အခန်း (၁၀၁)

သူတို့သည် ဦးစွာ ဈေးသို့ သွားပြီးမှ အသားဆိုင်သို့ သွားကြသည်။ ကျန်းနျန် အသား တစ်ပေါင် ဝယ်ပြီးနောက် သမဝါယမအသင်းသို့ သွားကာ စွံပလွံသီးနှင့် ပျားရည် အချို့ ဝယ်သည်။ သူတို့၏ ဝယ်ယူမှုများကို သယ်ဆောင်၍ မိသားစု ရပ်ကွက်သို့ ပြန်လာကြသည်။ သူတို့ နှစ်ရက်ခန့်က ဆွတ်ခူးခဲ့သော ပိတ်စွယ်ရွက်များကို ရှု့ယန် အားလုံး ပြန်ယူလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ပိတ်စွယ်ရွက်များကို ညနေအထိ ဇလုံတစ်ခုတွင် ရေစိမ်ထားပြီး ညနေတွင် ကျုံးကျစ် ထုပ်ခြင်းကို စတင်ကြမည်။

ပိတ်စွယ်ရွက်များကို ရေစိမ်ပြီးနောက် ကောက်ညှင်းဆန်ကိုလည်း ကြိုတင် ရေစိမ်ထားသည်။ ကျန်းနျန်သည် အသားများကို စင်းရန် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။ ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန်တို့သည် ယနေ့ ကျန်းနျန်ကို ကျုံးကျစ် ထုပ်ရာတွင် ကူညီပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။ သူမ အသားစင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးကြသည်။ "ဘာအတွက် အသားတွေကို လှီးနေတာလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အသား ကျုံးကျစ် လုပ်ဖို့။"

"အသား ကျုံးကျစ်လား။"

ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။

တကယ်တော့ သူတို့ အံ့ဩသွားခြင်းသည် မဆန်းပါ။ ဒီခေတ်မှာ အိမ်ထောင်စုတွေအတွက် အသားက အရသာ ခံရုံလေးပင် ဇိမ်ခံပစ္စည်း ဖြစ်နေသည်။ သူတို့သည် အပိုင်းအစလေးများပင်လျှင် နောက်ထပ် အစားအစာအတွက် ချန်ထားကြသည်။ သူတို့သည် အသား ကျုံးကျစ် အကြောင်း တစ်ခါမျှ မကြားဖူးကြပါ။ ကျန်းနျန် ရယ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ အရမ်း အရသာရှိတယ်။ ပြီးတဲ့အထိ စောင့်ပါ၊ ပြီးရင်တော့ မြည်းကြည့်လို့ရပါပြီ။"

ပိတ်စွယ်ရွက်များနှင့် ကောက်ညှင်းဆန်များ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ကျန်းနျန်က ချည်ကြိုးများ အများကြီး ဖြတ်သည်။ သူတို့ သုံးဦးစလုံး ခြံဝိုင်းတွင် ထိုင်၍ ကျုံးကျစ် ထုပ်ကြသည်။ မှောင်သွားချိန်၌ ကျုံးကျစ် အများစုကို ထုပ်ပြီးသွားပြီပင်။ အတူတကွ လုပ်ဆောင်ကြပြီးနောက် သူတို့သည် ကျုံးကျစ်များကို ပြုတ်ကာ ဟင်းလျာများကို ချက်ပြုတ်ရန် မီးမွှေးကြသည်။

ကလေးငယ်များစွာသည် ခြံဝိုင်းထဲတွင် ကစားကြသည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် အခြားသူများ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျုံးကျစ်များ ကျက်နေပြီဖြစ်ပြီး ဟင်းပွဲများလည်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီပင်။

ကျန်းနျန်သည် လူတစ်ဦးစီ၏ ပန်းကန်လုံးထဲတွင် ပျားရည် အနည်းငယ်စီ ထည့်ပေးခဲ့သည်။ မြေပဲ၊ ပဲနီလေးနှင့် သစ်သီးနီ ကျုံးကျစ်များကို အမှတ်အသား ပြုထားသည်။ ကျုံးကျစ် တစ်ခုစီကို အရောင်မတူသော ချည်ကြိုးဖြင့် စည်းထားပြီး အသား ကျုံးကျစ်များကိုလည်း အနီရောင် ကြိုးသေးသေးလေးဖြင့် ချည်ထားသည်။

ဖန့်မိန်သည် သူတို့၏ စားပွဲနှင့် ခုံများကို သယ်ယူလာခဲ့သည်။ ယနေ့ညစာတွင် ကျူးကျွင်းနှင့် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုတို့၏ မိသားစုများ မပါဝင်ကြပေ။

