အခန်း (၂၆)

ကျန်းနျန် ခြံတံခါးကို ပိတ်လိုက်ကာ ဖရုံသီးကိတ် နည်းနည်း စားပြီး အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလိုက်သည်။ သူမ အိတ်ကပ်ထဲမှ စာကို ထုတ်ပြီး ဖွင့်လိုက်ရာ လုယွီဆီက ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းမိသားစုဆီက ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဒါဆို ကျန်းမိသားစုက မူလ ပိုင်ရှင်ကို ခုထိ မှတ်မိနေသေးတာပေါ့။

ကျန်းမိခင်က လုယွီ၏ လိပ်စာကို ဘယ်လို သိတာလဲဟု သူမ အစပိုင်းတွင် အံ့ဩခဲ့သော်လည်း လုယွီ ပိုက်ဆံ ပြန်ပို့တဲ့အခါ မူလ ပိုင်ရှင်က စာတွေကို အိမ်ယူသွားခဲ့ပြီး ကျန်းမိခင်က ပိုက်ဆံနှင့် စာနှစ်ခုလုံးကို ယူသွားခဲ့ကြောင်း သူမ သတိရလိုက်သည်။ ကျန်းမိခင်သည် ထို စာများမှ လိပ်စာကို အသုံးပြုခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။

စာကို ကျန်းမိခင် ငှားထားသော အလုပ်သမားတစ်ဦးဦးက ရေးထားပုံရသည်။ လက်ရေးသည် သိပ် မသပ်ရပ်ဘဲ နည်းနည်း နေရာတကျမရှိ ဖြစ်နေသည်။

သူမ စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့် စာကို အစအဆုံး ဖတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

စာ၏ အစတွင် ယဉ်ကျေးသော စကားလုံးအချို့ ပါရှိသည်။ ကျန်းမိခင်နှင့် ကျန်းကောတို့သည် သူမကို ရှာရန် ရှု့မိသားစုထံသို့ သွားခဲ့သော်လည်း အိမ်က လူမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ သူတို့သည် ကျောက်အဒေါ်ကို မေးကြည့်ရာ သူမ အိမ်တွင် ဓားပြတိုက်ခံရပြီး သေလုနီးနီး ရိုက်နှက်ခံရကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ လုလောင်အာ့ ပြန်မလာခဲ့လျှင် သူမ သေသွားလောက်ပြီ။ ဒါက မိခင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသည်ကို ဖတ်ပြီး ကျန်းနျန် ဒေါသတကြီး ရယ်လိုက်မိသည်။

သူမသည် မူလ ကျန်းနျန် မဟုတ်သော်လည်း မူလပိုင်ရှင်အတွက် မတရားခံရသည်ဟု ခံစားရသည်။

မူလ ပိုင်ရှင် မတော်တဆမှု ဖြစ်သည့်နေ့တွင် ကျန်းမိခင်က သိခဲ့သော်လည်း အလောင်းကို ကိုင်တွယ်ရမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် မလာရဲခဲ့ကြောင်း စာအုပ်ထဲတွင် ဖော်ပြထားသည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ပါက ပိုက်ဆံ ကုန်ကျမည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကျန်းမိခင်သည် လုယွီနှင့် ဆုံမိမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ပြီး နှစ်များတစ်လျှောက် သူတို့ မူလ ပိုင်ရှင်ဆီက ခိုးယူခဲ့သည့် ပိုက်ဆံကို သူ သိသွားကာ လက်စားပြန်ချေမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

