အခန်း (၂၂၁-၂၂၂)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၂၂၁

ကုရှစ်ကျိုးသည် နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် ကျန်းနျန်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမအား စိုက်ကြည့်နေသော လုယွီကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း သူ့ကို ပြောပြီးပြီလား။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း။"

သူ၏ လက်ချောင်းများက ကျန်းနျန်၏ ပါးလေးကို လိုက်လံပွတ်သပ်နေရင်း မှောင်ရီနေသော ကားအတွင်း၌ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အသံက ပေါ်ထွက်လာသည်။ "ရှစ်ကျိုး... ငါမရှိတဲ့ အတောအတွင်း သူမကို ငါ့ကိုယ်စား သေချာ စောင့်ရှောက်ပေးပါ။" သူမ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသည်ကို သိရှိလိုက်ပြီးနောက် သူက ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "တကယ်လို့ ငါ ပြန်မလာဖြစ်ခဲ့ရင်... အရင်က ငါပြောခဲ့သလိုပဲ၊ သူမကို ရှင်းကျန်းကို ခေါ်သွားပေးပါ။"

ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် သူ့ကဲ့သို့ပင် ကျန်းနျန်အား ချစ်မြတ်နိုးသည့် အခြားတစ်ဦး ရှိနေသေးသည်။ တကယ်၍ သူသာ ဤကမ္ဘာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် တစ်သက်လုံး တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်မနေတော့ပေ။ နောင်လာမည့် နေ့ရက်များတွင် သူမအား ချစ်ခင်ကာကွယ်ပေးမည့် စုန့်ပိုင် ရှိနေမည်ဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် ဤခေတ်ကာလတွင် မလိုအပ်သော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ခံစားရမည် မဟုတ်ပေ။

လုယွီ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ကျန်းနျန်အပေါ် ထားရှိသော ချစ်ခြင်းနှင့် မခွဲနိုင်မခွာရက်နိုင်သည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ငါးနှစ်တစ်ကြိမ် လည်ပတ်နေသော ဤနေ့ရက်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ သူ၏ လွန်ခဲ့သည့် ဘဝနှစ်ခုတွင် မည်သို့ပင် ရုန်းကန်ခဲ့ပါစေ၊ အဆုံးသတ်မှာမူ တူညီနေခဲ့သည်။ ကားမှာ တစ်ချက် လှုပ်ခါသွားပြီး ကျန်းနျန်၏ ညည်းတွားသံကြောင့် လုယွီ လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် သူမ၏ နဖူးကို နမ်းရှိုက်ရင်း သူမ၏ ဘေးနား၌ အမြဲတမ်း ရှိနေလိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ကုရှစ်ကျိုးသည် နောက်ကြည့်မှန်ကို ကြည့်ကာ စတီယာရင်ကို လက်ဖြင့် ပုတ်လျက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒီတာဝန်က ခက်ခဲပြီး အန္တရာယ်ရှိတယ်ဆိုပေမယ့် သေရေးရှင်ရေးအထိတော့ မဟုတ်ပါဘူး။"

သူသည် ကျန်းနျန်အား တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ပြီးတော့ မင်း ငါ့ကို သတိပေးနေဖို့ မလိုပါဘူး၊ ငါ သူမကို သေချာ စောင့်ရှောက်မှာပါ။ ငါ့အတွက်တော့ သူမဟာ မုန့်ရှန်းလို ညီမလေးတစ်ယောက်ပါပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အနိုင်ကျင့်ခွင့် ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။"

လုယွီ ဘာမျှထပ်မပြောတော့ဘဲ တိုးညှင်းစွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကုရှစ်ကျိုးသည် ကားကို ဝင်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းဝင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကားပေါ်မှဆင်းကာ တံခါးဖွင့်ပေးပြီး လုယွီက အိပ်ပျော်နေသော ကျန်းနျန်အား ပွေ့ချီသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးမှ မောင်းထွက်သွားခဲ့သည်။

လှေကားထိပ်တွင် မီးလင်းနေပြီး ယွီလျန်၏ တံခါးမှာ အနည်းငယ် ပွင့်နေသည်။ အတွင်း၌ အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ ဒေါသတကြီး စကားပြောနေသော်လည်း ယွီလျန်မှာမူ အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။ လှေကားမှ ခြေသံများကို ကြားရချိန် သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဇနီးသည်အား ပွေ့ချီလာသော တပ်ရင်းမှူးလုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ယွီလျန်မှာ လန့်သွားကာ အထဲသို့ အမြန်ဝင်၍ သူ၏ဇနီးအား ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။ "ရှူး... တိုးတိုးနေ၊ တပ်ရင်းမှူးလု ပြန်လာပြီ။" တံခါးမှာ ပိတ်သွားပြီး အလင်းရောင်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လုယွီသည် ယွီလျန်၏ တံခါးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မိမိတံခါးကို ဖွင့်၍ ကျန်းနျန်အား အထဲသို့ ပွေ့ချီသွားခဲ့သည်။ သူမအား အိပ်ရာပေါ်သို့ ချလိုက်သည်နှင့် သူမမှာ ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာခဲ့သည်။ အိပ်ရာဘေးတွင် ရပ်နေသော လုယွီအား မြင်သောအခါ သူမသည် သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း ဗလုံးဗထွေး ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ကျွန်မကို လန့်အောင် လုပ်တာပဲ၊ ချောက်ထဲ ကျသွားတယ်လို့ ထင်လိုက်တာ။"

အိပ်မက်ထဲမှ ကျဆင်းသွားသည့် ခံစားချက်နှင့် လုယွီက သူမအား အိပ်ရာပေါ် ချပေးလိုက်သည့် ခံစားချက်မှာ ရောထွေးသွားခဲ့သဖြင့် ကျန်းနျန်မှာ စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ရင်းနှီးသော အခန်းလေးကို မြင်သောအခါ သူမ မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ အိမ်ရောက်ပြီလား။"