ဟင်းပွဲများနှင့် ကျုံးကျစ်များအားလုံး စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော်လည်း သူတို့ တူများ မယူရသေးပေ။ ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုသို့ သွားပြီး ကြောင်အိမ်သို့ လျှောက်သွားကာ ကြောင်အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်နှင့် ကြောင်အိမ်ထိပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော အရိပ်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ အရပ်ရှည်သော ပုံရိပ်သည် သူမကို လုံးဝ ဖုံးအုပ်ထားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်သွားခဲ့ကာ တူများကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တင်းကျပ်လိုက်မိသည်။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့၍ စိုးရိမ်စွာ လှည့်လိုက်ရာ လုယွီ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် အရပ်ရှည်ပြီး သူ၏ ခြေတံရှည်များက သူမ၏ ခေါင်းအထက်မှ အလင်းကို ပိတ်ဆို့ထားကာ သူမကို အမှောင်ထောင့်တွင် ကျရောက်စေခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်… ကျွန်မက တူယူနေတာ။"

"အင်း။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ လက်ထဲမှ တူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်များ၊ ထင်ရှားသော အဆစ်များဖြင့် ကျန်းနျန်၏ နူးညံ့၍ သွယ်လျသော လက်ကို အလွယ်တကူ ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်၏ အသက်ရှူသံ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားရသည်။ သူမသည် လုယွီကို မော့ကြည့်ပြီး မီးဖိုချောင် တံခါးဝကို သတိထားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် ရူးနေတာလား။"

လုယွီသည် မနေ့က ဆေးရုံတွင် သူမအား ဖွင့်ပြောပြီးကတည်းက အချိန်တိုင်း သူမနှင့် နီးစပ်ချင်ပုံရသည်ကို သူမ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"ကိုယ်လည်း တူယူဖို့ လာတာ။"

လုယွီ၏ လက်ချောင်းများသည် ကျန်းနျန်၏ လက်ကို နောက်ပြန် ခြေရာခံပြီး တူများ၏ အစွန်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အလင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ထူထဲ၍ မှောင်မိုက်သော အရောင်သည် သွေးရောင် ပင့်ကူမျှင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ့ရှေ့မှ လူကို ခုန်အုပ်ရန်၊ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထုပ်ပိုးထားရန်၊ သူ၏ လက်မောင်းများအတွင်း ချုပ်နှောင်ရန်နှင့် အရိုးအဆစ်များဖြင့် ဝန်းရံရန် ရည်ရွယ်နေသည်။

ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာ နီရဲလာပြီး ဤကဲ့သို့ ကြည့်ခံရခြင်းကြောင့် နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်လာခဲ့သည်။ အရင်က ဖြောင့်မတ်ပြီး ကျင့်ဝတ်ရှိသော လုယွီသည် ယခုအခါ ထိုသို့သော စိတ်ခံစားမှုများကို မည်သို့ ပြသနိုင်သည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။

"ကျွန်မ အရင် သွားလိုက်မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် တူများကို လွှတ်လိုက်ပြီး လုယွီကို ကျော်ကာ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမသာ အခု မထွက်သွားလျှင် လုယွီသည် ပို၍ စည်းကမ်းမဲ့သော အရာတစ်ခုခု လုပ်မည်ကို သူမ ကြောက်သည်။ အပြင်တွင် လူများ ရှိနေပြီး သူမ သတိမထားပါက သူမနှင့် လုယွီ အကြား ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှသည် အများသိ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ ၎င်းသည် လုယွီ အပေါ် မည်သို့သော အကျိုးဆက်များ သက်ရောက်စေမည်ကို ကျန်းနျန် မတွေးဝံ့ပေ။

ခြံဝိုင်းသည် တောက်ပသော မီးရောင်ဖြင့် လင်းထိန်ပြီး စည်ကားနေသည်။

စုန့်ပိုင်သည် ကျန်းနျန်၏ နီရဲနေသော မျက်နှာကို သတိပြုမိပြီး မေးလိုက်သည်။ "မရီး၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ကျန်းနျန် အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ချက်ပြုတ်ရာက အရမ်း ပူသွားလို့ပါ။"

"ဟုတ်တယ်၊ အခု ပိုပူလာပြီ။ နွေရာသီဆို ပိုတောင် ပူလာဦးမယ်။"

