မိသားစုကို လုံခြုံရေးများက ရဲစခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်၏ ပန်းထိုးပုံမှ ဆုံးရှုံးမှုများကို မကြာမီ အကဲဖြတ်ပြီး လျော်ကြေးပေးလိမ့်မည်။

ထို ပြဇာတ်ကြီးမှာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။ ဖန့်မိန်သည် ပန်းထိုးပုံနှင့် ပိုးချည်များ ကိစ္စဖြင့် ကျန်းနျန်အပေါ် ကိုယ်ချင်းစာခဲ့သည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် အိပ်ယာဘေးတွင် စိတ်ဓာတ်ကျစွာ ထိုင်လျက် ပျက်စီးနေသော အဝတ်စနှင့် ချည်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ အပြင်မှ ခြေသံများက သူမ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်ပြီး လုယွီသည် အိပ်ယာဆီ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားသော ချည်များကို မြင်သောအခါ သူ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ရှုပ်ပွနေသော အခြား ချည်ထွေးများကို စတင် ခွဲလိုက်သည်။

သူ ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ ပြောခဲ့သည်။ "ဒီချည်တွေကို ကျွန်တော် ရှင်းပေးမယ်။ အဝတ်စကို သုံးလို့ ရသေးလား ဆိုတာ စစ်ဆေးကြည့်။ မရရင် မနက်ဖြန် မနက်စောစော မြို့ကို သွားပြီး အမျိုးအစားတူ အဝတ်စတစ်ပိုင်း ဝယ်လိုက်မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ အဝတ်စကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ညှစ်လိုက်ပြီး ချည်များကို သေသေချာချာ စီစဉ်နေသော လုယွီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသံက အက်ရှနေသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လုယွီ ခေါင်းမော့မကြည့်ပေ။ "ဒီ့အတွက် ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် အစောပိုင်းက မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာများကို ခဏမေ့သွားသည်။ သူမ အဝတ်စကို ပြန်လည် စစ်ဆေးပြီး ကတ်ကြေးဖြင့် ပန်းထိုးထားသော ချည်များကို ဖြတ်ကာ အဝတ်စပေါ်ရှိ အစုတ်အပြဲများကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးခဲ့ရာ အဲ့ဒါပ ပြင်းထန်စွာ မပျက်စီးခဲ့ပေ။ "မနက်ဖြန် ပုံစံကို ပန်းထိုးတဲ့အခါ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာမရှိဘဲ ပြင်နိုင်သင့်တယ်။ ကျွန်မက ချည် မလုံလောက်မှာကိုပဲ စိုးရိမ်တာ။"

လုယွီသည် ခွဲထားသော ချည်အနည်းငယ်ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ "မလုံလောက်ရင် မနက်ဖြန် မြို့ကို သွားပြီး ထပ်ဝယ်လိုက်မယ်။"

ကျန်းနျန်၏ ရင်ထဲ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဟုန်ချန်ရှိ ပန်းထိုးဆိုင်ပိုင်ရှင်နှင့် ရေရှည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို လုံခြုံစေနိုင်ပါက သူမ ရရှိသော ငွေအားလုံးကို လုယွီအား ပေးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

လုယွီသည် အခန်းထဲတွင် ချည်များကို ရှင်းနေစဉ် ကျန်းနျန် မီးဖိုချောင်သို့ သွား၍ ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။ သူမ ဘေးအိမ်မှ ရှု့ယန်၏ အိမ်မှ ထပ်၍ရန်ဖြစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကုရှ၏ မိသားစုကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန် သူတို့ကို နားထောင်ရန် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

သူမ ညစာအတွက် ဖက်ထုပ်ဟင်းချို ပြုလုပ်ပြီး မုန့်ပြားအချို့ ကြော်လိုက်သည်။ ရံဖန်ရံခါ လုယွီ၏ ချောင်းဆိုးသံကို အထဲကနေ ကြားနေရသည်။ ချက်ပြုတ်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်က လုယွီကို လှမ်းခေါ်လိုက်ကာ သူက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "မင်း အရင် စားနှင့်။ ကျွန်တော် မကြာခင်ဆို ပြီးပြီ။"

