အခန်း (၆၁)

ကျန်းနျန်သည် အဒေါ် ကျောက်၏ အသံကို ကြားသောကြောင့် တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ သူမ ပြုံးလျက် ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ မီးဘေးတွင် ထိုင်ပြီး ကျန်းနျန် စစ်တပ်တွင် ခြောက်လအတွင်း ဘယ်လိုနေခဲ့လဲ၊ ကျင့်သားရခဲ့လား၊ သူမ၏ ကျန်းမာရေး အကြောင်းများကို မေးသည်။ ကျန်းနျန် အများကြီး ပိုကောင်းလာသည်ကို သတိပြုမိပြီး အဒေါ် ကျောက် ကျေနပ်သွားသည်။

ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် သူမ၏ မေးခွန်းများအားလုံးကို ဖြေလိုက်သည်။

အဒေါ် ကျောက် မှတ်ချက်ချသည်။ "မင်း အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ငါ မင်းကို မမှတ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါနဲ့ မင်းနဲ့ လုလောင်အာ့ ထွက်သွားပြီးတော့ မင်းရဲ့ အမေနဲ့ အစ်ကို နှစ်ခါ လာခဲ့ကြတယ်။ တံခါးသော့ ခတ်ထားတာ တွေ့တော့ သူတို့ ဆဲဆိုပြီး ထွက်သွားတယ်။ မင်းက ထွက်သွားပြီး သူတို့ကိုတောင် မတွေ့ဘူးလို့ ပြောတယ်။"

အဒေါ် ကျောက်က နှာမှုတ်လျက် ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "သူတို့ မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေ ယူနေတုန်းက တစ်ခါမှ မညည်းညူဘူး။ ဘေးအိမ်က အမျိုးသမီးလီက မင်း အမေကို မင်း ဒဏ်ရာရတယ်လို့ ပြောပြတော့ သူမ ဘာပြောလဲ သိလား။"

အဒေါ် ကျောက်၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် ကောင်းတဲ့ စကား မဟုတ်မှန်း သိလိုက်သည်။ သူမ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ "သူမ ကျွန်မ သေဖို့တောင် မလုံလောက်ဘူးလို့ ပြောတာလား။"

အဒေါ် ကျောက် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "သူမ ဒီလို ပြောတုန်းက ငါတို့ ဒီလောက် ဒေါသ မထွက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမက မင်းဟာ ငွေကုန်ကြေးကျ များတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်ပြီး မင်း သေသွားရင်တောင် အရေးမကြီးဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။"

ကျန်းနျန် - ....

ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဇာတ်ကောင်ကို ရေးသားခဲ့သည့် စာရေးသူကို အပြစ်တင်ရမလား သို့မဟုတ် ဤမျှ ပြဿနာများသော ဆွေမျိုးများနှင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်ရမလားဟု သူမ ဆုံးဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သူမ၏ အမေ ဆဲဆိုသည်ကို ကြားသောအခါ အရင်ကလို မငိုတော့သည့် ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ အဒေါ် ကျောက် အံ့ဩသွားသည်။ ရှူ့မိသားစု၏ ချွေးမသည် ခြောက်လအတွင်း တကယ် ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။

ကျန်းနျန် ထရပ်ကာ သူမ၏ အဝတ်အိတ်ထဲမှ သစ်ကြားသီးကိတ်များ၊ သကြားနီကိတ်များနှင့် သကြားလုံးအချို့ကို ယူကာ အဒေါ် ကျောက်အား ပေးလိုက်သည်။ အဒေါ် ကျောက် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ သကြားလုံးများမှလွဲ၍ ဤရှားပါးသော အစားအစာများကို သူမ မရင်းနှီးပေ။

"အဒေါ် ကျောက်၊ ဒါတွေက အဒေါ့်အတွက်ပါ။ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် ကျွန်မကို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီပစ္စည်းတွေကို ဘေးနားက တခြား အဒေါ်တွေကို ပေးဖို့ ကူညီပေးပါဦး။"

သူမ မုန့်များကို ခွဲပေးသည်။ အဒေါ် ကျောက်ကို နှစ်များတစ်လျှောက် ကူညီပေးခဲ့သည့်အတွက် ပိုပေးသည်။