ဖန့်မိန်သည် အသား ကျုံးကျစ်ကို အခွံခွာ၍ တစ်ကိုက် စားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ငါ တချို့ ကျုံးကျစ်တွေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အရသာရှိတဲ့ ကျုံးကျစ်ကို ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် စားဖူးတာပဲ။ အသားဖြစ်နေပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတဲ့ အရသာ ရှိတယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်မ မစားဖူးလို့ပါ။"

လုယွီ မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် မော့ကြည့်ဝံ့ခြင်း မရှိသော်လည်း ထိုသို့ မကြည့်ဘဲနှင့်ပင် လုယွီက သူမဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်ကို ခံစားနိုင်သည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် အသား ကျုံးကျစ်ကို တစ်ကိုက် စားပြီး အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ "ဒီအရသာက အရသာရှိနေရောပဲ။ ငါ တချို့ ကျုံးကျစ်တွေကို ဒီနှစ်တွေတလျှောက်လုံး စားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အရသာရှိတဲ့ ကျုံးကျစ်ကို ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် စားရတာပဲ။"

ယနေ့ ကျုံးကျစ်အချို့ကို ချက်ပြုတ်ပြီး မနက်ဖြန် နဂါးလှေပွဲတော်အတွက် အချို့ကို ချန်ထားခဲ့သည်။

ညစာ စားပြီးနောက် တပ်ရင်းမှူးစုန့်က ကလေးများကို အရင် ပြန်ခေါ်သွားသည်။ ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန်တို့သည် ကျန်းနျန်အား ပန်းကန်များ ဆေးရာတွင် ကူညီကြသည်။ လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်တို့သည် ခြံဝိုင်းတွင် ထိုင်၍ တပ်ဖွဲ့ကိစ္စများကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ကျန်းနျန်သည် ရေပုံးတစ်ပုံးကို ကိုင်၍ ရေတွင်းမှ ရေခပ်ရန် သွားခဲ့သည်။ လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်တို့သည် ကူညီရန် အတူထရပ်ခဲ့ကြသည်။

"မင်း ထိုင်နေ။"

လုယွီသည် ရေခပ်ရန် လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ စုန့်ပိုင်သည် ချောင်းအသာအယာ ဆိုးလိုက်ပြီး ခုံပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည့် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ နှစ်သစ်ကူးတွင် ပြန်လာစဉ် မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သည်နှင့် ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဖြူဖွေးလှပသော အသားအရေနှင့် ကျန်းနျန်ကို ဖြစ်ပြီး သူမ၏ တောက်ပ၍ လှပသော မျက်လုံးများက သူ့ကို ဖမ်းစားခဲ့သည်ကို သူ သတိရလိုက်သည်။

စုန့်ပိုင်သည် သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းပြီး မြေပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ခါတရံ သူသည် ရှု့ချန်ကို အတော်လေး မနာလို ဖြစ်မိသည်။

ပန်းကန်များ ဆေးပြီးနောက် ဖန့်မိန်နှင့် အခြားသူများ ပြန်သွားကြသည်။ ကျန်းနျန်သည် နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုလုံး အလုပ်များခဲ့ပြီး ချွေးများ ထွက်နေကာ ဆီအနံ့များ သူမတွင် ရှိနေသည်။ နေ့လယ်က ချိုးခဲ့သော ရေချိုးခြင်းသည် အလကား ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ လုယွီသည် ရေနွေးအိုးထဲတွင် ရေလောင်းထည့်ကာ ကျန်းနျန်အတွက် ရေနွေး တည်ပေးခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုဘေးတွင် ခေါင်းငုံ့၍ မီးမွှေးနေသည်။

သူမ လုယွီကို မကြည့်ဝံ့ပေ။

လုယွီသည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ရေထပ်ခပ်ရန် လှည့်သွားခဲ့သည်။ စုန့်ပိုင်သည် ခြံဝိုင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး လုယွီကို မီးဖိုချောင်တံခါးဝတွင် စောင့်နေသည်။ လုယွီသည် ကျုံးကျစ်အချို့ကို အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးတစ်ခုထဲ ထည့်ပြီး စုန့်ပိုင်ကို ပေးလိုက်သည်။ သူသည် အခြားဘူးတစ်ခုထဲတွင် ထပ်မံ ထုပ်ပိုးခဲ့သည်။ "ကျူးကျွင်းနဲ့ တခြားသူတွေ မြည်းဖို့ ဒါတွေကို ယူသွား။"

