အခန်း (၇၉)

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်းရှောင်တို့သည် တစ်ဦးစီ အိပ်ရာတစ်ခုစီတွင် ခွဲဝေအိပ်နေကြပြီး လုရှောင်ချင်းနှင့် ကလေးနှစ်ယောက်တို့သည် ပြွတ်သိပ်နေကြသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်းရှောင်တို့ နိုးလာသည်ကို သတိထားမိသောအခါ လုရှောင်ချင်းသည် မျက်လုံးအောက်တွင် မျက်ကွင်းညိုများနှင့် သူမတို့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့ညက နင်တို့နှစ်ယောက် ခွေးချင်း ရန်ဖြစ်နေကြတာလား။ တစ်ချိန်လုံး လူးလိမ့်နေတာ"

ကျန်းနျန် - ....

ကျန်းရှောင် - ....

နှစ်ယောက်သား ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး လူအတော်များများ ရေချိုးခန်းတွင် ထ၍ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကြသည်။ ချူဟွားနှင့် ကလေးများသည် အဆောင်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံး နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ သွားကြသည်။ လုရှောင်ချင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပန်းထိုးနေပြီး အပ်ချုပ်နည်းပညာအချို့နှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းနျန်နှင့် ကျိုက်ဖေးဖေးတို့ထံမှ အကြံဉာဏ်များ ဆက်လက် တောင်းခံနေခဲ့သည်။

နေ့လယ်တွင် လုရှောင်ချင်းနှင့် ကျိုက်ဖေးဖေးတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် လုယွီအား ဖုန်းခေါ်ကာ ကျန်းရှောင်သည် ကျူးကျွင်းနှင့် တွေ့ရန် သဘောတူကြောင်း အကြောင်းကြားလိုက်သည်။ လုယွီကလည်း လကုန်တွင် လာရောက်လည်ပတ်သည့်အခါ ကျူးကျွင်းကို ခေါ်လာမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်သည် မျက်တမှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ချူဟွားနှင့် ချန်ဖန်းတို့သည် ကွာရှင်းပြတ်စဲမှုကို အပြီးသတ်ခဲ့ကြသည်။ ကျန်းနျန်ကမူ သူမ၏ ပန်းထိုးခြင်းကို မူလအချိန်ဇယားထက် စောစီးစွာ ပြီးစီးခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် အလုပ်မြန်သောကြောင့် ဆယ်ရက်စောပြီးစီးခဲ့သည်။ ကျိုက်ဖေးဖေးသည် ချူဟွားနှင့် ကလေးများကို သူတို့၏ ဇာတိမြေသို့ လိုက်ပို့ရန် ခွင့်ယူခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်နှင့် လုရှောင်ချင်းတို့ကမူ သူတို့အား ဘူတာရုံသို့ လိုက်ပို့ခဲ့ကြသည်။

ကျိုက်ဖေးဖေး မရှိတော့သဖြင့်နှင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပန်းထိုးခြင်းနောက်ဆုံးအချိန် နီးကပ်လာသောကြောင့် ကျန်းနျန်သည် ပန်းထိုးရန်အတွက် အစ်မကျိုက်၏ ချုပ်နည်းကို အတုယူခဲ့သည်။ ကောမိန်သည် သေးငယ်သော ပန်းထိုးအချို့ကို ကူညီရန် နေ့စဉ် လာရောက်ခဲ့ပြီး သူမ၏ အချိန်အများစုကို အပြင်ဘက်တွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သည်၊ ပိုးချည်များနှင့် ပန်းထိုးအဝတ်များကို ကြည့်ရှုခြင်း သို့မဟုတ် ပန်းထိုးပုံစံများ ဆွေးနွေးရန် ဖောက်သည်များနှင့် တွေ့ဆုံခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့တွင် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ လူတစ်ဦး ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုလူသည် ယူနီဖောင်း အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အပြင်ဘက်တွင် စစ်စိမ်းရောင် ဂျာကင်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး၊ ဆံပင်တိုတို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ရှိပြီး အလွန်ချောမောသည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ မတ်မတ်ရပ်နေသော ကိုယ်နေဟန်ထားက သူ့ကို စစ်သားတစ်ဦးနှင့် တူနေစေသည်။

