အခန်း (၉၇)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၉၇

နယ်မြေ အများအပြားကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ရှေ့တွင် လူနေရပ်ကွက်များ မရှိတော့ပေ။ နောက်ထပ် နယ်မြေသို့ အကွာအဝေးသည် ဤနေရာမှ ကီလိုမီတာ သုံးဆယ် ရှိသည်။ သူတို့ကို ဤနေရာတွင် မတွေ့ပါက ပို၍ အောက်ဘက်သို့ မျောပါသွားနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။ စစ်သားများသည် မြစ်ကမ်းပါးတစ်လျှောက် ဆက်လိုက်သွားကြပြီး မြစ်ရေဖြင့် မျောပါသွားသော ထိုနှစ်ဦးကို ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တွေ့ဆုံရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။

"ရှန်းတုန်၊ မင်းအဖေကို မခြောက်ပါနဲ့။ ပြန်လာပါ။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက် ပြေးနေပြီး ပြေးရင်း အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

ဖန့်မိန်သည် ကမ်းနားတွင် လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး စိတ်ဓာတ်အင်အား လုံးဝ ကုန်ဆုံးနေသည်။ ရှု့ယန်သည် အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော ဟော်မုန့်ကို မြင်သောအခါ ထပ်မံ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူမသည် ဟော်မုန့်ဆီသို့ ပြေးသွားပြီး သူမကို ရိုက်နှက်ကာ ဆဲဆိုတော့သည်။

"နင် လူယုတ်မာ၊ ဆိုးသွမ်းတဲ့ မိန်းမ။ နင့်ရဲ့ လက်တွေ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ယုတ်မာနေရတာလဲ။ ကျန်းနျန်နဲ့ ရှန်းတုန်က မင်းကို စော်ကားခဲ့လို့လား ဒါမှမဟုတ် စိန်ခေါ်ခဲ့လို့လား။ ဘာလို့ သူတို့ကို ဒီလို နာကျင်အောင် လုပ်တာလဲ။"

ဟော်မုန့်သည် သူမ၏ အစ်မ ရိုက်နှက်ခံရပြီး ဒေါသထွက်ခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်း နှစ်မျိုးလုံးကို ခံစားရသည်။ ထို့နောက် ရှု့ယန်သည် ထပ်ရိုက်နှက်ရန် ပြေးလာပြီး မခံမရပ်နိုင်တော့သောကြောင့် သူတို့ ရန်ဖြစ်ကြတော့သည်။ ဟော်မိသားစုမှ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ညီမဖြစ်သောကြောင့် ဟော်လျန်သည် သူမ၏ ညီမကို ရိုက်နှက်ခံနေရသည်ကို မကြည့်နိုင်ပေ။ သူမသည် ရှု့ယန်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်သော်လည်း ထိုအရာကြောင့် ရှု့ယန်သည် ဟော်မုန့်၏ ပါးရိုက်ခြင်းကို နှစ်ကြိမ် ခံလိုက်ရသည်။

ချန်ဖန့်သည် ဤအရာကို မြင်သောအခါ လျှောက်သွားပြီး ဟော်လျန်ကို တွန်းဖယ်ကာ ရှု့ယန်ကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်နှာကို တင်းမာစွာထားပြီး ဟော်လျန်နှင့် ဟော်မုန့်ကို စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန်နဲ့ စုန့်ရှန်းတုန် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် မင်းတို့ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။"

ဟော်လျန်၏ ညီမသည် ဤသို့သော လူစားမျိုးဖြစ်ကြောင်း သူမ သိခဲ့ပါက ဖန့်မိန်ကို ရှာရန် သူတို့ကို ခေါ်လာမည်မဟုတ်ပေ။ ယခုလို ကြီးမားသော ရှုပ်ထွေးမှု ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ မိသားစု၊ အထူးသဖြင့် လောင်ထန်သည် ရှင်းပြရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများသည် ဟော်မုန့်နှင့် ဟော်လျန်တို့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ စကားပြောကြသည်။ ထိုအရာက ဟော်လျန်ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

