အခန်း (၂၀)
Vol. 2 Ch. 20
ရှု့ယန်သည် မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ပြောလာသည်။ “လျိုချမ့်က ကျန့်ဟုန်ကို ယွမ်ငါးဆယ် ပြန်တောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီဆုံးရှုံးမှုကို ကျွန်မ လက်မခံနိုင်ဘူး။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု ပြန်ရောက်နေပြီဆိုတော့ အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို ပြန်ရအောင် သူ့ကို အကူအညီတောင်းချင်တယ်”
သူမသည် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံက စိတ်ခံစားမှုများနှင့် ပြည့်နေသည်။ “မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။”
ကျန်းနျန် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ဖိလိုက်သည်။ လျိုချမ့် ငြင်းဆန်မည့် အလားအလာကို စဥ်းစားလိုက်သည်။ အကယ်၍ ရှု့ယန်သည် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုထံ သွားခဲ့ပါက လျိုချမ့်သည် သူ၏ မာနနှင့် ကျန့်ဟုန်နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးကို ကာကွယ်ရန် သူမကို လိမ်ညာသည်ဟု စွပ်စွဲနိုင်ပြီး ကျန့်ဟုန်၏ အစီအစဥ်ထဲသို့ ဝင်သွားနိုင်သည်။
နောက်ဆုံးတွင်၊ ရှု့ယန်သည်သာ ခံစားရမည့်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်။
“ကျန်းနျန်”
ကျန်းနျန် တုံ့ပြန်မှု မရှိသောအခါ ရှု့ယန်က ခေါ်လိုက်ပြီး သူမကို မော့ကြည့်စေခဲ့သည်။ စာအုပ်ထဲတွင် ရှု့ယန်၏ ကံကြမ္မာကို စဥ်းစားမိသည်။ သူမသည် လျိုချမ့်ကို ကွာရှင်းပြီး သူမထက် အသက်နှစ်ဆယ် ပိုကြီးသော အသက်ကြီးသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် ရှု့ယန်ကို သူမ၏ အနာဂတ်အား ပြောင်းလဲနိုင်ရန် ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတော့ ဒါက ကောင်းတယ်မထင်ဘူး။”
ရှု့ယန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ “ဘာလို့လဲ။ ကျန့်ဟုန်က ပိုက်ဆံပြန်မဆပ်ချင်ဘူးလား။ သူမ ဘယ်လို သတ္တိရှိရတာလဲ။”
ကျန်းနျန်ကမူ သူမကို စိတ်ချစေသည်။ “ကျွန်မမှာ အစီအစဥ်တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါက တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျို ကိုယ်တိုင် ကျန့်ဟုန်ဆီ ပိုက်ဆံတောင်းစေရုံသာမက သူမ အနာဂတ်မှာ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုကို လှည့်ဖြားခြင်းမှလည်း ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ဘာမှ မလုပ်ခင် ရှင် စိတ်ငြိမ်အောင် နေဖို့ လိုတယ်။”
ရှု့ယန် သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာသည်။ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကုတင်အစွန်းသို့ ရောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ “ပြောပါဦး၊ ဘယ်လိုပရိယာယ်လဲ။”
ကျန်းနျန်သည် သူမကို လက်ညှိုးဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ ရှု့ယန်သည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီး ကျန်းနျန်က ပြောလိုက်သည်။“ပိုနီးအောင် လာ”
“ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ။”
ရှု့ယန်သည် ကျန်းနျန်၏ နားထဲသို့ စကားအနည်းငယ်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်ကို နာခံစွာ မှီလိုက်သည်။ နားထောင်ပြီးနောက် သူမသည် လန့်သွားသကဲ့သို့ ခုန်ထလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် မျက်လုံးပြူးကာ ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါလိုက်သည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး!”
ကျန်းနျန် - ....
သူမ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာက တစ်ချက်ချင်း နာကျင်လာသည်။ ကျန်းနျန်သည် မသက်မသာဖြစ်မှုကို သက်သာစေရန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အကြံပေးလိုက်သည်။“ပိုကြီးတဲ့ အစီအစဥ်အတွက် စိတ်ရှည်ဖို့ လိုတယ်။ လျိုချမ့်ကို နားထောင်စေချင်ပေမယ့် ကျွန်မ အကြံပေးသလို မလုပ်ဘူးဆိုရင် ထပ်ဆွေးနွေးနေတာ ဘာအကျိုးရှိမလဲ?”
