အခန်း (၂၄)

ခရာသံက လေထဲမှာ ပြည့်နှက်နေပြီး စိတ်ဓာတ်များကို မြှင့်တင်ပေးနေသည်။

ကျန်းနျန်သည် တဖြည်းဖြည်းဖြင့် သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး လှည့်ကာ ခြံဝင်းထဲ ပြန်ဝင်လိုက်သည်။ အရာအားလုံးက မပြောင်းလဲသေးဘူးဟု ထင်ရသော်လည်း တစ်ခုခု ပျောက်ဆုံးနေသယောင် ခံစားလိုက်ရသည်။

အိုးခွက်ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပြီးနောက် ကျန်းနျန် အနောက်ထောင့်က မြေကွက်ကို ထွန်ယက်လိုက်သည်။ မနက်ဖြန် အိမ်နီးနားချင်းရွာ စျေးမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပျိုးပင်အချို့ ဝယ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

“ရှု့ယန်”

လျိုချမ့်၏ ဒေါသတကြီး အော်သံက အိမ်နီးချင်းခြံဝင်းမှ ရောက်လာခဲ့သည်။ ရေတွင်းမှာ လက်ဆေးနေသော ကျန်းနျန်သည် အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ နံရံဆီ ပြေးသွားပြီး ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် လျိုကျန့်ယဲ့သည် လျိုကျန့်ဝူ၏ လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ လျိုကျန့်ဝူကမူ ကြောက်ရွံ့နေပုံရပြီး လျိုကျန့်ယဲ့က သူ့လက်ကို ညှစ်လိုက်ပြီး တီးတိုးပြောသည်။ "အစ်ကို ရှိတယ်၊ မကြောက်နဲ့။”

လျိုကျန့်ဝူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာသည်။ သူက လျိုကျန့်ယဲ့အား သနားစဖွယ် မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကို၊ အဖေနဲ့အမေ ဘယ်တော့မှ ရန်မဖြစ်တော့မှာလဲ။”

သူတို့ ရက်အတော်ကြာ ရန်မဖြစ်ခဲ့ကြတာ၊ ဘာလို့ ဒီနေ့မှလဲ။

လျိုကျန့်ယဲ့ကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခုံပေါ်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ပြီး ဖိနပ်အောက်ခံ ပြုပြင်နေသည့် သူ့အမေကို ကြည့်နေသည်။ သူ့အဖေက သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် ရပ်နေပြီး သူ့အမေကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဘယ်အချိန်မဆို ရိုက်တော့မလိုပင်။

သူသည် သူ့အဖေနှင့် ဒေါ်လေးကျန့်အား မုန်းသည်။

“တစ်ခုခု ပြောအုံးလေ”

လျိုချမ့် ကျန်းနျန်၏ လက်ထဲက ဖိနပ်အောက်ခံကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သူ့ရင်ဘတ်က ဒေါသကြောင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသော်လည်း သူမကတော့ တည်ငြိမ်နေသည်။

သူ ဝါဂွမ်းကို ထိုးလိုက်သယောင် ခံစားရပြီး တင်းကျပ်၍ မသက်မသာ ဖြစ်လာ၏။

ထိုအချိန်အတွင်း ရှု့ယန်သည် လူတစ်ယောက်ပမာ ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။ အရင်တုန်းက ကျန့်ဟုန်အကြောင်းကို မရပ်မနား ပြောဆိုနေတတ်သည်။ သူတို့ကို နှစ်ယောက်လုံး ကျိန်ဆဲတာ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို ခွေးတစ်ကောင်လို အနံ့ခံပြီး နောက်လိုက်နေတယ်လို့ စွပ်စွဲတာမျိုးများ လုပ်တတ်သည်။ ကျန့်ဟုန် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဝေဖန်တာကို ဖတ်ပြီးနောက်ပိုင်း ရှု့ယန်က တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသည်။

သူမက... ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်သွားပုံရသည်။

ထိုအချိန်အတွင်း သူမ သူ့ရှေ့မှာ ကျန့်ဟုန် အကြောင်း မပြောတော့သလို အကြောင်းမဲ့လည်း ရန်မဖြစ်တော့ပေ။ သူမက နေ့တိုင်း လှပစွာ ဝတ်ဆင်ပြီး အလှကုန်ပစ္စည်းများအတွက်တောင် ပိုက်ဆံသုံးသည်။ အစပိုင်းမှာ သူ ရှု့ယန်အား ထိုလိုမျိုး ငြိမ်သက်ပြီး အေးချမ်းစွာ နေတာ ကောင်းတယ်၊ ဘဝက ချောမွေ့စွာ ဆက်သွားနိုင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့မိသည်။