ထိုလူက ဝင်လာပြီး ကျန်းရှောင်းအား မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။ "တဆိတ်လောက်ပါ၊ ကျန်းနျန် ဒီမှာရှိလား"

ကျန်းရှောင်းလည်း လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့"

ကျန်းနျန်ကမူ သူမ၏ အခန်းလေးထဲမှ ဆူညံသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ထိုအသံကို ရင်းနှီးနေသည်။ ကျန်းရှောင်က သူမအား ခေါ်သောအခါ သူမသည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာကာ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ စုန့်ပိုင် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်၊ ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ"

“သူကလဲ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလား” ကျန်းရှောင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

ကျန်းနျန်၏ မတ်သည် လင်ထောက်တပ်ရင်းမှူး ဖြစ်လာသည်က အထင်ကြီးစရာ ကောင်းသည်ဟု သူမ တွေးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုနှင့် အသက်အရွယ် တူပုံရသော နောက်တစ်ဦး ရှိနေပြန်သည်။

လုရှောင်ချင်းလည်း ဆူညံသံကို ကြားလိုက်ရပြီး အခန်းတံခါးကို မှီလိုက်ပြီး လိုက်ကာကို မြှင့်တင်၍ စုန့်ပိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် နှစ်သက်အားကျမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ကျန်းနျန်၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် "ကျွတ်စ် ကျွတ်စ် " ဟု မပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်းသည် တကယ်စိတ်ပျက်စရာပင်။

"ကျွန်တော့်မရီးက ခင်ဗျားအတွက် ပစ္စည်း ပါးလိုက်လို့ပါ"

စုန့်ပိုင်သည် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး သူမအား အဝတ်အိတ်သေးသေးလေး တစ်လုံးကို ပေးလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်၏ ဖြူဖွေးလှပသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ပန်းထိုးတတ်သည့် ထိုမျှလှပသော အမျိုးသမီးကို လက်ထပ်ရသည့် ရှု့ချန်သည် မည်မျှ ကံကောင်းလိုက်လဲဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ကျန်းနျန်သည် အဝတ်အိတ်ကို ယူလိုက်ပြီး ဖန့်မိန်ထံမှ ဖြစ်နေသည့်အတွက် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရ၏။

သူမသည် စုန့်ပိုင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လုယွီကဲ့သို့ အရပ်ရှည်သည်။ သူမ လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်တိုင်း နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားရ၏၊ မဟုတ်ပါက သူမ၏ လည်ပင်းကို မသက်မသာ ဆွဲဆန့်ရသလို ဖြစ်နေသည်။

"ဘာကိစ္စနဲ့ မြို့ထဲ ရောက်နေတာလဲ။"

စုန့်ပိုင် - "တပ်ရဲ့ နောက်ဆုံးအဖွဲ့နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စပါ။ အစီရင်ခံစာကို အပြီးသတ်ဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာ၊ နောက်ဆို ထပ်လာစရာ မလိုတော့ဘူး"

"ဪ" ကျန်းနျန်သည် အဝတ်အိတ်လေးကို ကိုင်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ထိုင်ပြီး ရေ သောက်ပါဦးမလား"

ရာသီဥတုက သိပ်မအေးတော့သော်ငြား ချွေးထွက်လောက်အောင် မပူသေးပေ။ သို့သော် စုန့်ပိုင်၏ နဖူးပေါ်မှာ ချွေးစို့နေပြီး သူ၏ အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီ ကော်လာက ပွင့်နေသောကြောင့် သူ၏ သိသာထင်ရှားသော လည်ဇလုတ်နှင့် လည်တံရိုးပြားများက ပေါ်လွင်နေ၏။

သူမသည် ဖန့်မိန်နှင့်အတူ ရေခဲပြင်စကိတ်စီးရန်သွားခဲ့ပြီး စုန့်ပိုင်၏ ဗိုက်သားများကို မြင်ခဲ့ရသည့် နှစ်သစ်ကူး ဒုတိယနေ့ကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။

သူမသည် အဆင်မပြေစွာ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ သူတို့သည် တကယ်ပင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှ၏။