နောက်တစ်နေ့ မနက်၌။

ကျန်းနျန်သည် စောစော ထကာ မနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီး ပန်းထိုးပုံကို စတင် ပြုပြင်ခဲ့သည်။ သူမ တစ်နေကုန် အချိန်ယူခဲ့ရသော်လည်း ပျက်စီးသွားသော အပိုင်းများကို အဆင်ပြေပြေ ပြန်လည် ပန်းထိုးနိုင်ခဲ့သည်။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ရဲတပ်ဖွဲ့ထံမှ သတင်းရောက်လာသည်မှာ ကုရှသည် ကုရှန်၏ ခိုးမှုကို ခွင့်ပြုခဲ့သည့်အတွက် ပူးတွဲ တာဝန်ရှိသည်။ ကုရှန်က ကလေးဖြစ်သောကြောင့် လျိုအာ့ကျူးက ခေတ္တ ပြန်လည် ခေါ်ယူပြီး တပ်ရင်းသို့ ထိန်းသိမ်းရန် လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ ကုရှကို ခေတ္တ ထိန်းသိမ်းထားပြီး သုံးနှစ် ထောင်ဒဏ် ချမှတ်ခံရနိုင်သည်။

ရှု့ယန်လည်း ကုမိသားစု၏ အခြေအနေကို သိရှိခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် သူမ ကြက်ဥ ဆယ်လုံးကျော် ယူလာပြီး ကျန်းနျန်ကို တောင်းပန်ခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ဤကိစ္စသည် ရှု့ယန်နှင့် မသက်ဆိုင်ကြောင်း သိသောကြောင့် သူမကို အခက်အခဲ မပေးခဲ့ပေ။ သူတို့ ခဏ စကားပြောပြီးနောက် ရှု့ယန်က အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ချည်အရောင် အများအပြား မလုံလောက်ပေ။ နောက်တစ်နေ့တွင် လုယွီသည် စစ်ကားယူကာ မြို့သို့ ဝယ်ယူရန် သွားခဲ့သည်။ သူ ကျန်းနျန် လိုအပ်သော ချည်အရောင်များစွာကို ဝယ်ယူပြီး ညနေ နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာသည်။

တရုတ်နှစ်သစ်ကူး မတိုင်ခင် သုံးရက်အလိုတွင် ကျန်းနျန် ပန်းထိုးပုံကို နောက်ဆုံးတွင် အပြီးသတ်လိုက်သည်။

ကောမိန်သည် သူမ ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို ကောင်းစွာ တွက်ချက်ထားပုံရသည်။ ကျန်းနျန် ပန်းထိုးပုံကို ပြီးစီးပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် သူမ ဌာနသို့ ရောက်လာသည်။ ပြီးစီးသွားသော ပန်းထိုးပုံကို မြင်သောအခါ သူမ အာမေဋိတ်သံပြုခဲ့သည်။ "မင်းက မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ပြီးသွားပြီ။"

သူမ ပန်းထိုးပုံကို ကောက်ယူပြီး အနီးကပ် စစ်ဆေးသည်။ သူမ ကြည့်လေလေ ပို၍ ကျေနပ်လေ ပင်။

သို့သော် ကျန်းနျန်၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ရှိနေသည်။ သူမ ကောမိန်အား ပန်းထိုးပုံရှိ အပြစ်အနာအဆာများကို အသေးစိတ် ရှင်းပြသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကောမိန် သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ပန်းထိုးပုံရှိ အပြစ်အနာအဆာများကို ပွတ်သပ်ကြည့်ပြီး သေသေချာချာ ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်း မပြောရင် ငါ သိမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူမ ပန်းထိုးပုံကို လှန်လိုက်ပြီး ထပ်ဖြည့်ပြောခဲ့သည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်း ပြောရင်တောင် ငါ သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ ပန်းထိုးကျွမ်းကျင်မှုက တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။"

နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်၏ ဒါရိုက်တာအနေဖြင့် သူမ ပန်းထိုးနည်းကို သိသည်မှာ သဘာဝကျသည်။ သို့သော် သူမတောင် အပြစ်အနာအဆာများကို မတွေ့ရှိနိုင်ပါက ဟုန်ချန်မှ ဖောက်သည်သည်လည်း အပြစ်အနာအဆာကို သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။

သူမ ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် ကောမိန်က ပြောလိုက်သည်။ "ဟုန်ချန်က သူဌေးကို ပန်းထိုးပုံအကြောင်း အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်။ ရိုးသားမှုက ငါတို့ရဲ့ စီးပွားရေးမှာ အရေးကြီးဆုံးပဲ။ ငါ အခု သွားတော့မယ်။ ကိစ္စတွေ ပြေလည်သွားတဲ့အခါ ဆုကြေးအကြောင်း မင်းနဲ့ စကားပြောပါ့မယ်။ ဘယ်လိုလဲ။"

ကျန်းနျန် စိတ်ချသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်မကော၊ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို အရင် ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ။ ကျွန်မ မလောပါဘူး။"