သို့သော် သူမက တိတ်ဆိတ်နေရုံသာမက သူ့ကို မမြင်ရသကဲ့သို့ သဘောထားသည်။

ဤအချိန်အတွင်း အိမ်ပြန်လာသည့်အခါ ရှု့ယန်က ကလေးများအား ညင်ညင်သာသာ ပြောဆိုနေတာနှင့် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၏ မရီးအား ပြုံးပြနေသည်ကို မြင်ရသော်ငြား သူ့ကိုတော့ အေးစက်စွာ ကြည့်သည်။

ရှု့ယန်က အေးစက်စွာ ခေါင်းမော့ပြီး သူ့လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်အား မြင်လျှင် သူ ပြောလိုက်သည်။ "ဖိနပ်အောက်ခံ ပြန်ပေး”

လျိုချမ့် - .....

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဖိနပ်အောက်ခံကို တင်းတင်းညှစ်လိုက်သည်။ ရှု့ယန်၏ အေးစက်သော အကြည့်အောက်မှာ သူ စိတ်ဓာတ်ကျသွားရသည်။ သူ အသံကို နည်းနည်း ပျော့ပျောင်းလိုက်သည်။ "ယန်ယန်၊ မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။”

ရှု့ယန်ကမူ ဖိနပ်ကို ယူလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ပြုပြင်နေတာကို ဆက်လုပ်ရင်း လျစ်လျူရှုစွာ ပြောသည်။ "ရှင်က ကျွန်မ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ပြဿနာ မရှာတာကို လိုချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။”

ထိုစကားက လျိုချမ့်အား ဆွံ့အသွားစေသည်။

လျိုချမ့် ထပ်ပြောချင်သော်လည်း နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အဖွဲ့ကို အလျင်အမြန် သွားရတော့မည်။ ထို့ကြောင့် သူက ပြောလိုက်၏။ "ကိုယ် နေ့လယ်စာအတွက် ပြန်လာခဲ့မယ်။”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

လျိုချမ့် ထွက်ခွာပြီးမှ လျိုကျန့်ဝူသည် သူ့မျက်ရည်များ သုတ်ရန် သတ္တိရှိလာပြီး "မေမေ" ဟု ခေါ်ကာ ငိုခဲ့သည်။

ရှု့ယန် ဖိနပ်ကို ချလိုက်သည်။ လမ်းလျှောက်လာပြီး သူ့သားအငယ်ဆုံး၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းဝူက ယောက်ျားလေးလေ။ ငိုတာက ယောက်ျားမဆန်ဘူးနော်”

“မေမေ”

လျိုကျန့်ယဲ့ကမူ သူ့အမေ၏ မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်များကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ကြီးလာရင် မေမေ့ကို ဒီကနေ ခေါ်သွားမယ်”

ရှု့ယန် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးသော လျိုကျန့်ယဲ့အား ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ခေါင်းကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သားရယ်၊ မေမေ အဆင်ပြေပါတယ်။”

“ရှု့ယန်–”

ရှင်းလင်းပြီး သာယာသောအသံက နံရံကို ကျော်ပြီး ဝင်ရောက်လာသောကြောင့် သူတို့သုံးဦးစလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းနျန်က လျိုကျန်ယဲ့နှင့် လျိုကျန့်ဝူကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ရှု့ယန်အား ကြည့်ကာ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ရှု့ယန်သည် နံရံပေါ်တွင် ခေါင်းတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်လျှင် လျိုချမ့်ကြောင့် စိတ်ဆိုးနေသည်များ အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသည်။ သူမက လျိုကျန့်ယဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။ "အမေ့အခန်းထဲက ဗီရိုထဲမှာ သရက်သီးမုန့်ကြွပ် နှစ်ချပ်ရှိတယ်။ မင်းညီကို ခေါ်ပြီး သွားစားချည်။”

လျိုကျန့်ယဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လျိုကျန့်ဝူ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ထွက်သွားသည်။

ရှု့ယန်က အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး သစ်သားတုံးပေါ် တက်ကာ နံရံကို မှီပြီး ကျန်းနျန်နှင့် စကားပြောခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "လျိုချမ့် ဒီည မင်းကို တောင်းပန်ပြီး ချိုသာတဲ့ စကားတွေ ပြောရင် မင်း စိတ်ဆိုးပြေမှာလား။”