လုယွီ အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အင်း... အခုတင် ရောက်တာပါ။ မင်း အိပ်ပျော်နေတာ ကြည့်ကောင်းနေလို့ မနှိုးလိုက်တာ။"

ကျန်းနျန် လုယွီအနားသို့ တိုးကပ်သွားလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဗိုက်ဆာတယ်။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် သွားချက်ပေးမယ်။"

ကျန်းနျန်လည်း "ကျွန်မ ကူပါ့မယ်" ဟု ဆိုကာ သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ထွားကြိုင်းသော ထိုအမျိုးသား၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းနျန်၏ မျက်တောင်များမှာ တုန်ရီလာပြီး ငိုချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် လုယွီအား တကယ်ပင် မခွဲနိုင်ပေ။ အိပ်မက်ထဲက မြင်ကွင်းများမှာ လက်တွေ့ဖြစ်လာမည်ကို သူမ အလွန်စိုးရိမ်နေမိသည်။ အိပ်မက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားမှာမူ အပ်ဖြင့် အထိုးခံရသကဲ့သို့ စူးရှစွာ နာကျင်နေရသည်။

ထိုညတွင် ကျန်းနျန်သည် လုယွီအား မလွှတ်တမ်း တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း မိုးသောက်ယံသို့ ရောက်မှသာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ လုယွီသည် သူမ၏ နွေးထွေးသော ပါးလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းရှိုက်ပြီးနောက် အသာအယာ ထလိုက်သည်။ သူသည် အဝတ်အစားအချို့ကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်ကာ စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကုရှစ်ကျိုးမှာ အောက်ထပ်၌ စောင့်နေသည်။ လုယွီ ဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ဇနီးရော။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အိပ်နေတုန်းပဲ။"

အပြင်ဘက်တွင် မှောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး လမ်းပေါ်တွင်လည်း လူမရှိလှပေ။ လုယွီနှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့မှာ ကားပေါ်တက်ကာ ဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

ကျန်းနျန်မှာ နေ့လယ်ပိုင်းသို့ ရောက်မှ နိုးလာခဲ့သည်။ သူမသည် ဘေးဘက်သို့ စမ်းကြည့်လိုက်ရာ အေးစက်နေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

တံခါးခေါက်သံ ကြားရသဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ကွမ်လု ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းနျန်မှာ စောင်ထဲ၌သာ ပုန်းနေပြီး ဘာမျှ ပြန်မထူးခဲ့ပေ။ အတန်ကြာမှ တံခါးခေါက်သံမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမသည် စောင်ထဲ၌ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုကြွေးနေမိကာ အတန်ကြာမှ စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ရေချိုးခန်းသို့ သွားရန် ထွက်လာစဉ် ဧည့်ခန်းရှိ စားပွဲပေါ်၌ လုယွီ ရေးသားထားသော စာတစ်စောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"အိမ်မှာ ထမင်းမှန်မှန်စားပါ၊ မငိုပါနဲ့။ ကိုယ် မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်။"

ထိန်းထားသမျှ မျက်ရည်များမှာ ထပ်၍ စီးကျလာခဲ့ပြန်သည်။ သူမသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ရေချိုးခန်းအတွင်း မျက်နှာကို အားရပါးရ ဆေးကြောလိုက်သည်။ မှန်ထဲတွင်မူ ငိုထားသဖြင့် နီမြန်းပြီး နွမ်းနယ်နေသော သူမ၏ မျက်နှာကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

'ဘာလို့ ငိုနေရတာလဲ။ ဒါတွေက အိပ်မက်တွေပဲ၊ အားလုံးက အတုတွေပါ။ သူက ဇာတ်လိုက်ပဲ၊ ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အဓိကလူပဲ၊ ဘာမှ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ' ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ပါးကို တစ်ချက်ပုတ်ကာ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။

လုယွီ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ နှစ်လခန့် ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သော်လည်း ဖုန်းတစ်ချက်ပင် မလာခဲ့ပေ။ သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ နွေဦးရောက်လာပြီဖြစ်ရာ အိမ်ရှေ့က မြေကွက်လေးမှာလည်း ပေါင်းသင်ရေလောင်းရန် လိုအပ်လာသည်။

သူမသည် စောစောထကာ ဥယျာဉ်ထဲသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ လုယွီ ပြန်လာသည့်အခါ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဝေဆာနေသည်ကို မြင်စေလိုပေသည်။ လုယွီက အစားအသောက် ကောင်းသူဖြစ်ရာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ များများ စိုက်ထားရန် လိုအပ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် မြေကွက်လေးဆီသို့ သွားစဉ် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီနှင့် စစ်ဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ကို လိပ်တင်ထားသည့် ထိုသူမှာ မြေဆီလွှာများကို လှန်ပေးနေသည်။ ခဏမျှ တွေဝေသွားစဉ် သူမ လုယွီဟု ထင်မှတ်လိုက်မိသည်။ သူမ စိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ကုရှစ်ကျိုးက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကုရှစ်ကျိုး၏ နဖူးထက်တွင် ချွေးများ စိုရွှဲနေရာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် သုတ်လိုက်သည်။ သူ ကျန်းနျန်အား ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ပေါင်းသင်တာ ပြီးသလောက် ရှိနေပြီမလို့ မင်း ပြန်လို့ရပါပြီ။ အားတဲ့အခါကြရင် ဈေးသွားပြီး ပျိုးစေ့လေးတွေ ဝယ်လိုက်ဦး။"

