အခန်း (၂၁)

ညနေရောက်သော် ကျန်းနျန်၏ ခေါင်းမူးခြင်း လျော့နည်းသွားသည်။

သူမသည် ပျိုးပင်များကို ရေလောင်းပြီး ရက်အနည်းငယ်အတွင်း စိုက်ပျိုးရန်နှင့် စျေးမှ ထပ်မံ ဝယ်ယူရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

ညစာကတော့ ရိုးရှင်း၏။ ကြက်သားဟင်းချို ကျန်နေသေးပြီး သူမက ကြက်သွန်မြိတ် ပန်ကိတ် အနည်းငယ်နှင့် သခွားသီးသုပ် အေးကို ပြုလုပ်သည်။ သူမ ပြီးဆုံးသည်နှင့် လုယွီ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူသည် မျက်နှာသစ်ရန် ရေတွင်းမှ ရေခပ်ယူပြီးနောက် ညစာကို ခြံထဲရှိ စားပွဲငယ်လေးဆီ ယူဆောင်လာရန် ကူညီသည်။

အိမ်တိုင်း၏ ခြံထဲတွင် ရှေးဟောင်း ဖန်မီးသီးတစ်ခုရှိပြီး ညစာစားချိန်မှသာ ဖွင့်လေ့ရှိသည်။ လူအများစုသည် အဆင်ပြေသော်လည်း ငွေချွေတာရန် ဆီမီးခွက်များကို ပိုနှစ်သက်ကာ ၎င်းကို ပုံမှန်အသုံးပြုရန် ဝန်လေးကြသည်။

လုယွီသည် ကြက်သားဟင်းချို တစ်ပန်းကန် သောက်ပြီး သစ်ပင်အောက်ရှိ ပျိုးပင်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်အား ပြောလိုက်သည်။ "မရီး၊ မနက်ဖြန် လယ်ထဲမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်မယ်။ ကျွန်တော့်အတွက် နေ့လည်စာ မချက်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်ပဲ စားလိုက်မယ်။"

ကြက်သားဟင်းချို နောက်တစ်ပန်းကန်နှင့် နောက်ဆုံး ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်ကို အပြီးသတ်ပြီးနောက် သူ မတ်တပ်ရပ်ကာ ပန်းကန်များကို စုဆောင်းပြီး မီးဖိုချောင်သို့ သွား၍ ဆေးကြောသည်။

သူသည် လျင်မြန်စွာနှင့် ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်ဆောင်ပြီး တုံ့ဆိုင်းမှု မရှိပေ။

ကျန်းနျန် - ...

သူမသည် နေ့လည်က သူမကို အနောက်ဘက်နံရံတွင် တွေ့ကတည်းက လုယွီ၏ အမူအရာသည် ထူးခြားနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

ထို့အပြင် သူသည် သူမနှင့် စကားပြောနေစဉ် တစ်ချိန်လုံး သူမ၏ မျက်လုံးကို မကြည့်သလောက်ပင်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီအား ဘာက စိတ်ဆိုးစေသည်ကို မသိနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် သစ်ပင်အမြစ်ကို မှီထားပြီး ကောင်းကင်ရှိ လခြမ်းကို ငေးကြည့်နေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မီးဖိုချောင် ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လုယွီ၏ အရပ်ရှည်သော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် အိုးခွက်ပန်းကန်များကို ဆေးကြောရန် ခါးကုန်းနေရသည်။ သူ၏ အရပ်အမောင်းနှင့် ခြေထောက်ရှည်များက မီးဖိုကို နိမ့်ကျနေစေပြီး သူ၏ လက်များသည် မီးဖို၏ အဝေးဆုံး ထောင့်များသို့ပင် ရောက်ရှိနိုင်သည်။

သူမနှင့် မတူဘဲ သူမကတော့ အမြဲတမ်း ခြေဖျားထောက်ရသည်။

နွေရာသီတွင် ပူပြင်းသည်။ ကျန်းနျန်သည် ယနေ့ ချွေးများ အများအပြား ထွက်ခဲ့ပြီး မသက်မသာ ခံစားရသည်။

ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ဆေးကြောပြီးနောက် လုယွီသည် ကျန်းနျန် ရေချိုးရန်အတွက် ရေနွေးကို အပူပေးကာ ရေပုံးနှင့် ဇလုံကို သူမအခန်းထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားသည်။ အတွင်းမှ ရေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းနျန်ကမူ သူမ၏ မကြာခဏ ထိတွေ့ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် တွန့်ကြေနေသော အဝတ်အစားများကို ဆွဲယူရင်း ခေါင်းငုံ့ထားသည်။

“မရီး”

ကျန်းနျန်သည် သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေသော လုယွီအား အံ့သြစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ဟမ်”

လုယွီက ပြောလိုက်သည်။ "ရေစပ်ထားပြီးပြီ။ ကျွန်တော်..." 'မရီး အထဲဝင်ဖို့ ကူညီပေးမယ်' ဟူသည့် စကားလုံးတို့မှာ မပြောဖြစ်ခဲ့ပေ။

ယနေ့မွန်းလွဲပိုင်းက ကျန်းနျန်အား ကျောပိုးစဉ် ခံစားခဲ့ရသော မသက်မသာဖြစ်မှုကို တွေးမိသောအခါ၊ သူသည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး ခဏတာ တွေဝေသွားသည်။ ထို့နောက် ကျန်းနျန်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မရီးကို အထဲဝင်ဖို့ ကူညီပေးပါ့မယ်”

သူ သူမ ခေါင်းမူးပြီး လဲကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေဆဲပင်။

ကျန်းနျန် သူမရှေ့တွင် ဆန့်ထားသော လက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်မောင်းအတိုင်း အထက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူမကို ငုံ့ကြည့်နေသော လုယွီအား တွေ့ရသည်။ သူမ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာ လျှောက်နိုင်ပါတယ်။”

သူမသည် နောက်ရှိ သစ်ပင်ကို ကိုင်၍ ထရပ်လိုက်ကာ လုယွီကို ကျော်၍ သူမအခန်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

လုယွီက သူမကို ရှောင်နေပုံရသည်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။

မနက်ပိုင်းအထိ အားလုံး အဆင်ပြေနေခဲ့တာ၊ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားတာလဲ။

ကျန်းနျန်သည် သူမအခန်းသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ဇလုံထဲက ရေက နည်းနည်းပူနေသည်။ သူမ ထိုင်ချပြီး ရေကို မွှေနှောက်လိုက်သည်။ သို့သော် မခံရပ်နိုင်တော့သည်ကြောင့် ထရပ်လိုက်ကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး လုယွီ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သွယ်ဝိုက်မေးရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

သူတို့သည် တစ်အိမ်တည်းတွင် ကြာရှည်စွာ အတူနေထိုင်ကြရမည်ဖြစ်ရာ၊ လုယွီသာ ထိုသို့ ဆက်ပြီး ပြုမူနေမည်ဆိုပါက နောင်တွင် စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုများနှင့် နားလည်မှု လွဲမှားမှုများအား ရှောင်ရှားနိုင်ရန် သူမ စောစီးစွာ ထွက်ခွာသွားသင့်သည်။

ကျန်းနျန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ လုယွီအား ခေါ်ရန် ကြံစည်နေစဉ်မှာပင် ရေတွင်းအနီးတွင် ရပ်နေကာ ဆံပင်သုတ်နေသည့် သူ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားခဲ့သည်။

ထိုလူမှာ အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းနေပြီး၊ သူ၏ ကြွက်သားများသည် အလင်းရောင်အောက်တွင် သန်မာနေသည်။ သူသည် ခါးတွင် ခါးပတ်ပတ်ထားသည့် စစ်စိမ်းရောင် ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ စိုနေသော ဆံပင်များကို ရှေးခေတ်ပုံစံ မျက်နှာသုတ်ပုဝါအဟောင်းဖြင့် သုတ်နေသည်။

ကျန်းနျန်မှာမူ ကြက်သေသေသွားပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများက ပြတင်းဘောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