ရေထဲ ခုန်ဆင်းခဲ့သော စစ်သားများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အဝတ်လဲကြသည်။ သူတို့သည် အနီးအနားရှိ နယ်မြေမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ကီလိုမီတာ သုံးဆယ်အကွာရှိ နောက်ထပ် နယ်မြေသို့ ဦးတည်သွားနေကြသည်။ အချို့က မြစ်ထဲတွင် ရေကူးကြပြီး အချို့က ရှာဖွေရန် ကမ်းနားတစ်လျှောက် ပြေးနေကြသည်။

အမှောင်ထု လွှမ်းမိုးသွားသောအခါ အောက်ဘက်မှ အသံများ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဟိုဘက်မှာ ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိနေတယ်။"

လုယွီနှင့် ရေထဲ ခုန်ဆင်းခဲ့သော အခြားသူများစွာသည် ထိုအသံများကို အဝေးမှ ကြားလိုက်ရသည်။ စစ်သားများသည် ညနေဆည်းဆာတွင် သူတို့ဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။ လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်တို့သည် ကုန်းပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်လာကြပြီး ကျူးကျွင်းနှင့် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုတို့လည်း တက်လာကြသည်။ သူတို့၏ အဝတ်များ ရွှဲနစ်နေပြီး သူတို့ ပြေးသွားသော နေရာများတွင် ရေအစွန်းအထင်းများ ရှည်လျားစွာ ကျန်ရစ်နေသည်။

"ကျန်းနျန်။"

"မရီး။"

"မရီး။"

သူတို့ရှေ့တွင် မည်သူ ရှိသည်ကို မမြင်ရသေးသော်လည်း အမှောင်ထဲမှ အရိပ်သည် ကျန်းနျန် သို့မဟုတ် စုန့်ရှန်းတုန် ဖြစ်မည်ဟူသော တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းနျန်သည် အဝေးမှ အသံများကို ကြားသောအခါ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး လူအုပ်စုတစ်စု သူမဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လုယွီ လူအုပ်ကို ဦးဆောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်၏ တင်းမာနေသော စိတ်ခံစားမှုများ ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရရှိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ကျောပေါ်တွင် မူးဝေနေသော စုန့်ရှန်းတုန်ကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး မျက်ရည်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ " ရှန်းတုန်၊ မင်း အခု အဆင်ပြေသွားပြီ။ ဦးလေးလုနဲ့ တခြားသူတွေ ရောက်လာပြီ။"

စုန့်ရှန်းတုန်၏ မျက်နှာ နီရဲနေပြီး အဖျားတက်ကာ စိတ်ကယောင်ချောက်ချား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ရှန်းတုန်။"

"ကျန်းနျန်။"

စုန့်ပိုင်နှင့် အခြားသူများလည်း ပြေးလာကြသည်။ ကျန်းနျန်သည် စုန့်ရှန်းတုန်ကို ကျောပိုးထားပြီး နှစ်ဦးစလုံး မထိခိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ အော်ဟစ်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ နှလုံးသားများ နောက်ဆုံးတွင် အေးချမ်းသွားသည်။

လူတိုင်း မျှော်လင့်ချက် စွန့်လွှတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း မြစ်ရေဖြင့် မျောပါသွားသော ထိုနှစ်ဦး ပြန်ရောက်လာမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

စုန့်ပိုင် ပြေးလာပြီး ကျန်းနျန်၏ ကျောမှ စုန့်ရှန်းတုန်ကို ယူဆောင်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပျော့ခွေသွားပြီး လုယွီသည် သူမ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ထောက်ကူပေးလိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းနျန်၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ အေးစက်နေသော မျက်နှာကို ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် အသက်ဝင်ပြီး အသက်ရှူနေသော ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး ပြန်လည်ရရှိခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို စစ်မှန်စွာ နားလည်သွားသည်။

ကျန်းနျန်သည် လက်လှမ်းမီသော နေရာတွင်ရှိသော လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်များသည် အေးစက်ပြီး စိုစွတ်နေကာ ရေစိမ့်နေပြီး ခြောက်သွေ့သော နေရာ မရှိတော့ပေ။

"လုယွီ..."