ကျန်းနျန် သတိဝင်လာခဲ့ကာ ခံ့ညားသော ကုရှစ်ကျိုးကို ကြည့်ရင်း လုယွီအကြောင်းကို ထပ်စဉ်းစားမိပြန်သည်။ သူမ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် ဈေးနေ့ဆိုတော့ အစ်မထျန်နဲ့ သွားဝယ်လိုက်ပါ့မယ်။"

သူမ မထွက်မသွားမီ ကုရှစ်ကျိုးကို ပြောလိုက်သည်။ "နိုင်ငံရေးအရာရှိ ကု ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် သူမ၏ အိမ်သို့ မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်၊ သူမမှာ လင်မုန့်ရှန်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် ကျန်းနျန်မှာ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ လင်မုန့်ရှန်းသည် သူမနှင့်အတူ ပါမောက္ခလင်အကြောင်း အနည်းငယ် စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ပြီးနောက် ကျောင်းတွင် ဆရာမတစ်ဦးအဖြစ် သူမ လုပ်ကိုင်နေရသော အလုပ်အကြောင်းများကို ပြောပြခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ကျန်းနျန်အနေဖြင့် လင်မုန့်ရှန်းနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် နီးနီးကပ်ကပ် ထိတွေ့ဆက်ဆံဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများမှာ ပါမောက္ခလင်နှင့် ဆင်တူလှပြီး သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်တွင် ဆရာကြီးလင်၏ အရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

လင်မုန့်ရှန်း၏ စကားပြောဟန်မှာ အေးဆေးပြီး နားထောင်ကောင်းလှရာ ကွမ်လုနှင့် ဆင်တူလှသည်။ ထိုနေ့က တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ကွမ်လုမှာလည်း လင်မုန့်ရှန်းကို မြင်သဖြင့် ကလေးနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဝင်းကြီးတစ်ခုတည်း၌ အတူတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသူများဖြစ်ပြီး သူတို့၏ မိဘများမှာလည်း အသိဟောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

ဤအခန်းလေးထဲတွင် သူတို့မှာ အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက်တွင်မူ ကုရှစ်ကျိုးမှာ အောက်ထပ်၌ စောင့်နေသဖြင့် သူမ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က လိုက်ပို့ရင်း ကုရှစ်ကျိုးအား တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "လုယွီဆီက သတင်းတစ်ခုခု ကြားရသေးလား။"

ကုရှစ်ကျိုး ပြုံးလိုက်သည်။ "အင်း လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က စစ်ဒေသမှာ တပ်မှူးကြီးနဲ့ ဆုံခဲ့တယ်၊ သူ လုယွီနဲ့ ခုတင်ပဲ တွေ့ခဲ့တယ်တဲ့၊ သူ အဆင်ပြေပါတယ်။"

ကျန်းနျန်မှာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိကာ ထိုစကားများမှာ အမှန်ဖြစ်မဖြစ်ကို ကုရှစ်ကျိုး၏ မျက်နှာတွင် ရှာဖွေဖတ်ယူနေမိသည်။

ကုရှစ်ကျိုးက နူးညံ့စွာ ပြုံးလျက် သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကျန်းနျန်၏ စူးစမ်းသောအကြည့်ကို တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ခယ်မလေးက ကျွန်တော့်ကို မယုံလို့လား။"

ကျန်းနျန်က အားနာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး။"

မြေကွက်ထဲရှိ ပျိုးပင်များမှာ အကုန်စိုက်ပြီးပြီဖြစ်ရာ ရက်အနည်းငယ်ခြားတစ်ခါ ရေလောင်းရန် လိုအပ်ပေသည်။ ချန်ယောင်နှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့က ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးကြသဖြင့် ကျန်းနျန်က သူတို့အား ထမင်းအကြီးအကျယ် ဖိတ်ကျွေးခဲ့သည်။ ထမင်းစားပွဲတွင် ချန်ယောင်မှာ အရက်အနည်းငယ် မူးလာကာ ကုရှစ်ကျိုးအား မေးခဲ့သည်။ "နိုင်ငံရေးမှူးကု မင်း ဘယ်တော့ လက်ထပ်မှာလဲ။"

ကုရှစ်ကျိုး - …

သူသည် အရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်ရင်း "ငါ မလောသေးပါဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် ရှု့ရွှယ်နှင့် အအေးခွက်ချင်း တိုက်လိုက်ပြီးမှ ချောမောသော ကုရှစ်ကျိုးဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလြိက်သည်။ "နိုင်ငံရေးမှူးကု စိတ်ဝင်စားနေတဲ့ မိန်းကလေးရော ရှိလား။ ရှင်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူထဲမှာပေါ့။"

လွန်ခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က လင်မုန့်ရှန်း လာလည်စဉ်က အောက်ထပ်၌ ဆုံကြသောအခါ သူမ၏ အကြည့်များမှာ ကုရှစ်ကျိုးအပေါ် မတူညီသည်ကို ကျန်းနျန် သတိထားမိခဲ့သည်။ လင်မုန့်ရှန်း၏ မိသားစုမှာ ဆင်းရဲဒုက္ခများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သူမ၏ မိခင်မှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူမှာလည်း အဖမ်းခံခဲ့ရသည်။ ကုရှစ်ကျိုးက သူမအား နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ရာ မည်သူမဆို သူ့အပေါ် သံယောဇဉ် ရှိသွားနိုင်ပေသည်။ ကုရှစ်ကျိုးမှာလည်း ကျန်းနျန်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားကာ ချောင်းဟန့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "မရှိပါဘူး။"

ကျန်းနျန် - ???

