အခန်း (၇၅)
Vol. 8 Ch. 75
ကျန်းနျန်သည် ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေမိရာ လုယွီ၏ လက်ညှိုးက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်မှသာ လက်တွေ့လောကသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ သူ၏ လက်ညှိုး ထိသွားသည့် နေရာကို မသိစိတ်ဖြင့် လျှာဖြင့် လျက်လိုက်မိသည်။
သူမ လုပ်မိသည့်အရာကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာသည် လည်ပင်းအထိ ရဲတက်လာသည်။
“ကိုယ် မရည်ရွယ်ပါဘူး။”
သူမက ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ပြီး ဖန်သားပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားက အမြန်ခုန်နေသည်။ သူမ ကိုယ့်ကိုကိုယ် စိတ်ပျံ့လွင့်လွန်းသည်ဟု ကျိန်ဆဲမိသည်။
လုယွီ၏ လည်ဇလုတ်သည် အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ ရုပ်ရှင်ရုံ၏ မှိန်သော အလင်းရောင်ထဲတွင် သူ၏ မျက်လုံးနက်နက်များက ရှက်သွေးဖြာနေသော ကျန်းနျန်၏ ဘေးတိုက်ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း နူးညံ့မှုအရိပ်အယောင်ကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သူက လက်ညှိုးကို လက်မဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ထိုနွေးထွေးသော အထိအတွေ့ကို မြည်းစမ်းနေသလို ဖြစ်သည်။
သူ ခေါင်းကို ဖန်သားပြင်ဘက် လှည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် စုစည်းသွားပြီး ခဏအကြာမှ စကားပြောလိုက်သည်။ “မင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ သကြားမှုန်တွေပေနေတာ သုတ်ပေးမလို့”
ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ စကားကို ခဏမျှ ပြန်စဉ်းစားလိုက်ရသည်။
လုယွီ၏ အမြင်မှ ကွယ်ဝှက်၍ သူမသည် နှုတ်ခမ်းအောက်ထောင့်ကို လျှာဖြင့် လျက်ကာ အမှုန်များကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ လုယွီ၏ အသံက ရယ်မောဟန်အနည်းငယ်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ “အခုတော့ မရှိတော့ဘူး။”
ကျန်းနျန် - ....
ကျန်းနျန် - !!!
သူ ဘယ်လိုလုပ် မြင်လိုက်တာလဲ။
သူ တိတ်တိတ်လေး ချောင်းကြည့်နေပြီး သူမ သတိမမူခင် ဖမ်းမိဖို့ သေချာ ကြည့်နေတာလား။
ကျန်းနျန်သည် မျက်တောင်ခတ်လျက် သူမ၏ လက်ထဲမှ စက္ကူအိတ်ကို မသိစိတ်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ အသံအနည်းငယ် မြည်သွားသည်။ သူမ ဘေးနားမှ လူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တိုးတိုးလေး သတိပေးခဲ့သည်။ “ရဲဘော်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဆူဆူညံညံ မလုပ်ပါနဲ့”
ကျန်းနျန် - .....