စာ၏ နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းနျန်သည် မုဆိုးမ ဖြစ်သောကြောင့် အခြား ယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် အတူနေခြင်းသည် ကောလဟာလများ ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်ပြီး သူမ အိမ်ပြန်လာရန် အကြံပြုထားသည်။ သူမ ကျန်းနျန်အတွက် အခြား လက်ထပ်ပွဲတစ်ခု စီစဥ်ထားကြောင်းလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ထိုယောက်ျားသည် အသက်ကြီးပြီး သားတစ်ယောက်နှင့် သမီးနှစ်ယောက် ရှိသော်လည်း သူသည် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ဆွေမျိုးတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် နောက်ခံအချို့ ရှိသည်၊ ပြီးနောက် ခန်းဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် ယွမ်လေးရာ ပေးနိုင်သည်ဟုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ထို့အပြင် သူမသည် ကလေး မမွေးရတော့ဘဲ ချက်ချင်း မိခင် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ကျန်းနျန်၏ လက်ချောင်းများသည် စာကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည် အေးစက်နေကာ ဒေါသထွက်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ထိုသည်က မူလ ပိုင်ရှင်၏ မတရားမှုအတွက် သာမက သူမ ကိုယ်တိုင်အတွက်ပါ ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမသည် ယခု ကျန်းနျန် ဖြစ်နေပြီပင်။

ကျန်းနျန် စာကို သိမ်းထားလိုက်ကာ အခွင့်အရေး ရလာသောအခါ ကျန်းမိသားစုနှင့် အတိတ်က အကြွေးများကို ပြန်ဆပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ထိုညတွင် ကျန်းနျန် ကောင်းစွာ မအိပ်ဘဲ နိုးတစ်ဝက်အိပ်တစ်ဝက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဘေးဘက် ခြံထဲရှိ လျိုချန်းသည် သူ့သား၏ အခန်းမှ ထွက်လာပြီး အမှောင်ထဲတွင် အရှေ့ဘက်ရှိ ဒုတိယအခန်းသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူဖိနပ်ကို ချွတ်ပြီး ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်ကာ ရှု့ယန် အိပ်နေသည်ကို ကြည့်ရန် လက်မောင်းကို ထောက်ထားသည်။ ရှု့ယန်သည် နံရံဘက်သို့ မျက်နှာမူထားပြီး သူမ၏ ဆံပင်များ ပြန့်ကျဲနေသည်၊ သူမသည် တစ်လကျော်ကျော် ခရင်မ် လိမ်းခဲ့ပုံရပြီး သူမ၏ အသားအရေ ပိုကောင်းလာပုံရသည်။

လက်ပြတ်အင်္ကျီနဲ့ ဘောင်းဘီတိုဝတ်ဆင်ထားကာ သူမ၏ ခါးသည် လျိုချမ့်၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး သူ့ မျက်လုံးများ ပူနွေးလာသည်။ သူ ရှု့ယန်နောက်တွင် လှဲချလိုက်ပြီး သူမကို ဖက်ရန် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ လည်ပင်းနောက်ကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ကျန့်ဟုန်၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဝေဖန်မှု့ပြီးသည့်နောက် ရှု့ယန်သည် သူ့ကို အေးစက်နေခဲ့ပြီး သူ့ကို အခန်းထဲ ဝင်ခွင့်မပြုခဲ့ပါ။

သူ သူမကို နောက်ဆုံး ထိခဲ့သည်မှာ နှစ်လ ရှိခဲ့ပြီပင်။

ရှု့ယန် နေ့တိုင်း ပိုလှလာသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုချမ့်သည် သတိထားသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ခံစားရသည်။ သူ သူမ၏ ခါးကို ညှစ်ပြီး သူမ၏ နားနားကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်သူ့အတွက် အလှပြင်နေတာလဲ။"

ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံနှင့် ထိတွေ့မှုက ရှု့ယန်ကို လန့်နိုးစေခဲ့သည်။ သူမ ထထိုင်ပြီး လျိုချမ့်ကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်ကာ ခေါင်းအုံးဖြင့် သူ့ကို ပစ်လိုက်သည်။ "ရှင် အယုတ်တမာကောင်၊ ညဘက်ကြီး ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ကျွန်မ အိပ်ဖို့ လိုတယ်။"