ရှု့ယန် ခဏတာ တွေဝေသွားပြီး ကျန်းနျန် အခုလေးတင် ပြောလိုက်သော 'ချိုသာတဲ့ စကား' ဆိုသည့် စကားလုံးများထဲ ပျောက်ဆုံးသွားရသည်။

ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ။

လျိုချမ့်က သူမကို မချော့ခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်လောက် ကြာပြီဟု ထင်ရသည်။ ကျန့်ဟုန် မရောက်ခင်က လျိုချမ့်နှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးက အထူးကောင်းမွန်သည် မဟုတ်သော်ငြား ဘဝကတော့ ပျော်စရာ ရှိခဲ့သေးသည်။ သို့သော် ဤနှစ်နှစ်အတွင်း လျိုချမ့်နှင့် ရန်ဖြစ်တာမှလွဲပြီး သူက သူမအား လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။

သူမ နှစ်နှစ်ကြာ ခံစားခဲ့ရသည့် နာကျင်မှုအား တွေးမိလျှင် ရှု့ယန်က အံကြိက်ကာ ကျန်းနျန်အား ခေါင်းခါပြခဲ့သည်။

"သူ ကောင်းကင် ပြိုကျသည်အထိ ပြောနေဦးတော့၊ ကျွန်မ စိတ်ဆိုးမပြေဘူး”

ကျန်းနျန် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး၊ သူမမှာ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိလာပြီ။

ခြံဝင်း‌မြေသည် လုံးဝနီးပါး ခြောက်သွေ့နေပြီပင်။ ကျန်းနျန်သည် ပထမဆုံးနေ့၌ စောစောထပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပျိုးပင်များ ဝယ်ရန် စျေးသို့ မသွားမီ အစားအစာများကို အဆင်ပြေသလို စားခဲ့သည်။

ဖန့်မိန်၏ မိသားစုသည် ဤရက်များတွင် အလွန်အလုပ်များနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ကလေးများကို အိမ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့ပြီး တစ်ပတ်နီးပါးကြာအောင် ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ဤလယ်ကွင်းရှိ အလုပ်များကို ပြီးစီးပြီးနောက် ပြန်လာနိုင်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

ကျန်းနျန်သည် စျေးသို့ ခြင်းတောင်းကို သယ်သွားပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပျိုးပင်များစွာကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ အပြန်လမ်းတွင် သူမသည် ကျန့်ဟုန်နှင့် ခန်ရှို့တို့အတူတကွ လမ်းလျှောက်လာသည်ကို တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ကျန့်ဟုန်က သူမ ကလေး၏ လက်ကို ကိုင်ထားပြီး ခန်ရှို့နှင့်အတူ ဟဲရှု့ပါ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်စလုံး စကားပြောပြီး ရယ်မောနေကြသော်လည်း ကျန်းနျန် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန့်ဟုန်၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားသည်။ သူမသည် ထိုမုဆိုးမ၏ မျက်နှာအား ဆုတ်ဖြဲပစ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့။ သူမ တောင်းပန်ခဲ့သော်လည်း ထိုမုဆိုးမက လက်မခံခဲ့ပေ။ သူမတို့ မိသားစုကို ငွေအနည်းငယ် အလကား ကုန်စေပြီး ကောင်းမွန်သောအရာများကို ဝယ်ခိုင်းခဲ့သည်။

အခု သူမ ပိုကောင်းတာတွေ စားနေရတာ၊ သူမတို့ ပို့လိုက်တဲ့ အရာတွေကြောင့် ဖြစ်နိုင်တာပဲ။

စျေးသို့ စောစောက လမ်းလျှောက်သွားစဉ် ခန်ရှို့ကမူ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၏ အိမ်တွင် စားခဲ့သော သူတို့၏ နေ့လယ်စာအကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ ဖန့်မိန်သည် ကျန်းနျန်ကို တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ ဝမ်းကွဲ၊ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး စုန့်ပိုင်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ သူသည် စစ်ခရိုင်တွင် ထင်ရှားသော ရာထူးကို ရယူထားပြီး ရုပ်ရည် သို့မဟုတ် အဆင့်အတန်းလည်း မနိမ့်ကျပေ။

A widow like her wants to marry the deputy commander? In her dreams!

