အခန်း (၂၇)

ကျန်းနျန်သည် ပိုက်ဆံ ပေးပြီး သကြား ကူပွန်ကို ပေးလိုက်ကာ သကြား နှစ်ပေါင် ဝယ်လိုက်သည်။ သူမ ဆိုင်မှ ထွက်ရန် လှည့်လိုက်ရာ ကျန့်ဟုန်သည် နောက်မှ ကပ်လိုက်လာပြီး အော်ပြောခဲ့သည်။ "နင် ဂြိုဟ်ဆိုးမ မုဆိုးမ။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု ခရီးသွားတုန်းမှာ ကျူးကျွင်းကို လှည့်ဖြားပြီး နေ့တိုင်း နင့်ရဲ့ ဥယျာဥ်ကို ရေလောင်းခိုင်းတယ်။ နင်က ရိုးသားတဲ့ အမျိုးသမီး မဟုတ်ဘဲနဲ့ ငါ့အကြောင်း ပြောဖို့ နင့်မှာ ဘာ အခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ။"

ကျန်းနျန် လှည့်ပြီး သူမဆီသို့ လျှောက်သွားသောအခါ ကျန့်ဟုန် သတိထားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "နင် ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ကျန့်ဟုန်ကို ရိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ လှည့်ပြီး ပြေးလိုက်သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် သေးငယ်သည်ကို သိသောကြောင့် သူမသာ တကယ် ကျန့်ဟုန်နှင့် ရင်ဆိုင်ပါက ရှုံးမည်ကို သဘောပေါက်သည်။

ကျန့်ဟုနသည်် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ရပ်နေပြီး သူမ သတိပြန်ရချိန်တွင် ကျန်းနျန်သည် မျက်စိအောက်မှ ပျောက်သွားခဲ့ပြီပင်။

ကျန်းနျန် မိသားစုတန်းလျားသို့ အပြေးပြန်လာပြီး သူမ၏ တံခါးသို့ ရောက်သည်နှင့် ဖန့်မိန်နှင့် တိုက်မိခဲ့သည်။ ဖန့်မိန်သည် ကြက်သွန်မြိတ်တစ်စည်း ကိုင်ထားပြီး ကျန်းနျန် မောဟိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လျင်မြန်စွာ မေးခဲ့သည်။ "ဘာလို့ ခွေးလိုက်ခံနေရသလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး ပြုံးခြင်းကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

"ကျန်းနျန်။"

ကျန့်ဟုန်၏ အသံက အနောက်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဖန့်မိန် လှည့်ကြည့်ရာ ကျန့်ဟုန်သည် ရန်ဖြစ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသလိုမျိုး ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖန့်မိန် ကျန့်ဟုန်ကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်သည်။ "နင် ဘာတွေ အော်နေတာလဲ။ ဘာလိုချင်တာလဲ။"

ကျန့်ဟုန်သည် အသက်ရှူပြီး စကားပြောရန် ကြိုးစားနေစဥ် ကျန်းနျန်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မဖန့်၊ ကျန့်ဟုန်၊ သူမ...သူ..."

ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး မျက်ရည်များ ပြည့်နေသည်၊ သူမ တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းဖြင့် ကျန့်ဟုန်ကို ထိုးပြသည်။ ဖန့်မိန်သည် ပိုစိတ်ပူလာပြီး မေးခဲ့သည်။ "သူမ မင်းကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။"

"သူမ။"

ကျန်းနျန် စကားမဆုံးမီ သူမ သတိလစ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ထဲမှ သကြားများလည်း ယိုဖိတ်သွားသည်။ သူမ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ လဲလျောင်းနေရာ ဖန့်မိန် ထိတ်လန့်စွာ အော်လိုက်မိသည်။ သူမ ကြက်သွန်မြိတ်ကို ချပစ်ပြီး ကျန်းနျန်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ သူမကို နိုးရန် ကြိုးစားပြီး သူမ၏ အသက်ရှူခြင်းကို စစ်ဆေးသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမ အသက်ရှူနေတုန်းပင်။

ကျန့်ဟုန်လည်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမသည် ဖန့်မိန် ရှေ့တွင် ကျန်းနျန်ကို ရင်ဆိုင်ပြီး သူမ၏ ဟန်ဆောင်မှုကို ဖော်ထုတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ယခု ကျန်းနျန်သည် သတိလစ်သွားခဲ့ပြီ။

"ဒီကိစ္စက ငါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။ ငါ့ အပြစ် မဟုတ်ဘူး။"