အဒေါ် ကျောက်သည် ထိုရက်ရောမှုကြောင့် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ "ငါ လက်ခံပြီး ငါ့ ချွေးမနဲ့ မျှဝေလိုက်မယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကန်းကျီ လက်ထပ်သွားပြီလား။"

အဒေါ် ကျောက် ထုတ်ပြောပြသည်။ "သူ ပြီးခဲ့တဲ့ သုံးလအကြာက လက်ထပ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ ကျောက် မိသားစုက နောက်ဆုံးတော့ မျှော်လင့်ချက် ရှိလာပြီ။"

ကျောက် မိသားစုသည် ကောင်းမွန်သော မိသားစု ဖြစ်သည်။ အဒေါ် ကျောက်၏ ယောက်ျားသည် ရိုးသားပြီး နွေးထွေးသော စိတ်ထားရှိသူ ဖြစ်သည်။ ကျောက်ကန်းသည် အဒေါ် ကျောက်၏ ယောက်ျားက မိသားစုထဲသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်ခဲ့သောကြောင့် အဒေါ် ကျောက်၏ မျိုးရိုးအမည်ကို ယူခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့၏ မိသားစုသည် လျိုချမ့်၏ ဒုတိယ ဦးလေး မိသားစုထက် အများကြီး ပိုပျော်ရွှင်ကြသည်။

အဒေါ် ကျောက်သည် မကြာမီ ထွက်သွားပြီး ကျန်းနျန်၏ မုန့်များကို အိမ်နီးချင်းများကို ဝေငှကာ သူမကို ချီးကျူးခဲ့သည်။ အိမ်နီးချင်းများက ယခု ရှု့မိသားစု၏ ချွေးမကို အမြင်သစ်ဖြင့် မြင်လာကြသည်။

သူမ ပို၍ ရယ်မောလာသည်၊ ကောင်းမွန်စွာ စကားပြောနိုင်သည်၊ လူမှုဆက်ဆံရေးကို နားလည်သည်၊ ပြီးတော့ လူများကို မြင်သောအခါ မပုန်းကွယ်တော့ပေ။

လုယွီ နှင်းများ လှည်းကျင်းပြီးနောက် ကျန်းနျန် သူ့ကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်လိုက်သည်။ သူမနှင့် လုယွီ စောင်၏ ထောင့်နှစ်ခုကို ကိုင်ကာ မီးဖိုပေါ်တွင် တင်ထားပြီး စိုထိုင်းမှု အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်အထိ အပူပေးပြီးမှ ကုတင်ပေါ် တင်လိုက်သည်။

ဤအရာအားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါ မှောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လုယွီသည် ကျန်းနျန်အား ပြောသည်။ "ကျွန်တော် ညစာအတွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အချို့ ဝယ်ဖို့ တပ်မဟာကို သွားလိုက်ဦးမယ်။"

ကျန်းနျန် မီးဘေးတွင် ကိုယ်ကို နွေးနေစဉ် ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

ဤနေရာတွင် ကျေးလက်ဒေသ၌ လျှပ်စစ်မီး မရှိသောကြောင့် ညဘက်တွင် ရေနံဆီ မီးအိမ်များသာ ထွန်းညှိနိုင်သည်။

ဤအချိန်တွင် တပ်မဟာသည် အတော်လေး အလုပ်များနေသည်။ လုယွီ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အချို့ ဝယ်ပြီး တပ်မဟာခေါင်းဆောင်၊ အခြားလူ အနည်းငယ်နှင့် စကားပြောခဲ့သည်။ မိသားစုတွင် စစ်သားတစ်ဦး၊ အထူးသဖြင့် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး အဆင့်ရှိသူ ရှိခြင်းသည် ကြီးမားသော ဂုဏ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။

တပ်မဟာခေါင်းဆောင်နှင့် အခြားသူများ လုယွီကို စကားများများ ပြောရန် ဆွဲထားကြသည်။ လုယွီသည် သူ နောက်ရက်၌ ကျန်းမိသားစုကို သွားရောက်ရန် အစီအစဉ်ကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ဘေးနားရွာသို့ သွားရာတွင် တပ်မဟာခေါင်းဆောင်က သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းနိုင်ရန် မျှော်လင့်သည်။