ရှု့ယန် - ...
သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့ပြီး နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ထားကာ မသေချာသော မျက်လုံးများဖြင့် ကျန်းနျန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါက တကယ် အလုပ်ဖြစ်နိုင်မလား?” ဟု သူမက မေးသည်။
ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်မိသည်။ “အလုပ်ဖြစ်မလားဆိုတာကို အရင် စမ်းကြည့်ရအောင်။ မဟုတ်ရင် တခြားတစ်ခုကို စဥ်းစားနိုင်တယ်။”
ထိုအခါမှသာ ရှု့ယန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ”
သူမသည် သူမ၏ ထိုင်ခုံသို့ ပြန်လာပြီး သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည်။ “မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အများကြီး သိတာလဲ?”
ကျန်းနျန်သည် ပိုငယ်ပြီး တစ်သက်လုံး ကျေးလက်တွင် နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ရှု့ယန်ထက် ပို၍ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝပုံရသည်။
ကျန်းနျန်က ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ရှု့ချန်နဲ့ လေးနှစ် လက်ထပ်ခဲ့တယ်။ သူ အိပ်ရာထဲလဲနေကတည်းက ကျွန်မ နေ့တိုင်း သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့တယ်၊ သူ့ကို စကားပြောခဲ့တယ်။ သူက ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝပြီး ဉာဏ်ပညာရှိတယ်။ သူ့နဲ့ စကားပြောတာကနေ ကိစ္စအချို့ကို ကျွန်မ သင်ယူခဲ့ရတယ်”
ဒီလိုပြောပြီးနောက် ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာအမူအရာက ဝမ်းနည်းသွားသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းကို စဥ်းစားမိသွားသကဲ့သို့ပင်။
ရှု့ယန်သည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးရှု့ စစ်တပ်မှာ ရှိစဥ်က သူသည် လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ မသန်စွမ်းခဲ့ပါက ယခု သူလက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး ဖြစ်နေပြီ။ ကျန်းနျန်၏ ဘဝသည် ယခုထက် ပိုကောင်းနေလိမ့်မည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမကို နောက်ကွယ်ကနေ မုဆိုးမလို့ ခေါ်ခံရမှာ မဟုတ်ပေ။
“မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ”
ဖန့်မိန် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် မျက်ရည်များ ရဲနေသော ရှု့ယန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ “အမလေး” ဟု သူမ အော်လိုက်သည်။ “နင် ဘာလို့ ထပ်ငိုနေတာလဲ?”
ရှု့ယန်ကမူ “လျိုချမ့်ကြောင့်ပါ” ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
ဒီလိုပြောပြီးနောက် သူမသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လျိုချမ့် အကြောင်း ထပ်မပြောချင်တော့ပေ။
ဖန့်မိန်သည် ရှု့ယန်ရှေ့တွင် လျိုချမ့်အကြောင်း ပြောရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ထို့နောက် သူမသည် သူမကို အမြဲတမ်း စကားများများပြောလွန်းသည်ဟု ဆူပူလေ့ရှိသော လောင်စုန့်ကို သတိရလိုက်သည်။ ကောင်းကောင်း မစီမံနိုင်လျှင် ပြဿနာ တက်နိုင်၏။
သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တားဆီးလိုက်ပြီး ဂျင်းနှင့် သကြားညိုရည် တစ်ပန်းကန်လုံးကို အပြုံးဖြင့် ကျန်းနျန်ထံ ယူလာသည်။ “ပူတုန်း သောက်လိုက်ပါ။ ဒါက မင်းကို အာဟာရဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ မင်း အရမ်း ပိန်နေတယ်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မဖန့်”