ချန်ယောင်လည်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "နိုင်ငံရေးမှူးကုအနားမှာ ဘယ်လို အပျိုလေး ရှိနေလို့လဲ။ ငါတောင် မသိပါလား။"

ကျန်းနျန် - …

ထိုညတွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အရက်အနည်းငယ် မူးသွားခဲ့ကြသည်။ ရှု့ရွှယ်မှာ သူမအား ဝိုင်းကူပေးရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းသွားသော ဧည့်ခန်းကို ကြည့်ရင်း ယခင်ကဆိုလျှင် လုယွီသာလျှင် ထိုအရာများကို ပြုလုပ်ပေးလေ့ရှိသည်ကို သူမ သတိရသွားမိသည်။

မသိမသာပင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ထွက်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်မှာ အိမ်နီးချင်းများကိုလည်း ဝေငှပေးခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက မြေကွက်ထဲ၌ ပုပ်ကုန်ပေလိမ့်မည်။ ထိုနေ့နံနက်တွင် သူမသည် စောစောထကာ ပြက္ခဒိန်ပေါ်၌ ထိုနေ့ရက်ကို ခြစ်လိုက်သည်။

ရေတွက်ကြည့်လျှင် လုယွီ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ ငါးလရှိပြီ ဖြစ်သည်။ သူက အကြာဆုံး ခြောက်လထက်မပိုဘဲ အနည်းဆုံး လေးလဟု ပြောခဲ့ရာ ယခု ငါးလနှင့် ဆယ်ရက် ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် အများဆုံး ရက် ၂၀ အတွင်း သူ ပြန်လာပေလိမ့်မည်။

မုန့်စားပြီးစတွင် စစ်သည်တစ်ဦး ရောက်လာကာ ဖုန်းလာနေကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ဤငါးလအတွင်း သူမသည် ဖုန်းအကြိမ်အချို့ ရရှိခဲ့ဖူးပြီး အမြဲတမ်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း စိတ်ပျက်ခဲ့ရသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း သူမ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူမ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်နှင့် ရင်းနှီးလှသော အသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ "ဖြည်းဖြည်းလာပါ၊ ချော်မလဲစေနဲ့ဦး။"

ကျန်းနျန်မှာ စိတ်ထဲမှ ခံစားချက်များကို မဖော်ပြနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမငိုသံကို လုယွီ မကြားစေရန် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားသော်လည်း သူ ရိပ်မိသွားခဲ့သည်။ "နျန်နျန် ကိုယ် အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်းကိုလည်း အများကြီး လွမ်းနေတယ်။"

ကျန်းနျန်မှာ ထပ်၍ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသော သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ယခုမှပင် အေးချမ်းသွားခဲ့ရသည့် ခံစားချက်ကို မည်သူမျှ နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ငါးလတိုင်တိုင် သူမသည် အိပ်မပျော်သော ညပေါင်းများစွာကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့ရပြီး လုယွီကိုသာ အမြဲတမ်း တွေးနေခဲ့သည်။ သူ့အသံမှာ သူမ၏ နားထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်နေသော်လည်း ယခုမှပင် အစစ်အမှန်အဖြစ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန်မှာ ပျော်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မဆိုနိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။

လုယွီမှာ တစ်ဖက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာပင် သူမ၏ စိတ်တည်ငြိမ်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်း ဒီအတောအတွင်း ပန်းတွေရော ထိုးဖြစ်ရဲ့လား။"

ကျန်းနျန်၏ အသံထဲတွင် ငိုရှိုက်သံများဖြင့် စွဲကျန်နေဆဲပင်။ "ကျွန်မ ဘာမှမထိုးဖြစ်ဘူး။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကုရှစ်ကျိုးကိုပဲ မြေကွက်ထဲက အလုပ်တွေကို လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ၊ ကိုယ် ပြန်လာရင် သူ့ကို သေချာလေး ကျေးဇူးတင်လိုက်မယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကူညီပေးကြတဲ့ သူနဲ့ ချန်ယောင်တို့ကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ ကျွန်မ ထမင်းကျွေးပြီးပါပြီ။ ရှင် ပြန်လာမှပဲ အသေအချာ ကျေးဇူးတင်ကြတာပေါ့။"

လုယွီ - "ကောင်းပါပြီ။"

သူတို့သည် နေ့စဉ်လူမှုဘဝ အသေးအဖွဲ အကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ကျန်းနျန်သည် ဖုန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လျက် သူမ အကြာကြီး အောင့်ထားခဲ့သော မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။ "လုယွီ ရှင် ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ။"

တစ်ဖက်မှ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ကိုယ် ရှေ့လမှာ ပြန်လာမယ်။"

သူမ ပြက္ခဒိန်ပေါ်၌ ခြစ်လိုက်သော ရက်စွဲအရ ရှေ့လရောက်ရန် ရက်ပေါင်း ၂၀ မျှသာ လိုတော့သည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လျက် အသက်ရှူပင် ကျပ်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ "ကျွန်မ ရှင် ပြန်လာတာကို စောင့်နေမယ်။"

လုယွီ နူးညံ့စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

ဖုန်းချပြီးနောက်တွင် ကျန်းနျန်မှာ ဖုန်းကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အတန်ကြာအောင် ငိုင်ရပ်နေမိသည်။ လုယွီ၏ အသံမှာ သူမ၏ နားထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲပင်။ သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဖုန်းချထားလိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းရုံရှိသေး၊ နောက်ဘက်မှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ခယ်မလေး…"

ကျန်းနျန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကုရှစ်ကျိုး ရောက်လာသည်ကို မြင်သဖြင့် သူမက အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "နိုင်ငံရေးမှူးကု ကျွန်မ ခုတင်ပဲ လုယွီနဲ့ ဖုန်းပြောပြီးတာ၊ သူ အဆင်ပြေတယ်တဲ့။"

ကုရှစ်ကျိုး ပြုံးလိုက်သည်။ "အင်း သူ မကြာခင် ပြန်လာတော့မှာပါ။"

သူက ကျန်းနျန်ထံသို့ အိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါလေး ယူသွားဦး။"