တပ်မဟာခေါင်းဆောင်နှင့် အခြားသူများသည် အခြေအနေကို ကောင်းစွာ သိရှိကြပြီး ကူညီရန် စိတ်အားထက်သန်ကြသည်။ လုယွီ၏ ရာထူးကို ထောက်ရှု၍ အထက်မှ မူဝါဒများနှင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ အသစ်များ လာသောအခါ သူသည် ရွာသို့ အကျိုးကျေးဇူးများ ယူဆောင်လာနိုင်သည်။

လုယွီ တပ်မဟာမှ ထွက်လာသောအခါ လုံးဝ မှောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ လရောင်ဖြင့် အိမ်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ပညာတတ် လူငယ်နေရာကို ဖြတ်ကျော်စဉ် သူ၏ မရီးက သူ့ကို ပြောပြခဲ့သော နွားတင်းကုပ်တွင် နေထိုင်သော ပါမောက္ခအကြောင်း သတိရလိုက်သည်။ ထိုပါမောက္ခက သူမကို မုန့်များ ပြုလုပ်နည်း အပါအဝင် ကိစ္စများစွာကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

လုယွီသည် ပညာတတ် လူငယ်နေရာမှ တစ်မိုင်ခန့် ဝေးသော နွားတင်းကုပ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ပြီး လရောင်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ထိုနေရာသို့ ဦးတည်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်သည် မှောင်မည်းနေသည်။

ကျန်းနျန်သည် အပြင်မှ ဝင်လာပြီး မီးဘေးတွင် လက်ကို အနွေးပေးပြီးနောက် ကုတင်ပေါ် တက်ကာ အိပ်ရာပြင်သည်။

ရှု့ချန်နှင့် သူမ၏ ယောက္ခမ အခန်းများသည် လူနေထိုင်၍ မရသောကြောင့် ဤအခန်းသည် သူတို့ နေထိုင်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အခန်းဖြစ်သည်။

လုယွီသည် အစက ကျောက်ကန်း၏ အိမ်တွင် နှစ်ည နေရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ကျောက်ကန်းမှာ လက်ထပ်ထားပြီးဖြစ်ရာ အဒေါ် ကျောက်၏ အိမ်တွင် အခန်းနှစ်ခန်းသာ ရှိသောကြောင့် ထိုနေရာသို့ သွားရန် အဆင်မပြေပေ။ ကျန်းနျန်သည် ကုတင်ပေါ်ရှိ စောင်နှစ်ထည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နံရံနှင့် ပိုနီးအောင် အိပ်ကာ အပြင်ဘက်ခြမ်းကို လုယွီအတွက် ထားရန် ဆုံးဖြတ်သည်။

ကျန်းနျန်သည်် သူတို့ နောက်ဆုံး ဧည့်ဂေဟာတွင် နေခဲ့စဉ်က မသက်မသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို သတိရပြီး စိုးရိမ်လာသည်။ သူမ၏ အိပ်စက်မှု အလေ့အထက သိပ်မကောင်းပေ၊ ညဘက်မှာ လုယွီကို မတော်တဆ ထိမိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

သူမ အခန်းထဲတွင် အချိန်အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့ပြီး ငိုက်မျဉ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် နောက်ဆုံး၌ အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

သူမ ဖိနပ်များကို စီးပြီး တံခါးဖွင့်ရန် သွားသည်။ မှောင်နေသော ဝင်းထဲရှိ လုယွီ၏ ပုံရိပ်ကို သူမ မှတ်မိလိုက်သည်။

သူမ၏ နောက်မှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး လုယွီ သွားရာ မီးဖိုချောင်သို့ လိုက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် သူ ရေနံဆီ မီးအိမ်ကို ထွန်းသည်။ သူမ မေးသည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျမှ ပြန်လာတာလဲ။"