"ကလေးတွေ နိုးသွားအောင် မလုပ်ပါနဲ့။"

လျိုချမ့်သည် ရှု့ယန်ကို ဖိချုပ်ပြီး သူမ၏ ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို လွမ်းလို့ပါ။"

သူ၏ လက်က သူမ၏ အင်္ကျီအောက်တွင် လှည့်လည်နေခဲ့သည်။

ရှု့ယန် သူ့ကို အားကုန် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဒေါသနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုက ထင်ရှားနေပြီး သူမ သူ့ကို ကန်လိုက်သည်။ "ကျွန်မကို မထိနဲ့။"

လျိုချမ့် ဒေါသထွက်လာသည်။ "မင်းက ငါ့ရဲ့ ဇနီးပဲ။ ငါက ဘာလို့ မထိရမှာလဲ။"

သူသည် သူမ၏ ရုန်းကန်မှုများကို လျစ်လျူရှုပြီး သူ့ကိုယ်သူ သူမအပေါ် အတင်းအကြပ် လုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ "ဒီည ငါ မင်းကို ရအောင် ထိမယ်။ မင်း ဘာလုပ်နိုင်မှာတဲ့လဲ။"

"လျိုချမ့်၊ ရှင် အယုတ်တမာကောင်။"

ကျန်းနျန် ခရာမှုတ်သံကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။ သူမ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ပြီးနောက် ဖိနပ်စီး၊ မျက်နှာသစ်ရန် အပြင်ထွက်ကာ နံနက်စာ ချက်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားလိုက်သည်။ သူမ တစ်ယောက်တည်း နေသောကြောင့် ဖရုံသီး ဆန်ပြုတ်၊ အာလူးကြော်အစပ်တို့ဖြင့် ရိုးရှင်းသော နံနက်စာကို ချက်ခဲ့သည်။

အချိန်ကို တွက်ချက်ကြည့်လျှင် နှစ်လ ရှိခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး လုယွီ မကြာမီ ပြန်လာတော့မည်ပင်။

စားပြီး ပန်းကန်များကို ဆေးပြီးနောက် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"ကျန်းနျန်၊ အိမ်မှာ ရှိလား။"

ထိုသည်က ရှု့ယန်၏ အသံ ဖြစ်သည်။

"လာပါပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အေပရွန်ကို ဖြေပြီး ခြံတံခါး ဖွင့်ရန် ပြေးသွားလိုက်သည်။ သူမ ရှု့ယန်ကို မြင်သောအခါ လန့်သွားခဲ့သည်။ "မင်း ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"

သူမ အံ့အားသင့်သွားသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

ရှု့ယန်၏ ဆံပင်များသည် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး သူမ တစ်ညလုံး မအိပ်ရသေးဘဲ ပင်ပန်းနေပုံရသည်။

သူမ အားအင်မရှိစွာဖြင့် ခြံထဲသို့ လျှောက်လာပြီး ခုံတန်းလျားပေါ် ထိုင်ကာ မနေ့ညက ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောသည်။ "သူ တစ်ညလုံး ငါ့ကို ဖက်ထားတယ်၊ ကောင်းတဲ့ စကားတွေ အများကြီး ပြောပြီး ကျန့်ဟုန်နဲ့ စကားထပ်မပြောတော့ဘူးလို့ ကတိပေးတယ်။ သူ့အပေါ် အေးစက်တာ ရပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလာခဲ့တယ်။"

ကျန်းနျန်သည် အားအင်မရှိသော ရှု့ယန်ကို ကြည့်သော်လည်း နှစ်သိမ့်ခြင်း မပြုဘဲ မေးခဲ့သည်။ "အစ်မ ဘယ်လို ထင်လဲ။"