ကျန်းနျန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ဒါ ဘာလဲဟင်။" ထိုသို့ မေးကာ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် စပျစ်သီးအကြီးကြီးများ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကုရှစ်ကျိုးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။ "လယ်သမားတစ်ယောက်ဆီကနေ အခုတင် ဝယ်လာတာပါ၊ အိမ်ယူသွားပြီး စားလိုက်ပါ။"

"ဟင့်အင်း ရပါတယ်။"

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၂၂၂

ကျန်းနျန်အနေဖြင့် ကုရှစ်ကျိုးထံမှ ဘာမှထပ်မယူချင်တော့ဘဲ တကယ်ပင် အားနာနေမိသည်။ လုယွီ ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ဤလပိုင်းများအတွင်း ကုရှစ်ကျိုးက သူမအား များစွာ ကူညီပေးခဲ့သည်။

အသားတွေ၊ သစ်သီးတွေ ခဏခဏ ဝယ်ပေးသည့်အပြင် အိမ်တွင် လျှပ်စစ်မီး ပြဿနာတက်သည့်အခါတွင်လည်း သူကပင် လာရောက်ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ မြေကွက်ထဲရှိ အလုပ်များကို သူမ လုပ်စရာမလိုဘဲ ကုရှစ်ကျိုးကသာ အကုန်လုပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ဈေးသွားတိုင်းလည်း သူကပင် ကားဖြင့် လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်မှာ ကုရှစ်ကျိုးအပေါ် ကျေးဇူးကြွေးများ တင်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလာရသဖြင့် သူ့ကို ရှောင်ဖယ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ကုရှစ်ကျိုးမှာ အမြဲတမ်း အချိန်ကိုက် ပေါ်လာတတ်ကာ သူမအတွက် အရာရာကို စီစဉ်ပေးသော်လည်း အတင်းအဖျင်းများ မထွက်ပေါ်စေရန် သင့်တော်သော အကွာအဝေးတစ်ခုကိုလည်း ထိန်းသိမ်းထားတတ်သူ ဖြစ်သည်။

ကုရှစ်ကျိုးသည် စပျစ်သီးအိတ်ကို အနီးရှိ သစ်ကိုင်းတစ်ခုတွင် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်အား ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် စပျစ်သီး သိပ်မကြိုက်တာမလို့ မင်းပဲ အိမ်ယူသွားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် တပ်ရင်းမှာ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိသေးလို့ သွားလိုက်ဦးမယ်။"

သူသည် ကျန်းနျန်အား ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် သစ်ကိုင်းတွင် ချိတ်ထားသော စပျစ်သီးအိတ်ကို ကြည့်ရင်း အတွေးနယ်ချဲ့နေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမသည် စပျစ်သီးများကို ယူဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

လုယွီ ပြန်လာသည့်အခါ ကုရှစ်ကျိုးအား အသေအချာ ကျေးဇူးတင်ရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တံခါးဘေးရှိ ချိတ်တွင် လုယွီ၏ စစ်ဝတ်အင်္ကျီမှာ ချိတ်ဆွဲထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် ထိုစိမ်းပုပ်ရောင် အင်္ကျီကြီးကို ငြိမ်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ငါးလအတွင်း သူမသည် လုယွီအကြောင်းကို တစ်ကြိမ် အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအိပ်မက်ထဲတွင် သူသည် သေနတ်ဒဏ်ရာ နှစ်ချက် ရရှိခဲ့သည်။

ပထမတစ်ကြိမ်မှာ မှောင်မည်းနေသော တောအုပ်အတွင်း၌ဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ကြိမ်မှာမူ မှောင်အတိကျနေသော ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းတွင် ဖြစ်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းနှစ်ခုမှာ ပေါင်းစည်းသွားကာ ကျန်းနျန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ ညသန်းခေါင်တွင် နိုးလာပြီး လုယွီ၏ အဝတ်အစားများကို ဖက်ကာ ငိုခဲ့ရသည်ကို သူမ မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ ခံစားခဲ့ရသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် အိပ်မက်ဆိုးများမှာ ယနေ့ လုယွီထံမှ ဖုန်းရရှိပြီးနောက်တွင်မူ သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် နေ့ရက်တိုင်းကို ပြက္ခဒိန်ပေါ်၌ ခြစ်ရင်း ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ ရက်ပေါင်း ၂၀ ကျော်လွန်သွားပြီးနောက် နောက်ထပ် လဝက်ခန့် ကြာသည့်တိုင်အောင် လုယွီ ပြန်မလာသေးပေ။

သူ ထွက်သွားသည်မှာ ယခုဆိုလျှင် ခြောက်လနှင့် ၁၅ ရက် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကြောင့် အချို့သော နေရာများတွင် ရေကြီးမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ကုရှစ်ကျိုး၊ ချန်ယောင်နှင့် အခြားသူများမှာ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများအတွက် အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြရသည်။

စိုစွတ်ပြီး အေးမြသော လေထုကြောင့် ကျန်းနျန်မှာ နှာစေးနေလေသည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်နားရှိ ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် စားပွဲကို မှီကာ သည်းထန်စွာ ရွာနေသော မိုးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

မိုးရေကြောင့် သန့်စင်သွားသော သစ်ရွက်များမှာ ကြည့်ကောင်းလှပေသည်။ သူမသည် အိပ်ငိုက်လာကာ မကြာမီမှာပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးသံမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရယ်မောသံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ စားသောက်ကုန်လုပ်ငန်းနှင့် မြို့ပြစီမံကိန်းများအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည့် အသံများအဖြစ် ကြားလာရသည်။

ကျန်းနျန်မှာ ထိတ်လန့်တကြား မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးမှာ မရှိတော့ဘဲ သူမသည် ၂၁ ရာစု ခေတ်သစ်ရှိ သူမ၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူမ မျှော်လင့်နေသော နေ့ရက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။

