အခန်း (၁၄၉)

ယွီရှသည် ကောမိန်က အဆောင်ထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ရင်း ထိုနေ့က ပန်းထိုးဆိုင်ရှေ့တွင် ကျန်းနျန်ကို လာကြိုသော လူအုပ်စုကို ပြန်လည်သတိရမိသည်။ သူမကို မရီး ဟု ခေါ်နေကြခြင်းမှာ အခြားအကြောင်းရင်းကြောင့် ဖြစ်နေခဲ့သည်ကိုး။

သူမတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် မုဆိုးမချင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းနျန်၏ ဘဝမှာ ပိုကောင်းသည်ဟု ယွီရှ ခံစားမိသည်။

သူမအနားတွင် အနည်းဆုံးတော့ သူမကို စောင့်ရှောက်မည့် "အမည်ခံ" မတ်တစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူမအတွက်မူ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ သားနှစ်ဦးကို အိမ်ထောင်ချပေးရန် ပိုက်ဆံရှာနေရသည်။ မိသားစုဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများအားလုံး သူမအပေါ် ကျရောက်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် သားငယ်နှင့်ပင် အဆင်မပြေ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

အဆောင်အတွင်း မီးသီးလေး လင်းနေသည်။

ကျန်းနျန်သည် ကုတင်အစွန်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး ကောမိန်က ခဏတာ အတူနေပေးပြီးမှ ထွက်သွားသည်။

ကျားယွမ်က ဗီရိုဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ခေါင်းငုံ့နေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "နင် လျှောက်ခဲ့ရတဲ့ လမ်းက မလွယ်ဘူးလို့ ပြောတာကို ငါ အစက နားမလည်ခဲ့ဘူး၊ အခုတော့ နားလည်သွားပြီ။"

ကျန်းနျန်က သူမကို မော့ကြည့်သောအခါ ကျားယွမ်က ပြုံးပြရင်း အားပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ကြည့်စမ်း၊ ငါတောင် ဒီအခြေအနေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။"

"အဲဒီလို မပြောပါနဲ့" ရှု့ရွှယ်မှာ ကျားယွမ်၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် ကျားယွမ်က ကျန်းနျန်အပေါ် မကြည်မဖြူ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ကျန်းနျန်ကို ကူညီပြီး အားပေးစကား ပြောနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။"

စုန - "နင် အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ။ နင်နဲ့ တပ်ရင်းမှူးလုက ဆွေမျိုးအရင်းတွေမှ မဟုတ်တာ၊ အရမ်း စိတ်မပူပါနဲ့။ နင်တို့က လူပျိုလူလွတ်တွေပဲ၊ အတူရှိနေကြတာ ဘာမှားလို့လဲ။"

ရှု့ရွှယ် - "ငါကတော့ ဆွေမျိုးအရင်းတွေ ဖြစ်နေရင်တောင် အတူရှိနေကြတာ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ထင်တာပဲ။"

ကျားယွမ်နှင့် စုနတို့က သူမကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်ကြသည်။

ရှု့ရွှယ် - ....

သူမပြောတာ မမှားမပါဘူး မဟုတ်လား။

အမှန်တော့ သူမ မပြောရဲသော်လည်း သူမ၏ အဒေါ်မှာ သူမဦးလေး၏ မရီးအရင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စွင်းယင် ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သူမက အံ့သြမသွားဘဲ ခဏမျှသာ ကြောင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ကျားယွမ် ထွက်သွားသည်။ သူမ အခန်းပြန်ရောက်သောအခါ ယွီရှက မေးသည်။ "ကျန်းနျန် ဘယ်လိုနေလဲ။"

ကျားယွမ် ပြောလိုက်သည်။ "သူမ အဆင်ပြေပါတယ်။"

တုန်းရှု့က ဘာမှမပြောဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသည်။ အဆောင်မီးများ ပိတ်သွားသော်လည်း သူမမှာ အမှောင်ထဲတွင် မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်ကာ အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းနျန်ကို မြို့သူတစ်ဦး၊ ကောမိန်၏ ဆွေမျိုးဖြစ်ပြီး တပ်ရင်းမှူးလုနှင့် အောင်သွယ်ပေးထားသူဟု သူမ အမြဲ ထင်ခဲ့သည်။ အမှန်တရားက ဤသို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ယနေ့ည ဖြစ်ရပ်သာ မရှိလျှင် ကျန်းနျန်မှာ မုဆိုးမတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အသွင်အပြင်မှာ အိမ်ထောင်ကျဖူးသူနှင့် မည်သို့မျှ မတူလှပေ။

တိတ်ဆိတ်သော ညတွင် အဆောင်မှာ ပြန်လည်မှောင်အတိ ကျသွားသည်။ သို့သော် ထိုညမှာပင် ဝူယိုရှန်သည် ရဲအရာရှိအချို့နှင့်အတူ ကျန်းနျန်ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် ရဲစခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။ ရဲအရာရှိ နှစ်ဦးမှာ အဆောင်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ကျန်းနျန်နှင့် စွင်းယင်တို့ကြားက ပဋိပက္ခကို အသေးစိတ် စုံစမ်းကြသည်။

လူတိုင်း၏ ထွက်ဆိုချက်တွင် တူညီနေသည်မှာ ရဲဘော်စွင်းယင်က ကျန်းနျန်ကို အရင်စော်ကားခဲ့ပြီး ကျန်းနျန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

အေးစက်သော စစ်ဆေးရေး အခန်းတွင် ကျန်းနျန်သည် ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ရဲအရာရှိများ၏ မေးခွန်းများကို ဖြေကြားနေသည်။ သူမ၏ ထွက်ဆိုချက်မှာ အဆောင်ဘက်က စုံစမ်းချက်များနှင့် ကိုက်ညီနေသည်။ အမျိုးသမီး ရဲအရာရှိ တစ်ဦးက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"ရဲဘော်စွင်းယင်က အရင်အမှားလုပ်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းက လက်ဦးမှုယူပြီး ရိုက်နှက်ခဲ့တာကတော့ ကြီးလေးတဲ့ အမှားတစ်ခုပါပဲ။ အခု ရဲဘော်စွင်းယင်က ဆေးရုံမှာ ခေါင်းကိုက်တယ်၊ ဗိုက်နာတယ်ဆိုပြီး တက်နေရတယ်။ သူမ ဗိုက်ထဲမှာလည်း ကလေးရှိနေတယ်။ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် မင်းရဲ့ တာဝန်ရှိမှုကို ထပ်ပြီး စုံစမ်းရပါလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ချောင်းများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။

ထိုအချိန်က ဒေါသများက သူမကို လွှမ်းမိုးထားသဖြင့် နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်များကို သူမ မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။

အမှန်တော့ ဝူယိုရှန် ရဲတိုင်မည်ဟု ပြောကတည်းက သူမ ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဝူယိုရှန်မှာ ဆရာဝန်ဖြစ်ပြီး စွင်းယင်မှာ သူနာပြု ဖြစ်သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးလုံးက ဆေးပညာကို နားလည်ကြသည်။ သူမကို အပြစ်ဖို့ရန် သူတို့အတွက် လွယ်ကူလှသည်။

မကြာမီတွင် အပြင်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပန်းထိုးဆိုင် ညွှန်ကြားရေးမှူးက ကျန်းနျန်ကို တွေ့လိုကြောင်း ပြောလာသည်။

ကောမိန်သည် မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေသည့် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ စားပွဲတစ်ဖက်မှနေ၍ ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်အားပေးသည်။ "စွင်းယင်မှာလည်း အမှားရှိပါတယ်။ သူမရဲ့ နာကျင်မှုတွေက အစစ်လား၊ အတုလားဆိုတာ သိရဖို့ အခြားဆရာဝန်တစ်ယောက်နဲ့ စစ်ခိုင်းပါ့မယ်။ အထည်ချုပ်စက်ရုံ ညွှန်ကြားရေးမှူးကိုလည်း ဆေးရုံမှာ စွင်းယင်နဲ့ စကားပြောပေးဖို့ အကြောင်းကြားထားပြီးပြီ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကော။"

ကောမိန်က သူမလက်ကို ညှစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်၊ ဒီကိစ္စကို လုယွီကိုလည်း ငါ အကြောင်းကြားထားပြီးပြီ။ သူ ဒီကို လာနေပြီ။"

ကျန်းနျန်၏ မျက်တောင်ဖျားများ တုန်ယင်သွားသည်။ သူမသည် ကောမိန်ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေမိပြီး စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုခဲ့ပေ။

သူမ ရုတ်တရက် သိရှိလိုက်ရသည်မှာ လုယွီသည် သူမ အားကိုးနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်နေခဲ့သည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ကောမိန်က ကျန်းနျန်ကို ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ပြန်ခေါ်သွားရန် ရဲအရာရှိများနှင့် ဆွေးနွေးခဲ့သည်။

သူမ၏ ပန်းထိုးဆိုင် ရာထူးဖြင့် အာမခံပေးလိုသော်လည်း ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီး ပါဝင်ပတ်သက်နေသဖြင့် ကိစ္စက အနည်းငယ် ခက်ခဲနေသည်။ ကောမိန် စိတ်ညစ်နေစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ အမျိုးသားတစ်ဦး ဝင်လာခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ အတွင်းရေးမှူး ကျူး၏ ဘေးမှ လက်ထောက် ဝမ်ဝေ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။

ယ

ဝမ်ဝေက ရဲအရာရှိများကို ဘာပြောလိုက်သည် မသိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူတို့က ခွင့်ပြုလိုက်ကြသည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စတွေအတွက် ရဲဘော်ကျန်းနျန်ကို ဆက်သွယ်ပါ့မယ်။"

ဝမ်ဝေက ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပါ့မယ်။"

ဝမ်ဝေက ကျန်းနျန်ကို ရဲစခန်းအပြင်ဘက်သို့ လိုက်ပို့ပေးသည်။ အေးစက်သော လေပြင်းများက သူတို့၏ မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်နေသည်။ ကျန်းနျန်က ဝမ်ဝေကို ငေးကြည့်နေစဉ် သူက စတင်ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်ကျန်း၊ ကျွန်တော် မင်းကိုရော ညွှန်ကြားရေးမှူး ကောကိုပါ ပန်းထိုးဆိုင်ကို အရင် ပြန်ပို့ပေးပါ့မယ်။ ပြီးမှ ကျွန်တော် ဆေးရုံသွားပြီး အခြေအနေကို စုံစမ်းပါ့မယ်။"

ဝမ်ဝေက ကားဟောင်းလေးတစ်စီးနှင့် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက ကားတံခါးဖွင့်ပေးပြီး ကျန်းနျန်နှင့် ကောမိန်ကို နောက်ခန်းတွင် ထိုင်ခိုင်းသည်။ သူတို့ကို ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် ဝမ်ဝေ ပြန်ထွက်သွားစဉ် ကျန်းနျန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ဝမ်ဝေ ရောက်လာခြင်းမှာ အတွင်းရေးမှူး ကျူး၏ အမိန့်ကြောင့်မှန်း သူမ သိသည်။

ဝမ်ဝေက ကျန်းနျန်ကို ပြုံးပြနှုတ်ဆက်ပြီး မောင်းထွက်သွားခဲ့သည်။

ယခုမှာ ညနက်ပိုင်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အဆောင်မှာ အမှောင်အတိ ကျနေသည်။ ကောမိန်နှင့် ကျန်းနျန်တို့ ဘေးချင်းယှဉ် လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ အတွင်းရေးမှူး ကျူးက ကျန်းနျန်ကို "မဆိုးဘူး" ဟု ချီးကျူးခဲ့ကတည်းက သူတို့နှစ်ဦး သိကျွမ်းကြမည်ကို ကောမိန် ရိပ်မိနေခဲ့သည်။

ကောမိန်က ဘာမှမမေးဘဲ ပြောခဲ့သည်။ "အခု ဘာမှ မတွေးပါနဲ့ဦး။ ငါ့အခန်းမှာပဲ အိပ်လိုက်ပါ။ လုယွီ မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်။"

ရဲစခန်းမှ ပြန်လာကတည်းက ကျန်းနျန်မှာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

နှစ်ဦးသား အဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကောမိန်က ကျန်းနျန်ကို ရေနွေးတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးရာ ကျန်းနျန်က ဖန်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း ရေနွေးငွေ့များ၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေမိသည်။ သူမ နှာခေါင်းလေး ရှုံ့ကာ ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ထားမိသည်။

အကယ်၍ သူမကို "စွင်းယင်ကို ရိုက်ခဲ့တာ နောင်တရလား" ဟု မေးလျှင် သူမ နောင်တရမည် မဟုတ်ဟု ခံစားမိသည်။

အချိန်ကို နောက်ပြန်ဆုတ်နိုင်လျှင်တောင် သူမ စွင်းယင်ကို နောက်ထပ် ပါးအနည်းငယ် ထပ်ရိုက်မိလိမ့်မည်။

ကျန်းနျန် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်စဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ကပျာကယာ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကောမိန် တံခါးမဖွင့်ရသေးခင်မှာပင် လုယွီ၏ အသံကို အောက်ထပ်မှ ကြားလိုက်ရသည်။ "ကျန်းနျန်…"

"သူမ ဒီမှာ ကျွန်မနဲ့ရှိနေတယ်။"

ကောမိန်သည် အခြားသူများကို နှိုးမိသွားမည်စိုးသဖြင့် အောက်ထပ်သို့ အော်ဟစ်မပြောတော့ဘဲ တံခါးကို အမြန်ဖွင့်လိုက်သည်။

ကောမိန်၏ စကားအဆုံးတွင် ခြေသံများ အမြန်တက်လာပြီး လုယွီ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူက စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး နဖူးတွင် ချွေးစလေးများဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသည်။ ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ သူက ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာပြီး သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲဖက်လိုက်သည်။ "အဆင်ပြေရဲ့လား" သူ၏ မောဟိုက်သံက သူမ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

အလွန်အေးစက်နေသော်လည်း လုယွီ၏ ကိုယ်ငွေ့က နွေးထွေးနေသဖြင့် ကျန်းနျန် အံ့သြသွားသည်။

သူမ အဆင်ပြေကြောင်း ပြောချင်သော်လည်း စကားပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ဝမ်းနည်းစိတ်က ရုတ်တရက် အုံကြွလာပြီး ငိုရှိုက်မိတော့သည်။

အဆောင်မှ ရဲခေါ်သွားစဉ်က သူမ မငိုခဲ့ပေ။ စစ်ဆေးမေးမြန်းခံရစဉ်ကလည်း သူမ မငိုခဲ့ပေ။ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေစဉ်ကလည်း သူမ၏ စိတ်မှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲ ရောက်သွားချိန်တွင်မူ သူမမှာ အကြီးအကျယ် မတရားခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ အခက်အခဲ ကြုံနေရသော ကလေးတစ်ဦးက သူမကို ကာကွယ်ပေးမည့်သူကို တွေ့ရှိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

"နင်တို့ စကားပြောကြဦး၊ ငါ ရေချိုးခန်းသွားပြီး မျက်နှာသစ်လိုက်ဦးမယ်" ကောမိန်က ပြောကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

အခန်းထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်က လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခေါင်းကို ဝှက်ထားရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ စွင်းယင်ကို ရိုက်မိတယ်။"

လုယွီက သူမ၏ ခေါင်းကို နမ်းကာ ကျောပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်ပေးခဲ့သည်။ "ရပါတယ်၊ အားလုံးကို ကိုယ့်ကိုပဲ လွှဲထားလိုက်။"

ကျန်းနျန်၏ နှလုံးသားမှာ တုန်ယင်သွားပြီး အမျိုးသားဖြစ်သူ၏ ခါးကို တင်းတင်းဖက်ထားမိသည်။ ရှိုက်သံလေးများ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လုယွီက ကျန်းနျန်၏ မေးစေ့ကို မပြီး သူမ၏ လည်ပင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ကာ ချော့မြှူခဲ့သည်။