သူမ၏ အကြည့်သည် မရည်ရွယ်ဘဲ အောက်သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး ထိုလူ၏ သန်မာတောင့်တင်းသော ဝမ်းဗိုက်သားများဆီသို့…

ကျန်းနျန် လှမ်းကြည့်ရန် အချိန်မရလိုက်ခင် လုယွီက ကျောပေးပြီး လှည့်သွားသည်။

ကျန်းနျန်လည်း သတိဝင်လာပြီး ပြတင်းပေါက် မပိတ်ခင် လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ မရည်ရွယ်ပါဘူး။”

တိတ်ဆိတ်နေသော ခြံဝင်းထဲတွင် “ဘန်း” ဟူသော အသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

လုယွီ သက်ပြင်းချပြီး လက်ထဲက မျက်နှာသုတ်ပဝါကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ သူ ပိတ်သွားပြီဖြစ်သော ပြတင်းပေါက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး စိုနေသည့်လက်နှင့် သူ့မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်က ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။ သူ သူမ ရေချိုးနေချိန်မှာ ခေါင်းလျှော်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာ။

လုယွီ မျက်နှာသုတ်ပဝါကို အင်တုံထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ရေတစ်အင်တုံကို ယူကာ သူ့အခန်းဆီ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်ကမူ ခုတင်စွန်းမှာ ထိုင်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်နေသည်။ သူမ ခုနက မြင်ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းကို စဉ်းစားရင်း သူမ ရူးနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက မရှက်မကြောက် မျက်စိပသာဒယူချင်ခဲ့မိတာ။

သူမ မျက်နှာကို နောက်တစ်ကြိမ် ပုတ်လိုက်ပြီးမှ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားသည်။ ရေချိုးပြီးနောက် သူမ အများကြီး လန်းဆန်းသွားသယောင် ခံစားရသည်။

သူမ အင်္ကျီလက်ပြတ်ဝတ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်ကာ ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ လုယွီအား ရေချိုးပြီးသားရေများကို လာသွန်ခိုင်းရန် သူမ မခေါ်လိုက်တော့ပေ။

သူမ ရှက်ရွံ့သကဲ့သို့ လုယွီလည်း ရှက်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။

ခုနက ဖြစ်ပျက်သွားသော အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ကျန်းနျန် သူမ၏ အစောပိုင်း သံသယများနှင့် မပျော်စရာများကို မေ့သွားခဲ့သည်။ လဲလျောင်းပြီး မကြာခင်မှာပဲ သူမ အိပ်ပျော်သွားခဲ့၏။ နောက်နေ့ မနက်မှာတော့ သူမကို ခရာမှုတ်သံနှင့် အပြင်ဘက်က ခြေသံများက နှိုးလိုက်သည်။ ကျန်းနျန် အဝတ်အစားဝတ်ပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ လုယွီက ခြံထဲရှိ စားပွဲပေါ်တွင် မနက်စာပြင်ဆင်နေသည်အား တွေ့လိုက်ရသည်။

လုယွီသည် ပြီးခဲ့သောညက ရှက်ကြောက်မှုများကို လျစ်လျူရှုပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မနက်စာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ"

သူက မပြောသည့်အတွက် ကျန်းနျန်လည်း ထပ်မပြောမနေတော့ပေ။

သူမက ခေါင်းအသာညိတ်ပြီး "အင်း" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် မျက်နှာသစ်ရန် ရေတွင်းဆီ သွားနေစဉ် လုယွီကမူ သူမအခန်းထဲ ဝင်သွားပြီး ရေချိုးပြီးသားရေများကို သွန်ကာ အင်တုံကို အရှေ့ဘက်က ဒုတိယအခန်းထဲ သွားထားလိုက်သည်။

မနက်စာကို လုယွီက ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော်နှင့် ဆန်ပြုတ် ပြင်ဆင်ထားသည်။

ကျန်းနျန်သည် ဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်လုံးနှင့် ပေါက်စီတစ်လုံး စားပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ထဲ၌ ပန်းကန်များ ဆေးကြောလိုက်သည်။

သူမ ချောကလက် သကြားလုံးတစ်လုံးကို အခွံခွာပြီး ခြံဝန်းထဲက ခွေးခြေခုံလေးပေါ်မှာ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်ကာ ယပ်ခတ်ရင်း စားနေလိုက်၏။