ကျန်းနျန်သည် ထိုင်ခုံမှထကာ ဒုတိယထပ်ရှိ 'ကျန်းနျန်' ၏ အိပ်ခန်းသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။ သူမ ချန်ထားခဲ့သော စာကို တစ်ဖက်လူ မြင်မမြင် သူမ မသိပေ။ အိပ်ခန်းတံခါးနား ရောက်သောအခါ တံခါးမှာ ပိတ်ထားဆဲဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။ အတန်ကြာမှ တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်လိုက်ရာ 'ကလစ်' ဟူသော အသံနှင့်အတူ တံခါးမှာ ပွင့်သွားခဲ့သည်။

စိုးရိမ်နေသော သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ သူမ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်ရာ အခန်းမှာ အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း 'ကျန်းနျန်' မှာမူ ရှိမနေပေ။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်မိကာ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် စိတ်ပျက်သွားပြန်သည်။

သူမ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေး လွဲချော်သွားပြန်ပြီလား။

ကျန်းနျန်သည် အိပ်ရာဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ စားပွဲပေါ်၌ မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ 'ကျန်းနျန်' ၏ နေ့စဉ်မှတ်တမ်းစာအုပ် ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူမသည် စာမျက်နှာအချို့ကို ဖတ်ခဲ့ဖူးရာ 'ကျန်းနျန်' က ရှု့ချန်နှင့် တွေ့ခဲ့ပုံကို ရေးသားထားပြီး ကျန်စာမျက်နှာများမှာမူ အလွတ်များသာ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း သူမက ဤမှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ထပ်ရေးထားသလားဆိုသည်ကို ကျန်းနျန် မသိပေ။ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမသည် စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ သဲလွန်စများကို ရှာဖွေရန် မှတ်တမ်းကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ ပထမစာမျက်နှာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်…

-"ကျန်းနျန်... နင် သိချင်နေတဲ့ အဖြေက ဒီမှာ ရှိတယ်။"

ကျန်းနျန်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ မြန်လာခဲ့ကာ သူမ၏ လက်များမှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ရီနေပြီး စာမျက်နှာများကို လှန်ကြည့်နေမိသည်။

ပထမနှင့် ဒုတိယစာမျက်နှာများမှာ ယခင်ကအတိုင်းပင် 'ကျန်းနျန်' ၏ မှတ်တမ်းများ ဖြစ်သည်။ သူမ တတိယစာမျက်နှာကို ဖွင့်လိုက်ရာ စာလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန်သည် အသေအချာ ဖတ်ကြည့်ရင်း ပို၍ ပို၍ ထိတ်လန့်လာခဲ့ရသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ ရှိနေသော သံသယများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လျက် မှတ်တမ်းစာအုပ်၏ အစွန်းကို လက်ချောင်းများဖြင့် အားရပါးရ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

ဪ... ဒီလိုကိုး။

ဒါကြောင့်ကိုး။

သူမ အိပ်မက်မက်ခဲ့သော လုယွီ သေနတ်အပစ်ခံရသည့် မြင်ကွင်းများမှာ အစစ်အမှန်များ ဖြစ်သည်။ လုယွီသည် တကယ်ပင် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သေဆုံးခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

လုယွီသည် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် စာအုပ်ထဲက ဇာတ်လိုက်ဖြစ်နေသည်ကို အမြဲတမ်း သိနေခဲ့သည်။ သူသည် စာအုပ်ထဲက ကမ္ဘာ၏ စိတ်ဆန္ဒကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုကာ အစွမ်းကုန် ခုခံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဇာတ်ကွက်များကို မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ နားလည်ထားသူ ဖြစ်သည်။

'ကျန်းနျန်' နံရံကို ပြေးဆောင့်ခဲ့သော ထိုညက လုယွီ ဘာကြောင့် စောစောပြန်လာခဲ့လဲဆိုသည်ကို ယခုမှ နားလည်တော့သည်။

ထိုနှစ်က သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသော မိုးကြောင့် တံတားကျိုးသွားခဲ့ရာ စာသင်ခန်းထဲ၌ ပိတ်မိနေရမည့်သူများ ဖြစ်သည့် စုန့်ရှန့်တုန်းနှင့် လုကျစ်ကျွင်းတို့မှာ ရွာမှ စောစောထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

တုန်းရှီမြို့သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ လုယွီသည် တပ်ရင်းမှူးစုန့်အား ထိုဘေးအန္တရာယ်မှ ရှောင်ရှားနိုင်စေရန်အတွက် စုန့်ပိုင်နှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်ရန် ရုတ်တရက် အကြံပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုယွီသည် အစကတည်းက အရာရာကို သိနေခဲ့သော်လည်း သူမအား ဘယ်သောအခါမျှ ဖွင့်မပြောခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းများကို တဖြည်းဖြည်း ဖော်ထုတ်လာနိုင်ရန် သူက လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သည်။

သူသည် အရာရာကို နားလည်သော်လည်း သူမကို အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။

ငါးနှစ်တစ်ကြိမ် ကျရောက်တတ်သော ဘေးအန္တရာယ်ကိုပင် သူ သူမအား ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ သူမနှင့် လက်ထပ်စဉ်က သုံးနှစ်ကြာမှ ကလေးယူမည်ဟု သူ ဘာကြောင့် ပြောခဲ့လဲဆိုသည်ကို ယခုမှ သိတော့သည်။ သူသည် ထိုဘေးအန္တရာယ်မှ မလွတ်မြောက်ဘဲ သူမနှင့် ကလေးအား အားကိုးရာမဲ့ ချန်ထားရမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ မျက်နှာကို လက်မောင်းများထဲ၌ အပ်ကာ ငိုကြွေးတော့သည်။ မျက်ရည်များမှာ မှတ်တမ်းစာအုပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ စာလုံးများကို ပျံ့လွင့်စေခဲ့သည်။