ရေနွေးတည်ပြီးနောက် လုယွီသည် ရေနွေးကို ကျန်းနျန်၏ အခန်းထဲသို့ယူကာ လောင်းထည့်ခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး စစ်ဝတ်စုံစိမ်းဝတ်ထားသော လုယွီကို ကြည့်နေသည်။ သူ ငုံ့လိုက်သောအခါ သူ၏ နောက်ကျောမှ ကြွက်သားများ တင်းမာသွားပြီး အဝတ်အစားများကြားမှပင် ကြွက်သားများ၏ အသွင်အပြင်ကို မြင်နိုင်သည်။ လုယွီ ထရပ်လိုက်သောအခါ သူမသည် ခေါင်းလှည့်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို စေ့၍ စကားမပြောခဲ့ပေ။

"ကျန်းနျန်။"

လုယွီ၏ အသံသည် အခန်းထဲတွင် တိုးတိုးလေးထွက်လာပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။ ကျန်းနျန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပေါင်ပေါ်ရှိ လက်ချောင်းများ တစ်ဝက်ကွေးကာ လုယွီကို လှည့်ကြည့်သည်။ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများသည် သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ "ကိုယ် သွားတော့မယ်။ မနက်ဖြန် မနက်ကြမှ လာခဲ့မယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

"ကိုယ် ထွက်သွားရင် တံခါးပိတ်လိုက်ပါ။"

"ကောင်းပြီ။"

လုယွီ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းနျန် ထရပ်ပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။ သူမသည် ခြံတံခါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်တို့ အနည်းငယ် လျှောက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးမှ အလျင်အမြန် တံခါးပိတ်၍ သော့ခတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ အထဲသို့ ပြန်ပြေးဝင်ကာ တံခါးပိတ်ပြီး ကြောင်အစွာဖြင့် မှီနေမိသည်။

ရေချိုးပြီးနောက် ကျန်းနျန် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော်လည်း အိပ်မပျော်နိုင်ပေ။ သူမ ပြန်ထလာပြီး သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ကာ မီးအလင်းရောင်ဖြင့် ပန်းထိုးခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

မနက်ဖြန်သည် နဂါးလှေပွဲတော် ဖြစ်သည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်ကို ဒီနှစ် ရာထူးပြောင်းရွှေ့မည်လားဟု သူမ တွေးမိသည််။

တပ်ရင်းမှူးစုန့် ပြောင်းရွှေ့ပါက လုယွီလည်း မကြာမီ လိုက်သွားရမည်။

သို့သော် စာအုပ်ထဲမှ ဇာတ်လမ်းသည် လုံးဝ ရှုပ်ထွေးနေသောကြောင့် သူမ စောင့်ကြည့်ရုံသာ ရှိသည်။

ခဏတာ ပန်းထိုးပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ပန်းထိုးပစ္စည်းများကို ဗီရိုထဲတွင် သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ မီးပိတ်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ မှောင်မိုက်သော ရောင်ခြည်တန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမနှင့် လုယွီ အကြောင်း တွေးနေမိသည်။

ဖန့်မိန်၏ သတိပေးချက်နောက်ပိုင်းတွင် လုယွီသည် သူမကို မတူညီစွာ ဆက်ဆံကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

ထိုတွေ့ဆုံမှု နှစ်ကြိမ်နောက်ပိုင်းတွင် လုယွီ၏ သူမအပေါ် ခံစားချက်များကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။ သူမသည် အစကတည်းက လုယွီနှင့် ထိုသို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုး ဖြစ်လာမည်ကို တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ပေ။ သူမ လှည့်လိုက်ပြီး ခုန်နေသော သူမ၏ နှလုံးသားလေးကို ထိလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် အိပ်မောကျသွားပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် စစ်တပ်၏ ခရာသံကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လုယွီ၏ အသံကို ကြားဘိုက်ရသည်။ "နိုးပြီလား။"

"ဟုတ်။"

ကျန်းနျန်သည် အလျင်အမြန် ထရပ်၊ အဝတ်လဲပြီး တံခါးဖွင့်ခဲ့သည်။ လုယွီ အပြင်တွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ ဆံပင်များ ပွယောင်းယောင်းနှင့် အိပ်ချင်မူးတူး ပုံစံကို မြင်သောအခါ သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ "မျက်နှာသစ်ပြီး စား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ရေတွင်းသို့ ပြေး၍ အလျင်အမြန် မျက်နှာသစ်ခဲ့သည်။

