အခန်း (၆၈)

ဟူကျုံးမင်၏ အကြည့်သည် ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရပ်တန့်နေသည်။ ကျန်းနျန်သည် မသက်မသာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ ဟူကျုံးမင် ကျန်းနျန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လုရှောင်ချင်းသည် သူ့ကို ခြေဖြင့် ကန်လိုက်သည်။ "သူများတွေကို ဘာလို့ စိုက်ကြည့်နေတာလဲ။"

လုရှောင်ချင်း နှုတ်ခမ်းဆူနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟူကျုံးမင်သည် သူ၏ အကြည့်ကို ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ "ပန်းထိုးဆိုင်မှာ မျက်နှာသစ်တစ်ယောက် ရောက်လာတာကို ပိုပြီး နီးနီးကပ်ကပ် မကြည့်ရဘူးလား။ မင်း သဝန်တိုနေတာလား။"

လုရှောင်ချင်းသည် အေးစက်စွာ နှာရှုံ့လိုက်သည်။

ကျန်းရှောင် ဟူကျုံးမင်ကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ အစ်မလုသည် ဟူကျုံးမင်ဆီက ဘာကို မြင်သည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။

ဟူကျုံးမင်သည် အထူးတလည် ခံ့ချော မဟုတ်သော်လည်း သူသည် အလုပ်ကောင်း ရထားသည်။ သူသည် ချည်စက်ရုံ၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပြီး လစာ မြင့်မားကာ အကျိုးခံစားခွင့်များ ကောင်းမွန်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ မိသားစုသည် မြို့မှ ဖြစ်ပြီး မိဘနှစ်ပါးလုံး အလုပ်ရှိကြသည်။ ညဘက် အဆောင်တွင် နေသောအခါ ကျန်းရှောင်သည် အစ်မလု ဟူကျုံးမင်အကြောင်း ပြောဆိုသည်ကို ကြားခဲ့ရသည်။

ဟူကျုံးမင်၏ အလုပ်ကို သူ၏ မိဘများက ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရပြီး ယင်းမှာ ဟူမိသားစုသည် အတော်လေး ချမ်းသာသည်ကို ပြသနေသည်။ လုရှောင်ချင်းသည် ဟူကျုံးမင်၏ မိသားစု နောက်ခံကို တန်ဖိုးထားပုံရသည်။ ကျန်းရှောင်သည် လုရှောင်ချင်း မြို့မှ တစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ချင်ကြောင်း ပြောဆိုသည်ကို ကြားခဲ့ရသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် သူမသည် ဟူကျုံးမင်၏ ပျင်းရိသော အမူအရာကို သည်းခံနိုင်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဟူကျုံးမင် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အသစ် ရပြီပဲ။ သွားနှုတ်မဆက်ဘူးလား။"

လုရှောင်ချင်းသည် ဟူကျုံးမင်ကို မသင့်လျော်သော အတွေးများ မထားရန် သတိပေးသည့်အနေဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ထိုသို့ မြင်သောအခါ ဟူကျုံးမင်လည်း လိုက်သွားသည်။

"ရဲဘော် ကျန်း၊ ကျွန်မက လုရှောင်ချင်းပါ။"

လုရှောင်ချင်း သူမ၏ ဖင်ဖြင့် ထိုင်ခုံကို ထိလိုက်ရုံသာ ရှိသေးရာ ဟူကျုံးမင်သည် သူမရှေ့တွင် နေရာယူကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူသည် ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ရဲဘော် ကျန်း၊ ကျွန်တော်က လုရှောင်ချင်းရဲ့ လက်တွဲဖော်ပါ။ ကျွန်တော့် နာမည်က ဟူကျုံးမင်ပါ။"

ကျန်းနျန်သည် ဟူကျုံးမင်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး လုရှောင်ချင်းကို ကြည့်သောအခါမှသာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်မက ကျန်းနျန်ပါ။"

"အို့၊ ရဲဘော်၊ ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ။"

ကျန်းရှောင်၏ အသံကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးလုံး မော့ကြည့်လိုက်ရာ လက်ထဲတွင် အိတ်ငယ်တစ်ခု ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်တပ် အစိမ်းရောင် ယူနီဖောင်းဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် သူတို့၏ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်လာပြီး ဟူကျုံးမင်က ထိုအမျိုးသား ကျန်းနျန်ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေရင်း သူ၏ မျက်လုံးများ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။