ရုပ်ရှင်ရုံမှ ထွက်လာချိန်တွင် ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်သည်။
လုယွီ မေးလိုက်သည်။ “ဒီည ဘာစားချင်လဲ”
ကျန်းနျန် - “ကျွန်မ ဗိုက်ပြည့်နေတုန်းပဲ”
ခြောက်နာရီသာ ရှိသေးပြီး နောက်မကျသေးပေ။ လုယွီသည် လမ်းတစ်ဖက်ရှိ မြစ်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ “မြစ်ကမ်းနား လမ်းလျှောက်မလား။ အစာကြေဖို့ အကူအညီဖြစ်တယ်”
ကျန်းနျန်က အသာလေး ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့”
သူမသည် သရေစာများ ပါရှိသော စက္ကူအိတ်ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး မကုန်သေးပေ။ လေက သူမ၏ လက်ကို တိုက်ခတ်ရာ အေးလာသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ လက်များကို အင်္ကျီလက်ထဲ ထည့်ရန် ကြံရွယ်လိုက်စဉ် လုယွီက သူမလက်ထဲမှ စက္ကူအိတ်ကို ယူသွားခဲ့သည်။
လုယွီက စက္ကူအိတ်ကို ကိုင်လျက် သူတို့သည် အပင်ဖူးများ ဝန်းရံထားသော မြစ်ကမ်းနား လမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားကြသည်။ အငြိမ်းစားယူထားသူများ လမ်းလျှောက်နေကြပြီး လူငယ်များလည်း ထွက်လာကြကာ စုံတွဲများက အချစ်ရေး ဖြစ်နိုင်ခြေများကို စကားပြောနေကြသည်။
ခဏကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်မောပန်းသလို ခံစားရသော်လည်း လုယွီကမူ သက်ရောက်မှု မရှိပုံရသည်။
သူမက အလေးချိန်ကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။ “ခဏလောက် နားကြရအောင်”
လုယွီက ကျန်းနျန်ဘက် လှည့်ကြည့်ကာ သူ၏ အကြည့်သည် သူမ၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာအောင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ “ကောင်းပြီ”
ညသည် လုံးဝ ကျဆင်းလာပြီး လသည် ရေပေါ်သို့ ရောင်ပြန်ဟပ်ကာ လှိုင်းတံပိုးများနှင့်အတူ တောက်ပနေသည်။ မြစ်ဘေးမှ လေက ပြင်းထန်ပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများကို အေးစက်စေသည်။ ကျန်းနျန်က သူမ၏ ခဲနေသော ပါးများကို ပုတ်ကာ လက်ထဲသို့ လေနွေးများ မှုတ်သွင်းလိုက်သည်။
“ဒါဝတ်ထားရင် မအေးတော့ဘူး”
လုယွီက သူ၏ ပုဝါကို ချွတ်၍ ကျန်းနျန်၏ လည်ပင်းတွင် ပတ်ပေးလိုက်သည်။
“မရီး”
ကျန်းနျန်လည်း မြစ်ဘက်သို့ ကြည့်၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ”
လုယွီက မြစ်ရေပြင်ကိုသာ ကြည့်နေရင်း မေးလိုက်သည်။ “အစ်ကို့ကို တွေးနေတုန်းပဲလား”
ကျန်းနျန်က လုယွီ ဤသို့ မေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။
သူမသည် မြစ်ကို ကြည့်ပြီး လုယွီ၏ လတ်ဆတ်ပြီး သာယာသော အနံ့သင်းနေသည့် ပုဝါကို ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းအထိ ဆွဲတင်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်”
လုယွီ မယုံမည် စိုးရိမ်၍ သူမက ထပ်ဖြည့်ပြောခဲ့သည်။ “တချို့ညတွေမှာ အိပ်မက်တောင် မက်သေးတယ်၊ သူသာ မထွက်ခွာသွားခဲ့ရင် ဘယ်လောက် ကောင်းလိုက်မလဲလို့ တွေးမိတယ်”
လုယွီက ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုက မင်း ရှေ့ဆက်သွားဖို့ ဆန္ဒရှိနေရင်ရော”
ကျန်းနျန် ခဏရပ်လိုက်သည်။ “မရဘူး။ ကျွန်မတို့ လေးနှစ်ကြာ လက်ထပ်ခဲ့တယ်၊ လေးနှစ်လုံး အတူနေခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း၊ ကျွန်မရဲ့ အမျိုးသား။ တစ်သက်လုံး သူ့ကို မေ့ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်၍ ပြက်ရယ်ပြုမိသည်။
ဒီလို စိတ်အားထက်သန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်စရိုက်က ကိုယ့်အခန်းကဏ္ဍကို တကယ်ပဲ သရုပ်ဆောင်ခိုင်းလိုက်ပြီ။
လုယွီသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူတို့ မြစ်ဘေးတွင် နာရီဝက်ကြာ ရပ်နေခဲ့ကြသည်။ ကျန်းနျန်သည် လေအေးဒဏ်ကို နာရီဝက်ကြာ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။ အပြန်လမ်းတွင် သူမ၏ ခြေထောက်များ စတင် နာကျင်လာပြီး လမ်းလျှောက်နှုန်းက နှေးကွေးသွားသည်။
လုယွီက စက္ကူအိတ်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ပြီး သူမရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်လန့်သွားပြီး ရပ်လိုက်သည်။ “ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“ကျွန်တော် ကျောပိုးသွားမယ်”
“မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မဘာသာ လမ်းလျှောက်နိုင်ပါတယ်”
လုယွီက မြေပြင်ပေါ် ထပ်နေသော အရိပ်နှစ်ခုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာ နက်ရှိုင်းလာသည်။ “တက်လိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် ပိုးသွားမယ်”
သူ၏ အသံက ပို၍ ပြတ်သားလာသည်။
ကျန်းနျန်က ထပ်မံ ငြင်းဆိုရန် မတတ်နိုင်တော့။ သူမ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး လုယွီ၏ ပခုံးပေါ် လက်တင်ကာ သူ၏ ကျောပြင်ကို မှီလိုက်သည်။ သူ ထရပ်လိုက်သည်နှင့် ကျန်းနျန်၏ အမြင်သည် မြေပြင်မှ အမြင့် အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။
သူမသည် လုယွီ၏ လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် သိုင်းဖက်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို သူ၏ ကျောပြင်တွင် ဝှက်ထားလိုက်သည်။
လုယွီ၏ လက်များက ကျန်းနျန်၏ ဒူးများကို ပံ့ပိုးထားသည်။ သူမသည် ပေါ့ပါးလှပြီး၊ သူ နေ့စဉ် ပြေးလွှားရင်း ထမ်းဆောင်နေရသော လေးလံသည့် ကျောက်တုံးများနှင့် လုံးဝ မတူပေ။
“မရီး”
ကျန်းနျန် - “အင်း”
“မင်း ပိန်နေတယ်။ ထမင်းစားရင် များများစား။”
ကျန်းနျန် - ....
ထမင်းစားတိုင်း များများ စားလျှင် နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်အလေးချိန် တက်လာလိမ့်မည်။
သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ စားသည်။ ထိုထက် ပိုလျှင် ဗိုက်ဖောင်းလာသလို ခံစားရမည်။ အချိန်ကြာလာလျှင် ဗိုက်ခေါက်လေး ထွက်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းကို စုပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ”
ထိုနေရာမှ နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ အတော်အတန် ဝေးသည်။ တစ်ဝက်ခန့် ရောက်သောအခါ သူမ အနည်းငယ် ရှက်လာသည်။ “ရပြီ၊ ကျွန်မဘာသာ လမ်းလျှောက်နိုင်ပါပြီ”
လုယွီက သူမကို ချပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပုံရသည်။ “ရောက်တော့မှာပါ”
ကျန်းနျန်၏ ဦးခေါင်းသည် ထိုလူ၏ ကျောပြင်ဆီသို့ ပြန်လည် နစ်ဝင်သွားသည်။ လုယွီ၏ လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ထားသော သူမ၏ လက်က အေးစက်ပြီး ထုံကျဉ်လာသည်။ လုယွီသည် သတိထားမိပုံရပြီး သူ၏ ကော်လာအောက်မှ ယှက်နွယ်နေသော သူမ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ပါးများက အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေသည်။
သူက ကိုင်းညွတ်ကာ လက်တစ်ဖက်ကို လျှော့ချ၍ ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူ၏ လေကာအင်္ကျီအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းကာ သူမ၏ လက်ကို အထည်ဖြင့် ပတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူမ၏ ဒူးကို ပြန်လည် ကိုင်တွယ်ပြီး ပြန်သွားရာလမ်းကို ဆက်လျှောက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ တွေဝေမှုမှ ရုတ်တရက် လွတ်မြောက်လာပြီး ထိုလူ၏ နီရဲနေသော နားရွက်များကို ကြည့်လိုက်ကာ လေအေး၏ ချမ်းစိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ၏ လက်ကို လုယွီ၏ အဝတ်အစား အတွင်းတွင် ဖွက်ထားသည်။ သူသည် အတွင်းခံ အင်္ကျီနှင့် အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ကျန်းနျန်၏ လက်ချောင်းများက မသိစိတ်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ပွတ်မိသွားပြီး သူမသည် သတိဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း စေ့လိုက်ကာ သူမ၏ သိချင်စိတ်ကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။
သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာက တကယ်ကို ကြံ့ခိုင်သည်။ သူ့မှာ ကြွက်သား ဘယ်နှစ်ခုများ ရှိနေပါလိမ့်။
သူမ အရင်က အကြိမ်အနည်းငယ် မြင်ဖူးသော်လည်း တကယ်တမ်း စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ ကြွက်သားကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ချက်ချင်း ရှက်ရွံ့သွားကာ သူမ၏ မျက်နှာကို သူ၏ ကျောပြင်တွင် မြှုပ်နှံလိုက်ပြီး အရှက်မရှိသော မိန်းမပျက်တစ်ဦးလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အဆောင်အနီးသို့ ရောက်ခါနီးတွင် ကျန်းနျန်က စကားစပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ တစ်ခု မေးချင်တယ်”
လုယွီ ပြန်ဖြေသည်။ “မေးပါ”
ကျန်းနျန်ခဏ စဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်။ “ကျူးကျွင်းမှာ ရည်းစား ရှိ၊ မရှိ ရှင် သိလား”
လုယွီ၏ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ “မသိဘူး”
ကျန်းနျန်ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်မအတွက် စုံစမ်းပေးလို့ ရမလား။ ကျူးကျွင်းမှာ ရည်းစားမရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်မကို ဖုန်းဆက်ပေးပါ”
“မရီးက ဘာလို့ ဒါကို သိချင်တာလဲ”
“ကျွန်မ စုံစမ်းကြည့်ချင်ရုံပါ။ ကျူးကျွင်းသာ တစ်ယောက်တည်းဆိုရင် ကျွန်မ ကျန်းရှောင်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး သဘောကျရင်တော့ အဆင်ပြေတဲ့ အတွဲ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ မကြိုက်ဘူးဆိုရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ သူငယ်ချင်းတွေ ပိုရလာတာပေါ့”
ထိုလူ၏ နှုတ်ခမ်းက အပြုံးဖြင့် အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။ “ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ရင် မေးကြည့်ပေးမယ်”
အဆောင်အဝင်ဝသို့ လမ်းလျှောက်လာပြီးနောက် လုယွီက ကျန်းနျန်ကို နောက်ဆုံးတွင် ချပေးလိုက်သည်။ သူမသည် ပုဝါကို ချွတ်၍ လုယွီအား ပြန်ပေးသည်။ သူမကို ထမ်းပိုးလာသဖြင့် ပင်ပန်းခြင်း လုံးဝမရှိသည့်အလား အေးဆေးတည်ငြိမ်သော သူ၏ အမူအရာကို မြင်တော့ သူမ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ “ပင်ပန်းနေလား”
လုယွီ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မပင်ပန်းပါဘူး”
လုယွီသည် ဖုန့်ရန်နှင့် ယန်ကျွင်းတို့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားပုံကို တွေးကြည့်ပြီး လုယွီအလွန် အားကောင်းရမည်ဟု ခံစားရသည်။ “ရှင် ဒီည ဧည့်ဂေဟာမှာ တည်းမှာလား”
“ဟုတ်တယ်”
“နောက်ကျနေပြီ။ ရှင် အရင်ပြန်လိုက်ပါ၊ ကျွန်မ အဆောင်ထဲ ဝင်တော့မယ်”
“ကောင်းပြီ”
လုယွီက သူမကို ကျန်နေသေးသော သရေစာများအား ပေးသည်။ “မင်း ဝင်သွားတာကို ကြည့်နေမယ်”
ကျန်းနျန်က ပြုံးပြီး အဆောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ ထိုပုံရိပ်သည် တံခါးနောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ လုယွီက သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ လှည့်လိုက်ပြီး ပုဝါကို သူ၏ လည်ပင်းတွင် ပြန်ပတ်ကာ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးနက်များတွင် အပြုံးတစ်ခု ရောင်ပြန်ဟပ်နေခဲ့သည်။