ကျန့်ဟုန်သည် ထိုသို့ လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် အခြား စစ်သည်ဇနီးများ၏ စွပ်စွဲသော အကြည့်များအောက်တွင် လှည့်ကာ အိမ်သို့ ပြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"နင်တို့အားလုံး ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီးကို အထဲကို သယ်ဖို့ ကူညီဦး။"

ဖန့်မိန်သည် အနီးနားရှိ စစ်သည်ဇနီးများကို အော်ပြောလိုက်သည်။ သူတို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးလာပြီး ကျန်းနျန်ကို အထဲသို့ သယ်ရန် ကူညီကြသည်။ ဇနီးတစ်ဦးက စိုးရိမ်စွာ ပြောခဲ့သည်။ "ဆရာဝန်ကို သွားခေါ်လိုက်မယ်။"

ကျန်သူများက ဖန့်မိန်နှင့်အတူ နေပြီး ဆရာဝန် ရောက်လာရန် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြသည်။

အခန်းထဲက လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျန်းနျန် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည်။

သူမ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်ပြီး အခန်းတစ်ဝိုက်ကို လျင်မြန်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ အပေါ်ပိုင်းကို မြှောက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ စစ်သည်ဇနီး သုံးဦးနှင့် ဖန့်မိန်တို့သည် သစ်ပင်အရိပ်အောက်တွင် ရပ်နေကြပြီး သူတို့အားလုံး ကျန့်ဟုန်နှင့် သူမကြားတွင် ဘာဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သိချင်နေကြသည်။

ဖန့်မိန် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "နင်က ငါ့ကို မေးနေတာလား။ ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိမလဲ။ ငါက ကျန်းနျန် ပြန်ပြေးလာတာကိုပဲ တွေ့လိုက်ရတယ်၊ ကျန့်ဟုန်က သူ့ကို လိုက်နေတယ်။ ကျန်းနျန်က စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပဲ သတိလစ်သွားတာ။"

သူမ နှာရှုံ့လိုက်သည်။ "ကျွန်မ သဘောပေါက်သွားပြီ။ ကျန့်ဟုန်က ပြဿနာရှာတတ်သူပဲ။ သူမလို ပြဿနာ ဘယ်သူကများ ရှာမလဲ။ သူမက ရှု့ယန်နဲ့ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုကို ရန်ဖြစ်အောင် လုပ်ရုံသာမကဘူး လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီးကိုပါ စော်ကားခဲ့တယ်၊ သူ့ကို သေလုနီးပါးဖြစ်စေခဲ့တယ်။ အခု ဒါရောလား။ သူမ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုတောင် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ခဏအကြာတွင် ရှု့ယန်သည် ကျန်းနျန် သတိလစ်သွားကြောင်း ကြားသိရပြီးနောက် အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် လျင်မြန်စွာ ပြန်လဲလျောင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ဆရာဝန်က သူမကို စစ်ဆေးပြီးနောက် သူမသည် အားကုန်မှုကြောင့် သတိလစ်သွားခြင်းဖြစ်ပြီး မကြာမီ ပြန်နိုးလာမည်ဟု နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် ကျန်းနျန် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူမကို ဝန်းရံထားသော စစ်သည်ဇနီးများ၊ ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန်တို့ကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ရှု့ယန် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး မေးလိုက်သည်။ "နင် ခေါင်းကိုက်နေသေးလား။"

ဖန့်မိန်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဆရာဝန်က ဝေးဝေးမရောက်သေးဘူး။ နင် နေမကောင်းဘူးဆိုရင် ငါ သူ့ကို ပြန်ခေါ်လိုက်မယ်။"

ကျန်းနျန် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အခု အဆင်ပြေပါတယ်။"

အခြား စစ်သည်ဇနီးများသည် သူမ အဆင်ပြေကြောင်း မြင်သောအခါ နေ့လယ်စာ စားချိန်ဖြစ်သောကြောင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန်သာ ကျန်ခဲ့သည်။ ဖန့်မိန် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ကျန့်ဟုန်က နင့်နောက်ကို ဘာလို့ လိုက်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန်သည် အပြစ်လုပ်မိသော ကလေးကဲ့သို့ သူမ၏ မျက်လုံးများကို အောက်ချလိုက်သည်။ "ကျွန်မ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုနဲ့ ကျန့်ဟုန်ကို ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ စျေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမမှာ အတူတူ တွေ့လိုက်တယ်။ ကျွန်မ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုကို စကား အနည်းငယ် ပြောလိုက်တာ၊ ရည်ရွယ်ချက် မကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက် သူ့ ဇနီးကို မရိုင်းဖို့ ပြောလိုက်တာ။ ကျန့်ဟုန်က ကြားသွားပြီး စာရင်းရှင်းဖို့ ကျွန်မနောက်ကို လိုက်လာတာ။"

