အခန်း (၁၂၂)

စွင်းယင်သည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဗိုက်ဖြင့် မောက်မာစွာ ရပ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထန်ဇီကို မြင်သောအခါ ဆွံ့အသွားသည်။ သူမ၏ ညာဘက်မျက်လုံးအောက်မှ မှဲ့လေးမှာ ပို၍ပင် ယုတ်မာပုံပေါက်နေသည်။ ထန်ဇီသည် စွင်းယင်၏ ဟန်ဆောင်မှုများကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသွားခြင်းဖြစ်သည်။ အပြင်တွင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ဟန်ဆောင်သော်လည်း အိမ်တွင်မူ ဤမျှ အာဏာပြတတ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပါ။

လွန်ခဲ့သော ခြောက်လပတ်လုံး သူမ ဘယ်သူနှင့် ပတ်သက်ခဲ့သည်ကို သူ ဂရုမစိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ သူမဗိုက်ထဲက ကလေးမှာ သူနှင့် မဆိုင်မှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် မိသားစုတစ်ခုလုံး၏ ဂရုစိုက်မှုများနှင့် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များမှာ စက်ဆုပ်ဖွယ် ပြက်လုံးတစ်ခု ဖြစ်သွားရသည်။

ကျန်းနျန်က ထန်ဇီကို သနားကရုဏာဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ့အိမ်ထောင်ရေး ခရီးလမ်းမှာ တကယ့်ကို အခက်အခဲများလှသည်။

"ထန်ဇီ။"

စွင်းယင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ ဆေးရုံ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပါ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ခန့်ကပင် စွင်းယင်သည် သူမ၏ မိဘအိမ်သို့ ရက်အနည်းငယ် ပြန်လိုကြောင်း ထန်ဇီကို ပြောထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထန်ဇီသည် ယနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သူမကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး သူမမိခင်၏ အိမ်သို့ လိုက်ပို့ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ ဤအကြိမ် ပြန်လာရခြင်းမှာ ဝူယိုရှန်နှင့် ကိစ္စအဝဝကို ရှင်းလင်းပြတ်သားအောင် လုပ်ရန်နှင့် သူက သူမကို နောက်နောင် ထပ်မနှောင့်ယှက်စေရန် သေချာအောင် လုပ်လိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထန်ဇီသည် အိမ်သို့ ပြန်သွားပြီဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း သူ ဆေးရုံသို့ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ထန်ဇီသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့သွားရခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ စွင်းယွမ် ခုနက ပြောလိုက်သည့် စကားများကို ထန်ဇီ ကြားသွားသလား ဆိုသည်ကို သူမ မသိသဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ စတင် ခံစားလာရတော့သည်။

ဘေးရှိ တင်းဟွာ၏ မျက်နှာမှာလည်း ထန်ဇီကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပျက်သွားခဲ့သည်။

ထန်ဇီက စွင်းယင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်ပျက်မှုနှင့် အေးစက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက ကုတင်ပေါ်မှ စွင်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မရီး ကျွန်တော် ကူညီပေးနိုင်မယ့်အရာ ရှိလား။"

စွင်းယွမ်က ထန်ဇီ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်သဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ဘာမှ မရှိပါဘူး။"

စွင်းယွမ်သည် ခုနက မောက်မာနေပြီး ယခုမှ အားငယ်သလို ဟန်ဆောင်နေသော စွင်းယင်ကို လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထန်ဇီသည် ဆေးရုံခန်းတံခါးတစ်ခုလုံးကို ပိတ်ထားသလောက်နီးပါး ဖြစ်စေသည့် သူ၏ အရပ်အမောင်းဖြင့် ထိုနေရာတွင် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်နှင့် လုရှောင်ချင်းတို့ အပြင်ဘက်မှနေ၍ အခန်းထဲသို့ အတင်းတိုးဝှေ့ဝင်လာနိုင်သည့်အချိန်အထိ သူက ထိုအတိုင်း ရပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ စွင်းယင်သည် ထိုအခါမှသာ ကျန်းနျန်တို့ကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "နင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန်က ခဏမျှတွေဝေသွားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မတ်ကို လာပြုစုတာလေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

သူမက ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်လိုက်ခြင်းပင်။

စွင်းယင်မှာ ဆွံ့အသွားပြီး ထန်ဇီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လုယွီ ပြန်ရောက်နေပြီး ဆေးရုံမှာတဲ့လား။

ထန်ဇီက စွင်းယင်၏ မျက်ဝန်းမှ အရိပ်အယောင်များကို မလွတ်တမ်း မြင်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာတွင် ဖုံးကွယ်မထားသော စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများ ပေါ်လာပြီး စွင်းယင်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အိမ်ခြံဝင်းပြန်ပေးဖို့ လျှောက်ထားမယ်၊ ပြီးတော့ အဖွဲ့အစည်းကို ကွာရှင်းခွင့် တောင်းမယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီး သူသည် စွင်းယင်အတွက် သိက္ခာကို ငဲ့ညှာပေးလိုက်သောအားဖြင့် ကလေးက ဘယ်သူ့ကလေးလဲဟုပင် မမေးတော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထန်ဇီသည် စွင်းယင်တို့ဝင်းထဲမှ ဝူယိုရှန်ဆိုသောသူက သူမကို ကြိုက်နေသည်ကို သိသည်။ သူတို့က အတူကြီးပြင်းခဲ့ကြသူများဖြစ်ရာ စွင်းယင်က သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့သော်လည်း ဝူယိုရှန်က လက်မလျှော့ခဲ့ပေ။ ကလေးမှာ ဝူယိုရှန်နှင့် ရသည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။

ထန်ဇီသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသအရိပ်များဖြင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။

တင်းဟွာက စွင်းယင်ကို ဆွဲလိုက်သည်။"ဘာရပ်ကြည့်နေတာလဲ၊ သူ့နောက် လိုက်သွားလေ။"

အကယ်၍သာ သူမ၏သမီးဖြစ်သူသည် မင်္ဂလာဆောင်ခါနီးညတွင် အတင်းအကျပ် အရက်သောက်ရန် ဇွတ်မလုပ်ခဲ့ဘဲ၊ အရက်မူးပြီး ထိုဝူယိုရှန်ဆိုသော လူနှင့် လိုက်မသွားခဲ့ပါက စွင်းယင်တွင် အပျိုစင်ဘဝ မရှိတော့သည်ကို ထန်ဇီ သိသွားပြီး မိသားစုအပေါ် ပြဿနာရှာလာမည်ကို တင်းဟွာ ကြောက်နေရမည်မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လလုံး သူမသည် ဤကိစ္စအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ရသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ဖုံးကွယ်ထားသမျှ လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံး အကုန်အစင် ပေါ်ပေါက်သွားရလေပြီ။

စွင်းယင်သည် ကျန်းနျန်ကို ဓားနှင့်ထိုးမတတ် ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ကျန်းနျန်က သူမကို ဥပေက္ခာပြုထားလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် စွင်းယွမ်အတွက် ယူလာသော ညစာကို ထုတ်ပေးပြီး အရင်စားနှင့်ရန် ပြောလိုက်သည်။ စွင်းယွမ်နှင့် ခဏတဖြုတ် စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် သူမ ထွက်ခွာရန် ပြင်ခဲ့သည်။ သူမ မထွက်ခွာမီ စွင်းယွမ်က ကျန်းနျန်ကို တားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မနေ့ညက ရှင်ပြောတဲ့စကားတွေက ကျွန်မကို အများကြီး စဉ်းစားမိစေတယ်။ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် တိုက်ပွဲဝင်ရမယ်ဆိုတာ ကျွန်မသိသွားပြီ။"

စွင်းယွမ်သည် တင်းဟွာနှင့် စွင်းယင်တို့၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို ဆက်သည်းခံတော့မည် မဟုတ်သလို သူမကိုယ်ပိုင်အိမ်မှ ထွက်ခွာပြီး ထိုသားအမိလက်ထဲ အိမ်ကို ပုံအပ်ခဲ့လောက်အောင်လည်း မိုက်မဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းနျန်က ပြုံးလိုက်သည်။ "စားလိုက်ပါဦး။"

လူနာဆောင်ထဲမှ ထွက်လာကြစဉ် လုရှောင်ချင်းက မေးလိုက်သည်။ "နင် သူ့ကို ဘာတွေ ပြောလိုက်တာလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "အမျိုးသမီးတွေလည်း ကောင်းကင်တစ်ဝက်ကို စိုးမိုးနိုင်တယ်၊ အိမ်ထောင်ရေးကြောင့် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံနေဖို့ မလိုဘူးလို့ ပြောလိုက်တာပါ။"

ဟူကျုံးမင်၊ ချွီဟွာနှင့် ချန်ဖန်းတို့အကြောင်းကို တွေးမိကာ စွင်းယွမ်နှင့် ကျောက်လင်တို့၏ အခြေအနေကိုပါ မြင်လိုက်ရသောအခါ လုရှောင်ချင်းသည် အိမ်ထောင်ရေးဆိုသည်မှာ ထင်သလောက် မကောင်းလှမှန်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အိမ်ထောင်ကျဖူးတဲ့သူဆိုတော့လည်း နင်က ငါ့ထက် ပိုနားလည်တာပေါ့။"

ကျန်းနျန် - …

သူတို့နှစ်ဦး လုယွီ၏ အခန်းနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် အခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်စဉ်မှာပင် လုရှောင်ချင်းက စကားအချို့ ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။ "ဒါနဲ့ ကျန်းနျန် နင် တကယ်ပဲ နောက်ထပ် အိမ်ထောင်မပြုတော့ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ နင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါတို့ မိန်းမတွေလည်း ကောင်းကင်တစ်ဝက်ကို စိုးမိုးနိုင်တာပဲ၊ ယောကျ်ားတွေကို အားကိုးနေဖို့ မလိုပါဘူး။"

ထိုစကားကြောင့် လူနာဆောင်ထဲရှိ လူအားလုံး၏ အကြည့်များက ကျန်းနျန်ဆီ ကျရောက်သွားသည်။ ကျန်းနျန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လုယွီ၏ စူးရှသော အကြည့်များနှင့် ဆုံသွားတော့သည်။

ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေသော စုန့်ပိုင်ကလည်း ကျန်းနျန်ကို အံ့သြသလို ကြည့်နေသည်။

ကျန်းနျန် - …

အစ်မလုရာ... အစ်မကို တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

လုယွီတို့ ညစာစားပြီးကြပြီဖြစ်သဖြင့် လုရှောင်ချင်းက ထမင်းချိုင့်များကို သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။ လုယွီက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။ "မရီး။"

ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးတွင် အေးစက်စက် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

ကျန်းနျန် - …

လူတွေ အများကြီးရှိနေသဖြင့် လုရှောင်ချင်း ခုနက ပြောသွားသည့် စကားနှင့် ပတ်သက်၍ လုယွီကို သူမ ရှင်းပြ၍ မရနိုင်ပါ။ သူမ လုယွီကို မော့ကြည့်ရန်ပင် မရဲတော့ပေ။ မနေ့ညကမှ လုယွီကို လက်ထပ်ရန် သဘောတူခဲ့ပြီး ယနေ့တွင် ဤကဲ့သို့ အထင်လွဲစရာ ဖြစ်သွားရသည် မဟုတ်ပါလား။ သူမက အတင်းပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။"

လုယွီက ခေါင်းငုံ့ထားသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ခပ်ရွဲ့ရွဲ့ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ခိုင်းစရာရှိတာ ခိုင်းလိုက်သည်။ "စုန့်ပိုင်က မရီးကို အဆောင် ပြန်လိုက်ပို့ပေးလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းမဖော်ရဲတော့ပေ။ "အင်း... ရှင် အရင်နားလိုက်ဦး၊ မနက်ကြမှ ကျွန်မ လာခဲ့မယ်။"

ထိုသို့ပြောကာ လုရှောင်ချင်းကို ဆွဲပြီး ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

လုယွီ -;…

သူ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းက တကယ်ပဲ အမြန်ပြေးထွက်သွားတာပဲ။

ဆေးရုံပြင် ရောက်သောအခါ အေးစက်သော လေပြင်းများကြောင့် မျက်နှာများပင် ထုံကျဉ်သွားသည်။ ကျန်းနျန်က စိတ်ပျက်စွာဖြင့် မျက်နှာကို ပွတ်လိုက်ပြီး လုရှောင်ချင်းကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သော်လည်း သူမအပြစ်မဟုတ်မှန်း သိသဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုသာ အပြစ်တင်မိသည်။

စုန့်ပိုင်က သူမတို့နှင့် နှစ်လှမ်းအကွာမှ လိုက်ပို့ပေးသည်။

မြို့ထဲရှိ လမ်းများမှာ မှောင်နေသော်လည်း စုန့်ပိုင် ပါလာသဖြင့် ကျန်းနျန်နှင့် လုရှောင်ချင်းတို့ အဆောင်သို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်ခဲ့သည်။ အဆောင်ရောက်တော့ လုရှောင်ချင်းက အမှတ်မထင်ရှိနေသော ကျန်းနျန်ကို တွန်းလိုက်ရာ သူမ ဘေးသို့ ဟန်ချက်ပျက်သွားခဲ့သည်။ စုန့်ပိုင်က ကျန်းနျန်၏ လက်မောင်းကို လှမ်းထိန်းပေးရာ အင်္ကျီအထူကြီးကြားမှပင် သူမ၏ သွယ်လျမှုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် - …

သူမ ဟန်ချက်ညီသွားသောအခါ လုရှောင်ချင်းကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ လုရှောင်ချင်းကမူ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "နင်တို့ စကားပြောကြဦး၊ ငါ အရင်ဝင်နှင့်မယ်။"

ထို့နောက် သူမ လှည့်ကာ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် - …

ကျန်းနျန် နေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါမှ စုန့်ပိုင်က သတိရပြီး လွှတ်ပေးလိုက်သည်။"မရီး... ဝင်တော့လေ။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဒုတိယထပ်သို့ ပြေးတက်သွားခဲ့သည်။ စုန့်ပိုင် အဆောင်တံခါးဝတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ လှမ်းမေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဒီည လုယွီဆီမှာပဲ အိပ်မှာလား။"

စုန့်ပိုင် ပြောလိုက်သည်။ "ဧည့်ဂေဟာမှာ အိပ်မှာပါ၊ မနက်ဖြန် မနက်စောစော ပြန်ဖြစ်မယ်။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဪ။" ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ လုရှောင်ချင်းက သူမ ချက်ချင်း ပြန်ဝင်လာသည်ကို မြင်တော့ အံ့ဩနေသည်။ "ဘာလို့ ကြာကြာမနေခဲ့တာလဲ။"

ကျန်းနျန် ကုတင်ပေါ်ထိုင်ကာ ဒေါ်သကို လျှော့၊ စိတ်ကို ထိန်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မလု၊ ကျွန်မ အစ်မကို တစ်ခုလောက် တိုင်ပင်ချင်လို့။"

ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့် ကျန်းရှောင်တို့သည်လည်း ကျန်းနျန် ဘာပြောမလဲဆိုသည်ကို သိချင်သဖြင့် အိပ်ရာမှ ထထိုင်လိုက်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် နံရံကို မှီကာ သူမ၏ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဗိုက်ကလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျန်းနျန်ကို ပြုံး၍ ကြည့်နေသော ကျန်းရှောင်မှာ ပို၍ပင် စိတ်ဝင်တစားရှိနေပုံရသည်။

လုရှောင်ချင်းကလည်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။"

ကျန်းနျန်က အတည်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မလု၊ နောက်ဆို ကျွန်မတို့ကြားမှာ အထင်လွဲစရာတွေ မလုပ်ပါနဲ့တော့။ စုန့်ပိုင်က ကျွန်မရဲ့ ကွယ်လွန်သူခင်ပွန်းနဲ့ လုယွီတို့ကြောင့် ကျွန်မကို အထူးတလည် ဂရုစိုက်ပေးတာပါ။ သူနဲ့ ကျွန်မတို့ကြားမှာ အစ်မထင်သလို ဘာမှ မရှိပါဘူး။"

ကျန်းနျန်၏ အလေးအနက်ထားမှုကို ကျိုက်ဖေးဖေး မြင်သောအခါ လုရှောင်ချင်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မှတ်ထားဦး၊ နောက်ခါကြရင် စကားကို စဉ်းစားပြီးမှပြော။"

ကျန်းရှောင်ကလည်း ထောက်ခံပြောဆိုသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်တောင် ပြောသေးတယ်၊ သူသာ မရီးကျန်းကို ကောင်းကောင်းမစောင့်ရှောက်ရင် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုက သူ့ကို ပြန်ရိုက်မှာတဲ့။ အစ်မလုရယ် အထင်လွဲစရာတွေ မလုပ်ပါနဲ့တော့။"

လုရှောင်ချင်း - ...

ကျန်းနျန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ကျွန်မမှာ အခု ချစ်ရတဲ့သူ ရှိနေပါပြီ။"

ဤစကားကြောင့် အဆောင်အတွင်းရှိ လူများအားလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။ လုရှောင်ချင်းနှင့် ကျန်းရှောင်တို့က ကျန်းနျန်ကို ဝိုင်းစကြပြီး ဘယ်သူ့ကို ချစ်နေတာလဲဟု မေးမြန်းကြသည်။ ကျန်းနျန်က အသနားခံသလို ပြောလိုက်သည်။ "အချိန်တန်ရင် မင်းတို့ကို ခေါ်လာပြပါ့မယ်။"

လုရှောင်ချင်းက အရေးကြီးသော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။ "သူက ငါတို့ သိတဲ့သူလား။"

ကျန်းနျန်က တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မင်းတို့ မသိကြပါဘူး။"

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ကျန်းနျန်သည် တမင်တကာ စောစောထကာ မုန့်အချို့လုပ်ခြင်း၊ ကန်စွန်းဥဆန်ပြုတ်ချက်ခြင်းနှင့် ဟင်းအချို့ ကြော်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ပြီး အလူမီနီယံ ထမင်းချိုင့်များထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ မွှေးပျံ့သော ရနံ့ကြောင့် ကျိုက်ဖေးဖေးတို့ နိုးလာကြပြီး အားလုံးစုမိသောအခါ ကျန်းနျန် ထမင်းချိုင့်ကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့ သိကျွမ်းလာသည့် အချိန်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ကျန်းနျန် ဤမျှ စောစောထသည်ကို မြင်ဖူးခြင်းမှာ ဤအကြိမ်သည် ပထမဆုံး ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် ဆေးရုံသို့ သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဦးစွာ စွင်းယွမ်ကို သွားကြည့်သော်လည်း လူနာဆောင်တံခါးဝတွင် စွင်းယွမ်၏ အဖေဖြစ်သူ စွင်းချောင်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လုယွီ၏ အခန်းဘက်သို့သာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ တံခါးမှာ ပိတ်ထားသဖြင့် ကျန်းနျန်က ခပ်ဖွဖွခေါက်ကာ မေးလိုက်သည်။ "လုယွီ နိုးပြီလား။"

သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် အတွင်းမှ လုယွီ၏ ဩရှရှအသံ ထွက်လာခဲ့သည်။ "ဝင်ခဲ့။"

ကျန်းနျန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လျက် ထမင်းချိုင့်ကို ကိုင်ကာ တံခါးတွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ချန်ယောင်နှင့် ကျိုးကျီတို့က ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။ "မရီး။"

ကျန်းနျန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ စားစရာ ယူလာတယ်။"

ထမင်းချိုင့်က အတော်အတန် လေးသဖြင့် ကျန်းနျန်၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများမှာ ဖိအားကြောင့် နီမြန်းနေသည်။ လုယွီက လက်လှမ်းပြီး ထမင်းချိုင့်ကို ယူလိုက်ကာ အေးစိမ့်နေသော ကျန်းနျန်၏ ပါးပြင်နီနီလေးများကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ပဝါမပတ်လာတာလဲ။"

ကျန်းနျန်က သူမ၏ အေးစက်နေသော ပါးကို ထိကိုင်လိုက်မိသည်။ "မေ့သွားလို့ပါ။"

ယနေ့မနက် မြို့ထဲတွင် နှင်းများကျထားသဖြင့် ပြတင်းပေါက်များပေါ်တွင် နှင်းများကို မြင်နေရသည်။ လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ထိုင်။"

ရလဒ်အနေဖြင့် ကျန်းနျန် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော လက်ကလေးကို လုယွီက စောင်အောက်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ နွေးထွေးသော လက်ဝါးကြီးက သူမ၏ အေးစက်နေသော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းနှင့် မျက်ခုံးများတွင် မနေ့ညက အအေးဓာတ်များ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ပေ။ "မနေ့ညက ဆရာဝန်ကို မေးကြည့်ပြီးပြီ၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဆေးရုံက ဆင်းလို့ရပြီတဲ့။"

"ဒီလောက် မြန်မြန်လား" ကျန်းနျန် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ၎င်းမှာ သေနတ်ဒဏ်ရာလေ။

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်မှာပဲ နားလို့ရပါတယ်။ နှစ်သစ်ကူးကို အိမ်မှာပဲ ဆင်နွှဲလို့ ရတာပေါ့။"

သူသည် ကျန်းနျန်ကို ဆေးရုံသို့ တစ်ယောက်တည်း ဟိုဟိုဒီဒီ သွားနေရသည်ကို မလိုလားသလို သူမကို မြို့ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ခရီးသွားစေခြင်းကိုလည်း ခွင့်မပြုလိုပေ။

"မရီး ဒါ မရီး လုပ်လာတာလား။"

ချန်ယောင်သည် ထမင်းချိုင့်ထဲမှ လက်ရာမြောက်လှသော မုန့်များကို ကြည့်ကာ တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်ရာ ပါးစပ်ထဲတွင် နူးညံ့လှသော အရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဤမျှ လှပပြီး အရသာရှိသော အရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မစားဖူးခဲ့ပေ။ ကျိုးကျီသည်လည်း တစ်ကိုက်စားလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ဗိုက်ဆာလာကာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကန်စွန်းဥဆန်ပြုတ်နှင့် ဟင်းများကို အားရပါးရ စားသောက်ကြတော့သည်။

စားနေရင်းနှင့် သူတို့က ကျန်းနျန်ကို ချီးကျူးနေကြသဖြင့် ကျန်းနျန်မှာ တကယ်ပင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရသည်။

"ရှင်လည်း စားဦးလေ။"

ကျန်းနျန်က လုယွီ ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမလက်ကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရပေ။

လုယွီက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းရော စားပြီးပြီလား။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရမှန်း သိသဖြင့် ခေါင်းခါပြကာ ပြောလိုက်သည်။ " အဆောင်ပြန်ရောက်မှ စားလိုက်မယ်။"

ထိုအခါမှ လုယွီက ကျန်းနျန်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ထမင်းချိုင့်ကို ဖွင့်ကာ ကျန်းနျန်အား မုန့်တစ်ဖဲ့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဗိုက်ထဲ တစ်ခုခုရှိအောင် အရင်စားထားလိုက်။"

ကျန်းနျန်က မုန့်ကို ယူလိုက်သည်။ "အင်း။"

ဤရက်များအတွင်း ကျန်းနျန်သည် လုယွီနှင့် အခြားသူများအတွက် မနက်စာနှင့် နေ့လယ်စာများကို ပို့ပေးခဲ့ပြီး ညဘက်တွင်မူ အဆောင်တွင်သာ နေခဲ့သည်။ သူမသည် စွင်းယွမ်ထံသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် သွားကြည့်ခဲ့ပြီး စွင်းယွမ်ထံမှတစ်ဆင့် ကျောက်လင်မှာ အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုကြောင့် စွင်းယွမ် ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျခဲ့ရသဖြင့် အဖမ်းခံထားရကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသည်။

ကျန်းနျန်သည် ခဏမျှတွေဝေသွားပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။

စွင်းယွမ်သည် သူမနှင့် ထိုက်တန်သော အရာများကို ပြန်လည်ရယူတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။

ယနေ့သည် လပြက္ခဒိန်အရ နှစ်သစ်ကူးရန် ၂၆ ရက်မြောက်နေ့ဖြစ်ပြီး လုယွီ ဆေးရုံဆင်းရမည့်နေ့လည်း ဖြစ်သည်။ ချန်ယောင်နှင့် ကျိုးကျီတို့သည် မနက်စောစောတွင် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ မထွက်ခွာမီ သူတို့နှစ်ဦးသည် စားပွဲပေါ်တွင် ယွမ် ၂၀ နှင့် ရိက္ခာကူပွန်အချို့ကို ချန်ထားပေးခဲ့ကြသည်။

ဆေးရုံတွင် နေထိုင်ခဲ့သည့် ခြောက်ရက်အတွင်း သူတို့သည် ကျန်းနျန်၏ လက်ရာများကို နေ့တိုင်း စားခဲ့ကြသည်။ သူတို့အနေဖြင့် အလကား မစားလိုကြသလို ယွမ် ၂၀ ဆိုသည်မှာ နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်တွင်ပင် ဤကဲ့သို့သော အရသာမျိုးကို မရနိုင်ပေ။

နေ့လယ်တွင် ကျူးကျွင်းနှင့် စုန့်ပိုင်တို့သည် စစ်တပ်သုံးဂျစ်ကားဖြင့် ရောက်လာကြသည်။