ဆယ်ရက်‌မျှကြာသောအခါ ကျန်းနျန်၏ ခေါင်းရှိဒဏ်ရာမှာ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားခဲ့သည်။

လုယွီလည်း နေ့လယ်တိုင်း သီးသန့်စိုက်ခင်းမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စိုက်ရန် အချိန်ယူ လုပ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြီးစီးသွားသည်။

ကျန်းနျန် ဖန့်မိန်ဆီက ပေါက်ချွန်းတစ်ချောင်း ငှားပြီး ခြံဝန်း၏ အနောက်ဘက်က ထောင့်ကြီးတစ်ခုမှာ မြေကြီးတွေကို စတင် တူးဆွလိုက်သည်။ သူမ ဒါမျိုး တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးသဖြင့် မကြာခင်မှာပင် သူမ၏ လက်ဖဝါးများ နာလာသည်။ သူမ၏ နီရဲနေသော လက်ဖဝါးများကို ကြည့်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျလာ၏။

“ဘာလို့ မြေကြီးတွေ တူးနေတာလဲ။”

လုယွီ၏ ရုတ်တရက် အသံက ကျန်းနျန်ကို လန့်သွားစေခဲ့သည်။

သူမက လက်တွေကို ခါပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ခြံထဲမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်လေးတွေ စိုက်ချင်လို့”

ထို့နောက် သူမက လုယွီ ကိုင်ထားသည့် ဖရဲသီးကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်သွားပြီး အလိုလို တံတွေးမျိုချမိသည်။ သူမ ဤသို့ရောက်ကတည်းက ဖရဲသီး မစားရသေးတာကြောင့် စားချင်စိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများက ဖရဲသီးပေါ် ရပ်တန့်နေသည်အား မြင်သည့်အခါ လုယွီက အသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဖရဲသီး လှီးပေးမယ်။ မရီး လာစားချေ"

“ကောင်းပြီ”

ကျန်းနျန်က ချက်ချင်း သဘောတူပြီး ပေါက်ချွန်းကို နံရံမှာ မှီထားလိုက်သည်။ သူမ လက်ဆေးပြီး စားပွဲမှာ ထိုင်ကာ လုယွီ ဖရဲသီး လှီးတာကို စောင့်နေခဲ့သည်။ ဖရဲသီးက အေးမြသော လန်းဆန်းမှုကို မပေးသော်ငြား ချိုမြသည့် အရည်က သူမ၏ အရသာခံအာရုံကို ကျေနပ်စေသည်။

လုယွီကမူ ဖရဲသီးနှစ်စိတ် စားပြီးနောက် ပေါက်ချွန်နှင့်အတူ အနောက်ဘက် နံရံဆီ သွားပြီး မြေကြီးကို တူးဆွနေသည်။ သူ့မရီး ထိုနေရာ၌ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်အား သတိရပြီး သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။ "မရီး၊ ဒီမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ဖို့ စီစဉ်နေတာ ကြာပြီလား”

နောက်ထပ် ဖရဲသီးတစ်စိတ် စားနေသော ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "အင်း”

သူမ ဗိုက်ပြည့်သွားသည်ဟု မခံစားရခင်အထိ တစ်ဆက်တည်း လေးစိတ် စားလိုက်သည်။

လုယွီ လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်ပြီး မကြာခင်မှာပင် မြေကြီး အများစုကို တူးဆွပြီးသွားခဲ့သည်။ ခြံဝန်းက မြေသုံးယူနစ်လောက်သာ ရှိပြီး ကျန်းနျန်က တစ်ခုကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်အတွက် အသုံးပြုရန် စီစဉ်ထားသဖြင့် နေရာကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း ရှိနေဆဲပင်။

ဖရဲသီးအခွံများကို ရှင်းလင်းပြီး စားပွဲကို သုတ်လိုက်သည့်အခါ လုယွီ စောစော ပြန်ရောက်လာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် ကျန်းနျန် စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက် စောစော ပြန်လာတာလဲ”