ရှု့ယန်သည် ချိုသာသော စကားလုံး အနည်းငယ်ကြောင့် သူမ၏ အနေအထားကို အားနည်းစေပါက ကျန်းနျန်သည် သူမကို အကြံပေးရန် မလိုတော့ဘူးဟု ခံစားရသည်။ အချို့ ကိစ္စများတွင် ခိုင်မာသော သဘောထားနှင့် ဖြည်းညင်းသော တိုးတက်မှု လိုအပ်သည်။ တစ်ညထဲဖြင့် ဘာမှ မပြီးမြောက်နိုင်ပေ။

ရှု့ယန်သည် လျိုချမ့်ကို ယခုအလွယ်တကူ ခွင့်လွှတ်လိုက်ပါက သူ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အကျင့်ဟောင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားနိုင်သည်။

ရှု့ယန် မော့ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မျက်ရည်များဖြင့် မျက်လုံးများ နီရဲနေလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်၊ ငါ နင်ပြောတာကို နားထောင်မယ်။ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ပြောပြပါ။ ငါ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။ လျိုချမ့်ကို ငါ ပိုက်ဆံ ပြန်ရအောင် လုပ်စေချင်ရုံပဲ။ ဘာလို့ သူက ရအောင် မလုပ်တာလဲ။ ဒါက ငါတို့ မိသားစုရဲ့ ပိုက်ဆံပဲ။ ဘာလို့ ကျန့်ဟုန်က လွတ်လွတ်လပ်လပ် သုံးနေရပြီး ငါက ဒီလို အရှက်ရတာကို ခံစားနေရတာလဲ...။"

ရှု့ယန်က ငိုပြီး အများကြီး ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးပြီး သူမ၏ လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "အစ်မ ကျွန်မ ပြောတာကို နားထောင်ဖို့ သဘောတူပြီးပြီဆိုရင် ကျွန်မစကားကို မှတ်ထားပါ၊ သူ့အပေါ် အစ်မရဲ့ စိတ်ကို မပျော့ပါစေနဲ့။ ကျွန်မရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို လိုက်နာပါ။"

"ရှု့ယန်၊ အာဏာကို ကိုယ့်လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားဖို့ လိုတယ်။ လျိုချမ့်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ လိုတယ်၊ သူ့ကို အစ်မရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို ထိန်းချုပ်ခွင့် မပေးနဲ့။"

ရှု့ယန် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် ကျန်းနျန်ကို မော့ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

သူမ နှာရှုံ့ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။ သူ့အပေါ် ဆက်ပြီး အေးစက်နေရမလား။"

ကျန်းနျန် အနည်းငယ် ပြုံးပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မရဲ့ နည်းလမ်းကို ပြောင်းလို့ရပြီ။ ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေကို အသုံးပြုပြီး လျိုချမ့်ကို ပိုက်ဆံအားလုံး အစ်မဆီ ပေးဖို့ ချော့ပြောလိုက်ပါ။"

သူမ ကိုယ်ကိုင်းပြီး ရှု့ယန်၏ နားနားကပ်၍ ညွှန်ကြားချက်အချို့ကို တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောလိုက်သည်။ ရှု့ယန် နားထောင်လေလေ သူမ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်ခြင်းက ပြေလျော့လာလေလေ ဖြစ်ပြီး အဆုံးတွင် သူမ ပြုံးနေသည်။ သူမ ကျန်းနျန်ကို ကျေးဇူးတင်မှုနှင့် လေးစားမှုဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ "ငါ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်တယ်။"