ဒီနေရာကနေ တပ်မဟာအထိက မဝေးလှပေ။

လုယွီ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ကြွေပန်းကန်လုံးထဲ ထည့်လိုက်ပြီး မြေနံရံပေါ်ရှိ သူမ၏ ပါးလျားသော အရိပ်ကို ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ကျွန်တော် တပ်မဟာခေါင်းဆောင်နဲ့ စကားပြောခဲ့တယ်။ မနက်ဖြန် ကျန်းမိသားစုဆီ သွားကြမှာဖြစ်ပြီး သူတို့က ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်လာလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ လုယွီ ဤအရာကို ကြိုတင် စဉ်းစားထားလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူမသည် နောက်နေ့ တပ်မဟာခေါင်းဆောင်၏ အိမ်သို့ လိုက်သွားရန်နှင့် ကျန်းမိသားစုထံ သွားရောက်လည်ပတ်ခြင်းအကြောင်း ဆွေးနွေးရန် သူ့ကို တောင်းဆိုရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း သူက အားလုံးကို စီစဉ်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ သူမ ဤခေတ်သို့ ရောက်လာပြီးကတည်းက ရှုပ်ထွေးသော ပြဿနာများအားလုံး လုယွီက ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

သူမ သူမ၏ ခံစားချက်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

၎င်းသည် နွေးထွေးသလို သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး သူမ ကာကွယ်ခြင်း ခံနေရသလို ခံစားရကာ အားကိုးရာ တိုင်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ မေးလိုက်သည်။ "ညစာက ဘာလဲ။"

"ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော်နဲ့ ပြန်နွှေးထားတဲ့ ပြောင်းဖူး ပန်ကိတ်။"

လုယွီ ရေတွင်းသို့ ရေပုံးတစ်ပုံး ယူသွားကာ ရေဖြည့်ပြီး မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သယ်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် မီးဘေးတွင် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်နေသော ကျန်းနျန်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ လင်းလက်နေသော လိမ္မော်ရောင် မီးတောက်များသည် သူမ၏ မျက်နှာကို လင်းလက်စေပြီး ညအမှောင်ထဲတွင် သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များကို ပို၍ ရှင်းလင်းစေသည်။

သူမသည် အရင်ကလို တိတ်ဆိတ်သော၊ ကြောက်တတ်သော အမျိုးသမီးနှင့် မတူတော့ပေ။

လုယွီသည် သူ၏ မရီး ဘယ်အချိန်က စတင် ပြောင်းလဲလာခဲ့တာလဲ ဟု စဉ်းစားမိသည်။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ ပြန်လည်မွေးဖွားပြီးနောက် အိမ်ပြန်ရောက်သည့် ညက စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူ၏ မရီးသည် ထိုအချိန်ကတည်းက ကွဲပြားခြားနားခဲ့သည်။

ဒီညမှာ သူ ပါမောက္ခအိုကြီးနှင့် စကားများစွာ ပြောခဲ့သည်။ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ရောက်လာမည့် ပြောင်းလဲမှုများအကြောင်းကို လှည့်ပတ် ပြောဆိုခဲ့ပြီး အဘိုးကြီးကို ဆက်လက် အသက်ရှင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ပေးခဲ့သည်။ သူ၏ စကားများက ဝိုးတဝါး ဖြစ်သော်လည်း ပါမောက္ခသည် နားလည်ခဲ့ပြီး လုယွီသည် သူ၏ မှုန်ဝါးသော၊ နာမကျန်းသော မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင် တစ်စွန်းတစ်စကို မြင်ခဲ့ရသည်။

"လုယွီ၊ အိုးထဲကို ရေ မြန်မြန် ထည့်ဖြည့်ပါဦး။"

ကျန်းနျန် မီးခိုးများကြောင့် ချောင်းဆိုးခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် သူမ၏ နှာခေါင်းရှေ့တွင် သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းသည်။ လုယွီ ဝင်လာပြီး အိုးထဲသို့ ရေလောင်းထည့်သောအခါ သူမ အဝတ်စတစ်ခုကို ယူကာ ဆေးကြောရန် လုပ်သော်လည်း လုယွီက သူမကို တားဆီးခဲ့သည်။ "ရေက အေးတာမို့ မထိမိအောင် ကြိုးစားပါ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်မ မီးမွှေးလိုက်မယ်။"