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ကောမိန် ထွက်ခွာသွားသည်။ ကျန်းနျန် သူမကို ဌာနတံခါး၀သို့ လိုက်ပို့ခဲ့သည်။ သူမ အိမ်သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဖန့်မိန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ကျန်းနျန်။"

ကျန်းနျန် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဖန့်မိန်သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ ပြောင်းဖူးမှုန့်၊ ငါးတစ်ကောင်နှင့် စာတန်းအတွဲတစ်စုံကို သယ်ဆောင်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ "နှစ်သစ်ကူးအတွက် ပြင်ဆင်နေတာလား၊ အစ်မဖန့်။"

ဖန့်မိန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ နှစ်သစ်ကူးနေ့မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့အိမ်ကို လာမှာဖြစ်လို့ လောင်စုန့်က မနက်ဖြန်ညနေ ချက်ပြုတ်ဖို့ အသားဟင်းပွဲတချို့ကို အထူး ဝယ်ခိုင်းခဲ့တယ်။"

ကျန်းနျန် စပ်စုမိသည်။ "တပ်ရင်းမှူးစုန့်ရဲ့ မိဘတွေ လာတာလား။"

"မဟုတ်ဘူး။" ဖန့်မိန်၏ လက်က ကိုင်ထားရလို့ နာနေသည်။ သူမ စာတန်းအတွဲကို ကျန်းနျန်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒါတွေကို ကိုင်ထားပေးပါဦး။"

ကျန်းနျန် စာတန်းအတွဲကို ယူလိုက်စဉ် ဖန့်မိန်က ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ဒါက လောက်စုန့်ရဲ့ ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲ စုန့်ပိုင်လေ။ သန်ဘက်ခါ လာမှာ။ အရင်က မင်းနဲ့ သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးချင်ခဲ့တာ။"

ကျန်းနျန် ခဏ ကြောင်သွားပြီးမှ ဖန့်မိန် ပြောနေသောသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဖန့်မိန် မေးလိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု နှစ်သစ်ကူးမှာ အိမ်ပြန်ကြမှာလား။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု ခွင့်ရက်တော့ ရလောက်မှာပါ။ ဒါဆို ပြန်လည်ပတ်ဖို့ အချိန်ရနိုင်မယ်။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူက နှစ်သစ်ကူးရဲ့ တတိယမြောက်နေ့မှ ပြန်မယ်လို့ ပြောတယ်။ ခွင့်မယူခင် ဒီရက်ပိုင်းမှာ အလုပ်တချို့ လွှဲပြောင်းပေးဖို့ လိုအပ်တယ်။"

ဖန့်မိန်က ကျန်းနျန်က နှစ်သစ်ကူးရဲ့ တတိယမြောက်နေ့မှ ပြန်မယ်လို့ ပြောတာကို ကြားတော့ အကြိမ်အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်သည်။ ကျန်းနျန် စိတ်ထဲ မလုံမလဲ ဖြစ်သွားပြီး သူမကို အကြိမ်များစွာ လှမ်းကြည့်မိသည်။ "အစ်မဖန့်၊ ဘာရယ်တာလဲ။"

ဖန့်မိန်က သူမ၏ အပြုံးကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲနေပြီး ခေါင်းကိုသာ ဆက်ခါနေရင်း ပြောခဲ့သည်။ "မရယ်ပါဘူး။"

ကျန်းနျန် - …

အင်း၊ ဟုတ်နေပြီ။ ကျွန်မ အစ်မကို မယုံဘူး။

နှစ်သစ်ကူး မတိုင်ခင် နှစ်ရက်သာ ကျန်တော့သည်။ အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ကျန်းနျန်သည် စစ်သည်များ၏ ဇနီးများနှင့် အဒေါ်များ အုပ်စုလိုက် ထွက်လာကြသည်ကို မြင်ရပြီး ကလေးများကလည်း ပျော်ရွှင်စွာ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ရှိနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမသည် ဤခေတ်၏ ရိုးရာပွဲတော် အငွေ့အသက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ခေတ်သစ်နှင့် မတူဘဲ ပွဲတော် အငွေ့အသက်က တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာသည်။

ကျန်းနျန် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူမ၏ အခန်းရှိ မီးဖိုထဲသို့ ထင်းခြောက်အချို့ ထပ်ထည့်လိုက်ပြီး လုယွီ၏ အခန်းရှိ မီးဖိုကိုလည်း ထိုအတိုင်း လုပ်လိုက်သည်။ သူမ လက်များကို သန့်စင်အောင် ဆေးကြောရန် ရေနွေးအချို့ ရောစပ်ပြီး ဗီရိုထဲမှ မပြီးသေးသော အင်္ကျီကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်သာ ချုပ်ရန် ကျန်တော့သည်။