လုယွီသည် အိတ်ငယ်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီး သူ့ကို ပြုံးပြနေသော ကျန်းနျန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းအတွက် မုန့်ပဲသရေစာ တချို့ ဝယ်လာခဲ့တယ်။ ဒီည နားတဲ့အခါ စားလိုက်ဦး။"

ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်သွားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ အိတ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်သွားသည်။

သူမသည် လုယွီ ထွက်ခွာသွားပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ သူသည် အထူးတလည် မုန့်ပဲသရေစာများ ဝယ်ကာ သူမထံ ယူလာပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် တစ်ဖန် မော့ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"ရဲဘော် ကျန်း၊ ကျွန်တော်တို့ကို မိတ်ဆက်ပေးဦးမလား။"

လုရှောင်ချင်းသည် လုယွီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ခံ့ညားသော ရုပ်ရည်ကြောင့် ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဟူကျုံးမင်သည် ရုပ်ရည် သို့မဟုတ် အဆင့်အတန်းအရ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ သို့သော် သူမအတွက်မူ ဟူကျုံးမင်နှင့် လက်ထပ်နိုင်ပါက မြို့တွင် အိမ်တစ်လုံး၌ နေထိုင်နိုင်ပြီး ဂုဏ်ယူစွာ အိမ်ပြန်နိုင်သည်။ သူမသည် ပန်းထိုးပညာကို လုပ်နိုင်သော်လည်း အစ်မကောက သူမကို အမြဲတမ်း အပြစ်ရှာပြီး ပန်းထိုးပုံစံငယ်များသာ ထိုးနိုင်သည်ဟု ထင်ကာ ပုံစံကြီးများကို ဘယ်သောအခါမှ လုပ်ခွင့် မပေးပေ။

လုရှောင်ချင်းသည် မငယ်တော့ပေ၊ နောက်တစ်နှစ်ဆိုလျှင် အသက် သုံးဆယ်နီးပါး ရှိပြီပင်။

သူမသည် ပန်းထိုးပညာဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထောက်ပံ့နိုင်သည်ဟု ခံစားရသဖြင့် အိမ်ထောင်ဖက်အတွက် မြင့်မားသော လိုအပ်ချက်များ ရှိသည်။ သူသည် မြို့မှ ဖြစ်ရမည်၊ အလုပ်ကောင်း ရှိရမည်၊ မိသားစု နောက်ခံ ကောင်းရမည်။ ထိုအခြေအနေများကြောင့် သူမသည် ဟူကျုံးမင်နှင့် မကြာသေးမီကမှ တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟူကျုံးမင်သည် အရင်က အိမ်ထောင်ကျဖူးသည်။ သူ၏ ယခင်ဇနီးက သူ့ကို ကွာရှင်းခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် လုရှောင်ချင်းနှင့် တွေ့ဆုံကာ ချိန်းတွေ့ခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် လုရှောင်ချင်းသည် ဟူကျုံးမင် အရင်က အိမ်ထောင်ကျဖူးသည်ဟူသော အချက်ကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ အလုပ်နှင့် မိသားစု နောက်ခံကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် ကိစ္စမရှိဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် အသက် သုံးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး သင့်တော်သော ခင်ပွန်းကို ရှာဖွေရန် မလွယ်ကူပေ။

ကျန်းနျန်က မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ “သူက ကျွန်မရဲ့ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ခင်ပွန်းရဲ့ ရဲဘော်ပါ။"

သူမသည် လူတိုင်းရှေ့တွင် လုယွီနှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြရန် မလိုလားပေ။ သူမနှင့် လုယွီအကြောင်း ကောလာဟလများ ဖိတ်ခေါ်ရန် မလိုအပ်ပေ။

လုယွီ၏ မျက်ခုံးများသည် မသိမသာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူသည် ကျန်းနျန်၏ လှုပ်ရှားနေသော မျက်တောင်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံး အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။

လုရှောင်ချင်းသည် ကျန်းနျန် အမှန်တကယ် လက်ထပ်ခဲ့ဖူးသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့သြစွာ အော်လိုက်သည်။