ကျန်းနျန် ပြန်ပြုံးသော်လည်း အခြား ကိစ္စများကို စဥ်းစားနေမိသည်။

ရှု့ယန် လျိုချမ့်ကို ချက်ချင်း ကွာရှင်းလို့ မရသေးပေ။ သူမမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး၊ သူမ၏ မိသားစုကို အားကိုးလို့ မရဘူး။ သူမသာ ယခု လျိုချမ့်ကို ကွာရှင်းလိုက်ပါက စာအုပ်ထဲကအတိုင်း ရွာ၏ အသက်ကြီးသော လူပျိုကြီးနှင့် လက်ထပ်လိုက်ရလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ယခု အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စမှာ သူမအား အိမ်တွင်း ဘဏ္ဍာရေးကို ထိန်းချုပ်စေရန် ဖြစ်သည်။ ရှု့ယန်၏ စိတ်ခံစားချက် တိုးတက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် ထရပ်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဥယျာဥ်သို့ ဖရုံသီး ခူးရန် သွားလိုက်သည်။ သူမ လုပ်စရာ အခြား ဘာမှ မရှိသောကြောင့် ဖရုံသီးကိတ်အချို့ ပြုလုပ်ပြီး ရာသီခွင် တိရစ္ဆာန် ဆယ့်နှစ်မျိုး၏ ပုံတူများအဖြစ် ပေါင်းကာ အချိန်ဖြုန်းရန် စီစဥ်ထားသည်။

ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ရှာဖွေနေစဥ် ရှု့ယန် သူမကိုယ်သူမ စိတ်ငြိမ်သွားအောင် လုပ်ပြီး လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် နေရာတိုင်း ရှာဖွေနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာရှာနေတာလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သကြား ကုန်နေပြီ။ ကျွန်မ ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ စျေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမကို သွားဖို့ လိုတယ်။"

ရှု့ယန် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ နင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုချောင်တံခါးတွင် ရပ်နေသော ရှု့ယန်ကို လှည့်ကြည့်သည်။ ရှု့ယန် ပြုံးပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကို အားစိုက် သုတ်လိုက်သည်။ "နင် ပြောတာ မှန်တယ်။ အာဏာကို ကိုင်ထားဖို့ လိုတယ်။ လျိုချမ့် ငါ့အပေါ် အသာစီးယူပြီး သူခိုင်းသမျှ ခေါင်းငြိမ့်ခံပေးလို့ မရဘူး။"

ထို့အပြင် ဒီ နှစ်လအတွင်း ပြောင်းလဲမှုများကြောင့် လျိုချမ့်သည် သူမကို အရင်လို မဆက်ဆံတော့ကြောင်း သူမ သတိထားမိသည်။ သူ သူမနှင့် စကားပြောသောအခါ တစ်ခါတရံ သတိထားပြီး စမ်းသပ်နေသည်။

ကျန်းနျန်သည် သံသေတ္တာထဲမှ ပိုက်ဆံနှင့် သကြား လက်မှတ်အချို့ကို ယူပြီး ရှု့ယန်နှင့်အတူ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမသို့ သွားလိုက်သည်။

သူတို့ လျှောက်သွားစဥ် ဖြတ်သွားသော စစ်သည်ဇနီးများနှင့် သက်ကြီး ယောက္ခမများက ကျန်းနျန်ကို လှောင်ပြောင်ပြီး မထီမဲ့မြင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကြသည်။

မိသားစုတန်းလျားမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူတို့သည် သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသော စစ်သည်ဇနီးအချို့နှင့် ဆုံသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ အဖော်ကို တိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏ နားတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူတို့၏ အကြည့်များနှင့် လုပ်ရပ်များက အရမ်း သိသာလွန်းသောကြောင့် ကျန်းနျန် သတိမထားမိဘဲ မနေခဲ့ချေ။

သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် စစ်သည်ဇနီးများကို လှမ်းကြည့်ပြီး သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုအချို့ကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

"မုဆိုးမ၊ ဂနာမငြိမ်၊ အရှက်ရစရာပဲ။"

ကျန်းနျန် - …

သူမ ဘယ်တုန်းက ဂနာမငြိမ် ဖြစ်တာလဲ။

သူမ ဘယ်သူ့ကို အရှက်ရစေတာလဲ။

ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှု့ယန်သည် ကောလဟာလ ပြောနေသော စစ်သည်ဇနီးများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ လျင်မြန်စွာ မျက်လွှာချလိုက်ကြသည်။