ကျန်းနျန် အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လူတိုင်း နိုးနေကြဆဲဖြစ်သည်။
ကျိုက်ဖေးဖေးက ပြန်မရောက်သေးပေ။ လုရှောင်ချင်းက အိပ်ရာထဲတွင် လဲလျောင်းနေသည်။ ကျန်းနျန်ဝင်လာသောအခါ သူမ၏ အမူအရာမှာ တစ်မျိုး မနှစ်မြို့စရာ ဖြစ်သည်။ သူမက ‘ဟွန်း’ ခနဲ အသံပြုပြီး စောင်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မြှုပ်ကာ လှည့်အိပ်လိုက်သည်။ ဝါဂွမ်းစက်ရုံတွင် ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စကို သူမ သိသည်။ သူမနှင့် ဟူကျုံးမင်တို့ နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင် အပြင်၌ ရှိနေခဲ့ပြီး ဖုန့်ရန်နှင့် ယန်ကျွင်းတို့ စက်ရုံမှ သူတို့၏ အိပ်ရာပစ္စည်းများနှင့် ထွက်သွားသည်ကို မတော်တဆ မြင်လိုက်ရသည်။
ဟူကျုံးမင်က သူတို့ကို မေးမြန်းခဲ့သောကြောင့် သူမ အကြောင်းစုံ သိခဲ့ရသည်။ ဒီကိစ္စကြောင့် ဟူကျုံးမင်က ပန်းထိုးဆိုင်က အမျိုးသမီးတွေက ဘယ်လိုလူမျိုးတွေလဲဟု ပြောကာ သူမကို အပြစ်တင်နေဆဲဖြစ်သည်။
သူမကလည်း ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကောမိန်၏ ဆူပူမှုကို ခံရမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ ကောမိန်က ဟူကျုံးမင်ကို ဆိုင်ထဲသို့ ထပ်ခေါ်မလာရန် ပြောခဲ့သည်။
ဟူကျုံးမင်ကို ထပ်တွေ့လျှင် သူမကို ဆိုင်သို့ လာခွင့်ပေးတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သည် လူတိုင်း အလုပ်လုပ်ရန် နေရာဖြစ်ပြီး သူမ ရည်းစား ခေါ်လာရန် နေရာမဟုတ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်၌ သူမနှင့် ကျန်းရှောင်သာ ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန် ဒေါသထွက်နေသောကြောင့် ကျန်းနျန်၏ ပန်းထိုးလက်ရာကို အကြိမ်များစွာ ဖျက်စီးပစ်ချင်ခဲ့သည်။ ထိုလူ၏ စကားများက သူမကို တားမြစ်ထားခြင်းသာ မဟုတ်ပါက၊ သူမ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မိလိမ့်မည်။
ကျန်းရှောင်က အသံတိတ်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။“သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပါ”
ကျန်းနျန်က သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျန်းရှောင်ရှေ့တွင် စက္ကူအိတ်တစ်အိတ်ကို ထားလိုက်သည်။ “ဒါတွေ စမ်းစားကြည့်၊ နို့သကြားလုံးနဲ့ သစ်အယ်သီးတွေ ရှိတယ်”
ကျန်းရှောင်၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း တောက်ပလာသည်။ သူမ ကလေးဘဝကတည်းက နို့သကြားလုံး စားဖူးသည့် အကြိမ်အရေအတွက်ကို လက်ချိုးရေတွက်၍ ရပြီး ထိုအရသာကို မေ့နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မျက်လုံးများ ကွေးညွတ်သွားအောင် ပြုံးလျင် ပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကျန်း”
“ဒါနဲ့ အစ်မအတွက် ရေနွေးယူပေးထားတယ်။ ရေနွေးဘူးက ကုတင်အောက်မှာ”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ကျန်းနျန်သည် ရေနွေးအိုးနှင့် ကြွေဇလုံကို ရေချိုးခန်းသို့ သယ်သွားခဲ့သည်။
လုရှောင်ချင်း လှည့်အိပ်လိုက်သည်။ “ရှောင်ရှောင်”
ကျန်းရှောင်က မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ”
လုရှောင်ချင်း - “ငါ့ကို နို့သကြားလုံး နှစ်လုံးနဲ့ သစ်အယ်သီး နည်းနည်း ပေး”
ကျန့်ရှောင်း - ....
သူမက စက္ကူအိတ်ကို သူမဆီ ပိုဆွဲယူလိုက်ပြီး ခေါင်းခါသည်။ “ဒါတွေက အစ်မကျန်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေပါ။ စားချင်ရင် အစ်မကျန်း ခွင့်ပြုချက် တောင်းရမယ်။ သူမ ပြန်လာရင် တောင်းကြည့်ပေါ့”
လုရှောင်ချင်း - ....