ကျန်းနျန်သည် ပန်းကန်ကို ယူကာ တိတ်ဆိတ်စွာ သောက်လိုက်သည်။ ဂျင်းနှင့် သကြားညိုရည်က ချိုပြီး နှစ်သိမ့်မှုပေးသည်။ သူမအတွက် အထူးအဆန်း မဟုတ်သော်လည်း ဤဘက်ခေတ်၌ အတော်လေး ရှားပါးသည်။
ကျန်းနျန် ဂျင်းနှင့် သကြားညိုရည်ကို တစိမ့်စိမ့် သောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန် နှစ်ဦးစလုံး မသိစိတ်ကနေ မျိုချလိုက်ကြပြီး စားချင်စိတ် ပေါ်လာကြသည်။
ဖန့်မိန်သည် အိမ်တွင် ဂျင်းနဲ့ သကြားညိုရည် လုပ်တဲ့အခါ သူမရဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်စီကို တစ်ပန်းကန်စီ ပေးလေ့ရှိသည်။ သူမ ကိုယ်တိုင်ကတော့ တူနှင့် မြည်းစမ်းကြည့်၏။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုသည် အရင်တစ်ခေါက်က တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု ကျန်းနျန်ကို ပေးခဲ့သော ပစ္စည်းများကို သူမအား ပေးသောအခါ သူမသည် လမ်းတွင် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုနှင့် ဇနီးသည်ကို တွေ့မည်ကို ကြောက်ရွံ့၍ အဝတ်အိတ်ကို ကိုင်ကာ တစ်လမ်းလုံး အိမ်သို့ ပြေးခဲ့သည်။ သူမ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ထိုပစ္စည်းကို ဗီဒိုထဲတွင် သော့ခတ်ထားခဲ့ပြီး လောင်စုန့် နေ့လယ်စာအတွက် အိမ်ပြန်ရောက်မှသာ ပြောပြခဲ့သည်။
လောင်စုန့်က သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။ “လုယွီက တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုနဲ့ သူ့ဇနီးသည်ကို အငြိုးအတေး ရှိနေတုန်းပဲ”
ဖန့်မိန်လည်းမေးလိုက်သည်။ “သူ ပေးခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘာလုပ်ရမလဲ?”
တပ်ရင်းမှူးစုန့်က ပြောလိုက်သည်။ “လုယွီက တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုနဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း အဆက်ဖြတ်တာမျိုးတော့ မလုပ်ဘူးး။ ဒီကိစ္စက ပြီးပြီလို့ ပြောလို့ရတယ်။ အဲဒီပစ္စည်းတွေကို လုံခြုံအောင်ထားပြီး သတိထားအုံး။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုရဲ့ ဇနီးသည်သာ သူတို့ ကျန်းနျန်ကို ပေးခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေက ငါတို့ဆီ ရောက်လာတာကို သိရင် သူ ပြဿနာ ရှာလိမ့်မယ်”
ဖန့်မိန်သည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းထားနိုင်သောကြောင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။“မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ ပါးစပ်ပိတ်ထားပါ့မယ်”
တပ်ရင်းမှူးစုန့် - ....
သူ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မယုံကြည်ရတာလဲ။
“ကောင်းလား”
ကျန်းနျန် သောက်ပြီးသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန့်မိန်သည် ပန်းကန်ကို ပြန်ယူလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်က ခေါင်းအသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ကောင်းပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မဖန့်။”
ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန်တို့သည် ခဏမျှ ထိုင်နေပြီးမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ကျန်းနျန်သည် နေ့လယ်စာ စားခါနီးအထိ ကုတင်ပေါ်တွင် နေခဲ့ပြီးမှ ထလိုက်သည်။ သူမ၏ ခေါင်းမူးခြင်းက လျော့နည်းသွားသည်။ သူမသည် ရေတွင်းသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်သွားကာ လက်များကို ဆေးကြောပြီးနောက် ချက်ပြုတ်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။ သူမသည် နေ့လယ်စာအတွက် မှိုကြက်သားဟင်းချိုကို ချက်ရန် စီစဥ်ထားသည်။ မှိုများကို အစ်မဖန့်က ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဇာတိမြို့မှ ယူဆောင်လာသော မှိုခြောက်များဖြစ်သည်ဟု ပြောသည်။