လုယွီသည် သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ အခန်းထဲတွင် ဆပ်ပြာနံ့ သင်းသင်းလေး ရနေသည်။ သူသည် ဇလုံကို ကောက်ကိုင်ပြီး ရေများကို ရေမြောင်းထဲသို့ လောင်းချသည်။ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် သူနှင့် ကျန်းနျန်တို့ စားပွဲတွင် ထိုင်၍ မနက်စာ စားကြသည်။ ယနေ့ နဂါးလှေပွဲတော် ဖြစ်ပြီး တပ်ရင်းတွင် လုပ်ငန်းတာဝန်များ ရှိသည်။ သူ တစ်နေ့လုံး အလုပ်များနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

ကျန်းနျန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်ပြီး အေပရွန်ကို ခါးတွင် စည်းလိုက်သည်။ "ရှင် အရင် တပ်ဖွဲ့ကို သွားလိုက်ပါ။ ကျွန်မ ပန်းကန်တွေ ဆေးလိုက်မယ်။"

လုယွီ တူများကို ချလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ ခါးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အေပရွန်က ခါးကို တင်းကျပ်စေပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးကို ပေါ်လွင်စေခဲ့ကာ သူ၏ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်နိုင်လောက်အောင် သေးငယ်သည်။

သူ မထွက်သေးသည်ကို သတိပြုမိပြီးနောက် ကျန်းနျန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ တုံ့ပြန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ မေးကို သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ချောင်းများက ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို နောက်သို့ မော့စေကာ နောက်တစ်ခဏတွင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ခပ်တင်းတင်း နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

"အွမ်..."

ကျန်းနျန်၏ နောက်ကျောသည် လုယွီ၏ နွေးထွေးသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိကပ်နေသည်။ သူမ၏ မေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော အနမ်းကို ခံယူရန် ခေါင်းကို အတင်း မော့ထားရသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟသွားပြီး သူမ အားအင်ချိနဲ့စွာဖြင့် ညည်းလိုက်သည်။ ခြံတံခါးအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ ထိတ်လန့်သွားပြီး လုယွီ၏ လက်မောင်းများမှ လွတ်အောင် ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသည်။ သူ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမကို လှည့်ကာ ချီမ၍ တံခါးနောက်တွင် ကပ်ထားခဲ့သည်။

အနမ်းသည် ပြင်းထန်သည်။

ကျန်းနျန် နံရံကို မှီနေပြီး လေထဲတွင် မြောက်နေကာ သူမ၏ လက်များသည် လုယွီ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် အားပျော့စွာ တွဲလောင်းကျနေခဲ့သည်။

မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံးသည် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားထားသည့်အတိုင်း ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။ သူမ အသက်ရှူကျပ်တော့မည့် အချိန်ရောက်မှသာ လုယွီက သူမကို မချင့်မရဲ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ပူနွေးသော အသက်ရှူသံများသည် ရောယှက်နေပြီး မှောင်ရိပ်သန်းနေသော မီးဖိုချောင်ထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အောက်ခြေမရှိသော ချောက်နက်ထဲသို့ ဆွဲချခံလိုက်ရသလို ခံစားရသည်။

လုယွီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်လုနီးပါးဖြစ်နေသော အရောင်အဝါများကို ကြည့်ရင်း ကျန်းနျန်၏ နှလုံးခုန်နှုန်းများ မြန်ဆန်နေခဲ့သည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး မလှုပ်ရဲအောင် ဖြစ်နေသည်။

"လုယွီ..."

ကျန်းနျန်သည် နံရံကို မှီလျက် ခြေထောက်များကို လေထဲတွင် ယမ်းခါကာ လုယွီနှင့် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးရာသို့ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမတို့ကြားရှိ အကွာအဝေးက ကျဉ်းမြောင်းလှသဖြင့် ပြေးစရာ မြေမရှိပေ။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လုယွီ၏ အသံသည် ဩရှရှ ဖြစ်နေပြီး ကျန်းနျန်ကို ကြည့်နေသော သူ၏ အကြည့်များတွင် ထိန်းချုပ်မရသော တွန်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျန်းနျန်က ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ပြောပြီးပြီလေ၊ ကျွန်မ ထပ်စဉ်းစားဦးမယ်လို့၊ ကျွန်မ သဘောမတူရသေးဘူး။"

လုယွီက ကျန်းနျန်၏ ခါးမှ ချီမလိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို သူမ၏ လည်ပင်းကြားထဲတွင် နှစ်မြှုပ်ကာ ပူနွေးသော အသက်ရှူသံများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ "မင်း ပြောချင်တာကို ပြော၊ ကိုယ် လုပ်ချင်တာကို ကိုယ် လုပ်မယ်။"

ကျန်းနျန် - "..."