လုယွီသည် ထိုညက အာလူးကြော်နှင့် ပြောင်းဖူး ပန်ကိတ်များကို ပြန်နွှေးကာ ညစာ ချက်သည်။ ညစာ စားပြီးနောက် သူတို့ ဆေးကြောပြီး အခန်းသို့ ပြန်လာကြသည်။ လုယွီ ကုတင်ပေါ်ရှိ စောင်နှစ်ထည်ကို သတိပြုမိရာ ၎င်းတို့သည် ခေါင်းအုံး တစ်ခုစာ အကွာအဝေးဖြင့် ခွဲထားသည်။ သူသည် ကျန်းနျန် ဖိနပ်ချွတ်ပြီး အတွင်းဘက်ရှိ စောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ သူမ၏ နားရွက်များနှင့် လည်ပင်းက လုံးဝ နီရဲနေသည်။

ကျန်းနျန်လည်း နေရခက်သလို ခံစားရသည်။ သူမ စောင်ထဲမှ ချောင်းကြည့်သည်။ မှိန်သော ရေနံဆီ မီးအိမ်က အရိပ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး လုယွီ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို အလင်းနှင့် အမှောင် ခွဲခြားထားသည်။ သူမ မျက်တောင်ခတ်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "နောက် နှစ်ညတော့ ဒီအတိုင်း နေလိုက်ကြရအောင်။"

သူ၏ အသံက နိမ့်ပြီး အက်ရှနေသည်။ "ကောင်းပြီ။"

သတင်းစာဖြင့် ဖုံးထားသော နံရံဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး စာသားများကို ဖတ်ခြင်းဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အာရုံပြောင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ နားများမှာ လုယွီ၏ လှုပ်ရှားမှုများဆီသို့ အမြဲ သတိထားနေမိသည်။ သူမ သူ ကုတင်ပေါ် ထိုင်ပြီး သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီ ချွတ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် အမြန် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ကာ သူမ ပို၍ ကောင်းစွာ အိပ်ပျော်နိုင်ပြီး ဒီည သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် မျှော်လင့်သည်။

လုယွီ စောင်အောက်တွင် ကွေးနေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရေနံဆီ မီးအိမ်ကို ငြှိမ်း၊ ကုတင်ပေါ် လှဲလျောင်းကာ သူ၏ လက်ကို ခေါင်းနောက်တွင် ထားလျက် မှောင်မဲနေသော ထုတ်တန်းများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူ အိပ်မပျော်ပေ၊ အထူးသဖြင့် ကျန်းနျန် သူ၏ ဘေးတွင် လှဲလျောင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အချိန်အကြာကြီး ကြာပြီးနောက် လုယွီ သူမ၏ အသက်မှန်မှန်ရှူသံကို ကြားပြီး သူမ အိပ်ပျော်နေပြီဟု သိလိုက်သည်။ သူ သူမကို နံရံဘေးတွင် ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ တိတ်ဆိတ်သောညတွင် သူမ၏ နူးညံ့ချိုမြိန်သော အသက်ရှူသံကို နားထောင်နေမိသည်။ သူ ဒီညလို ညမျိုးကို ဘယ်တုန်းကမှ ဤမျှ နာကျင်ခံစားရသည်ဟု မခံစားခဲ့ရဖူးပါ။

သူသည် ထုတ်တန်းများကို မျက်နှာမူလျက် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အိပ်ပျော်ရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။

သန်းခေါင်ယံအထိ နိုးတစ်ဝက်အိပ်တစ်ဝက် ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ဘေးတွင် တစ်စုံတစ်ဦး လှည့်နေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး နောက်ကျမှ ရောက်လာသော ထုံထိုင်းမှုက သူ၏ သတိကို တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းခြုံစေခဲ့သည်။ ထိုအခါ သူ၏ ခြေထောက်ပေါ်တွင် အလေးချိန်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လုယွီ ချက်ချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ ကျန်းနျန်သည် သူမအိပ်ပျော်နေစဉ် မသိစိတ်မှ လှည့်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမျိုးသမီး၏ ခေါင်းက သူ၏ ခေါင်းအုံးဘေးတွင် ရှိနေပြီး သူမ၏ လက်မောင်းက အပြင်ဘက်သို့ ချထားသည်။ သူမ ကိုယ်တိုင် ထိုးထားသော ဆွယ်တာအင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည်။ သူမ၏ လက်များသည် သွယ်လျပြီး ဖြူဖွေးကာ သူမ၏ လက်ချောင်းများက နူးညံ့ပြီး ဖြူဖျော့နေသည်။ သူ၏ လည်ပင်းနှင့် အလွန် နီးကပ်နေရာ သူ အနည်းငယ် ပိုကပ်လိုက်ရုံဖြင့် သူမ၏ အသားအရေက သူ၏ ကိုယ်နှင့် ထိတွေ့နိုင်လိမ့်မည်။