သူမ၏ အိပ်မက်များမှာ အစစ်အမှန်များ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လုယွီသည် တကယ်ပင် သေဆုံးရတော့မည်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ စူးရှသော နာကျင်မှုမှာ ထပ်မံ၍ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်အနေဖြင့် အသက်ရှူရသည်မှာပင် နာကျင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမ လုယွီအား ကယ်တင်ချင်သော်လည်း ဤဘေးအန္တရာယ်မှာ မည်သူမျှ မဖြိုခွင်းနိုင်သော အကျပ်အတည်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

"လုယွီ။"

ကျန်းနျန်သည် မတ်မတ်ထိုင်ကာ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများဖြင့် စာလုံးများကို အသာအယာ ထိတွေ့နေမိသည်။ မိမိချစ်ရသူ ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့နေရသည်ကို ဘာမျှမတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရသည့် ထိုနာကျင်မှုမှာ သူမအား အသက်ရှူ ကျပ်စေခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ပိတ်ထားသော တံခါးမှာ အပြင်ဘက်မှ ပွင့်သွားခဲ့ကာ အလင်းရောင်တစ်ခုမှာ စားပွဲနှင့် ကျန်းနျန်၏ နွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ 'ကျန်းနျန်' ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တူညီသည့် မျက်နှာနှစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ခံစားချက်များမှာမူ မတူညီကြပေ။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ နင့်ကို အစောကြီးကတည်းက ပြောပြသင့်တာ။"

'ကျန်းနျန်' က ဖုန်းထဲတွင် စာတစ်ကြောင်းကို ရိုက်ကာ သူမအား ပြလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးမှ ဘောပင်ကို ယူကာ မှတ်တမ်းထဲ၌ စာတစ်ကြောင်း ရေးလိုက်သည်။ "ငါ့ကို ပြောပြပါ၊ နင် ဒါတွေကို ဘယ်လို သိနေတာလဲ။"

'ကျန်းနျန်' သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဖုန်းထဲ၌ အကြာကြီး စာရိုက်ပြီးနောက် သူမထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ငါလည်း လုယွီလိုပဲ၊ ငါဟာ စာအုပ်ထဲက ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်ဆိုတာကို သိနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ လုယွီလိုမျိုး ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်မရှိဘူး။ ငါက စာအုပ်ထဲက ကမ္ဘာရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံခဲ့ရတယ်၊ ရှု့ချန် သေဆုံးသွားတာကို ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေခဲ့ရတယ်၊ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က နံရံကို ပြေးဆောင့်တာကိုလည်း ကိုယ်တိုင် မြင်နေခဲ့ရတယ်။ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်က စာအုပ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေခဲ့ပြီး လုယွီ ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ဘယ်လို ခုခံခဲ့လဲဆိုတာကို ကြည့်နေခဲ့ရတယ်။ သူ့ရဲ့ ဘဝနှစ်ခုလုံးက ငါ့လိုပဲ အဆုံးသတ်ခဲ့ရတယ်။ တတိယအကြိမ်မှာ ငါ နံရံကို ပြေးဆောင့်ပြီး သေဆုံးသွားတဲ့အခါမှ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ဟာ စာအုပ်အပြင်ဘက်က ကမ္ဘာကို ရောက်လာခဲ့တာ။ ငါက နင်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့တာပါ။ ကျန်းနျန်... နင်က ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တယ်၊ ရှု့ချန်ကို ကယ်ခဲ့သလို လုယွီကိုလည်း ကယ်ခဲ့တာပါ။"

ကျန်းနျန်သည် ငိုင်ပြီး ကြည့်နေမိကာ မျက်ရည်များမှာ ဆက်တိုက် စီးကျနေဆဲ။

ဒါဆို... 'ကျန်းနျန်' လည်း အများကြီး ခံစားခဲ့ရတာပဲ။

သူမသည် သတိဝင်လာကာ စက္ကူပေါ်တွင် ရေးလိုက်သည်။ "လုယွီ ဘေးကင်းပါ့မလား။"

'ကျန်းနျန်' က ဖုန်းကို ပြန်ယူကာ ရေးလိုက်သည်။ "ငါ အဲဒီစာအုပ်ကို မီးရှို့လိုက်ပြီ၊ ဒါက လုယွီအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်မဖြစ်တော့ ငါမသိဘူး။"

ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ လုယွီ သေဆုံးသွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ။"

'ကျန်းနျန်' မှာ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဖုန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ စာရိုက်လိုက်သည်။ "တကယ်လို့ လုယွီ သေဆုံးသွားရင် ငါတို့အားလုံး အစကို ပြန်ရောက်သွားကြလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ဖုန်းကို အကြာကြီး ကြည့်နေမိပြီးမှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သူ အဆင်ပြေမှာပါ၊ သူ သေချာပေါက် အဆင်ပြေမှာပါ။"

လုယွီမရှိဘဲ သူမ ဘာဆက်လုပ်ရမည်၊ လုယွီနှင့် စွင်းယင်တို့၏ ဇာတ်လမ်းကို ဖော်ပြထားသည့် အေးစက်စက် စာအုပ်တစ်အုပ်ရှိရာ လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်သွားရမည်ကို သူမ မစဉ်းစားရဲပေ။ ကျန်းနျန်မှာ အကြာကြီး ထိုင်နေမိကာ အခြား 'သူမ' မှာလည်း ဘေးနား၌ တိတ်ဆိတ်စွာပင် အဖော်ပြုပေးခဲ့သည်။