စုန့်ပိုင်လည်း သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော်လဲ ရေဆာနေတာ။ ရေနည်းနည်းသောက်ပြီးရင် နေ့လယ်ကားနဲ့ ပြန်တော့မယ်"

ကျန်းရှောင်ကမူ စားပွဲပေါ်မှ ရေနွေးဘူးကို ယူကာ ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးပြီးနောက် ကောင်တာတွင် ပြန်ထိုင်နေသည်။ စုန့်ပိုင်သည် လုရှောင်ချင်းအား ကျောပေးထားသောကြောင့် သူမ ကျန်းနျန်ကို လက်ဟန်ခြေဟန် ပြနေသည်အား မမြင်နိုင်ပေ။

ကျန်းနျန် - ....

သူမ စုန့်ပိုင်အား ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ရေအရင်သောက်လိုက်အုံး။ ကျွန်မအခန်းထဲက တစ်ခုခု သွားယူလိုက်အုံးမယ်"

ရေနွေးဘူးထဲက ရေက ပူနေသဖြင့် စုန့်ပိုင်လည်း ချက်ချင်း မသောက်နိုင်ဘဲ "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် အခန်းထဲသို့ သွားပြီးနောက် သူသည် ကျန်းရှောင်အား မေးလိုက်သည်။ "ရေအေး ရှိလား"

ကျန်းရှောင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "ရှိပါတယ်"

နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်မှာ နံရံနားက ထောင့်တစ်နေရာမှာ ရေပိုက်ခေါင်းတစ်ခု ရှိပြီး အောက်မှာတော့ အုတ်နဲ့လုပ်ထားတဲ့ ဘေစင်တစ်ခု ရှိ၏။ ကျန်းရှောင်က လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။"ဟိုမှာလေ"

စုန့်ပိုင်သည် လျှောက်သွားကာ ရေပိုက်ခေါင်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကိုင်းညွတ်၍ ရေအေးကို သောက်လိုက်ရာ ရေငတ်ပြေပြီးနောက် လန်းဆန်းသွားသည်။ ရေနွေးကို စောင့်ဆိုင်းနေရခြင်းထက် များစွာ ပိုမြန်သည်။ ကျန်းရှောင် အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေမိသည်။

ကျန်းနျန်သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်တောင်ခတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မအေးဘူးလား"

စုန့်ပိုင် ပြုံးလိုက်သည်။ "လုံးဝမအေးပါဘူး"

ကျန်းနျန် - ....

ကောင်းပြီလေ၊ သူသာ အေးတယ်လို့ ထင်ရင် ဆောင်းတွင်းမှာ ရေကူးပါ့မလား။

"မရီး၊ ခင်ဗျား နည်းနည်းပိန်သွားသလိုပဲ" စုန့်ပိုင်သည် နှစ်သစ်ကူးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကျန်းနျန်အား တွေ့ခဲ့သည်ကို သတိရပြီး ထိုစဉ်က သူမသည် ဤမျှ မပိန်ခဲ့၊ ထို့ကြောင့် သူက ပြောလိုက်သည်။ "လုယွီ ခဏခဏ ခွင့်ယူပြီး မရီးကို လာတွေ့တာ မဆန်းပါဘူး။ မရီး ကောင်းတဲ့ အစားအသောက်တွေ ပိုဝယ်စားသင့်တယ်"

ကျန်းနျန် - ???

ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

လုယွီက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ မြို့ကို နှစ်ခါ လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။

အချိန်က ကုန်လုနီးပြီဖြစ်သောကြောင့် စုန့်ပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ "မရီး၊ ကျွန်တော်အရင်ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်"

"ကောင်းပါပြီ"

ကျန်းနျန်သည် စုန့်ပိုင်အား ပန်းထိုးဆိုင်တံခါးအထိ ပို့ဆောင်ပေးပြီး ထိုအရပ်ရှည်သောလူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “လမ်းမှာ ဖြည်းဖြည်းသွားပါ"

စုန့်ပိုင်က လှည့်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ၊ ထို့နောက် တံခါးလက်ကိုင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ပြီး သူ့ကို ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေသော ကျန်းနျန်အား လှမ်းကြည့်ပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ပြန်တော့နော်၊ မရီး"