ပို၍ အံ့အားသင့်စရာမှာ သူမသည် ထိုမျှ ငယ်ရွယ်သော အရွယ်တွင် ငယ်ရွယ်သော မုဆိုးမ တစ်ဦး ဖြစ်သွားခြင်းပင်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် လုရှောင်ချင်းအား ချက်ချင်း သနားကြင်နာမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ဟူကျုံးမင်သည်လည်း ကျန်းနျန်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်နေသည်။ လုယွီသည် ဟူကျုံးမင်ကို အေးစက်စွာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အအေးဓာတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ဟူကျုံးမင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ လုယွီသည် သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လုရှောင်ချင်းကိုသာ စကားပြောလိုက်သည်။

လုယွီသည် ကျန်းနျန်နှင့် တစ်ချိန်လုံး အတူရှိနေခဲ့ပြီး အစ်မကော နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ရောက်လာမှသာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော ဟူကျုံးမင်ကို ကြည့်ကာ ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ဘာပဲလိုလို ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းဆက်ပါ။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လာတွေ့ပါ့မယ်။"

ကျန်းနျန်က ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားပါ။"

လုယွီသည် ဟူကျုံးမင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အေးစက်သော အသံတွင် အနည်းငယ် ပြင်းထန်သော အရိပ်အယောင် ပါရှိသည်။ "မင်း ဒီမှာပဲ ရှိနေသေးတာလား။"

ဟူကျုံးမင်သည် လုယွီက သူ့ကို ပြောနေမှန်း သဘောပေါက်ချိန်တွင် ခေတ္တမျှ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ ပြန်ပြောချင်သော်လည်း လုယွီ၏ မျက်လုံးများရှိ အအေးဓာတ်ကို မြင်သောအခါ ရှင်းပြမရအောင် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သို့သော် သူသည် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားသော စိတ်ခံစားမှုဖြင့် ပြောလိုက်သေးသည်။ "ငါ့ဘာသာ ထွက်သွားသွား၊ ဒီမှာပဲနေနေ မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး။"

ထို့နောက် သူသည် လုရှောင်ချင်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒီည မင်းကို လာတွေ့မယ်။"

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားသောအခါ ကောမိန်သည် လုယွီကို ဦးစွာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဟူကျုံးမင်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်မတို့ မိန်းကလေးတွေ နေတဲ့နေရာပါ။ အကြောင်းမရှိဘဲ ခဏခဏ မလာတာ ပိုကောင်းမယ်။"

ဟူကျုံးမင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သိပါတယ်၊ သိပါတယ်။"

လုရှောင်ချင်းသည် ကျန်းနျန်ကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောခဲ့သည်။ "ဒါက သူ့ရဲ့ ပုံစံပဲ။ လျစ်လျူရှုလိုက်ပါ။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း။"

ကောမိန်သည် ကျန်းနျန်ကို သီးခြားအခန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်သွားသည်။ လုရှောင်ချင်းလည်း လိုက်ပါလာပြီး ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် ထိုင်ကာ ပန်းထိုးဘောင်ငယ်လေးဖြင့် ပန်းထိုးနေသည်။ ကောမိန်သည် ခုံပုလေးပေါ်တွင် ပန်းထိုးခြင်းကို အာရုံစိုက်နေသော ကျိုက်ဖေးဖေးကို ငဲ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျန်းနျန် ရောက်ရှိလာသည်ကို သတိမပြုမိပေ။ ကောမိန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မကျိုက်၊ ဒါက ကျန်းနျန်ပါ၊ ကျွန်မတို့ ပန်းထိုးဆိုင်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အသစ်ပါ။"

ကျိုက်ဖေးဖေးက မော့မကြည့်ဘဲ အထည်ပေါ်တွင် ဆက်ချုပ်ရန် အာရုံစိုက်နေသည်။ သူမသည် ပြေပြစ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ "သိပါတယ်။"

ကျန်းနျန်က ယဉ်ကျေးမှုအရ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အစ်မကျိုက်။"

ကျိုက်ဖေးဖေးသည် လျစ်လျူရှုကာ ပြန်ပြောသည်။ "အင်း။"

ကောမိန်သည် အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက လုရှောင်ချင်းပါ။ မင်းတို့ ခုနက တွေ့ပြီးသား ဖြစ်မှာပါ။"

ကျန်းနျန်သည် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။"