လုယွီ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ သူက အလုပ်ဆက်လုပ်ခဲ့သည်။ "မရီး၊ ကျွန်တော် သုံးရက်နေရင် အပြင်ကို သွားရတော့မယ်။ နှစ်လလောက်အထိ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”

ကျန်းနျန် ကြက်သေသေသွားပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။

စာအုပ်ထဲမှာ ဇာတ်လိုက်အမျိုးသားက ရာထူးတိုးပြီးမှ အပြင်မထွက်ခင်အကြောင်းကို သူမ မှတ်မိနေခဲ့သည်။ စာရေးသူက ဇာတ်လိုက်အမျိုးသား၏ လုပ်ရပ်များကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည့်အတွက် သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသော်ငြား ဇာတ်လိုက်အမျိုးသမီး၏ ကိစ္စများကိုတော့ အတိုချုပ်သာ ဖော်ပြထားသည်။

သူမ ဇာတ်လမ်းအချက်အလက်ကို မှားယွင်းစွာ မှတ်မိနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သို့သော်ငြား ကျန်းနျန်ကမူ ဇာတ်လိုက်အမျိုးသား မူလပိုင်ရှင်ကို ကယ်တင်ပြီးကတည်းက ဇာတ်လမ်းအချက်အလက်များ သွေဖည်နေပြီဟု တွေးလိုက်သဖြင့် ၎င်းအပေါ် အာရုံမထားတော့မိချေ။ သူမက လုယွီကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ "ကောင်းပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုယွီသည် မြေဆွပြီးနောက် ဖရဲသီး သုံးစိတ် ထပ်စားလိုက်သည်။ ရေတွင်းဘေးမှာ မျက်နှာသစ်ရင်း သူက ကျန်းနျန်အား ပြောသည်။ "မထွက်ခွာခင် ကျွန်တော် ရဲဘော်အချို့ကို ညစာစားဖို့ ဖိတ်ချင်တယ်”

သူ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရေများက အနှီးသူ၏ ပြေ‌ပြစ်သော မျက်နှာကနေ လည်ပင်းအထိ စီးကျနေပြီး ကျန်းနျန်အား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးနက်များမှာ စူးစမ်းမေးမြန်းမှု အရိပ်အမြွက် ပါနေသည်။ "အဲ့ဒီနေ့ကျ လူအများကြီး ရှိလိမ့်မယ်။ မရီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေမလား”

သူမ လူအများကြီးကို မြင်ပြီး စိတ်မသက်မသာ ဒါမှမဟုတ် ကြောက်ရွံ့နေမလားဆိုပြီး သူ စိုးရိမ်နေဆဲပင်။

ကျန်းနျန် ခေါင်းမော့ပြီး လုယွီအား ကြည့်လိုက်သည်။ အတော်ကြာပြီးနောက် သူမက သူ့ကို ပြန်ပြုံးပြပြီး "စိတ်ထဲ မထားပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ အပြုံးက လှပသည်။ ဖြူဖွေးသော အသားအရေ၊ ကွေးညွှတ်နေသော မျက်ခုံးမွှေးများနှင့် ဆံကျစ်နှစ်ဖက်။ ဤသည်မှာ သိမ်မွေ့သော အပြုံးဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေကာ သူမ၏ ရောင်ဝါရှိသော အကြည့်ထဲ၌ နေရောင်ခြည်များ စုဝေးနေသလိုပင်။

လုယွီ ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာပေါ်မှာ ဤသို့အပြုံးမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ အဖြစ်အပျက်ဖြစ်သည့်နေ့က အပြုံးနှင့် မတူသော်လည်း ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

လုယွီ ချက်ချင်း သတိဝင်လာပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့မျက်နှာကို ရေစိုအောင် ပက်လိုက်သည်။