ကျန်းနျန် ငိုခဲ့သည်။ "ကျွန်မ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ..."

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူမ လုံးဝ လဲကျသွားသည်။ လုယွီသည် သူမကို အလျားလိုက် ပွေ့ချီလိုက်ပြီး တင်းကျပ်ခိုင်မာစွာ ဖက်ထားခဲ့သည်။ သူသည် ကျန်းနျန်၏ အေးစက်နေသော နဖူးကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိနေပြီပဲ၊ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပါပြီ။"

"လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၊ သူတို့ ဘယ်လိုလဲ။"

တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုနှင့် အခြားသူများ ပြေးလာကြသည်။ လုယွီ၏ လည်ဇလုတ်မှာ သွေးထဲမှ တွန်းအားကို ထိန်းချုပ်ရင်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူသည် ကျန်းနျန်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီရင်း လှည့်လိုက်သည်။ "ဆေးရုံကို သွားကြစို့။"

စုန့်ပိုင်သည် စုန့်ရှန်းတုန်ကို ပွေ့ချီပြီး စီရင်စုဆေးရုံသို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်နှင့် စုန့်ရှန်းတုန်တို့ ကုန်းပေါ်သို့ ဘယ်လို တက်လာခဲ့လဲဆိုတာ သူတို့ မသိကြသလို ပိန်လှီနုနယ်သော အမျိုးသမီးက သတိမေ့နေသော စုန့်ရှန်းတုန်ကို လမ်းတစ်လျှောက် ဘယ်လို သယ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့လဲဆိုတာလည်း သူတို့ မသိကြပေ။

ဒီနေရာကနေ စီရင်စုဆေးရုံအထိ ကီလိုမီတာ လေးဆယ်ကျော် ဝေးသည်။ ကျူးကျွင်းက ပြောလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၊ ကျွန်တော် စစ်တပ်အခြေစိုက်စခန်းကို ပြန်ပြီး ကားငှားလိုက်မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

စုန့်ရှန်းတုန်သည် အခု အဖျားတက်နေပြီး သူ့၏ အခြေအနေ နောက်ကျလို့ မရပေ။ ကျန်းနျန်လည်း သတိမေ့နေပြီး သူတို့ သူမ၏ အခြေအနေကို မသိကြပေ။

ထိုအတောအတွင်း လူရှာတွေ့ခဲ့သော စစ်သားများက သတင်းကို ဖြန့်ဝေကြသည်။

မှောင်နေပြီဖြစ်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက် မြစ်ကမ်းပါးတွင် လူများစွာ စုရုံးနေကြသည်။ အမျိုးသမီးနှင့် ကလေးကို ကယ်ဆယ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ရှိမရှိ သိရှိရန် အားလုံး စိုးရိမ်နေကြသည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် တစ်ဝက်ခန့် ပြေးပြီး ကျူးကျွင်း ပြန်ပြေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ စကားမပြောမီ ကျူးကျွင်းက ပြောလိုက်သည်။

"တပ်ရင်းမှူးစုန့်၊ သူတို့ကို တွေ့ပြီ။ ကျွန်တော်တို့ တွေ့တဲ့အချိန်မှာ မရီးက စုန့်ရှန်းတုန်ကို ကျောပိုးထားတယ်။ သူတို့ အခု လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်တို့နဲ့ အတူရှိနေပါပြီ။"

စုန့်ရှန်းတုန် အဆင်ပြေကြောင်း ကြားသောအခါ တပ်ရင်းမှူးစုန့် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို အုပ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ငိုတော့သည်။

'အခု အဆင်ပြေသွားပြီ၊ အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘုရားသခင်၊ ကျွန်တော့် ကလေးရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးလို့။'

စစ်သားများစွာသည် တပ်ရင်းမှူးစုန့်ကို စုန့်ရှန်းတုန် ရှိရာသို့ ကူညီခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စစ်သားများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတင်းကို လက်ဆင့်ကမ်းကြကာ သတင်းသည် မြစ်နားသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"သူတို့ကို တွေ့ပြီ၊ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ။"