ဒီလို မုဆိုးမက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးကို လက်ထပ်ချင်တာလား? အိပ်မက်ထဲမှာပဲ ရလိမ့်မယ်!

ခန်ရှို့သည် ခဏတာ တွေဝေသွားပြီးမှ ကျန်းနျန်ကို နှုတ်ဆက်သည်။ သူမ၏ ခြင်းတောင်းထဲရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပျိုးပင်များကို သတိထားမိလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု မရီး၊ ပျိုးပင်တွေ ဝယ်နေတာလား။”

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်ရန် လက်ကမ်းပေးနေရင်တောင် ပြုံးပြရမည်ဟု ဆိုရိုးရှိသည်။ ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်”

ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ သူတို့နှစ်ဦး ဖြတ်ကျော်သွားပြီး အိမ်သို့ ပြန်သောလမ်းကို ဆက်လျှောက်သွားကြသည်။

ခန်ရှို့က ကျန့်ဟုန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူမကို ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု မရီးဖြစ်ရုံနဲ့ကို ဂုဏ်ယူနေလိုက်တာ။ ဂုဏ်ယူစရာ ဘာရှိလို့လဲ။”

ကျန့်ဟုန်က ‌မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဂုဏ်ယူမှာပေါ့၊ အစ်မဖန့်က သူ့ကို လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်တယ်လို့ မင်း မပြောခဲ့ဘူးလား။ သူက လက်ထပ်တော့မှာလေ၊ မင်းလို တပ်မှူးဇနီးကို ဘယ်စိတ်ဝင်စားတော့မလဲ။”

ခန်ရှို့ကမူ ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ကျန့်ဟုန်၏ စကားကို တိတ်တဆိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် စကားများနေသော ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြသနေသည်။

ခန်ရှို့သည် ဆက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ကျန့်ဟုန်ကမူ စိတ်ထဲတွင် ပွက်လောရိုက်နေသည်။

"သူမက တော်တော် သရုပ်ဆောင်ကောင်းတဲ့ မုဆိုးမပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ငါ့ကို လူပြက်ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီး စစ်သည်ဇနီးတွေကြားမှာ ငါ့ကို ရယ်စရာ ဖြစ်စေခဲ့တယ်" ကျန့်ဟုန်က သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ကော့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာကြည့်နေတာလဲ။”

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်က ကျွန်မကို လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်တာ၊ မင်း မနာလိုနေတာလား။”

ကျန့်ဟုန် ပြန်မဖြေနိုင်ခင် ကျန်းနျန် ထပ်ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "မင်း တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုကို ကွာရှင်းပြီး အစ်မဖန့်ကို မင်းနဲ့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်တို့ကို မိတ်ဆက်ပေးခိုင်းလိုက်ပါလား။”

ကျန့်ဟုန်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် လမ်းလျှောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျန့်ဟုန်သည် ကျန်းနျန် ဝေးလံသွားသည်အထိ ထိုနေရာတွင် ကျောက်ရုပ်သဖွယ် ရပ်နေခဲ့သည်။

"ကျိန်စာသင့်တဲ့ မုဆိုးမ၊ ယောက်ျားတွေရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးတဲ့သူ!" ကျန့်ဟုန်က ကျယ်လောင်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်ရာ လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ မနှစ်မြို့သည့် အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။ ခန်ရှို့သည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူမကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး "ကျိန်ဆဲတာ ရပ်တော့။ လူတွေ အားလုံး မင်းကို ကြည့်နေကြပြီ" ဟု တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

ကျန့်ဟုန်သည် သူမ၏ ခြေထောက်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး လုကျစ်ကျွင်းနှင့် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် သူမ ဝယ်လာသော ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပျိုးပင်များကို စတင်စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။ သူမသည် ဥယျာဉ်ထဲတွင် ဖရုံသီးနှင့် ကန်စွန်းဥများကို စိုက်ပျိုးရန် အထူးရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ ကြီးလာသောအခါ ဖရုံသီးကိတ်မုန့်၊ ဖရုံသီးပိုင်မုန့်နှင့် ဖရုံသီးထမင်းပေါင်းများ ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

စိုက်ပျိုးပြီးစီးသောအခါ နေ့လယ်ပိုင်း ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ရိုးရှင်းသော နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေပြီး ၎င်းသည် ပျိုးပင်များကို ရေလောင်းရန် အသင့်တော်ဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဥယျာဉ်ရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စတင် ကြီးထွားလာနေပြီ ဖြစ်သည်။ လုယွီသည် မထွက်ခွာမီ ရေလောင်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ ရေထပ်လောင်းရန် စီစဉ်ထားသည်။