"တကယ်လို့ လုယွီ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာနိုင်ရင် ဒီစာအုပ်ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒက ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်၊ ငါတို့ကြားက ဆက်သွယ်မှုလည်း ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။ ငါတို့ နောက်နောင် တွေ့ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် ဘေးနား၌ ရပ်နေသော 'ကျန်းနျန်' အား မော့ကြည့်လိုက်သည်။ တူညီသော ရုပ်ရည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသူမမှာ အလွန်နူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်လှသဖြင့် သူမနှင့် လုံးဝမတူလှပေ။ ဤမျက်နှာသာ မဟုတ်ပါက သူမကိုယ်သူမဟုပင် မှတ်မိရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

'ကျန်းနျန်' က သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်များကို အသာအယာ သုတ်ပေးလိုက်ပြီး နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမသည် ဖုန်းထဲ၌ ထပ်၍စာရိုက်လိုက်သည်။ "လုယွီ အောင်မြင်လိမ့်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်၊ သူက နင် သူ့ကို စောင့်နေတယ်ဆိုတာကို သိနေတာပဲ။"

သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေများမှာ ဟနေသော ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သူမအပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ အေးစက်သော လေကြောင့် သူမမှာ ရုတ်တရက် နိုးလာခဲ့ကာ ခေတ်သစ်မှ အခန်းလေးမှာလည်း ဖန်ပြတင်းပေါက်များရှိသော အိမ်ဟောင်းလေးအဖြစ် ပြန်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ သံသယအားလုံးမှာ ဤအိပ်မက်ထဲတွင် အဖြေပေါ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်၊ သူမသည် လုယွီအား စွင်းယင်နှင့် အောင်သွယ်ပေးရန် ဘာကြောင့် ကြိုးစားခဲ့လဲ၊ သူက ဘာကြောင့် အေးစက်စွာ ငြင်းဆန်ခဲ့လဲဆိုသည်မှာ ယခုမှပင် အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်က သူသည် ဇာတ်ကွက်များမှ ရုန်းထွက်ရန် အပူတပြင်း ကြိုးစားနေခဲ့သော်လည်း သူမကမူ သူ့အား ဇာတ်ကွက်ထဲသို့သာ ပြန်လည်တွန်းပို့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟတ်ချိုး။"

ကျန်းနျန်မှာ ဆက်တိုက် နှာချေမိတော့သည်။ သူမသည် ယားယံနေသော နှာခေါင်းကို ပွတ်ရင်း လုယွီအနေဖြင့် ဘေးကင်းကင်းနှင့် ပြန်လာနိုင်ပါစေကြောင်းနှင့် ငါးနှစ်တစ်ကြိမ် အိပ်မက်ဆိုးမှ လွတ်မြောက်နိုင်ပါစေကြောင်း အမြဲတမ်း ဆုတောင်းနေမိသည်။

အရာအားလုံးမှာ စမှတ်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး သူမ လုယွီအား နောက်ထပ် တွေ့ခွင့်မရတော့မည်ကို သူမ အလွန်စိုးရိမ်နေမိသည်။

ကျန်းနျန်မှာ အအေးမိသွားခဲ့သဖြင့် နေထိုင်မကောင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမသည် အိမ်ထဲ၌ သုံးရက်တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး စားချင်စိတ်လည်း မရှိပေ။ လုယွီ ပြန်လာနိုင်ပါ့မလားဆိုသည်ကိုသာ အမြဲတမ်း စိုးရိမ်နေမိသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်များမှာလည်း ပိန်ချိုင့်သွားခဲ့ရသည်။ ရှု့ရွှယ်၊ ကွမ်လုနှင့် အစ်မထျန်တို့မှာ တံခါးလာခေါက်ကြသော်လည်း သူမကမူ စကားအနည်းငယ်နှင့်သာ ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။

မိုးမှာ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ရွာသွန်းနေခဲ့ပြီး မနေ့ကမှ ရပ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုရှစ်ကျိုး ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကျန်းနျန်မှာ သုံးရက်တိုင်တိုင် အပြင်မထွက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။ "သူမ အခု ဘယ်လိုနေလဲ။"

ရှု့ရွှယ် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မလည်း မတွေ့ရသေးဘူး။ မိုးက မနေ့ကမှ ရပ်တာဆိုတော့ အားလုံး အိမ်ထဲမှာပဲ နေကြတာ။ ဒါပေမယ့် အစ်မကျန်းရဲ့ အသံက သိပ်မကောင်းဘူး၊ နှာပိတ်နေသလိုပဲ၊ အအေးမိနေတာ ထင်တယ်။"

ကုရှစ်ကျိုးသည် ကျန်းနျန်၏ အိမ်သို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။ သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ရှု့ရွှယ်အား ခေါ်သွားလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါဦး။"

"ကောင်းပါပြီ" ရှု့ရွှယ် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်၏ တံခါးမှာ ပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ကုရှစ်ကျိုးမှာ အကြာကြီး ခေါက်သော်လည်း ဘာမျှ ပြန်မထူးပေ။ ယွီလျန်၏ ဇနီး၊ ကွမ်လုနှင့် ယွဲ့ချောင်တို့ပါ ထွက်လာကြသည်။

ယွဲ့ချောင် ပြောလိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်တာ၊ ညနေ ခြောက်နာရီလောက်ကတင် ငါ သူနဲ့ စကားပြောလိုက်သေးတယ်၊ သူမ အိပ်ပျော်နေတာလား။"

ချန်ယောင်နှင့် ယွီလျန်တို့မှာလည်း အချိန်ကိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ လှေကားပေါ်သို့ တက်လာစဉ်မှာပင် ကုရှစ်ကျိုး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "အခုတော့ အဲဒါတွေကို ဂရုစိုက်နေလို့ မရတော့ဘူး။"

ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် တံခါးကို အားဖြင့် ကန်ဖွင့်လိုက်တော့သည်။