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ရင်း သူမ၏ အသံထဲ မကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ "ကျွန်မ မပြောသင့်တာ ပြောမိလို့ ကျွန်မ အမှားပါ။"

ရှု့ယန်သည် ပိုပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ကျန်းနျန်ကို နှစ်သိမ့်ချင်သော်လည်း ဘာပြောရမည်မှန်း မသိခဲ့ပေ။ သူမအပေါ် ပိုပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး ကျေးဇူးတင်မိသည်။ ကျန်းနျန်ကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက သူမကို ကျန့်ဟုန် လိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် သတိလစ်ခြင်း ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပါ။

ဖန့်မိန် ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ နင် ပြောတာ မှန်တယ်လို့ ထင်တယ်။ သူမက ရည်ရွယ်ချက် မကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးပဲ။"

သူမ ခဏရပ်ပြီးနောက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "အိုး၊ ငါ တခြားတစ်ခု သတိရလိုက်တယ်။" သူမ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်သည်။ "မိသားစုတန်းလျားက လူတွေက ကျူးကျွင်း နင့်ရဲ့ အိမ်ကို တစ်ခါတရံ လာလည်တယ်၊ အမြဲတမ်း ညဉ့်နက်မှ ပြန်သွားပြီး အစားအစာ ယူသွားတယ်လို့ ပြောနေကြတယ်။ သူတို့က နင်..."

ကျန်သော စကားလုံးများက ပြောဖို့ ကြမ်းတမ်းလွန်းသည်။ ဖန့်မိန် စကားကို ပြောင်းလိုက်သည်။ "ငါတို့အားလုံး အိမ်နီးချင်းတွေပဲ၊ နင်နဲ့ ကျူးကျွင်းကြားမှာ ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူတွေက ဒါကို နင့်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ညစ်ညူးအောင် သုံးနိုင်တယ်။ ဒီလိုဆိုရင်ရော၊ ဥယျာဥ်အတွက် ရေသယ်တာ ငါ ကူညီပေးမယ်။ ငါ့မှာ ကျွမ်းကျင်မှု အများကြီး မရှိပေမဲ့ အားတော့ ရှိတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးသော ခံစားမှုတစ်ခု ခံစားရသည်။ ကျန်းနျန်၏ သူမနှင့် ဆက်ဆံရေးက အမြဲတမ်း အသုံးဝင်ခဲ့သော်လည်း သူမ စစ်တပ်စခန်းသို့ ရောက်ကတည်းက ဖန့်မိန်သည် သူမကို အထူး ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ သူမ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပါ၊ အစ်မဖန့်။"

ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် သူတို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ မသွားမီ ရှု့ယန်လည်း ရေသယ်ရန် ကူညီမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ဖန့်မိန်၏ စကားကို ဆင်ခြင်ပြီး ညဘက် အပြင်ဘက်တွင် သူမ တွေ့ခဲ့သော အရိပ်များကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီကောလဟာလတွေကို တမင်တကာ ဖြန့်နေပုံရပြီး အဲဒီလူနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သည်။ သူမ သေသေချာချာ စဥ်းစားပြီးနောက် ကျန့်ဟုန်သည် အဖြစ်နိုင်ဆုံး ပြစ်မှုကျူးလွန်သူဟု နိဂုံးချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

နေဝင်ဆည်းဆာ ကျရောက်သောအခါ ကျန်းနျန် သူမ၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဥယျာဥ်ကို ထပ်၍ ရေလောင်းခဲ့ကာ ရေချိုးပြီး အိပ်ရာဝင်သည်။ အိပ်ပျော်မသွားမီထိ သူမ လုယွီ ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲဟု တွေးနေတုန်းပင်။

သူမ စိတ်ထဲတွင် များစွာ ရှိသောကြောင့် ကျန်းနျန် ကောင်းစွာ မအိပ်နိုင်ဘဲ အိပ်တစ်ဝက် နိုးတစ်ဝက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် တိုးညှင်းသော အသံက တိတ်ဆိတ်သော ညကို နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန် ချက်ချင်း နိုးလာသည်။ သူမ၏ အတွေးများက သူမ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တွေ့ခဲ့သော အရိပ်များဆီသို့ အပြေးရောက်သွားသည်။ သူမ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် အိပ်ရာမှ ထကာ တံခါးနောက်တွင် ဝှက်ထားသော တုတ်ကို ဆွဲယူပြီး တိတ်တိတ်လေး အပြင်ထွက်ခဲ့သည်။