ထို့နောက် ကောမိန်က သူမကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ "မင်း ဟိုဘက်မှာ ထိုင်လို့ရတယ်။ ပုံကြမ်းကို ဗီရိုထဲမှာ ထားခဲ့တာမလို့ မင်း ကျွမ်းကျင်သွားတာနဲ့ အလုပ် စလုပ်လို့ရပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် ဗီရိုထဲမှ ပုံစံများကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။ သူမသည် ပုံစံများပေါ်ရှိ ပုံကြမ်းများကို သေချာ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခုံပုပေါ် ထိုင်ကာ ချည်များကို စီစဉ်ပြီး သူမ၏ အလုပ်ကို စတင်လိုက်သည်။ ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့် ကျန်းနျန်တို့သည် စကားမပြောဘဲ တစ်ဖက်စီတွင် ထိုင်နေကြသော်လည်း လုရှောင်ချင်းက တစ်ခါတရံ ကျန်းနျန် ပန်းထိုးနေသည်ကို ကြည့်ရန် လာပြီး မေးခွန်းများ မေးမြန်းလေ့ရှိသည်။

ကျန်းနျန်သည် ဖြေရန် အနည်းငယ် ပင်ပန်းသော်လည်း စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့် ဖြေကြားခဲ့သည်။

နောက်ထပ် အနှောင့်အယှက်ကို မခံနိုင်တော့သည့်ပုံစံဖြင့် ကျိုက်ဖေးဖေးသည် သူမ၏ ခေါင်းကို လှည့်လျက် လုရှောင်ချင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နင် စကားပြောတာ ရပ်လို့ မရဘူးလား။ အရမ်း နားငြီးဖို့ကောင်းတာပဲ။"

ကျန်းနျန်သည် ကျိုက်ဖေးဖေးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖျတ်ခနဲကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်သည်။

လုရှောင်ချင်းသည် ရှုံ့မဲ့လိုက်ပြီး မျက်လုံးများဖြင့် ကျန်းနျန်ကို အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ပြန်လှည့်ကာ သူမ၏ ပန်းထိုးခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။

ထိုခေတ်ကာလတွင် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်များသည် မကြီးမားလှပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ပန်းထိုးသမား နှစ်ဦး သို့မဟုတ် သုံးဦး ရှိရန် လုံလောက်သည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် အိမ်တွင် ချိတ်ဆွဲဖို့ ပန်းထိုးပုံစံများကို ဝယ်ယူရန် အားလပ်ချိန် ရရှိသူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ လူအများစုသည် မိသားစု စားဝတ်နေရေးအတွက် ပူပန်နေရသည်။ မြို့၏ အားသာချက်များ ရှိသော်လည်း မိသားစုများသည် အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် ပြွတ်သိပ်နေထိုင်ရသဖြင့် မွန်းကျပ်သော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ထို့ကြောင့် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်၏ စီးပွားရေးသည် အထူးကောင်းမွန်ခြင်း မရှိပေ။ မှာယူမှု၏ ထက်ဝက်ခန့်သည် အနီးနားရှိ ဆိပ်ကမ်းမြို့မှ လာသည်။ ကောမိန်သည် ညှိနှိုင်းမှုများနှင့် အစီအစဉ်များကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ပြီး သူတို့ လုပ်ကိုင်မည့် ပုံစံများကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်သည်။

ကောင်းကင် တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာသောအခါ လုရှောင်ချင်းသည် မီးသီးကို ဆွဲလိုက်သည်။ မီးရောင်အောက်တွင် ကျန်းနျန်သည် ခဏ ဆက်၍ပန်းထိုးနေပြီးမှ ရပ်လိုက်သည်။ ကျိုက်ဖေးဖေးသည် ဦးစွာ ထွက်ခွာသွားပြီး လုရှောင်ချင်းလည်း ဟူကျုံးမင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားကာ ကျန်းနျန်၊ ကောမိန်နှင့် ကျန်းရှောင်သာ ကျန်တော့သည်။

အဆောင်သို့ ပြန်သောလမ်းတွင် ကောမိန်သည် ကျန်းနျန်အား ဆိုင်အကြောင်း အကျဉ်းချုပ် ပြောပြခဲ့သည်။ နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်တွင် လစဉ် လစာ အစား ပန်းထိုးသမားများသည် သူတို့ ပြီးစီးသော ပုံစံများအပေါ် မူတည်၍ ရရှိသော အမြတ်၏ ဝေစုကို ရရှိကြပြီး ၎င်းသည် သူမ ရရှိခဲ့သော ငွေပေးချေမှု နှစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောင်အတွက်မူ သူမသည် ကောမိန်၏ တပည့်အသစ် ဖြစ်ပြီး ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုရန် တာဝန်ယူကာ တစ်လလျှင် ဆယ့်နှစ်ယွမ် ရရှိသည်။ ကောမိန်က မပြောခဲ့သော်လည်း ကျန်းနျန်သည် ကျန်းရှောင်မှာ ကောမိန်နှင့် မိသားစု ဆက်နွှယ်မှု အချို့ ရှိမည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ကျိုက်ဖေးဖေး၏ သူမအပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုမှာ ထိုငွေပေးချေမှု နှစ်ခုကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု တွေးမိသည်။