ဒါက ဘယ်လို တွေးခေါ်မှုမျိုးလဲ။

လုယွီက သူ၏ ကတိကို ဖောက်ဖျက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ လည်ပင်းပေါ်မှ ပူနွေးသော အတွေ့အထိကြောင့် ကျန်းနျန်က သူ့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "ရှင် ဆေးရုံတုန်းက ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ သဘောမတူမချင်း မသင့်တော်တာ ဘာမှ မလုပ်ဘူးလို့ ရှင် ပြောခဲ့တယ်လေ။"

"တောင်းပန်ပါတယ်။"

လုယွီက ကျန်းနျန်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး သူမ၏ လည်ပင်းသားကို အငမ်းမရ နမ်းရှိုက်နေခဲ့သည်။ "ကိုယ် စိတ်ပြောင်းသွားပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် သူ့အတွက်တော့ စွဲလမ်းစေသော အဆိပ်တစ်ခုနှင့် တူသည်။

တစ်ခါ ထိတွေ့မိသည်နှင့် ထိန်းချုပ်၍ မရတော့ပေ။

မနေ့ညက သူ အများကြီး စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူမကို စစ်တပ်ထဲသို့ စတင်ခေါ်လာသည့် နေ့ကတည်းက သူ သူမအပေါ် ခံစားချက် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူသည် ယုတ်မာပြီး အရှက်မရှိမှန်း သူ့ကိုယ်သူ သိသော်လည်း ရှု့ချန်၏ အမျိုးသမီးကို ချစ်မိသွားခြင်းကို သူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

လုယွီက ကျန်းနျန်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူမကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းထားချင်မိသည်။ "ကျန်းနျန်၊ ကိုယ့်ကို ကတိပေးပါ။ ကိုယ့်ကို အကြာကြီး မစောင့်ခိုင်းပါနဲ့။"

သူ ဤကဲ့သို့ ဖုံးကွယ်မနေချင်တော့ပေ။ ကျန်းနျန်ကို သူ၏ ဘေးတွင် ဂုဏ်ယူစွာ ရပ်စေချင်သည်။

သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ပြီး လူတိုင်းကို ပြောပြချင်သည်။ "ဒါက ငါ့ဇနီးပဲ၊ ငါ့မရီး မဟုတ်ဘူး။"

လည်ပင်းပေါ်မှ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများကြောင့် ကျန်းနျန် သဘောတူလိုက်ရသည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မကို အရင် လွှတ်ပေးပါဦး။"

သူမ၏ ခြေထောက်များ မြေပြင်နှင့် ထိသွားသောအခါ သူမ လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လျက် လုယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါ ဒါမျိုး ထပ်မလုပ်ပါနဲ့။"

သူမ တကယ် ကြောက်သွားခဲ့တာဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက် ဝင်လာပြီး မြင်သွားလျှင် ဘယ်လို ထင်ကြမည်နည်း။

သူ အကျိုးဆက်တွေကို ထည့်မစဉ်းစားဘူးလား။

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဘာကို စိုးရိမ်နေလဲဆိုတာ ကိုယ် သိတယ်။ အဲဒါတွေက ဘာမှ ကိုယ့်အတွက် အရေးမကြီးဘူး။"

ကျန်းနျန်သည်် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်ပြီး ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောချင်တော့ပေ။

ဟုတ်ပါသည်၊ သူတို့သည် မရီးနှင့် မတ် အစစ်အမှန် မဟုတ်သော်လည်း လူတိုင်းက ထိုသို့ ထင်နေကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့ ဆက်ဆံရေး ပေါ်ပေါက်သွားပါက ကဲ့ရဲ့ကြလိမ့်မည်။

သူမကတော့ ထိုအတင်းအဖျင်းများကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း လုယွီ အကဲ့ရဲ့ခံရမည်ကို သူမ မကြည့်ရက်ပေ။ အထူးသဖြင့် သူသည် ရာထူးတက်ရန်နှင့် ပြောင်းရွှေ့ရန် နီးစပ်နေချိန်ဖြစ်သည်။ အခုချိန်မှာ အမှားတစ်ခုခု ဖြစ်သွားပါက သူ၏ အနာဂတ်ကို ထိခိုက်နိုင်သည်။

သူမသည် လုယွီ၏ တောက်ပသော အနာဂတ်ကို မဖျက်ဆီးချင်ပေ။