"ဒါရိုက်တာ ကောက အားလုံးကို ရှင်းပြထားပြီးပြီ။ ကျန်တာတွေကို ကိုယ် စီစဉ်ပါ့မယ်။ ဒီညတော့ ကောင်းကောင်း အိပ်လိုက်ဦး။"

"အင်း။"

ကျန်းနျန်၏ အသံလေးမှာ တိုးညင်းလှသဖြင့် လုယွီ၏ စိတ်ကို ပျော့ပြောင်းသွားစေသည်။

သူက သူမ၏ မျက်နှာကို မကာ နီရဲနေသော နှာဖျားလေးကို နမ်းလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်၏ မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း လုယွီက ငုံ့ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်းလိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ သူမ၏ ငိုရှိုက်သံများ ရပ်တန့်သွားသည်အထိ သူက နူးညံ့စွာ နမ်းရှုံ့ပေးခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် အသက်ဝဝ ရှူလိုက်ရပြီး သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ ယခင်ကထက် ပိုနီမြန်းလာခဲ့သည်။

လုယွီက သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီည ဒါရိုက်တာ ကောရဲ့ အခန်းမှာပဲ အိပ်လိုက်ပါ။ ကိုယ် သွားလိုက်ဦးမယ်။"

သူ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "လုယွီ။"

သူက တံခါးကို ကိုင်ကာ သူမကို လှည့်ကြည့်သည်။ သူ၏ ခက်ထန်သော မျက်လုံးများတွင် အပြုံးရိပ်လေး ရှိနေသည်။ "ဘာလဲဟင်။"

ကျန်းနျန်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ "ကျွန်မလည်း ရှင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့သင့်လား။ ဘာလို့ဆို ဒါက ကျွန်မ ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့ ကိစ္စပဲလေ။"

လုယွီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး၊ ကောင်းကောင်း အနားယူပါ။"

လုယွီ ထွက်သွားပြီးနောက်မှ ကောမိန် ပြန်ရောက်လာသည်။ ကောမိန်က ပြောလိုက်သည်။ "အိပ်လိုက်ပါဦး၊ မနက်ဖြန်ကြရင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"

ကျန်းနျန်မှာ တစ်ညလုံး ဟိုလှည့်ဒီလှည့်ဖြင့် အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး မိုးလင်းသည်အထိ လုယွီထံမှ သတင်း မကြားခဲ့ရပေ။

သူမ ထလာပြီး ကောမိန်နှင့်အတူ မျက်နှာသစ်သည်။ ကောမိန်က သူမကို အဆောင်မှာပဲ နေခိုင်းပြီး မနက်စာ ဝယ်လာပေးသည်။ မကြာမီ စုနနှင့် ရှု့ရွှယ်တို့ ရောက်လာပြီး အခြေအနေကို မေးကြသည်။ ကျန်းနျန်က ဘာမှ မပြောဘဲ စုံစမ်းစစ်ဆေးနေတုန်းပဲဟုသာ ဖြေလိုက်သည်။

မနက်စာ စားပြီးနောက် ကျန်းနျန်နှင့် စုနတို့ ပန်းထိုးဆိုင်သို့ သွားကြသည်။ ယနေ့ ဆိုင်၏ အခြေအနေမှာ ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲနေသည်။ ရှု့ရွှယ်သာမက ကျားယွမ်နှင့် ယွီရှတို့ပါ ကျန်းနျန်ကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် စကားပြောလာကြသည်။ ကျန်းနျန်လည်း သူတို့နှင့် ခဏတာ စကားပြောဖြစ်ခဲ့သည်။

ကောမိန်က ကျန်းနျန်ကို ဆိုင်မှာပဲ နေခိုင်းပြီး သူမကတော့ အခြေအနေကို သွားကြည့်ရန် ဆေးရုံသို့ ထွက်သွားသည်။ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် စုန အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်၊ စွင်းယင်နဲ့ ဝူယိုရှန်တို့ ပြန်လာကြပြီ။ တခြားလူတချို့လည်း သူတို့နဲ့အတူ စက်ရုံကို လိုက်သွားကြတယ်။ စွင်းယင် ကြည့်ရတာ ဘာမှ မဖြစ်သလိုပဲ။"