လုယွီသည် သုံးရက်အတွင်း ထွက်ခွာရန် စီစဉ်ထားသောကြောင့် မထွက်ခွာခင် တစ်ရက်အလိုမှာ ညစာစားပွဲအကြောင်း သူ့ရဲဘော်များကို အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ သူက တူညီသော ယူနစ်ထဲက ဖြစ်သည့်အတွက် တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ မိသားစု၊ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျို၏ မိသားစုနှင့် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု၏ မိသားစုတို့ကို ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူက ဟဲယုံနှင့် ခန်ရှို့၏ မိသားစုကိုလည်း ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ ဟဲယုံက သူ့အောက်မှာ သုံးနှစ်ကြာ အမှုထမ်းခဲ့ဖူးသူပင်။

မနက်စောစော လုယွီ အဖွဲ့ဆီ သွားနေတုန်း ကျန်းနျန်ကမူ စားစရာနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်များဆီ သွားရန် စီစဉ်သည်။ သူမက သံပုံးထဲက ငွေနှင့် လက်မှတ်အချို့ကို ယူ၊ ဆယ်ယွမ်ကို ရေတွက်ပြီး ကျန်တာများကို ပြန်ထည့်ကာ သံပုံးအား ပြန်ဖွက်ထားလိုက်သည်။

ရှု့ယန်က နံရံပေါ်ကို ကျော်ပြီး ကျန်းနျန် ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်လျှင် စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် "ဘယ်သွားမလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် လန့်သွားပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှု့ယန်၏ ခေါင်းက နံရံပေါ်ကနေ ချောင်းကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျန်းနျန် - ...

၎င်းမှာ သူမ အခြေစိုက်စခန်းကို ပထမဆုံး ရောက်သည့်နေ့မှာ လုယွီက နံရံပေါ်ကနေ ချောင်းကြည့်နေသော သူမကို ဖမ်းမိခဲ့သည်အား သတိရစေသည်။

သူမ ပြုံးပြီး "ရိက္ခာဂိုဒေါင်ကို ပစ္စည်းတချို့ သွားဝယ်မလို့" ဟု ပြောပြလိုက်သည်။

ရှု့ယန် မနက်က လျိုချမ့် ထွက်သွားတုန်းက ပြောခဲ့သော စကားကို တွေးလိုက်မိသည်။ နေ့လယ်စာအတွက် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၏ အိမ်ကို သွားပြီး ကူညီပေးရန် သူမကို ပြောခဲ့တာ။ သူမ အဲ့ဒါကို တွေးနေပြီး နံရံပေါ်ကနေ ကျန်းနျန်အား မေးဖို့ စီစဉ်နေခဲ့ခြင်းပင်။ သူမ ရိက္ခာဂိုဒေါင်ကို သွားမည်ဟု ကြားလိုက်သောအခါ "ခဏစောင့်ဦး၊ ငါ လိုက်ခဲ့မယ်" လို့ ပြောလိုက်သည်။

သူမ သစ်သားခွေးခြေခုံလေးပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ကျန်းနျန် ခြံထဲကနေ ထွက်လာသောအခါ ရှု့ယန်လည်း ထွက်လာလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် တွေဝေသွားခဲ့သည်။ "နင် လိုက်ခဲ့ရင် နင့်ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဘယ်သူကြည့်မလဲ”

ရှု့ယန်က ရယ်လိုက်သည်။ "အကြီးဆုံးက ကြီးပြီလေ၊ အငယ်လေးကို ကြည့်နိုင်တယ်။ သူတို့ ပြေးလွှားနေမှာ မဟုတ်ဘူး”

ပြီးခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်အတွင်း ရှု့ယန်သည် ကျန်းနျန်နှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးသွားခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကျန်းနျန်က သူမအား စိတ်ဒုက္ခ လျော့ကျစေသော အကြံဉာဏ်ပေးခဲ့သည့်အတွက် အရာအားလုံးကို သူမနှင့် မျှဝေခဲ့သည်။

ရိက္ခာဂိုဒေါင်ကို သွားရာလမ်းမှာ ရှု့ယန်က အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းနေခဲ့သည်။ သူမက တောက်ပတဲ့ အဝါရောင် ပန်းပွင့်ပုံစံ အင်္ကျီလက်ပြတ်၊ အညိုရောင် ဘောင်းဘီ၊ အဝတ်ဖိနပ်တွေ ဝတ်ထားပြီး သူမရဲ့ ဆံပင်ကို လျိုချမ့်နဲ့ စလက်ထပ်တုန်းကလို ကျစ်ဆံမြီးနှစ်ဖက် ထုံးထားသည်။