လုယွီသည် ကြက်ကို ခုတ်ထစ်ပြီး ဆေးကြောထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ပြင်ဆင်ပြီး မီးမွှေးရန်သာ လိုအပ်သည်။
ကျန်းနျန်သည် အိုးထဲသို့ ရေထည့်လိုက်ပြီး ကြက်သားကို ထည့်ကာ ရေဆူရန် စောင့်ဆိုင်းလိုက်သည်။ သူမသည် အိုးပတ်လည်ရှိ အမြှုပ်များကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် မှိုခြောက်များကို ထည့်လိုက်သည်။
ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ပြီးနောက် ကျန်းနျန် ချွေးများ အများအပြား ထွက်နေခဲ့သည်။
သူမသည် မီးဖိုထဲသို့ ထင်းအချို့ ထပ်ထည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ သူမသည် ခြံ၏ အနောက်ဘက် ထောင့်သို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အနောက်ဘက် နံရံတစ်လျှောက် လျှောက်သွားကာ မြေဆီလွှာကို စစ်ဆေးနေသည်။ သူမ၏ ဒဏ်ရာ ကျက်သွားသည်နှင့် ပုဂ္ဂလိက မြေကွက်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စိုက်ပျိုးရန် စီစဥ်နေပြီးနောက် အနောက်ဘက်နံရံရှိ မြေကွက်ကြီးကို ထွန်ယက်ရန် စီစဥ်ထားသည်။
ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းမူးလာသဖြင့် နံရံကို ခဏမှီထားလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် အသံများနှင့် ခြေသံများကို ကြားရသည်။ ဘေးအိမ်က ဖန့်မိန်၏ ကျယ်လောင်သောအသံက အော်ခေါ်လိုက်သည်။ “ရှင်းတုန်၊ ရှင်းဟုန်၊ နင်တို့ အဖေ ပြန်လာပြီ။ ထမင်းစားချိန် ရောက်ပြီ။”
ဖန့်မိန်၏ အသံ တိတ်ဆိတ်သွားသည်နှင့် လုယွီသည် ခြံတံခါးမှ ဝင်လာသည်။
သူသည် ထမင်းစားခန်းမှ အစားအစာရယူရန် အလူမီနီယံ ထမင်းဘူးကို ယူရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လျှောက်သွားသောအခါ ကျန်းနျန်က နေ့လယ်စာ ချက်ပြုတ်ထားပြီးဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြက်သားဟင်းချို၏ မွှေးကြိုင်သောရနံ့သည် မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေပြီး သူ့ကို စားချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ မီးဖိုထဲရှိ ထင်းခြောက်များက တကျွီကျွီ မြည်နေပြီး အိုးထဲရှိ ဟင်းချိုက ပွက်ပွက်ဆူနေသည်။
သို့သော် ကျန်းနျန်ကိုတော့ မတွေ့ရချေ။
သူမ၏ ခေါင်းက ဒဏ်ရာရနေဆဲဖြစ်ပြီး လမ်းလျှောက်နေစဥ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထောက်ထားရသည်။ ယခု သူမ နေ့လယ်စာ ချက်ပြုတ်ထားသည်။ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထပ်မံ ထိခိုက်မိမည်ကို လုယွီ စိုးရိမ်ခဲ့သည်။
“မရီး”
သူသည် မီးဖိုချောင်မှ အမြန် ထွက်လာပြီး ကျန်းနျန်၏ အခန်းဆီသို့ တည့်တည့်သွားသည်။ ကုတင်သည် သပ်ရပ်စွာ ခင်းထားသော်လည်း သူမကမူ ထိုနေရာတွင် မရှိပေ။
လုယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာက ရှုပ်ထွေးလာသည်။ သူသည် အိမ်သာသို့ သွားရန် လှည့်လိုက်သော်လည်း အနောက်ဘက် ထောင့်မှ ကျန်းနျန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ငါ ဒီမှာ”
လုယွီ ရပ်တန့်သွားပြီး ကျန်းနျန် အနောက်ဘက် နံရံကို မှီနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ရွှံ့နံရံနှင့် ရောထွေးနေသော ကာကီရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ ဆံပင်ကို နှစ်ခွကျစ်ထားပြီး ခေါင်းတွင် ပတ်တီးများ ပတ်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာကတော့ ဖျော့တော့ပြီး နာမကျန်းဖြစ်နေပုံ ရသည်။
သူမသည် အလွန် သေးငယ်သောကြောင့် အလွယ်တကူ လျစ်လျူရှုခံရနိုင်သည်။
လုယွီ - ...