“ကြည့်ပါလား၊ မင်း ဘယ်လောက် ကပ်စေးနဲလိုက်လဲ။ ငါ့ကို မပေးလဲနေပေါ့။ ငါလဲ မစားချင်ပါဘူး”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမက နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်အိပ်လိုက်ပြန်သည်။
ကျန်းရှောင်က သူမ၏ ကျောပြင်ကို မျက်နှာရှုံ့၍ ပြောင်ပြပြီး ကျန်းနျန်ပြန်လာသောအခါ သူမ နားနား ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောပြရာ ကျန်းနျန် ရယ်ချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။
ကျိုက်ဖေးဖေးမှာ ညဉ့်နက်မှ ပြန်ရောက်လာပြီး ငိုထားပုံရသည်။ ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်းရှောင်တို့၏ စောင်များ လွင့်နေသည်ကို မြင်တော့ သူမသည် စောင်များကို သွား၍ လုံအောင် ပြန်ခြုံပေးသည်။ ကျန်းနျန်တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိပြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက် နိုးနေချိန်တွင် သူမအပေါ်မှ မဲမဲသဏ္ဌာန်ကြောင့် အစပိုင်းတွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ အရင် သင်ခန်းစာကို သတိရ၍ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်မှ အစ်မကျိုက် ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ကျိုက်ဖေးဖေး၏ မျက်လုံးများသည် နီရဲကာ အနည်းငယ် ရောင်နေပြီး ညအအေးဓာတ်က သူမထံတွင် ကပ်ပါလာသည်။
“အစ်မကျိုက်”
သူမသည် တိုးတိုးလေး ပြောပြီး ထထိုင်ကာ ဝါဂွမ်းဂျာကင်ကို ဝတ်လိုက်သည်။ “အစ်မ ဘာဖြစ်လာတာလဲ”
စိတ်အထိခိုက်ဆုံး အချိန်တွင် တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ ဂရုစိုက်မှုကို ခံယူရလျှင် ထိန်းချုပ်ထားသော မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာတတ်သည်။ ယခု ကျိုက်ဖေးဖေးအတွက်လည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်သည်။
သူမသည် မျက်ရည်စများကို သုတ်ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျန်းနျန်ကို အားနည်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်ထဲမှာ မကောင်းဘူး ဖြစ်နေတယ်”
ကျန်းနျန်က ကျိုက်ဖေးဖေး၏ နားထင်မှ ဆံပင်ဖြူများ၊ နီရဲနေသော မျက်လုံးများနှင့် အပြင်လူများရှေ့တွင် တစ်ခါမျှ မပြဖူးသည့် သူမ၏ ထိရှလွယ်သော အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်း ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘဲ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ဖိနပ်ကို ဝတ်လိုက်သည်။ လှည့်အိပ်နေသော လုရှောင်ချင်းကို ကြည့်မိပြီး သူမ အိပ်ပျော်နေပြီလားဟု မသိချေ။
သူမ သေချာ မအိပ်သေးပါက အစ်မကျိုက်ကို ကြည့်ရင်း သူမကိုသူမ အရူးလုပ်မိလိမ့်မည်။
ကျန်းနျန်က ပြောလိုက်သည်။ “အစ်မကျိုက်၊ အပြင် ခဏ သွားလျှောက်ရအောင်”
ဤအချိန်တွင် ကျိုက်ဖေးဖေးလည်း တစ်စုံတစ်ဦးကို ရင်ဖွင့်ချင်နေသည်။ သူမ၏ သမီးအရွယ် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ ကံကြမ္မာများက လုံးဝ ကွာခြားနေသည်။ အဆောင်အပြင်ဘက် လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားကြစဉ် ကျိုက်ဖေးဖေးသည် ငိုရင်း ပြောပြသည်။