ရှု့ယန်က ကျန့်ဟုန်ထက် ပိုပြီး ဖြူတဲ့အပြင် အခု နေရောင်ကြောင့် ပါးပြင်မှာ နီရဲရဲဖြစ်နေပြီး သူမ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဖြတ်သွားဖြတ်လာ စစ်သားဇနီးသည်များက ရှု့ယန်အား မြင်သည့်အခါ အံ့အားမင်သက်သွားကြသည်။ သူတို့ အလှမ်းဝေးသွားမှ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တိုးတိုးလေး ပြောကြသည်။ "ခုနက ရှု့ယန်လား”

နောက်တစ်ယောက်က ‌ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "သူမ လိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပုံစံက နည်းနည်း ကွဲပြားတယ်"

"သူမက တကယ် ကွဲပြားနေတာ။ အရင်တုန်းကဆို သူမက အရမ်းကို မချိုမသာဖြစ်နေတတ်တာ၊ တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို ပိုက်ဆံ အကြွေးတင်နေသလိုမျိုး၊ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုနဲ့ အမြဲတမ်း ရန်ဖြစ်နေတတ်တာ၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်ထက် ပိုပြီး အသံကျယ်တယ်”

ထို့နောက် သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က သဘောပေါက်သွားသည်။ "တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုရဲ့ အိမ်က ရန်ပွဲသံတွေ မကြားရတာ လဝက်ကျော်လောက် ကြာပြီ မဟုတ်လား”

နောက်တစ်ယောက်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်တယ်။”

ရှု့ယန်၏ မျက်နှာပေါ်က တိုးလာသော ရွှင်လန်းမှုကို မြင်သည့်အခါ ကျန်းနျန် လမ်းမှာ ဖန့်မိန်နှင့်အတူ သူမအား ဆုံခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သည်။ ရှု့ယန်က အဲ့ဒီတုန်းက မချိုမသာနှင့် အေးစက်စက်ဖြစ်နေခဲ့တာ။

ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "ဒီရက်တွေမှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"

ရှု့ယန်၏ မျက်နှာက တောက်ပသွားသည်။ "နင့်အကြံကို ငါ ယူလိုက်တယ်၊ ကုန်စုံဆိုင်ကို သွားပြီး စနိုးခရင်မ် တစ်ဘူး ဝယ်လိုက်တယ်။ နေ့တိုင်း လှလှပပ ဝတ်တယ်၊ ချက်ပြုတ်တယ်၊ အလုပ်လုပ်တယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှပအောင် ထိန်းထားတယ်။ လျိုချမ့်ကို အရေးမပါသလို ဆက်ဆံပြီး သူ့နဲ့ စကားများတာကို ရှောင်တယ်။ သူ စကားပြောတဲ့အခါ ငါ မတုံ့ပြန်သလောက်ပဲ”

သူမ ခဏရပ်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။ "နင်သိလား၊ သူ ညတိုင်း ငါတို့သားလေးနဲ့ အိပ်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က ညတိုင်း ငါ့ဘေးမှာ လာအိပ်ပြီး ငါနဲ့ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်တယ်”

ကျန်းနျန်က ရှု့ယန် ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး ချမည်ဆိုပါက အရမ်း နာကျင်ခဲ့ရမှာပဲဟု တွေးလိုက်သည်။ စိတ်‌‌ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှု မရှိလျှင် မည်သည့်အကြံဉာဏ်ကမှ အဓိပ္ပာယ်ရှိမှာ မဟုတ်ပေ။

လျိုချမ့်၏ စကားများကြောင့် ရှု့ယန် စိတ်ပျော့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သည့် ကျန်းနျန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပျော့သွားနဲ့ဦး။ နင်သာ စိတ်ပျော့သွားရင် သူက နင့်ကို အခွင့်ကောင်းယူလိမ့်မယ်"

ရှု့ယန်ကမူ အသေအချာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်ပြီ”