အိမ်တွင် လုယွီ မရှိသော်လည်း ဘဝသည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ဆက်လက် လည်ပတ်နေသည်။

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ခြံဝင်းရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ရေလောင်းပြီးစီးသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ယာမြေရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ရေလောင်းရန် စီစဉ်နေစဉ် ပြဿနာတစ်ခု ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

သူမ ရေပုံးများ ဘယ်လိုသယ်ရမည်ကို မသိခဲ့ပေ…

ကျန်းနျန်သည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ စိုးရိမ်ပူပန်နေစဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကျူးကျွင်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "မရီး”

ကျူးကျွင်းက ဝင်လာပြီး ရေတွင်းအနီးရှိ ရေပုံးနှစ်ပုံးနှင့် ထမ်းပိုးတန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ စကားမပြောဘဲ သူ လျှောက်သွားပြီး ရေကို သယ်ဆောင်ပေးရန် ကမ်းလှမ်းသည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုက မထွက်ခွာခင် ကျွန်တော့်ကို ရက်အနည်းငယ်ခြားပြီး ကိုယ်ပိုင် ယာမြေကို ရေလောင်းပေးဖို့ ညွှန်ကြားခဲ့ပါတယ်။ ဒီနေ့ အချိန်ကျပြီ။ မရီး လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်ပါ၊ ကျွန်တော် လယ်ကွင်းထဲက ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ရေလောင်းပေးပါ့မယ်”

ဤအရာက ကျန်းနျန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို လုံးဝ ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။

ညနေစောင်းလာသောအခါ သူမ ကျူးကျွင်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခု ညစာ ပြင်ဆင်ပြီး မင်း အဆောင်ကို ယူသွားဖို့ သတ္ထုထမင်းဘူးထဲ ထည့်ပေးလိုက်မယ်။”

ကျူးကျွင်းက ထမ်းပိုးတန်းကို မလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်တော် အားမနာတော့ဘူး။”

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၏ မရီး သူ့ကို ချက်ပြုတ်ပေးကတည်းက သူ အဲ့ဒီအရသာကို သတိရနေခဲ့သည်။ ထိုမျှ အရသာရှိသော အစားအစာကို သူ တစ်ခါမှ မစားဖူးခဲ့ပေ။ ယနေ့ ထပ်စားရတော့မည်ဟု တွေးလိုက်မိသောအခါ ရေထမ်းနေသည့် သူ့ခြေလှမ်းများ ပိုမြန်လာသည်။

ကျန်းနျန်သည် ထိုညနေခင်း ညစာအတွက် ဖရုံသီးစွပ်ပြုတ်နှင့် ကြက်သွန်ပန်ကိတ်များကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

မီးဖိုချောင်တွင် မီးထွန်းထားပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပုံရိပ်သည် အတွင်းထဲတွင် ရှုပ်ယှက်ခတ်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော အရိပ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဆန့်တန်းကာ မီးဖိုချောင် တံခါးဝအထိ ရောက်နေသည်။

ကျူးကျွင်းသည် သုံးခေါက်တိတိ သွားလိုက်ပြန်လိုက် လုပ်ခဲ့သည်။ သူ နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြန်လာချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ လုံးဝ မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ခြံဝင်းတံခါးကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ထားသည်။ သို့မှသာ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ စစ်သည်ဇနီးများနှင့် ရဲဘော်များ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ မြင်နိုင်မည်ပင်။ ဤနည်းအားဖြင့် ကောလာဟလများ ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် သူသည် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၏ အိမ်တွင် ညနေခင်းကို ကုန်ဆုံးနေခြင်းကြောင့်ပင်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု အိမ်မှာ ရှိနေပါက အဆင်ပြေသော်လည်း သူ မရှိရင်လျှင် ကျန်းနျန်တစ်ယောက်တည်းသာ အိမ်မှာ ရှိနေမည်။

တံခါးပိတ်ပြီး တစ်ကိုယ်တည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက် ညနေခင်းကို အတူတကွ ကုန်ဆုံးနေသည်ဆိုသော ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့ပါက နားထောင်၍ မကောင်းပေ။

တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုသည် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လုယွီ၏ အိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ ကျူးကျွင်းသည် ရေတွင်းအနီးတွင် ထမ်းပိုးတန်းကို ဘေးတွင် ထားလျက် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန်က မီးဖိုချောင်တွင် ချက်ပြုတ်နေသည်။ ကျူးကျွင်းသည် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုအား မြင်သောအခါ သတိဆွဲလိုက်ပြီး "တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျို၊ ပြန်လာပြီလား။”

တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုက ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ "ယာမြေကို ရေလောင်းပြီးပြီလား။”

ကျူးကျွင်းက ပြုံးပြခဲ့သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုက ကျွန်တော့်ကို ရက်အနည်းငယ်ခြားပြီး ယာမြေတွေကို သေချာ ရေလောင်းဖို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပျိုးပင်တွေ ခြောက်မသွားအောင် လာကူညီတာပါ”

တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုက ပြုံးသော်လည်း ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။

သေးသွယ်နူးညံ့သော ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ ကျန့်ဟုန်သည် လုကောရှန်း မပြန်လာခင်က သူမ၏ အိမ်သုံးရေ ခပ်ပေးရန် သို့မဟုတ် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ယာမြေရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ရေလောင်းပေးရန် သူ့အား အကူအညီ တောင်းလေ့ရှိသည်ကို သတိရသွားသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးတည်း ကလေးတစ်ဦးကို ပြုစုပျိုးထောင်ရသည့် အခက်အခဲများအား ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုက ဆန္ဒအလျောက် ကူညီပေးခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုသည် သူ့ကလေးနှစ်ယောက် ခြံဝင်းထဲက ခုံတန်းပေါ်မှာ ထိုင်နေသည်အား တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှု့ယန်သည် ရေတွင်းကနေ ရေပုံးနှစ်ပုံးကို ခပ်လာပြီး မီးဖိုချောင်ဆီ သယ်လာသည်။ ရုတ်တရက် သူ သတိပြုမိလိုက်သည်မှာ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း ကျန့်ဟုန်အား ရေခပ်ပေးခဲ့တာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း သူ့မိသားစုအတွက် ရေခပ်ပေးခဲ့သည်ကို လုံးဝ သတိမရနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ရှု့ယန်ကတော့ သူ့ကို တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ချေ။

လျိုချမ့် သူ့ရင်ထဲမှာ အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ လျှောက်သွားပြီး ရှု့ယန်၏ လက်ထဲက ရေပုံးကို ယူကာ မီးဖိုချောင်သို့ တည့်တည့်သွားပြီး ရေအိုးထဲ လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ရှု့ယန်သည် လျိုချမ့်၏ ရုတ်တရက် အလုပ်လုပ်ရန် စတင်လုပ်ဆောင်လာမှုကြောင့် အံ့အားသင့်ကာ ရပ်နေမိသည်။

လျိုချမ့် သူမဘက်သို့ လှည့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှု့ယန် အသိပြန်ဝင်လာသည်။ ကျန်းနျန် သူမအား ပြောထားသည်ကို သတိရပြီး သူမ အေးစက်စက် မျက်နှာထားဖြင့် လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။

လျိုချမ့်က အခြားသူတွေ နှစ်သက်အောင် ကြိုးစားနေတာ.....

သူသည် ရေထပ်ခပ်ရန် ရေတွင်းဆီ သွားသည်။ လှည့်လိုက်သောအခါ သူ့သားအကြီးဆုံးက သူ့အား အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ မင်းအဖေကို အဲ့ဒီလို ကြည့်နေတာလဲ။”

လျိုကျန့်ယဲ့က နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး စကားမပြောဘဲ လျိုကျန့်ဝူနှင့် ဆက်ကစားနေသည်။

လျိုချမ့် - ...

ကျန်းနျန် ချက်ပြုတ်ပြီးစီးသွားသောအခါ ဖက်ထုပ်စွပ်ပြုတ်ကို သတ္ထုထမင်းဘူးထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ကြက်သွန်ပန်ကိတ် လေးချပ်ကို ကျူးကျွင်းအတွက် ထုပ်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် ၎င်းတို့ကို ခြံဝင်းထဲ ယူသွားပြီး သူ့ကို ပေးလိုက်သည်။ "အစားအစာ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီ။ ယူသွားပြီး စားလိုက်ပါ။”

ကျူးကျွင်းလည်း သတ္ထုထမင်းဘူးကို ယူပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မရီး”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။