သူသည် ကျန်းနျန် ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ နားထင်များတွင် ချွေးအနည်းငယ် စို့နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် အလွန် ဖြူဖျော့နေသည်။ သူသည် သူမရှေ့တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ထိုင်ချလိုက်သည်။ “မရီးကို အခန်းထဲ ပြန်ခေါ်သွားပေးမယ်”
ယခင်က ကျန်းနျန် မတော်တဆ ထိခိုက်မှုဖြစ်ပြီး သတိမေ့မြောသွားသောအခါ သူသည် မရီးနှင့် မတ် ဆက်ဆံရေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆေးရုံသို့ တစ်လမ်းလုံး ချီသွားခဲ့သည်။ ယခု သူမ နိုးနေပြီဖြစ်သဖြင့် သူသည် ထိုမျှ ရမ်းကားစွာ မပြုမူနိုင်တော့ချေ။
“မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာ လျှောက်နိုင်ပါတယ်။”
ကျန်းနျန်သည် နံရံကို ကိုင်ထားပြီး လုယွီအား ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ထိုင်ချနေသော်လည်း သူမထက် သိပ်မနိမ့်ပေ။ သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးများနှင့် အနည်းငယ် ကွေးထားသော ကျောပြင်သည် ခိုင်မာနေပြီး သူမ ငြင်းဆိုသော်လည်း သူက မထပေ။
သူမသည် နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ထားပြီး သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ရန် သူမ၏ လက်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆန့်လိုက်သည်။ လုယွီ၏ နွေးထွေးသော လက်ဖဝါးများက သူမ၏ ဒူးများကို ဆုပ်ကိုင်ရန် လှည့်လိုက်ပြီး သူ မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမကို ချီပိုးလိုက်သည်။
၎င်းသည် ပူပြင်းသော နွေရာသီနေ့ဖြစ်ပြီး နှစ်ဦးစလုံးက ပေါ့ပါးစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ချွေးများနှင့်အတူ ကျန်းနျန်၏ လက်များသည် လုယွီ၏ လည်ပင်းကို တွယ်ကပ်ထားပြီး သူ၏ လက်များသည် ပါးလွှာသော အဝတ်အစားဖြင့် ခွဲခြားထားကာ သူမ၏ ဒူးများကို ကိုင်ထားသည်။ လုယွီ၏ ခေါင်းထဲသို့ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော ခံစားမှုတစ်ခု တိုးဝင်လာသည်။
သူ၏ ခြေလှမ်းများက ခဏတာ တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံက တင်းကျပ်သွားသည်။
ကျန်းနျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အပူသည် သူမ၏ အဝတ်အစားများမှတစ်ဆင့် စိမ့်ဝင်လာပြီး ပူပြင်းသော နေထက်ပင် ပိုပူနေသည်။ သူသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ရှေ့ရှိ နူးညံ့မှုကိုပင် ခံစားနိုင်သည်။ လုယွီ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်လာပြီး နားရွက်အထိ နီမြန်းလာသည်။ သူသည် အမြန်ပင် သစ်ပင်အောက်သို့ လျှောက်သွားကာ ကျန်းနျန်အား ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် ချလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မီးဖိုချောင်သို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားသည်။
ကျန်းနျန် ခေတ္တမျှ တုန်လှုပ်သွားပြီး ဗလာဖြစ်နေသော မီးဖိုချောင် တံခါးဝကို ကြည့်လိုက်ပြီး မီးဖိုပေါ်ရှိ ကြက်သားဟင်းချို ဆူလျှံသွားပြီဟု ထင်လိုက်သည်။
လုယွီသည် မီးဖိုချောင်တွင် ငါးမိနစ်၊ ခြောက်မိနစ်ခန့် နေပြီးမှ ထွက်လာသည်။
သူသည် ကျန်းနျန်အား စိုစွတ်သော မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ပေးပြီး သူမ၏ မျက်နှာနှင့် လက်များကို သုတ်ရန် ပြောသည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏ မျက်နှာနှင့် လက်များကို ဆေးကြောရန် ရေတွင်းသို့ ရေခပ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သွားပြီး ထမင်းစားပွဲပေါ်သို့ ပို့ပေးကာ ကျန်းနျန်အား တစ်ချိန်လုံး မကြည့်တော့ပေ။
ကျန်းနျန်သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။
သူမ လုယွီကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်လိုက်မိတာလား။