လုယွီ၏ အသက်ရှူသံ တင်းကျပ်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အလေးချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းသည် သူ့အပေါ် တင်ထားသော ကျန်းနျန်၏ ခြေထောက် ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမ ဘောင်းဘီ ဝတ်ထားသည်။ လုယွီ သူ၏ ပါးလျားသော နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ကာ ထရပ်ပြီး ကျန်းနျန်၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်သည် အလွန် သွယ်ပြီး သူမ၏ ညာဘက် ခြေကျင်းဝတ်ရှိ ဒဏ်ရာ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

လုယွီသည် သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ကိုင်ပြီး သူမ၏ ခြေထောက်ကို စောင်အောက်သို့ ပြန်ထားလိုက်သည်။ သူမကို စောင်ခြုံပေးပြီးနောက် သူမနှင့် အနည်းငယ် အကွာအဝေး ထားနိုင်ရန် သူ၏ ကိုယ်ကို အပြင်ဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

တိတ်ဆိတ်သောညတွင် အာရုံခံစားမှုများ ပိုပြင်းထန်လာသည်။ သူ၏ ဘေးရှိ အသက်မှန်မှန်ရှူသံက ပင့်ကူမျှင်ကဲ့သို့ ခံစားရကာ ရှုပ်ထွေးပြီး သိပ်သည်းစွာ သူ၏ နားများကို ထိုးဖောက်လာသည်။ လုယွီသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ကာ လှည့်လိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင် ခဏလှဲနေပြီးနောက် ထရပ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ပါးလျားသော အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီဖြင့် ဝင်းထဲတွင် ထိုင်လျက် အေးစက်သောလေအား သူ့အပေါ် တိုက်ခတ်စေခဲ့သည်။

သူသည် ညဉ့်နက်ပိုင်းအထိ အပြင်မှာ ထိုင်ပြီးမှ အခန်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အခန်းက အတော်လေး မှောင်နေပြီး ပြတင်းပေါက်က ကုတင်ကို မျက်နှာမူထားသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ လရောင်က ကုတင်ပေါ်သို့ ထိုးကျနေကာ အချို့အချိန်တွင် ကျန်းနျန် သူ၏ နေရာသို့ ရောက်နေပြီး ဘောလုံးတစ်လုံးလို ကွေးလျက် အစွန်းတွင် အိပ်နေကာ သူမ၏ မျက်နှာတစ်ဝက်သာ ပေါ်နေသည်။

လုယွီ - …

သူ အကူအညီမဲ့စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကုတင်ပေါ် တက်ကာ နံရံဘေးတွင် လှဲလျောင်းပြီး စောင်ခြုံလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်နှင့် သက်ဆိုင်သော ထူးခြားသော ရနံ့က သူ၏ နှာခေါင်းထဲ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ ပင်ပန်းစွာ စုဆောင်းထားသော ထုံထိုင်းမှုက တစ်ဖန် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

မိုးလင်းသောအခါ ဘေးအိမ်ရှိ အဒေါ် ကျောက်၏ ကြက်များ တွန်မြည်လာသည်။

ကျန်းနျန်သည် အိပ်နေလျက် မျက်မှောင်ကြုတ်နေရာ ဆူညံသံကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပုံပင်။ သူမ လှည့်ကာ သူမ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ စောင်ကို ဆွဲယူပြီး ဆက်အိပ်ခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် သူမ နိုးလာသဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ လုယွီ၏ မျက်နှာမှာ သူမ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"နိုးပြီလား။"

နံရံဘေးတွင် အိပ်နေသော လုယွီ၏ အသံသည် အလွန် အသံဝင်နေသည်။

ကျန်းနျန် ထိတ်လန့်စွာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "အိုး။"

သူမ တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို သတိပြုမိပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကြီးမားသော နေရာလွတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီအား နံရံဘက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိထားပြီး သူမကမူ သူနှင့် နီးကပ်စွာရှိနေရာ သူမ၏ ခေါင်းက သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းနျန် - ....