“ငါ့သမီးသာ မင်းရဲ့ ကံကောင်းမှု တစ်ဝက်လောက် ရခဲ့ရင် အရမ်း ကောင်းလိမ့်မယ်။ သူမ အများကြီး ခံစားခဲ့ရပြီ။ အဲဒါကလဲ ငါနဲ့ သူ့အဖေရဲ့ အမှားချည်းပဲ။ မြို့ပေါ်က လူတစ်ယောက်နဲ့သာ လက်ထပ်နိုင်ရင် မြို့ပေါ် အိမ်ထောင်စု မှတ်ပုံတင် ရပြီး၊ တစ်မိသားစုလုံး ကျေးလက်မှာ အလုပ်မှတ်တွေအတွက် လိုက်လုပ်နေစရာ မလိုဘဲ သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ”
“အားလုံးက ငါ့ အမှားတွေပါ။ ချန်ဖန်းရဲ့ အကျင့်ကို စောစောစီးစီး သိခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ”
ကျန်းနျန်က နားထောင်နေစဉ် ကျိုက်ဖေးဖေးသည် ချူဟွား ဤနှစ်များတစ်လျှောက် ခံစားခဲ့ရသည့် နစ်နာမှု အားလုံးကို ရင်ဖွင့် ပြောပြသည်။ ချူဟွားသည် ချန်ဖန်းနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ် ရှိပြီပင်။ ပထမနှစ်တွင် ကိုယ်ဝန်ရှိစဉ် ချန်ဖန်းက အတော်လေး ယဉ်ကျေးသည်။ သူ၏ မိခင်ကို ချူဟွားကို လာရောက် ပြုစုစေရန် ဟန်ဆောင် ခေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ချူဟွားသည် သမီးလေး မွေးဖွားပြီးနောက် ချန်ဖန်းနှင့် သူ၏ မိခင် နှစ်ဦးစလုံးက သူမအား နှုတ်ဖြင့် စတင် စော်ကားခဲ့ကြသည်။
၎င်းသည် အစပိုင်းတွင် စော်ကားမှုများဖြင့် စတင်ခဲ့သော်လည်း ကိုယ်ထိလက်ရောက် စော်ကားမှုအထိ ပိုဆိုးရွားလာသည်။ ဒုတိယနှစ်တွင် ချူဟွားသည် ကိုယ်ဝန် ထပ်ဆောင်လာသောအခါ သားလေးတစ်ယောက် မျှော်လင့်နိုင်မည်ဟု ယူဆ၍ အခြေအနေ အနည်းငယ် တိုးတက်လာသည်။ သို့သော် သူမ နောက်တစ်ကြိမ် မွေးဖွားသောအခါ နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပြန်သည်။ ၎င်းသည် ချန်ဖန်းနှင့် သူ၏ မိခင် နှစ်ဦးစလုံးထံမှ ပို၍ပင် ပြင်းထန်သော ဆက်ဆံမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
မနေ့ကပင် သူတို့သည် ချူဟွားကို အိမ်မှ ကန်ထုတ်ခဲ့ပြီး ပြန်မလာဖို့ ပြောခဲ့သည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ ကျိုက်ဖေးဖေးက ချူဟွားကို ချန်၏ အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားသောအခါ ချန်ဖန်းက ကျိုက်ဖေးဖေးကိုပါ ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ချူဟွားကို အပြင်သို့ ကန်ထုတ်ပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ သမီးငယ် နှစ်ဦးကို ရောင်းပစ်လိုက်သည်။
ကျန်းနျန်ဒေါသ ထွက်သွားသည်။ “ကလေးတွေကို ရှာတွေ့ပြီလား”
ကျိုက်ဖေးဖေး ငိုသည်။ “မတွေ့သေးဘူး၊ ချန်ဖန်းက ကလေးတွေ ဘယ်မှာ ရှိလဲဆိုတာ ပြောဖို့ ငြင်းနေတုန်းပဲ။ သူက ချူဟွားနဲ့ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ကန်ထုတ်ခဲ့တယ်။ မြို့ထဲမှာ အကြာကြီး လိုက်ရှာခဲ့ပေမဲ့ မတွေ့သေးဘူး။ ချူဟွား နေမကောင်းဘူးလို့ ထင်တာနဲ့ ပန်းထိုးဆိုင်မှာ တစ်ည နေခိုင်းလိုက်တယ်”
ကျန်းနျန်၏ မျက်ခုံးများ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွန့်ကွေးသွားသည်။ “အစ်မကျိုက်၊ ရဲကို ဖုန်းခေါ်ရမယ်။ အခု သွားကြရအောင်”
ကျိုက်ဖေးဖေးခဏ တွေဝေသွားသည်။ “ငါ စိတ်ပူနေတာနဲ့ အဲဒါကို မေ့သွားတယ်”
ကျန်းနျန် - “ချန်ဖန်းက တရားမဝင်တဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်နေတာ။ အခု ရဲကို တိုင်ကြားရင် ကလေးတွေကို ပိုစောစော ရှာတွေ့နိုင်တယ်”
အစ်မကျိုက် ပြောတာကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ချန်ဖန်းကို ကိုယ်တိုင် အပြစ်ပေးချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။
သားကို သမီးထက် ပိုလိုချင်တာ၊ ကိုယ့်သားသမီး အရင်းကို ရောင်းစားတာ—သားရဲတိရစ္ဆာန်ထက်တောင် ဆိုးသည်။