လုယွီက ကြက်သားဟင်းချို နှစ်ပန်းကန် ချပေးပြီး ပြောင်းဖူးပန်ကိတ် လေးခုနှင့် ဘန်းမုန့်ပေါင်း နှစ်လုံးကို စားပွဲပေါ် တင်ကာ သူ့ရှေ့ရှိ ကြက်သားဟင်းချိုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်ကို တစ်ကိုက်စားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ရက်တွေ ချက်မနေနဲ့တော့၊ ကျွန်တော် ကန်တင်းကနေ အစားအစာ ယူလာပါ့မယ်။ မရီး အရင်ဆုံး ဒဏ်ရာကျက်အောင် အာရုံစိုက်သင့်တယ်။"
လတ်ဆတ်စွာ တည်ခင်းထားသော ကြက်သားဟင်းချိုသည် အလွန်ပူသည်။ ကျန်းနျန် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ပန်းကန်အစွန်းမှ အနည်းငယ် သောက်လိုက်ရာ နည်းနည်းပူသော်လည်း မွှေးကြိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လုယွီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာက နေ့တိုင်း ကောင်းလာနေပါပြီ၊ ဒါကြောင့် ချက်ပြုတ်တာက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး"
လုယွီက ဆက်၍အတင်းအကြပ် ပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် ခေါင်းငုံ့ကာ တူများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ လုပ်စရာတစ်ခုခု ရှာချင်တယ်။ တစ်နေကုန် အိပ်ရာထဲ လှဲမနေချင်ဘူး။"
လုယွီသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင်မှ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။"ကောင်းပြီ"
ထမင်းစားပြီးနောက် လုယွီသည် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပြီး အသင်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းနျန်ကမူ ခြံထဲတွင် ထိုင်ကာ လုယွီ မနေ့က သူမအတွက် ယူလာပေးသည့် ယပ်တောင်ဖြင့် ယပ်ခပ်နေသည်။
သူမ ယပ်ခပ်လိုက်သောအခါ အတော်လေး အေးလာသည်။
သူမသည် အနာဂတ်အတွက် ဖြည်းဖြည်းချင်း စီစဉ်ရန် လိုအပ်သည်။ ချက်ချင်းလုပ်ရမည့် အလုပ်မှာ ဒဏ်ရာကျက်စေရန်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးခြင်းကို စတင်ရန်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူမနှင့် လုယွီအတွက် ဝတ်စုံအနည်းငယ်ချုပ်ရန် အဝတ်အစားများ ဝယ်ယူရန် သမဝါယမ အရောင်းဆိုင်သို့ သွားရန်ပင်။ သူမ၏ အဘွားသည် သူမတစ်သက်တာလုံး၏ ပန်းထိုးပညာကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အဝတ်အစားများ ချုပ်ရာတွင် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်သည်။
သူမ ခြံဝန်းအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပျိုးပင်များစွာဖြင့် အထဲသို့ ဝင်လာသော ဖန့်မိန်အား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပျိုးပင်များသည် မြေဆီလွှာထဲတွင် ရစ်ပတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ဝယ်ယူတုန်းကအတိုင်း လတ်ဆတ်နေသည်။
ဖန့်မိန်သည် သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် ပျိုးပင်များကို ချထားပြီး ပြောခဲ့သည်။ "ဒီရက်ပိုင်း အရမ်းအလုပ်များနေလို့ မေ့သွားလုနီးပါးပဲ။ နင်င် ဝယ်ထားတဲ့ ပျိုးပင်တွေ အိမ်မှာ ညှိုးနွမ်းသွားမှာ စိုးလို့ ယူလာခဲ့တာ။ နင် ခေါင်းမနာတော့တဲ့အခါ နင့် ကိုယ်ပိုင် မြေကွက်မှာ စိုက်လို့ရပြီ"
ကျန်းနျန်က ပြုံးလိုက်သည်၊ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ်မဖန့်။”
ဖန့်မိန်သည် ကျန်းနျန်၏ အဆက်မပြတ် ကျေးဇူးတင်စကားကို ကျင့်သားရနေပြီပင်။ သူမ ခုံတန်းရှည်တစ်ခုကို ဆွဲယူကာ သူမဘေးတွင် ထိုင်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "နေ့လည်စာ စားတုန်းက တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု အသင်းမှာ ဆက်နေဖို့ လျှောက်လွှာကို အထက်အရာရှိတွေက အတည်ပြုလိုက်ပြီလို့ လောင်စုန့် ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်။”
သူမသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုအိမ်မှာ ရှိနေတော့ ကျန့်ဟုန် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုကို ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်ဖို့ ရဲမရဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။”
ခဏကြာ စကားပြောပြီးနောက် ဖန့်မိန်က ထွက်ခွာသွားသည်။ သူမသည် နေ့လည်ခင်းတွင် သူမ၏ မြေကွက်မှ သခွားသီး သုံးလုံးနှင့် ပဲတောင့်ရှည် တစ်စည်းကို ယူလာကာ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာသည်။