ရှု့ယန် အကြံပေးလိုက်သည်။ "ငါတို့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အစ်မဖန့်ကို မေးကြည့်ရအောင်။ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ သူမ သိလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

လူအများကြီးက သူမကို ထူးထူးဆန်းဆန်း ကြည့်နေသောကြောင့် ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ပုံမှန် တည်ငြိမ်သော အမူအရာ ရှိသော်လည်း သက်တောင့်သက်သာ မရှိဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

စက်တင်ဘာလ၏ နေက သိပ်မပြင်းထန်ဘဲ ကျန်းနျန်သည် သစ်ပင်အရိပ်အောက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အေးမြသော လေညင်းက အနည်းငယ် ချမ်းစိမ့်စိမ့် ခံစားရစေသည်။ သူမ၏ လက်မောင်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်တစ်ခါ သမဝါယမကို သွားသောအခါ အထည်နှင့် ဂွမ်း လက်မှတ်များကို ယူလာပြီး သူမနှင့် လုယွီအတွက် ဆောင်းဦးနှင့် ဆောင်းတွင်း အဝတ်အထည်အချို့ လုပ်ရန် စီစဥ်လိုက်သည်။

သူတို့ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမသို့ ရောက်သည်နှင့် အဖွဲ့နှင့်အတူ လေ့ကျင့်နေသင့်သော လျိုချမ့်နှင့် ဆုံခဲ့သည်။

သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါ၊ ကျန့်ဟုန်သည် သူ့ဘေးတွင် ရှိပြီး သူတို့သည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်ကာ တစ်ခုခုကို ပြောနေကြသည်။

ကျန်းနျန် - …

'ဒီလူယုတ်မာ၊ သူက ဒီ အညစ်အကြေးအတွက် တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် စိတ်အားထက်သန်နေတာလား။'

ရှု့ယန်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမအတွင်း၌ လျိုချမ့်နှင့် ကျန့်ဟုန်တို့ စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စေ့ထားလိုက်သည်။

ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမ၏ ဝင်ပေါက်ကို မျက်နှာမူထားသော ကျန့်ဟုန်သည် ကျန်းနျန်နှင့် ရှု့ယန်ကို အရင်ဆုံး တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုနှင့် ဒီမှာ ဆုံမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့သလို ကျန်းနျန်၊ ရှု့ယန်တို့နှင့် ဆုံမည်ဟုလည်း မမျှော်လင့်ခဲ့ပါ။ သူမ ကျစ်ကျွင်းအတွက် ချောကလက် ဝယ်ရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုနှင့် မတော်တဆ ဆုံခဲ့ကာ စကားပြောရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း အပြင်ဘက်ရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။ ကျန့်ဟုန်၏ အကြည့်တွင် ဆိုးရွားသော အရာတစ်ခု ရှိနေသည်ဟု ခံစားရခြင်းကို သူမ ဖယ်ရှားလို့ မရခဲ့ပေ။

ကျန့်ဟုန်၏ မျက်လုံးများသည် ကျန်းနျန်ဆီမှ ရှု့ယန်ဆီသို့ ရွေ့သွားခဲ့သည်။ ရှု့ယန်၏ အေးစက်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူမသည် လှုံ့ဆော်သည့် အကြည့်တစ်ခုဖြင့် သူမကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် လျိုချမ့်ဘက်သို့ မှီကာ အားနည်းဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျို၊ ကျွန်မ ခေါင်းကိုက်တယ်..."

"တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျို။"

ကျန့်ဟုန်၏ စကားများကို ကျန်းနျန်၏ အသံက ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

လျိုချမ့် အလိုလို လှည့်လိုက်ရာ သူ၏ နောက်တွင် ရှိသော ကျန့်ဟုန်သည် ခြေချော်သွားပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမ ကျန်းနျန်ကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများက ဒေါသဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။

'ဒီ မုဆိုးမသာ ဈေးမှာ ဝင်မစွက်ဖက်ခဲ့ရင် ကျစ်ကျွင်း ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီ စကားတွေ ပြောနိုင်မှာလဲ။'

သူမကြောင့် လုကောရှန့်သည် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး စုန့်အပေါ် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်မှုလွဲခဲ့ပြီး ကွာရှင်းချင်ခဲ့သည်။ လုကောရှန်သည် ထိုအချိန်မှစ၍ သူမကို အေးစက်နေခဲ့ပြီး သူ သူမကို သူမ၏ မိသားစုထံ ပြန်ပို့မည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။

"ယန်ယန်၊ မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

လျိုချမ့်သည် သူ့ နောက်ရှိ ကျန့်ဟုန်ကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ရှု့ယန်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖန်တီးမည်ကို စိုးရိမ်သည်။ သူ သူမကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရှု့ယန် သူ့ လက်ကို ခါချလိုက်ပြီး သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်လိုက်သည်။ ထိုရိုက်ချက်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်၏ မကျေနပ်ချက်များ အားလုံးကို သယ်ဆောင်ထားခဲ့သည်။

လျိုချမ့်၏ ခေါင်းသည် ရိုက်ချက်၏ အားကြောင့် တစ်ဖက်သို့ လည်သွားခဲ့သည်။ သူ သတိပြန်ရချိန်တွင် ရှု့ယန်သည် ထွက်ခွာသွားနှင့်ပြီပင်။

သူ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူ သူမနောက် လိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဥ် ကျန်းနျန်၏ အသံက သူ့ကို တားလိုက်သည်။

"တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျို။"

လျိုချမ့် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ရှု့ယန်၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် ရှက်ရွံ့မှုများ ပါနေသည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး

လုရဲ့ မရီး၊ ကျွန်တော် ရှု့ယန်နောက်ကို သွားဖို့ လိုတယ်။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ ပြောစရာ ရှိတယ်။"

သူမ မကျေနပ်ပုံရသော ကျန့်ဟုန်ကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ရှက်ရွံ့ပုံပေါ်သော လျိုချမ့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျို၊ သေသေချာချာ စဥ်းစားပါ။ ရည်ရွယ်ချက် မကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကြောင့် ရှင်ရဲ့ ဇနီးကို ဒီလို ဆက်ဆံတာ သင့်တော်ရဲ့လား။"

လျိုချမ့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်း...။"

ကျန်းနျန် သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျို၊ ရှင် ကိုယ်တိုင် စဥ်းစားပါ။ ကျွန်မ သကြား နည်းနည်း ဝယ်ဖို့ လိုသေးတယ်၊ ဒါကြောင့် ပိုမပြောတော့ဘူး။"

သူမ လျိုချမ့်၏ အမူအရာကို မကြည့်ဘဲ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

လျိုချမ့်က ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ဒီကို ရှု့ယန်နှင့် ကလေးများအတွက် မုန့်အချို့ ဝယ်ဖို့ လာခဲ့ရုံမျှသာဖြစ်ပြီး အခုတော့ ဒီ ပြဿနာထဲ ရောက်သွားပြီ။

ကျန်းနျန်၏ ကျောကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်နေသော ကျန့်ဟုန်က အော်ပြောလိုက်သည်။ "နင် ဘယ်သူ့ကို ရည်ရွယ်ချက် မကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးလို့ ခေါ်တာလဲ။"

ကျန်းနျန် သူမကို လှည့်ပင် မကြည့်ချေ။ "ငါ နင့်ကို ပြောနေတာ။"

ကျန့်ဟုန် - …

'ဒီ မုဆိုးမက မျက်နှာနှစ်ဖက် ရှိတာပဲ။ လူတွေ ရှေ့မှာ တစ်မျိုး၊ လူတွေ နောက်ကွယ်မှာ တစ်မျိုး လုပ်နေတာ။'

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး