အခန်း (၁၆)

သူမသည် နောက်နေ့ မနက် ခရာမှုတ်သံ ကြားမှ နိုးလာခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားရသောကြောင့် သူမ ထထိုင်ပြီး လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လုယွီ စစ်ဝတ်စုံနှင့် ထွက်သွားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန်သည် မနေ့က လဲကျတုန်းက နာကျင်နေသော လက်မောင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီး အဝတ်အစား ဝတ်ကာ အပြင်ထွက်လာသည်။ လတ်ဆတ်သော မနက်ခင်း လေသည် နှစ်သက်စရာ ကောင်းလှသည်။ သူမ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး ရေတွင်းသို့ မျက်နှာသစ်ရန် သွားလိုက်သည်။ နောက်မှ လုယွီအတွက် အာဟာရပြည့်ဝသော ညစာ ချက်ပြုတ်ရန် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အချို့ကို ဝယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ အိမ်မှာ အသားအချို့ ကျန်နေသေးပြီး ဝက်သားဟင်း ချက်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

လုယွီက အသားနှင့် အာလူးကြော်ကို လုပ်ထားပြီး နံနက်စာအတွက် ဆန်ပြုတ် ချက်ထားသည်။ ထို့အပြင် ပေါင်းထားသော ဘန်းမုန့်ပေါင်းနှစ်လုံးကို အိုးထဲတွင် နွေးထားပြီး သူမအတွက် ထားခဲ့သည်မှာ သိသာသည်။

ကျန်းနျန်သည် ဘန်းမုန့်တစ်လုံး စားပြီး ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် သောက်လိုက်သည်။ ပန်းကန်များ ဆေးကြောပြီးနောက် သူမ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်သို့ သွားလိုက်သည်။

တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု၏ ဇနီးဖြစ်သူက ပြင်းထန်သော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဝေဖန်ချက် ပေးတော့မည်ဟူသော သတင်းသည် တပ်စု တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်သည်။

ဤခေတ်တွင် ရုပ်မြင်သံကြား မရှိဘဲ ဖျော်ဖြေရေး လုပ်ငန်းများ နည်းပါးသောကြောင့် မည်သည့် သေးငယ်သော အလုအယက်မျှပင် လူတိုင်းကို ရှေ့ဆုံးခုံမှ ကြည့်ရှုချင်စိတ် ပြင်းပြစေသည်။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် လုယွီသည် ဟင်းပွဲများကို မီးဖိုချောင်သို့ ယူဆောင်လာသည်။ ဆေးကြောရန် ရေဖြည့်နေစဉ် အပြင်မှ အခုမှ ဝင်လာသော ကျန်းနျန်ကို မေးလိုက်သည်။ "မရီး၊ မင်း နောက်မှ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို သွားမှာလား။ သွားမယ်ဆိုရင် အစ်မဖန့်ကို မင်းကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ ပြောလိုက်မယ်။”

တံခါးပေါက်တွင် ရပ်နေသော ကျန်းနျန်သည် အဝတ်အစားများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီး "ကျွန်မ သွားလို့ရလား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

လုယွီ ခဏမျှ ပြုံးလိုက်ပုံရပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "ရတာပေါ့၊ ဘာလို့ မရရမှာလဲ။”

သူ ဆေးကြောပြီးသား ပန်းကန်များကို ဗီရိုထဲ ထည့်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင် တံခါးပေါက်တွင် ရပ်နေသော ကျန်းနျန်အား ကြည့်လိုက်သည်။ "သူမ တစ်တပ်လုံးရှေ့မှာ တောင်းပန်မယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ တောင်းပန်မှုကို ခံရမဲ့ လူက ရှိနေသင့်တာပဲ။”

ကျန်းနျန် - ....

သူမ လုယွီတွင်လည်း ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသည့် ဘက်ရှိသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

လူအများကြားတွင် ကျန်းနျန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လုယွီက ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "အစ်မဖန့် နောက်က လိုက်သွားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် အစ်မဖန့်ကို ပြောထားလိုက်မယ်။ ကျန့်ဟုန် သူမရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဝေဖန်ချက် ပြီးတာနဲ့ သူမ မင်းကို ပြန်ခေါ်လာလိမ့်မယ်။ အပြင်မှာ အကြာကြီး နေဖို့ မလိုပါဘူး"

ကျန်းနျန် ခပ်ပါးပါး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။”

လုယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန် မီးဖိုချောင်ကြမ်းပြင်ကို တံမြက်စည်းလှဲကာ အခုမှ ဝယ်လာသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဆေးကြောလိုက်သည်။ ပြီးသောအခါ အစ်မဖန့် ရောက်လာပြီး သူမကို တံခါးဝမှ အလျင်စလို ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။ "မြန်မြန်၊ မြန်မြန်၊ စနေပြီ။ နောက်ကျနေရင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာတွေကို လွဲသွားလိမ့်မယ်။”

ကျန်းနျန် သူမ ကိုင်ထားသော အဝတ်စကို ချပြီး အစ်မဖန့် နောက်သို့ လိုက်သွားလိုက်သည်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ လမ်းလျှောက်သွားရန် ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာသည်။ အစ်မဖန့်သည် ဘာကိုမှ လက်လွတ်မခံချင်သဖြင့် ကျန်းနျန်ကို ဆွဲကာ ပြေးခဲ့သည်။ သူတို့ ရောက်ရှိသည့် အချိန်တွင် ကျန့်ဟုန်သည် သူမ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဝေဖန်ချက် နိဂုံးချုပ်ကို ဖတ်နေပြီပင်။

ကျန့်ဟုန်သည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ ရှေ့တွင်ရှိသော လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ ဝတ်စုံပြည့် စစ်သားများက ဝန်းရံထားသည်။ ပြင်းထန်သော နေပူရှိန်ကြားမှပင် သူတို့ တောင့်တောင့်မတ်မတ် ရပ်နေကြပြီး မတူညီသော အမူအရာများဖြင့် သူမကို ကြည့်နေကြသည်။ ညာဘက်ခြမ်းတွင် စစ်သည်ဇနီးများ၊ မိခင်များနှင့် ကလေးများစွာ စုပြုံနေပြီး အသက်ဝင်သော မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးထားသည်။

"သူမရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်၊ မျောက်ဖင်လို နီရဲနေတာပဲ။ ဖြစ်သင့်တယ်။" အစ်မဖန့်သည် ကျန့်ဟုန်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရန် ကျန်းနျန်ကို တွန်းလိုက်သဖြင့် ကျန်းနျန် စိတ်ထဲမှ ပြုံးမိသွားသည်။

ကျန့်ဟုန်သည် သူမ၏ ခေါင်းကို ရင်ဘတ်ထဲသို့ နီးပါး မြှုပ်ထားပြီး သူမ၏ ခင်ပွန်းက သူမအတွက် ရေးပေးထားသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဝေဖန်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး စက္ကူက သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကြောင့် ယခုအခါ တွန့်ကြေနေပြီ။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုသည် ပရိသတ်ထဲတွင် ခေါင်းငုံ့ပြီး ရပ်နေသောကြောင့် သူ၏ အမူအရာကို မမြင်ရပေ။

"ကျွန်မ ရဲဘော်ကျန်းနျန်ကို ကျွန်မရဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ စော်ကားမိတာ မသင့်တော်ပါဘူး။ ဒီနေရာမှာ ကျွန်မ ရဲဘော်ကျန်းနျန်ကို လေးနက်စွာ တောင်းပန်လိုပါတယ်။ ရဲဘော်ကျန်းနျန်၊ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်”

“ဟားဟားဟားဟား”

“တော်တော်ရယ်ရတယ်နော်”

"မင်း မြင်လား၊ သူမ ပုံမှန်ဆိုရင် လမ်းလျှောက်တာ လိမ်နေပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီမှာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရပ်နေရတယ်။ ငါ မနေတတ်တော့ဘူး”

စစ်သည်ဇနီးများက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် စကားပြောဆိုနေကြပြီး သူတို့၏ အသံများမှာ ထပ်နေကြသည်။ ကျန့်ဟုန်သည် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုကို သူမ၏ အစားအစာများ သယ်ယူပေးရန် ခြေချင်းဝတ် ခေါက်ချင်ဟန်ဆောင်ခဲ့သော မကြာသေးမီက အဖြစ်အပျက်သည် ပျံ့နှံ့နေပြီပင်။ ယခုအခါ ဇနီးများသည် ကျန့်ဟုန်အား မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ရယ်မောခြင်းနှင့် လှောင်ပြောင်ခြင်းများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

စစ်သည်ဇနီးများထဲမှ အချို့သော သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးများက လျိုချမ့်နှင့် ကျန့်ဟုန် နှစ်ဦးစလုံး အမှားရှိကြောင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။ လျိုချမ့်တွင် ရည်ရွယ်ချက်အချို့ မရှိပါက သူမ၏ တောင်းဆိုမှုများ ရှိသော်လည်း သူသည် သူမကို ကူညီမည် မဟုတ်ပေ။

စစ်သည်ဇနီးများက သူတို့၏ ခင်ပွန်းများကို ကျန့်ဟုန်အား ရှောင်ရှားရန်နှင့် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျို ကဲ့သို့ လှည့်ဖြားမခံရအောင် သတိပေးထားသည်။

ကျန့်ဟုန်၏ ဂုဏ်သိက္ခာသည် ယခုအခါ လုံးဝ ပျက်စီးနေပြီပင်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဝေဖန်ချက် ဖတ်ပြီးနောက် ကျန့်ဟုန်သည် ပရိသတ်ထဲမှ စစ်သည်ဇနီးများ၏ ရယ်မောသံများနှင့် စကားပြောဆိုသံများကို နားထောင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် အရှက်ရကာ နီရဲလာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာ နီရဲလာပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများ တင်းမာလွန်းသဖြင့် သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဝေဖန်ချက် စာရွက်များကို ဆုတ်ဖြဲမိတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူမ လုကောရှန်းကို ရှာချင်သော်လည်း သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဝေဖန်ချက်စာကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း လှည့်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

“ဟားဟားဟားဟားဟား”

စစ်သည်ဇနီးများက အော်ရယ်ကြသည်။ အစ်မဖန့်သည် ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ကိုင်ပြီး ရယ်မောလွန်းသဖြင့် ခါးပင် မတ်မတ်မရပ်နိုင်တော့ချေ။ ပြေးထွက်သွားသော ကျန့်ဟုန်အား လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ ကြွက်ပြေးသလို ပြေးသွားတာ"

ကျန်းနျန် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်သော်လည်း သူမ ဘယ်ဘက်မှ အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီးက ပြုံးလိုက်ရင် အရမ်း လှတာပဲ။”

“ငါလဲ သူမလို ဇနီးချောလေး ရချင်တယ်။”

ကျူးကျွင်းသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ ကျန်းနျန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်အား မြင်လိုက်ရပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "မင်းတို့ အိပ်မက်မက်နေတာ ရပ်လိုက်တော့။ ကျန်းနျန် နောက်အိမ်ထောင်ပြုချင်ရင်တောင် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု ခွင့်ပြုမှ ရလိမ့်မယ်။”

တစ်စုံတစ်ယောက်က မျှော်လင့်နေသော ထိုလူကို မေးလိုက်သည်။ "မင်း လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်နိုင်မယ်လို့ ထင်လား"

ထိုလူက သူ့ကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်သည်၊ "ငရဲကို သွားစမ်း။”

“ဟေး၊ ဆဲစရာမလိုဘူးလေ”

ကျန်းနျန်ကမူ သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုများကို ကြားသောအခါ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားခဲ့သည်။

အစ်မဖန့်က လှည့်ကြည့်ပြီး သူတို့ကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီးကို ဆက်ပြီး စနောက်နေမယ်ဆိုရင် ငါ သူ့ကို မင်းတို့က သူမကို အနိုင်ကျင့်နေတာလို့ ပြောပြလိုက်မယ်။”

“မဟုတ်ဘူးလေ၊ မပြောပါနဲ့ မရီးဖန့်၊ ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါတယ်။”

သူတို့သည် အမြန်လှည့်ပြီး ပြေးသွားကြသည်။

အစ်မဖန့်သည် ရယ်မောစွာဖြင့် ကျန်းနျန်အား ဆွဲလိုက်သည်။ "စိတ်လှုပ်ရှားစရာတွေ မြင်ပြီးပြီ။ ပြန်ကြစို့။”

ကျန်းနျန်သည် ဖန့်မိန်နှင့်အတူ မိသားစုခြံဝန်းများသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလျို၏ အိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားစဉ် သူတို့ ရှု့ယန် အပြင်တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် သူတို့ကို မြင်သောအခါ ခဏမျှ ပြုံးပြပြီးနောက် သူမ၏ ကလေးများက သူမကို ခေါ်နေသောကြောင့် ခြံထဲသို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။

ဖန့်မိန် အံ့သြသွားသည်။ "ဒီနေ့ နေက အနောက်က ထွက်လာတာ ဖြစ်ရမယ်။ ရှု့ယန် တကယ် ပြုံးလိုက်တာလား။”

ကျန်းနျန် နားလည်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ရှု့ယန်အတွက် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း စိတ်ကျေနပ်မှု အရှိဆုံးနေ့ ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန် တစ်ရေး အိပ်လိုက်သည်။ သူမ နိုးလာချိန် နေ၏ အနေအထားကို ကြည့်လိုက်ရာ ညနေ ငါးနာရီ သို့မဟုတ် ခြောက်နာရီခန့် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သူမ ရေတွင်းမှ ရေခပ်၍ မျက်နှာသစ်ပြီး လုယွီအတွက် ခမ်းနားသော ညစာ ပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ဤခေတ်၏ နောက်ဆုံးအစားအစာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ညနေစောင်းသောအခါ အစားအစာ၏ မွှေးရနံ့သည် မိသားစုခြံဝန်းများ တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်၏ ချက်ပြုတ်မှုသည် အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အနံ့ထွက်နေပြီး လူတိုင်း၏ ဗိုက်ကို ဆာလောင်လာစေသည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် လုယွီတို့ ဂိတ်ဝသို့ ရောက်လာသည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် အထဲမှ ထွက်လာသော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး လုယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကောင်လေး၊ မင်းရဲ့ မရီး ရောက်လာကတည်းက မင်းရဲ့ ထမင်းစားပွဲက နေ့တိုင်း ပိုကောင်းလာတာပဲ။”

လုယွီကမူ ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမျှ မပြောခဲ့ချေ။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် လုယွီ ခြံထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်ကမူ ဟင်းချက်ပြီးကာစရှိပြီး ပန်းကန်များကို မီးဖိုချောင်မှ ယူလာခဲ့သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ လုယွီကို အကြည့်မလွှဲဘဲ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမ ခေါင်းငုံ့ပြီး စကားပြောလေ့ရှိသော်လည်း ဒီနေ့တော့ သူမ ပျော်ရွှင်စွာ ခေါ်လိုက်သည်။ "ညစာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ"

ရေတွင်းမှ ရေခပ်နေသော လုယွီသည် ရပ်တန့်သွားပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ပြေးဝင်ကာ ဘန်းမုန့်ပေါင်းနှင့် ငရုတ်သီးနှင့် ဝက်သားကြော် တစ်ပန်းကန်နှင့်အတူ ပြန်ထွက်လာသော ကျန်းနျန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဆက်ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ရပ်နေသေးတာလဲ။ လက်ဆေးပြီး လာစားလေ"

လုယွီ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ “အင်း”

သူ ကိုယ်ကို ကုန်းပြီး ရေတွင်းမှ ရေအေးဖြင့် မျက်နှာသစ်လိုက်ကာ စားပွဲတွင် လက်များကို မေးအောက် ထောက်ကာ သူမရှေ့ရှိ ဟင်းပွဲလေးမျိုးနှင့် စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်ကို ငေးကြည့်နေသော ကျန်းနျန်အား ကြည့်လိုက်သည်။

ယနေ့ သူ့မရီးသည် ပုံမှန်မဟုတ်နေချေ။

ကျန့်ဟုန်က သူမကို တစ်တပ်လုံးရှေ့မှာ တောင်းပန်ခဲ့တာကြောင့်များလား။

လုယွီ စားပွဲမှာ ထိုင်ပြီး ခမ်းနားသည့် ညစာကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် သူ တကယ် ဆာနေသည်။