ဒါက သူမ လုယွီအတွက် နှစ်သစ်ကူးမှာ ဝတ်ဖို့ ချုပ်နေသော ကုတ်အင်္ကျီ ဖြစ်သည်။ ခေတ်မီသော ပုံစံများနှင့် ၁၉၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ၏ ပုံစံကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် စစ်တပ်စိမ်း အရောင်ရင့် ကုတ်အင်္ကျီဖြစ်သည်။ သူမ အရင်ကတည်းက ပြီးသင့်သော်လည်း ပြီးခဲ့သည့် ရက်နှစ်ဆယ်အတွင်း ပန်းထိုးအလုပ်များဖြင့် အလုပ်များနေခဲ့သည်။

ဗီရိုထဲတွင် သူမ ကိုယ်တိုင်အတွက် ချုပ်နေသော နောက်ထပ် တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ပြီးနေသည့် အရောင်ရင့် ကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည် ရှိသေးသည်။

ကျန်းနျန်သည် ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်လျက် ပြတင်းပေါက်မှ အလင်းရောင်ဖြင့် ကျန်ရှိနေသော လက်ကို ချုပ်နေသည်။ ရုတ်တရက် အရိပ်တစ်ခုက အလင်းရောင် အများစုကို ဖုံးလိုက်သဖြင့် သူမ လန့်သွားသည်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ရှု့ယန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ပြတင်းပေါက်ကနေ ချောင်းကြည့်ပြီး ဘာလို့ လူတွေကို လန့်အောင် လုပ်နေတာလဲ။ အထဲကို ဝင်လာခဲ့လေ။"

ရှု့ယန် ပြုံးလိုက်ပြီး ချဉ်ဖတ်တစ်ပန်းကန်ကို ယူလာကာ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ "ငါ အခုလေးတင် ဒီအချဉ်တွေ လုပ်ထားတာ။ မြည်းကြည့်ပါဦး။"

ကျန်းနျန်က ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါဆိုလည်း အားမနာတော့ပါဘူး။"

သူမ ချည်ကို ဖြတ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်ကို ပြန်ချုပ်လိုက်သည်။ ရှု့ယန် သူမ၏ ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး လျှာကို ကလစ်ခနဲ ခေါက်လိုက်သည်။ "ဒါ တကယ် ကြည့်ကောင်းတယ်။ ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ဈေးကွက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးအသင်းမှာရော မြို့မှာပါ ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။"

ကျန်းနျန်က ပြန်ဖြေသည်။ "အဲဒါက ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့မှာ မရှိလို့ပဲ။"

သူမ ရှု့ယန်ကို ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ချုပ်တဲ့ အင်္ကျီတွေက ထူးခြားတယ်။"

ရှု့ယန် - …

ရှု့ယန်သည် ကျန်းနျန် ဤမျှ ရင့်သီးစွာ ကြွားဝါသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျန်းနျန်သည် ကုမိသားစု၏ အခြေအနေကို သိရှိခဲ့သည်။ ကုရှကို သုံးနှစ် ထောင်ဒဏ် ချမှတ်ခဲ့ပြီး ကျန်းနျန်၏ ပန်းထိုးပုံအတွက် လျော်ကြေးကို အတည်ပြုခဲ့သည်။ သူမ၏ ပိုးချည်များနှင့် ပန်းထိုးပုံ ပျက်စီးမှုအတွက် ငါးယွမ် ရရှိခဲ့ပြီး ၎င်းကို လုယွီ၏ အကောင့်ထဲသို့ အပ်နှံခဲ့သည်။

တပ်ဖွဲ့သည် ဤရက်များအတွင်း အလုပ်များနေပြီး လုယွီသည် ည ကိုးနာရီကျော်မှ အိမ်ပြန်ရောက်သည်။ နှင်းပွင့်များ အပြင်ဘက်တွင် စတင် ကျဆင်းနေချိန်တွင် ကျန်းနျန် ဖက်ထုပ်များ လုပ်နေသည်။ သူမ လုယွီ၏ အရပ်ရှည်သော ပုံရိပ်မှာ မီးဖိုချောင်ဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကုတင်ပေါ်ရှိ ပြီးစီးသွားသော အရောင်ရင့် ကုတ်အင်္ကျီကို ချထားခဲ့ပြီး သူ့အတွက် ဖက်ထုပ်ပြုတ်ပေးရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားလိုက်သည်။

ချက်ပြုတ်ရန် မီးမွှေးထားသော မီးဖိုချောင်သည် အခန်းထက် ပို၍ နွေးထွေးသည်။