ထို့နောက် သူလှည့်ထွက်ကာ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်ကမူ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အစ်မကျန်း၊ အဲဒါ ဘယ်သူလဲ"

ကျန်းနျန် - "လုယွီရဲ့ ရဲဘော်ဟောင်းနဲ့ ကျွန်မရဲ့ အိမ်နီးချင်းရဲ့ မတ်ကလေးပါ"

လုရှောင်ချင်းသည် ကောင်တာသို့ လျှောက်လာပြီး သူမ၏ တံတောင်ဆစ်ဖြင့် ကျန်းနျန်၏ လက်မောင်းကို တွန်းကာ မေးလိုက်သည်။ "နင် ခုနက မပြောခဲ့ဘူး၊ ဒီ စုန့်ပိုင်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ"

ကျန်းနျန် - ....

စောနက လုရှောင်ချင်း သူမကို အခန်းထဲ သွားခိုင်းတုန်းက တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီဟု သူမ တွေးခဲ့မိ၏။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူမသည် စုန့်ပိုင်အား ခံစားချက်ရှိမရှိ မေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် လုယွီကို ခံစားချက်ရှိမရှိ မေးခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် ထိုမေးခွန်းများကြောင့် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထွက်လာခဲ့သည်။

လုရှောင်ချင်းသည် ထိုကိစ္စကို ဆက်ပြောနေသေးသည်။ ကျန်းနျန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ လုယွီနဲ့ စုန့်ပိုင်တို့နှစ်ယောက်စလုံးက ကျွန်မရဲ့ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်တဲ့ ခင်ပွန်းရဲ့ ရဲဘော်တွေပါ"

လုရှောင်ချင်း - ....

သူမသည် လက်မြှောက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ နဖူးကို တို့လိုက်ကာ ကျန်းရှောင်အား ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကို ကြည့်စမ်း၊ ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ အမျိုးသားတွေ အများကြီးနဲ့ ဝိုင်းရံထားတာတောင်မှ တန်ဖိုးထားရကောင်းမှန်း မသိဘူး"

ကျန်းနျန် - ........

ဒီခေါင်းစဉ်ကို ဆက်၍ပြောဆိုချင်စိတ် မရှိတော့သဖြင့် သူမသည် ဖန့်မိန် ပေးထားသည့် အရာကို သိလို၍ သူမ၏ အဝတ်အိတ်သေးသေးလေးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

လုရှောင်ချင်းနှင့် ကျန်းရှောင်တို့သည်လည်း စောင်းငဲ့ကြည့်ကြသည်။ အိတ်ထဲတွင် သနပ်တစ်ပုလင်း၊ ငရုတ်သီးဆော့စ်နှင့် ချောကလက် အိတ်သေးသေးလေး တစ်အိတ်တို့ ပါဝင်သည်။

ကျန်းနျန် - ???

သူမ၏ အထင်တွင် ဖန့်မိန်သည် ဈေးကြီးသော ချောကလက်များကို ဝယ်ယူသုံးစွဲတတ်သူ မဟုတ်‌ချေ။

ကျန်းရှောင်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "အစ်မကျန်း၊ အစ်မရဲ့ အိမ်နီးချင်းက အစ်မကို တကယ်ဂရုစိုက်တာပဲ"

လုရှောင်ချင်းလည်း သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ ကြင်နာမှုက ရည်ရွယ်ချက်ရှိနိုင်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ဥပမာ - သူ့ရဲ့ မောင်လေးနဲ့ နင့်ကို မိတ်ဆက်ပေးချင်တာမျိုးလား"

ကျန်းနျန် - ....

ဟင်း။

လုရှောင်ချင်း မှန်မှန်ကန်ကန် ခန့်မှန်းမိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ကျိုက်ဖေးဖေးသည် ငါးရက်အကြာတွင် ပြန်ရောက်လာပြီး မတူညီသောသူတစ်ဦးကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး သူမ၏ ခြေလှမ်းတွင် ပေါ့ပါးမှုကို တွေ့ရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် သူမသမီး၏ ကိစ္စကို ဖြေရှင်းခဲ့ပြီး သူမ၏ စိတ်နှလုံးမှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကို လျှော့ချလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် ကျန်းနျန် သူမကို ကူညီခဲ့သော ပန်းထိုးခြင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "နင်က တကယ်ကို တစ်ခုခုပဲ။ ငါ သေချာ မကြည့်ခဲ့ရင် ငါ့ဘာသာ ပန်းထိုးခဲ့တာလို့ ထင်မိမှာ"

ကျန်းနျန် တိတ်တဆိတ် ပြုံးလိုက်သည်။

ကျိုက်ဖေးဖေး ပြန်လာသောကြောင့် ကျန်းနျန်သည် လုပ်စရာအလုပ် နည်းပါးသွားသည်။ ဤရက်များတွင် သူမသည် လကုန်တွင် လုယွီ လာရောက်မည်ကို ပန်းထိုးဆိုင်၌ စောင့်ဆိုင်းနေပြီး လုရှောင်ချင်းအား ချုပ်နည်းအချို့ကိုလည်း သင်ကြားပေးနေသည်။ နေ့လယ်ခင်းအလင်းရောင်သည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး သူမ၏ အသားအရေသည် အလွန်ဖြူဖွေးသောကြောင့် အမွေးနုများပင် မြင်နိုင်သည်။

လုရှောင်ချင်းက တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်၊ ငါ့ကို အငြိုးမထားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "နင် ဘာမဟုတ်တာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ဘာလို့ ငါ အငြိုးထားရမှာလဲ"

သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လုရှောင်ချင်းသည် သူမ အတိတ်ကို လွှတ်ချလိုက်ပြီဟု သိလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ပြီးနောက် လုယွီ ပန်းထိုးဆိုင်သို့ လာရောက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ ပန်းထိုးခြင်းကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ဖမ်းမိခဲ့သည့်နေ့အကြောင်း ကျန်းနျန်အား ပြောပြခဲ့သည်။

အပ်ကို ကိုင်ထားသော ကျန်းနျန်၏ လက်သည် ရပ်တန့်သွားရသည်။ သူမသည် လုရှောင်ချင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လုရှောင်ချင်းကမူ အပြစ်ရှိသလို ပြုံးပြကာ ကျန်းနျန်က သူမအား အပြစ်တင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ကျန်းနျန်ကအခြားအရာတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။ "လုယွီ လာခဲ့တယ်လား"

လုရှောင်ချင်း တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ "ဟုတ်ကဲ့"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ အချိန်မီ စားဖိုဆောင်သို့ ရောက်လာခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်ကို တွေးလိုက်မိသည်။ သူသည် သူမ၏ ပန်းထိုးခြင်းကို ဖျက်ဆီးရန် လုရှောင်ချင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်အကြောင်း သူမအား တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ပေ။ လုယွီသည်လည်း လုရှောင်ချင်းက တကယ် မဆိုးကြောင်း တွေးခဲ့သဖြင့် သူမအား ပြောပြရန် မလိုအပ်ဟု ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်နိုင်လား။

ထိုညနေတွင် အလုပ်မှ လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားသောအခါ ကောမိန်သည် ကျန်းနျန်နှင့်အတူ ကျန်နေခဲ့သည်။

သူတို့သည် ပြတင်းပေါက်အနီးရှိ ထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး ကောမိန်သည် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ စက္ကူအိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "ဒါက ဒီပန်းထိုးခြင်းအတွက် ဆုကြေးငွေ၊ ယွမ်တစ်ရာပါ"

ကျန်းနျန်က အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "ဒီလောက်တောင် များတာလား"

ကောမိန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကွမ်းချန်က သူဌေးက မနက်ဖြန် လာလိမ့်မယ်။ သူ ဒီတစ်ခါ ပန်းထိုးပုံစံအသစ်ကို ယူလာလိမ့်မယ်။ ဆိုင်ထဲက အထည်တွေလဲ ကုန်သလောက်ရှိနေပြီ။ သဘက်ခါ ရက်ကန်းစက်ရုံကို သွားပြီး အထည်နဲ့ ပိုးချည်တွေကို အပြီးသတ်ရမယ်။ အဲဒါတွေ ပြီးရင် နင် ပြန်ယူသွားလို့ရပြီ"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို အစ်မကောဆီက သတင်းကို စောင့်နေလိုက်ပါ့မယ်"

"ညဉ့်နက်နေပြီ။ ကန်တင်းကို သွားပြီး အစားအသောက် ယူသင့်ပြီ"

ကောမိန်သည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကျန်းနျန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "စကားနည်းနည်း ထပ်ပြောပါရစေ။ နင်က အသက်ငယ်သေးတယ်။ တစ်သက်လုံး တစ်ကိုယ်တည်း နေလို့မရဘူး။ တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာဖို့ စဉ်းစားဖူးလား"

ကျန်းနျန်ကမူ ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အခုလောလောဆယ် အဲဒီအကြောင်း မစဉ်းစားသေးပါဘူး။ ကျွန်မ ပန်းထိုးတာကို ကောင်းကောင်း လုပ်ချင်ရုံပါပဲ"

ကောမိန် - ....

ကောင်းပြီ၊ ဒါက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန္ဒ ဖြစ်ပုံပဲ။

ကျန်းနျန် စိတ်မဝင်စားသောကြောင့် ကောမိန်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပြီး စေ့စပ်ပေးရန် ကြိုးပမ်းမှုများ မပြုလုပ်ချင်တော့ပေ။ သူမ ထွက်ခွာသွားစဉ်တွင် ပြောလိုက်သည်။ "နင် အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စိတ်ကူးရှိလာရင် နင့်ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို အရင်ကြည့်ပါ"

ကောမိန်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ကောမိန်က ဤအရာကို ဘာကြောင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုရခြင်းကို သူမ နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ပန်းထိုးဆိုင်တံခါးကို သော့ခတ်ပြီး သူမ၏ အလူမီနီယံ ထမင်းဘူးဖြင့် ဝါဂွမ်းစက်၏ ကန်တင်းသို့ သွားရာလမ်းတွင် ကောမိန်၏ စကားများကို ဆက်တွေးနေခဲ့သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကောမိန်က သူမကို ဆက်ရှိနေစေပြီး လုယွီ အကြောင်း မေးခွန်းအချို့မေးခဲ့သည့်နေ့နှင့် ထိုနားမလည်နိုင်သော စကားများကို ထပ်ပြောခဲ့သည်ကို သူမ တွေးလိုက်မိသည်။

'လုယွီက နင့်ရဲ့ မတ်အရင်း မဟုတ်ဘူး။ နင်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ မိသားစုဆက်ဆံရေးအရရော၊ ဥပဒေအရပါ ဘာမှ ပတ်သက်မှု မရှိဘူး။'

'အကယ်၍ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စိတ်ကူးရှိရင် နင့်ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို အရင်ဆုံး စဉ်းစားကြည့်။'

ထိုစကားနှစ်ခွန်းသည် ကျန်းနျန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရစ်ဝဲနေခဲ့သည်။ ကန်တင်းသို့ ရောက်မှသာ ကျန်းနျန် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ကောမိန်က သူ့ကို လုယွီနဲ့ အောင်သွယ်ပေးချင်နေတာများလား???

မဖြစ်နိုင်တာ!

သူမက လုယွီကို ရှု့ချန်ရဲ့ ညီတစ်ယောက်၊ မတ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ သတ်မှတ်ထားတာ။

ကောမိန် ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ထားလိုက်ဦး။ လုယွီ ကိုယ်တိုင်က ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ ဇာတ်လိုက်ဖြစ်ပြီး လိုအပ်တဲ့ အရည်အချင်းအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး ဖြစ်နေပြီး၊ ရုပ်ရည်၊ ဗျူဟာ၊ ရာထူး ဂုဏ်ပုဒ်တွေနဲ့ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ဆက်တက်နေမယ့်သူ။

သူက မုဆိုးမတစ်ယောက်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ဆိုတာ ရူးမှပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ပြီးတော့ သူမက သူ့အစ်ကို၊ ရဲဘော်ရဲ့ ဇနီးလဲ ဖြစ်နေသေးတယ်။

ကောမိန် ဘာကြောင့် ထိုသို့တွေးရတာလဲဆိုတာ ကျန်းနျန် နားမလည်သဖြင့် ထိုအတွေးများကို ခဏဘေးဖယ်ထားပြီး စားသောက်ပြီးနောက် အဆောင်ကို ပြန်သွားခဲ့သည်။