သူမ ဒီလို ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ သိခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် စောင်ထဲမှ လှိမ့်ထွက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို စောင်ဖြင့် ဖုံးလိုက်သည်။ သူမ ကုတင်၏ အတွင်းဘက်မှ အပြင်ဘက်သို့ ဘယ်လို လှိမ့်သွားခဲ့လဲဆိုတာ စဉ်းစားချင်စိတ် မရှိပေ။ သူမ၏ တိုးလွန်းသော အသံက အလွန် စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်။"

လုယွီ ထရပ်ပြီး သူ၏ အပြင်အဝတ်များကို ဝတ်ကာ လိပ်ခွံထဲ ပုန်းနေသော လိပ်နှင့်တူသည့် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် တံခါးပိတ်သံ ကြားမှသာ သူမ၏ ခေါင်းကို စောင်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ လှည့်ကာ ခေါင်းအုံးနှင့် ခေါင်းကို တိုက်ပြီး စိတ်တိုစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်ခဲ့သည်။

ဒီနေ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ လုပ်ဖို့ ရှိသည်။ ကျန်းနျန် ကုတင်ပေါ်တွင် အနည်းငယ် ကြာကြာနေပြီးမှ ထခဲ့သည်။ သူမ ဝါဂွမ်းအဝတ်အစားများဖြင့် အပြင်ထွက်သောအခါ လုယွီက ရေနွေး တည်ပြီး ဖြစ်သည်။ သူမ ကြွေပန်းကန်လုံးတစ်လုံး ယူကာ စဉ့်တီတုံးပေါ်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးနေသော လုယွီကို ကြည့်လိုက်ရင်း ရေနွေးတစ်ဇွန်း အမြန် ခပ်ယူပြီး ထွက်သွားလိုက်သည်။

မနက်စာ စားပြီးနောက် လုယွီသည် အရင်ဆုံး တပ်မဟာသို့ သွားသည်။ ကျန်းနျန်လည်း လုပ်စရာများ ရှိသည်။ သူမ အဒေါ် ကျောက်ထံ သွားပြီး သူမ၏ မိခင်အိမ်သို့ သွားရောက်ကာ အမေကျန်း၏ ဒီနှစ်များတစ်လျှောက် သူမထံမှ ယူဆောင်သွားသော ငွေများကို ပြန်လည် တောင်းခံလိုကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ ဤငွေသည် လုယွီ၏ လစာ ဖြစ်ပြီး သူမထံ ပြန်ပို့သော်လည်း အခြေခံအားဖြင့် ရှု့ချန်အတွက် ဖြစ်သည်။

အဒေါ် ကျောက်သည် ကျန်းနျန်၏ မိသားစုကို အမြဲတမ်း မကြိုက်ခဲ့ပေ။ သူမငည် အရင်က ကျန်းနျန်ကို အကြိမ်များစွာ ပြောဖူးသော်လည်း ကျန်းနျန် အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေပြီး အချိန်အကြာကြီး ကြာပြီးတောင် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့သောကြောင့် အဒေါ် ကျောက် ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူမ ခြောက်လကြာ ခွဲခွာပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ပို၍ ဉာဏ်ပညာ ရှိလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ကျန်းနျန်သည် အဒေါ် ကျောက်အား အိမ်နီးချင်း အနည်းငယ်ကို စုစည်းကာ အမေကျန်း၏ နှစ်များတစ်လျှောက် ရှု့မိသားစုထံမှ ငွေယူခဲ့ကြောင်း သက်သေခံရန်နှင့် အတည်ပြုရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

အဒေါ် ကျောက်က ပြောလိုက်သည်။ "ငါ လောင်လီနဲ့ တခြားသူတွေကို မေးလိုက်မယ်။ မင်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အဒေါ် ကျောက်။"