ဤထမင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်မှာ အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များအရ သာမန် မိသားစုတစ်စုကို ဆယ်ရက်ကျော် အစာစားနိုင်သည်။ သို့သော် လုယွီက ဘာမှ မပြောခဲ့ချေ။ သူ့အတွက်တော့ သူ့မရီး ပျော်နေသရွေ့ သူမ လိုချင်တာ ဘာမဆို လုပ်လို့ရ၏။

သူ ဘန်းမုန့်ကို တစ်ကိုက် စားလိုက်ပြီးနောက် နူးညံ့ပြီး အရည်ရွှမ်းသော ဝက်သားဟင်းကို တစ်ဖဲ့ ကောက်ယူကာ စားလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်၏ တောက်ပပြီး မျှော်လင့်နေသော မျက်လုံးများက သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိပြီး သူမက မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလဲ။ အရသာရှိလား။"

လုယွီ သူ့မုန့်ကို မျိုချလိုက်သည်။ “အရသာရှိတယ်။”

ကျန်းနျန်က ထပ်ပြုံးပြသည်။

သူမ ဘန်းမုန့်တစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ပြီး တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်ကာ ဝက်သားဟင်းတစ်ဖဲ့ကို ကိုက်စားလိုက်သည်။ "ကောင်းရင် ပိုစားပါ”

ဒီထမင်းက နောက်ဆုံးပဲ။

လုယွီ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စားပွဲကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မရီး တစ်ခုခုဖြစ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျန့်ဟုန် တောင်းပန်လိုက်သောကြောင့် သူမ တကယ် ဤမျှ ပျော်ရွှင်နေသည်လား။

သူ ကျန်းနျန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ပြုံးနေသော မျက်လုံးများနှင့် တစ်ဖန်ပြန်ဆုံသည်။

လုယွီ - …

ညစာစားပြီးနောက် ပန်းကန်များ ဆေးကြောနေစဉ် လုယွီကမူ ရေနွေးတည်ပြီး ကျန်းနျန်၏ အခန်းသို့ ယူလာခဲ့သည်။ ရေလောင်းထည့်နေစဉ် သူမ နံရံတစ်ခုရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ငေးမောနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူ မေးလိုက်သည်။ "မရီး၊ ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ။”

ကျန်းနျန် အတွေးများမှ လွတ်မြောက်လာပြီး ရေချိုးကန်ထဲရှိ ရေကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရေ၏ မျက်နှာပြင်သည် လုယွီ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများ တင်းတင်းစေ့ထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးနက်များက သူမကို စိုက်ကြည့်နေပြီး တစ်ခုခုကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

သူမ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရှင့်အစ်ကိုကြီး ဟိုဘက်မှာ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေမလားလို့ စဉ်းစားနေတာ"

လုယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဆိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူ ပုံးကို ကောက်ကိုင်ပြီး ထွက်သွားလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် ရေချိုးပြီးနောက် လုယွီသည် ရေချိုးပြီးသားရေ သွန်ရန် ဝင်လာခဲ့သည်။

သူမ တံခါးဘောင်ပေါ် လက်တင်လျက် တံခါးနားမှာ ရပ်နေပြီး လုယွီ ခြံ၏ တောင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏ ပုံရိပ် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ ကျန်းနျန် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

သူမ သက်ပြင်းချပြီး လှည့်ကာ ကုတင်အစွန်းတွင် ထိုင်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ လခြမ်းကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူမ အပြင်ဘက်မှ ပုရစ်အော်သံသာ ကျန်တော့သည့် ညနက်ပိုင်းအထိ ထိုင်နေခဲ့သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း သူမ ထရပ်ပြီး မြေနံရံဆီ လျှောက်သွားကာ လက်ကို နံရံပေါ် ဖိလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ နဖူးကို ထိလိုက်သည်။

သူမ အနောက်သို့ဆုတ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။

လက်သီးများကို ဆုပ်၊ မျက်လုံးများကို မှိတ်၊ အံတင်းတင်း ကြိတ်ကာ ခေါင်းအား နံရံဆီသို့ ဦးတည်လျက် ပြေးဝင်သွားလိုက်သည်။

နဖူးမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုသည် သူမ ပထမဆုံး ရောက်လာသည့်နေ့က အတိုင်း ခံစားနေရပြီး ခေါင်းတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မလို ဖြစ်နေသည်။ ပူနွေးသော သွေးများသည် သူမ၏ နားထင်မှ စီးကျလာပြီး နားရွက်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်စက်ချင်း စီးကျသွားသည်။ မျက်နှာကျက်တန်းသည် ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများတွင် ဝေဝါးနေစဉ် တံခါးကို ရုတ်တရက် ဖွင့်သံကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ မှုန်ဝါးနေသော အမြင်အာရုံမှတစ်ဆင့် အရပ်မြင့်မားပြီး ခန့်ညားသော လုယွီ၏ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် တင်းမာနေပြီး သူမကို ကောက်ချီကာ အပြင်သို့ အပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သည့် အချိန်မှစ၍ လုယွီသည် ကျန်းနျန်တွင် တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို သတိထားမိခဲ့သည်။ သူမ တံခါးပိတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်ပင် သူမ အရမ်းစိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိမည်ကို စိုးရိမ်၍ ခြံထဲတွင် အမြဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများ အားလုံးရှိသော်ငြား ကျန်းနျန်အား တစ်ဖန် ထပ်မံ၍ မှားယွင်းမှု မလုပ်မိစေရန် သူ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

"တပ်ရင်းမှူးစုန့်၊ တပ်ရင်းမှူးစုန့်!" လုယွီ၏ အော်သံသည် တိတ်ဆိတ်သော ညကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုသည် ယခုအခါ သိသိသာသာ ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။ လက်ထဲတွင် ကျန်နျန်ကို ချီထားရင်း တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ တံခါးကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ဖွင့်နေသည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?!" တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် ခြံထဲတွင် မီးဖွင့်လိုက်ပြီး ဖန့်မိန်နှင့်အတူ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကျန်းနျန်၏ နဖူးတစ်ဝက် သွေးများဖြင့် ဖုံးနေသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် နှစ်ဦးစလုံး မျက်လုံးများ ပြူးသွားကြသည်။ ဖန့်မိန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။"ကျန်းနျန် ဘာဖြစ်တာလဲ"

လုယွီ၏ မျက်နှာသည် ခက်ထန်နေပြီး သူ၏ အသံကမူ အက်ကွဲနေသည်။ "သူမ နံရံကို ပြေးဝင်တိုက်လိုက်တာ”

"ဟယ်၊ မဖြစ်သေးပါဘူး။ သူမကို ဆေးရုံပို့ရမယ်။" ဖန့်မိန်သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် ရူးသွပ်နေသည်။ "သူမကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်တာ ကျန့်ဟုန်ပဲ နေမယ်”

တပ်ရင်းမှူးစုန့်က ဖန့်မိန်ကိုတင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အသံတိုးအုံး။ အော်မနေနဲ့။"

ထို့နောက် လုယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ "မင်း အခု ဆေးရုံကို ဦးတည်သွားလိုက်။ ငါ စစ်တပ်နယ်မြေကနေ ကားတစ်စီး သွားငှားပြီး ကျူးကျွင်းကို မောင်းခိုင်းလိုက်မယ်။”

လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်အား ဆေးရုံဘက်သို့ အမြန်ဆုံး သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဖန့်မိန်သည် သူမ၏ ခင်ပွန်း အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေပြီး လုယွီသည်လည်း ကျန်းနျန်နှင့်အတူ မှောင်မိုက်သော ညထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမ စိုးရိမ်စွာ ခြေထောက်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီးနောက် ဘေးနားရှိ လျိုချမ့်၏ ခြံထဲတွင် မီးလင်းသွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ လျိုချမ့် အပြင်ထွက်လာသောအခါ ဖန့်မိန်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။ သူမ သူ့ကို အော်ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျို၊ ငါ့သားနှစ်ယောက်ကို ခဏကြည့်ပေးလို့ရမလား။ ငါ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီးကို ဆေးရုံသွားကြည့်ဖို့လိုလို့"