ဒုတိယမြောက် ပန်းထိုးမှုသည် အနည်းငယ် ပိုများသော ငွေရရှိပြီး ကျိုက်ဖေးဖေးက ၎င်းကို ယူလိုခဲ့သော်လည်း ကောမိန်က ကျန်းနျန်ကို ပေးခဲ့သည်။

အဆောင်သည် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်မှ လမ်းနှစ်လမ်းသာ ကွာဝေးပြီး မဝေးလှပေ။ အဆောင်တွင် ကုတင်လေးလုံး ရှိသည်။ လုရှောင်ချင်းနှင့် ကျိုက်ဖေးဖေး၏ ကုတင်များသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကပ်လျက်ရှိပြီး ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်းရှောင်၏ ကုတင်များသည် သူတို့ဘေးတွင် ရှိသည်။ ကောမိန်သည် သူမကို နေရာချထားပေးပြီးနောက် နောက်နေ့မနက် ရှစ်နာရီတွင် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ရောက်ရှိရန် ကျန်းနျန်ကို သတိပေးကာ ဦးစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ကျိုက်ဖေးဖေးသည် ကန်တင်းမှ ပြန်လာပြီး မျက်နှာသစ်ကာ ကုတင်ပေါ် လှဲနေသည်။သူမသည် ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်းရှောင် ဝင်လာသည်ကို လျစ်လျူရှုထားသည်။

ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်းရှောင်တို့သည် ရေနွေးယူရန် ရေနွေးခန်းသို့ သွားကြသည်။ ကျန်းရှောင် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ နောက်ကျမှ ပြန်လာလို့ ကန်တင်းက ညစာ လွတ်သွားပြီ။ ဒီညတော့ ပေါင်းထားတဲ့ ဘန်းမုန့်နဲ့ပဲ ဖြေရှင်းရတော့မယ်။"

အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းရှောင်သည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်များနှင့် အချဉ်ဖက်ထုပ်များကို ထုတ်ယူပြီး ကျန်းနျန်ကို မေးခဲ့သည်။ "မင်း ဘာစားမလဲ။"

ကျန်းနျန်သည် စားရန် ဘာမှ ယူလာမည် မဟုတ်ဟု တွေးကာ သူမနှင့် မျှဝေစားသောက်ရန် ရည်ရွယ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် မိသားစုတန်းလျားမှ ထွက်ခွာစဉ်က သူမ ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသော မုန့်ပဲသရေစာ အချို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းရှောင်ကို ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကို စားလိုက်မယ်။"

ကျန်းရှောင်သည် ကျန်းနျန် ပေးသော မုန့်ပဲသရေစာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် လှပရုံသာမက အထူးသဖြင့် မွှေးပျံ့သော အနံ့လည်း ရသည်။ သူမသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ မြိုချမိပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကျန်း။"

ကျန်းနျန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေပြီးသားဖြစ်သော ကျိုက်ဖေးဖေးကို ငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းကာ သူမကို အနှောင့်အယှက် မပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျိုက်ဖေးဖေးသည် သူမကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် ဆက်ဆံရန် မလိုလားပေ။ ကျန်းရှောင်နှင့်အတူ ညစာစားပြီးနောက် ရေချိုးခန်းတွင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ အနားယူရန် အဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဤ မရင်းနှီးသော အခန်းတွင် လှဲလျောင်းနေရင်း ကျန်းနျန်သည် သူမအထက်ရှိ မှောင်မည်းနေသော ထုတ်တန်းကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမဘေးနားရှိ ကျန်းရှောင်ကို ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မက အိပ်ရေးနဲနဲဆိုး တဲ့သူပါ။ အဲဒါကြောင့် မင်းကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိရင် ကျွန်မကို နှိုးလိုက်ပါ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို စိတ်ပူစွာ ကိုက်လိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်သည် အစပိုင်းတွင် ကျန်းနျန်၏ အိပ်စက်မှု အလေ့အထများသည် စောင်များထဲတွင် လူးလှိမ့်ခြင်း၊ အနည်းငယ် ဟောက်ခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ညလုံးပေါက် ဒုက္ခခံပြီးနောက် ကျန်းရှောင်သည် ထိုသို့ မတွေးတော့ပေ။