စုန စကားမဆုံးခင်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကျန်းနျန်၊ ငါနဲ့အတူ စက်ရုံကို ခဏလိုက်ခဲ့ပေးလို့ ရမလား။"

တံခါးဖွင့်ဝင်လာသူမှာ စွင်းယွမ် ဖြစ်သည်။ သူမက ကျန်းနျန်ကို ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ညီမက လူမိုက်ကလေးမို့ အမှားတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လုပ်ခဲ့မိတယ်။ အခု သူမ နင့်ကို သေချာ တောင်းပန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

စွင်းယွမ် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ကျန်းနျန် မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယခင်က စွင်းယွမ်နှင့် အဆက်အဆံ သိပ်မရှိခဲ့ဖူးသော ကောမိန်သည်လည်း သူမနှင့်အတူ ပါလာခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရင်းနှီးပြီးသား မျက်နှာများ ဖြစ်ကြသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူတို့နောက်မှ လိုက်၍ ပန်းထိုးဆိုင်ပြင်ပသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ စုနနှင့် အခြားသူများလည်း ဆိုင်တွင် မကျန်ရစ်ခဲ့ဘဲ ဆိုင်တံခါးများကို ပိတ်ကာ အထည်ချုပ်စက်ရုံသို့ အတူ ဦးတည်သွားကြသည်။

လမ်းခုလတ်တွင် ကျန်းနျန်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "နင် ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။"

သူတို့နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့သည်မှာ လပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ စွင်းယွမ်မှာ ယခင်ကထက် ပို၍ ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။ သူမသည် ယခင်က နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အလိုက်သင့်နေတတ်သော အမူအရာများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ယခုမူ ခိုင်မာပြတ်သားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်လျှင် သူမသည် ကောမိန်နှင့်ပင် ဆင်တူနေသယောင် ရှိသည်။

စွင်းယွမ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး ဒီက အခြေအနေကို ပြောပြလို့ပါ။" ထိုသို့ ပြန်ဖြေရင်း ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒီဖုန်းသာ မလာရင် စွင်းယင်ကို ငါ့အဖေက ယွမ်မြို့က အထည်ချုပ်စက်ရုံဆီ ပို့လိုက်တာကို ငါသိမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဤသို့ပြောနေစဉ် စွင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော လှောင်ပြောင်ရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

စွင်းယွမ်ထံသို့ မည်သူက ဖုန်းဆက်ခဲ့သနည်းဟု ကျန်းနျန် တွေးနေမိသည်။

သူတို့အဖွဲ့ စက်ရုံထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင် နေ့လယ်စာစားချိန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဖျော်ဖြေရေး နည်းပါးလှသော ဤခေတ်ကာလတွင် မနေ့က ပန်းထိုးဆိုင်နှင့် စက်ရုံ၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများမှာ ပျံ့နှံ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ အလုပ်သမားများမှာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို စပ်စုရန် ခေါင်းပြူကြည့်နေကြသည်။

စက်ရုံညွှန်ကြားရေးမှူး၏ ရုံးခန်းမှာ ပထမထပ်တွင် ရှိသည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားသော စွင်းယင်ကို ဝူယိုရှန်က တွဲထားပေးခဲ့သည်။ အတွင်းရေးမှူး ကျူး၏ လက်ထောက် ဝမ်ဝေနှင့် ရဲအရာရှိ နှစ်ဦးလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။ မကြာမီ စွင်းယွမ်နှင့် ကျန်းနျန်တို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မူလက သေးငယ်သော ရုံးခန်းလေးမှာ လူများပြားလှသဖြင့် ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။

စွင်းယင်နှင့် ဝူယိုရှန်တို့သည် စွင်းယွမ်ကို မြင်သောအခါ ကြောင်အသွားကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီး စွင်းယင်၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားတော့သည်။

သူမက ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။

စွင်းယင်သည် ကျန်းနျန်က စွင်းယွမ်ကို ခေါ်လာသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မုန်းတီးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် စွင်းယင်၏ အကြည့်ကို သတိထားမိသော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ အေးအေးဆေးဆေးပင် နေခဲ့သည်။