"အစ်မဖန့်၊ စုန့်ရှန်းတုန် အဆင်ပြေသွားပြီ။"

ကျယ်လောင်သောအသံ လှိုင်းလုံးများသည် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ဖန့်မိန်သည် သူမ၏ မူးဝေမှုမှ ရုန်းထွက်လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ အာရုံစိုက်ရန် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ ရှု့ယန် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပခုံးကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။ "ကြားရဲ့လား။ ရှန်းတုန် အဆင်ပြေသွားပြီ၊ သူ လုံးဝ အဆင်ပြေသွားပြီ။"

"ရှန်းတုန်၊ ရှန်းတုန်၊ ငါ့သား၊ ငါ့သား အဆင်ပြေသွားပြီလား။"

"သူ အဆင်ပြေသွားပြီ။"

ရှု့ယန်လည်း ငိုပြီး ဖန့်မိန်ကို ဆွဲထူလိုက်သည်။ ဖန့်မိန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အားနည်းနေဆဲဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် ယိုင်လဲပြီးနောက် သူမသည် စစ်သားများ သူမဆီသို့ ပြေးလာသည်ကို မြင်ပြီး သူတို့၏ လက်မောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။ "သူတို့ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

စစ်သားက ခေါင်းညိတ်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီးက စုန့်ရှန်းတုန်ကို ကျောပိုးပြီး ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာပါ။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး အဆင်ပြေပါတယ်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုနဲ့ တခြားသူတွေက သူတို့ကို အခု စီရင်စုဆေးရုံကို ခေါ်သွားပြီ။ စုန့်ရှန်းတုန် ဖျားနေပြီး လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီးလည်း သတိမေ့သွားတယ်။"

"ကျန်းနျန်က သူမရဲ့ ကတိကို တည်တဲ့ အမျိုးသမီးမှန်း ငါ သိတယ်။"

ဖန့်မိန် နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ လှည့်ပြီး ရှု့ယန်ကို ဖမ်းဆွဲကာ မရပ်မနား ရယ်မောတော့သည်။ "ရှန်းတုန် အဆင်ပြေသွားပြီ၊ ရှန်းတုန် အဆင်ပြေသွားပြီ၊ ကျန်းနျန်က ရှန်းတုန်ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့တယ်။"

ရှု့ယန် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်၊ အရင်ဆုံး အိမ်ပြန်ပြီး ကလေးကို ဂရုစိုက်ကြစို့၊ ပြီးရင် အတူတူ စီရင်စုဆေးရုံကို သွားကြမယ်။"

ဖန့်မိန်သည် ယခုအခါ ရှု့ယန် ပြောသမျှကို နားထောင်ပြီး သူမ ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်သည်။ လျိုကျန့်ယဲ့လည်း သူတို့နှင့်အတူ ပြန်လိုက်သွားခဲ့သည်။

ချန်ဖန့်သည် ထွက်ခွာသွားစဥ် ဟော်လျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်နဲ့ ရှန်းတုန် အန္တရာယ်ကင်းလို့ တော်ပါသေးတယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းတို့ ဘယ်သူမှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဟော်လျန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဟော်မုန့်ကို စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။ "ဘာလို့ ဒီမှာ ဆက်ရပ်နေတာလဲ။ တခြားသူတွေရဲ့ တံတွေးထဲမှာ နစ်မွန်းဖို့ စောင့်နေတာလား။"

လူများကို တွေ့ရှိပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးသည် ကွဲသွားပြီး စည်ကားနေသော မြစ်ကမ်းပါးမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် စုန့်ပိုင် ပွေ့ထားသော စုန့်ရှန်းတုန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် အဖျားတက်နေပြီး သတိမေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် စုန့်ရှန်းတုန်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ယူထည့်လိုက်ပြီး နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။ "ရှန်းတုန်၊ အဖေ ရောက်လာပြီ။"

စုန့်ရှန်းတုန်သည် မျက်လုံးများကို မှေးမှိန်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ မည်သူကို မြင်နေသည်ကို မသေချာဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ..."