ဒါက အိပ်စက်မှု အလေ့အထ ဆိုးရွားရုံပဲလား။

သူမသည် အိပ်မက်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် တိုက်ခိုက်နေပုံ ပိုရသည်။

သူမသည် ခဏကြာအောင် ဘယ်ဘက်သို့ လူးလှိမ့်ပြီးနောက် ညာဘက်သို့ လူးလှိမ့်ပြန်သည်၊ သို့မဟုတ် လက်များနှင့် ခြေထောက်များဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ သူမနှင့် ကပ်လျက် ဖိထားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်းနျန်သည် သွယ်လျသည်။ မဟုတ်လျှင် သူမ၏ ခြေလက်များက ကျန်းရှောင်ကို အသက်ရှုကြပ်စေနိုင်သည်။

ကျန်းရှောင်၏ မျက်လုံးအောက်ရှိ မျက်ကွင်းညိုများကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်" သူမ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင် ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး။ လူတိုင်းမှာ သူ့အားနည်းချက်နဲ့ သူ ရှိကြတာပဲ။ မင်းကို ကြည့်ပါဦး၊ လှပတယ်၊ ပန်းထိုးပညာ ကျွမ်းကျင်တယ်၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့တယ်။ အိပ်စက်မှု အလေ့အထ ဆိုးတာက တရားမျှတပါတယ်။ မဟုတ်ရင် မင်း အရမ်း ပြီးပြည့်စုံသွားမှာဖြစ်ပြီး ဒါက တခြားသူတွေအတွက် မတရားသလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့။"

ကျန်းနျန်သည် ကျန်းရှောင်၏ စကားများကြောင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူတို့ နိုးလာသောအခါ ကျိုက်ဖေးဖေးသည် မျက်နှာသစ်ပြီး ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်သည်။ လုရှောင်ချင်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ကျန်းရှောင်က သူမကို ခေါ်လိုက်ရာ လုရှောင်ချင်းသည် လှည့်အိပ်ပြီး ရေရွတ်သည်။ "နင်တို့ သွားနှင့်၊ ငါ ခဏနေ လာခဲ့မယ်။"

မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်းရှောင်တို့သည် နံနက်စာ စားရန် ကန်တင်းသို့ သွားကြသည်။ ချည်ထည်စက်ရုံသည် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်နှင့် နီးသောကြောင့် သူတို့သည် စက်ရုံ ကန်တင်းတွင် စားကြသည်။ ကောမိန်သည် လူအနည်းငယ်ကို ထိုနေရာသို့ သွားရန် စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီး သူတို့အတွက် ငွေပေးချေခဲ့သည်။

နံနက်စာ စားရင်း ကျန်းနျန်သည် ကျိုက်ဖေးဖေး၏ အခြေအနေ အကြောင်းကို ကျန်းရှောင်ထံမှ သိရှိခဲ့ရသည်။ ကျိုက်ဖေးဖေးသည် အသက် ငါးဆယ်နီးပါး ရှိပြီဖြစ်ပြီး သားတစ်ဦးနှင့် သမီးတစ်ဦး ရှိသည်။ သူမ၏ သမီးသည် ချည်ထည်စက်ရုံမှ အလုပ်သမား တစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် အလုပ်မလုပ်ဘဲ ကလေးကို ပြုစုရန် အိမ်တွင် နေ့တိုင်း နေထိုင်သည်။ ကျိုက်ဖေးဖေး၏ သမက်သည် စိတ်မပါ့တပါ ဖြစ်ပုံရပြီး ကုန်ကျစရိတ်များနှင့် ပတ်သက်၍ သူမနှင့် မကြာခဏ အငြင်းပွားလေ့ရှိသည်။

ကျိုက်ဖေးဖေးသည် သူမ၏ သမီးအနီးတွင် နေထိုင်ပြီး မကြာခဏ ကြားဝင် ဖြန်ဖြေရန် သွားရသည်။ သူမသည် မနေ့ကမှ သူမ၏ သမက်နေရာမှ ပြန်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ထို့ကြောင့် သူမ၏ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။