"အေး။"

၎င်းသည် တပ်ရင်းမှူးစုန့် တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော အချိုမြိန်ဆုံး အသံဖြစ်သည်။ သူသည် စုန့်ရှန်းတုန်ကို ပွေ့ချီကာ စီရင်စုမြို့ဆီသို့ သွားခဲ့သည်။

လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ပွေ့ချီပြီး ရှေ့သို့ သွားနေသည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်ပိုင် လျှောက်သွားပြီး သတိမေ့နေသော ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "သူမကို ငါ့ဆီပေးလိုက်။ ငါ ဆက်ချီလိုက်မယ်။"

"မလိုဘူး။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုလည်း နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။ ယခင်က သူသည် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု အနားယူစေရန် သူ၏ မရီးကို သူ ပွေ့ချီခိုင်းရန် တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုက သူမကို သူ တစ်ယောက်တည်း ပွေ့ချီရန်သာ အတင်း ပြောခဲ့သည်။

လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ကားမောင်းလာသော ကျူးကျွင်းနှင့် တွေ့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ကားထဲသို့ ဝင်ကာ စီရင်စုဆေးရုံသို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့ကြသည်။

ရေခဲမြစ်ရေသည် ခေါင်းပေါ်သို့ ဖုံးလွှမ်းနေသောကြောင့် အသက်ရှူရန် ခက်ခဲစေသည်။ ကျန်းနျန်သည် ရုန်းကန်ပြီး နစ်မြုပ်နေသော စုန့်ရှန်းတုန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် ကမ်းစပ်ဆီသို့ ရေကူးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပြင်းထန်သော ရေစီးကြောင်းကို မတိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် မြစ်ကမ်းပါးရှိ လဲကျနေသော သစ်ပင်ပင်စည်နှင့် တိုက်မိသည်အထိ အောက်ဘက်သို့ မျောပါသွားသည်။

သူမသည် သစ်ပင်လုံးကို ဖက်တွယ်ပြီး စုန့်ရှန်းတုန်ကို ကမ်းစပ်သို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ရေများကို ချောင်းဆိုးရင်း ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ သတိမေ့သွားသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် စုန့်ရှန်းတုန်ကို ပွေ့ချီကာ သူမ မည်မျှ ဝေးဝေး လျှောက်ခဲ့သည်ကို သူမ မသိတော့ပေ။ သူမ သိသည်မှာ ရှေ့မှ လမ်းသည် အဆုံးမဲ့ ရှည်လျားနေပုံရသည်။ မြစ်၏ အသံသည် သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူမနောက်တွင် သတိမေ့နေသော စုန့်ရှန်းတုန် ရှိနေသည်။ ကျန်းနျန်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှုကို ခံစားရသော်လည်း ခိုင်မာသော နှလုံးသားဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်သွားခဲ့သည်။

"အဟွတ်၊ အဟွတ်..."

ကြမ်းတမ်းသော အလင်းရောင်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ထိမှန်ပြီး ကျန်းနျန်သည် သတိပြန်ရလာခြင်း မပြုမီ အားယူ၍ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အလင်းပြန်ကာ တောက်ပနေသော နေရောင်ခြည်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်မောင်း တင်းကျပ်သွားပြီး သြရှသော အသံတစ်ခုက သူမ၏ နားထဲသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

"နိုးပြီလား။"

အသံကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ကုတင်ဘေးတွင် လုယွီ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ အေးစက်ခံ့ညားသော မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ မုတ်ဆိတ်မွေးရေးရေးနှင့် မျက်လုံးအောက်တွင် ညိုမဲနေသည်။ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများသည် နီရဲမှု အနည်းငယ် ရှိနေပြီး သူ၏ ကျန်းမာရေး မကောင်းကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ သူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုသည် သူမအား ခွန်အားပေးနေသကဲ့သို့ ရှိပြီး သူမ၏ မူးဝေနေသော သတိကို တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းစေသည်။

"အင်း။"

ကျန်းနျန်သည် ထပ်၍ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး လုယွီ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးသည် သူမ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိပြီး သူမကို မြှောက်လိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်မှ ကြွေခွက်ကို ကောက်ယူပြီး ကျန်းနျန်၏ နှုတ်ခမ်းဆီသို့ ကမ်းပေးခဲ့သည်။ "လည်ချောင်း သက်သာအောင် ရေနွေးနည်းနည်း သောက်ပါ။"

"ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာ လုပ်နိုင်ပါတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် သူ၏လက်ထဲမှ ကြွေခွက်ကိုယူရန် တည့်တည့်ထိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း လုယွီက သူမကို တားမြစ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တိုက်ပါရစေ။"

ကျန်းနျန်က နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ပြီး ထပ်မံ ငြင်းဆိုခြင်းမရှိတော့ပေ။

သူမသည် ရေနွေးခွက်တစ်ဝက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်သည်။ ရေနွေးများ အစာအိမ်ထဲသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် မအီမသာအေးစက်နေသော ဗိုက်ထဲတွင် ပိုသက်သာသွားသည်။ လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ သေးသွယ်သော ပခုံးများကို ဖက်ထားပြီး သူမကို လွှတ်မပေးလိုဘဲ သူ့ကို မှီစေလိုသည်။ ကျန်းနျန် ရေသောက်ခြင်း ရပ်သောအခါ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း တစ်ခုခု စားချင်လား။"

သူသည် အလွန်နီးကပ်နေပြီး သူ့မေးသည် ကျန်းနျန်၏ နဖူးကို ထိလုနီးပါးရှိကာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိလား သို့မဟုတ် မတော်တဆဖြင့်လား မသိသော်လည်း သူမ၏အသားအရေကို ပွတ်တိုက်မိနေသည်။

ထူးခြားပြီး ကျိန်းသောအာရုံခံစားမှုသည် ကျန်းနျန်၏ နဖူးမှတစ်ဆင့် ပျံ့နှံ့လာသည်။ သူမ၏ မျက်တောင်များသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး မသိစိတ်အရ ခေါင်းမော့လိုက်ရာ မမျှော်လင့်ဘဲ နက်မှောင်ပြီး ချစ်ခင်တွယ်တာသော မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် ဆုံလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် အလွန်နီးကပ်သောကြောင့် သူတို့၏ နှာခေါင်းများသည် ထိလုနီးပါးရှိပြီး အသက်ရှူသံများ ရောယှက်နေသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ဖြူဖျော့ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာကိုပင် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြန်မြင်နေရသည်။

လုယွီ၏ အကြည့်သည် ကျန်းနျန်ပေါ်တွင် စူးစိုက်နေပြီး သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စေ့ထားသည်။ ကျန်းနျန်နှင့် ပိုနီးကပ်ခြင်းမှ တားဆီးရန် ကြိုးစားရင်း သူ၏ လည်ဇလုတ်သည် အကြိမ်များစွာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

"ကျန်းနျန်..."

သူ၏သွေးသားထဲမှ တောင့်တမှုကို မထိန်းနိုင်တော့သည့်အဆုံး လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ ပခုံးများကို ရုတ်တရက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ နှလုံးသားနောက်ကို လိုက်ကာ အောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားသွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်၏ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ဤမျှလောက် လတ်ဆတ်သော အရသာမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြည်းစမ်းဖူးသလိုမျိုး ဖြစ်နေသော်လည်း ကျန်းနျန်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် စွဲလမ်းစေသော အဆိပ်အတောက်များ ရှိနေသည်ဟု ထင်ရသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ နူးညံ့သောအထိအတွေ့သည် လုယွီကို ရူးသွပ်စေပြီး နှစ်သက်စွဲမက်စေသည်။

သူသည် သူမ၏ ပခုံးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်နိုင်ရန်အတွက် သူမ၏သွားများကို တွန်းဖွင့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။