သူမ ပတ်ပတ်လည် ဧရိယာကို စစ်ဆေးခဲ့ကာ မီးဖိုချောင်နှင့် လုယွီ၏ အခန်းနှစ်ခုလုံးတွင် မီးများ ဖွင့်ထားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုခဏတွင် လုယွီ ပြန်လာပြီဟု သူမ ထင်ခဲ့သော်လည်း တံခါးကို အတွင်းမှ ဂျက်ထိုးထားသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က နံရံပေါ်မှ တက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ကာ သူမ၏ လက်ဖဝါးများ ချွေးထွက်နေပြီး တုတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကြောင်အိမ်တံခါး ဖွင့်သံကို ကြားရသည်၊ သူမ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး မီးဖိုချောင်တံခါးဘက်သို့ ရွေ့လိုက်သည်။ သူမ အရိပ်တစ်ခု ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ မှိတ်ပြီး တုတ်ကို ရမ်းလိုက်သည်။

တုတ်ကို သန်မာသော လက်က လေထဲတွင် ဖမ်းလိုက်သည်။ တုတ်ကို ယူလိုက်သော လုယွီသည် ကျန်းနျန် မျက်လုံးများ မှိတ်ထားပြီး ရုန်းကန်ကာ အော်ဟစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အိမ်နီးချင်းများကို နှိုးမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမ၏ လက်များကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်၊ သူမ၏လက်အား နောက်တွင် ဖိချုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ သူမကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ပါ၊ မရီး။"

သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အသံက တိတ်ဆိတ်သော ညတွင် ပဲ့တင်သံထွက်နေကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး စိတ်ငြိမ်စေသည်။

အရပ်ရှည်သော လူသည် ကိုယ်ကိုင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများနှင့် အညီထားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်၏ မျက်တောင်များ တဖျပ်ဖျပ် ခတ်လာသည်၊ သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ရည်များ ပြည့်နေသော အကြည့်သည် လုယွီ၏ မှောင်မည်းသော မျက်ဝန်းနှင့် ဆုံသွားသည်။ သူ၏ အသက်ရှူခြင်း ရပ်သွားပြီး သူ့လက်ဖဝါးမှ အပူက အရေပြားမှ နှလုံးသို့ လောင်ကျွမ်းနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းမှာ ရှင်းပြနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ မြန်လာခဲ့သည်။

လုယွီ သူမကို လွှတ်လိုက်ကာ ကိုးရိုးကားရား လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီးမှ နောက်သို့ ဆုတ်ခဲ့သည်။ "ကျွန်တော် မရီးကို ကြောက်အောင် လုပ်ဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ မူးဝေမှုမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ လုယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်လကြာ ခွဲခွာပြီးနောက် တူညီသည့် စစ်တပ်အစိမ်းရောင် ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ ပိုပိန်သွားပုံရသည်။ သူ၏ ဆံပင်တိုကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ညှပ်ထားပြီး သူ၏ မေးရိုးက ပိုထင်ရှားလာသည်။

သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှု ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး ညင်သာစွာ မေးလိာက်သည်။ "ဘာလို့ နံရံပေါ်က တက်လာတာလဲ။"

လုယွီ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာပြီးတော့ တံခါးခေါက်ပြီး မရီးကို မနှိုးချင်ဘူး။ မရီးကို ကြောက်အောင် လုပ်ဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး။"

ကျန်းနျန် - …

သူမ သက်ပြင်းချပြီး စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူမ မီးဖိုချောင်တံခါးကို အားအင်မရှိစွာ မှီလိုက်ပြီး ကံကောင်းစွာဖြင့် လွတ်မြောက်ခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။ "ငါ အဲဒါက တွယ်တက်လာတဲ့ လူလို့ ထင်ခဲ့တာ။"

အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့ပါက သူမ ဘာလုပ်ရမှန်း သိမည်မဟုတ်ပါ။

လုယွီ၏ အမူအရာက အေးစက်သွားခဲ့သည်။ "မရီး ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ။"

ကျန်းနျန်သည် တံခါးကို ကျောမှီထားပြီး လုယွီကို မော့ကြည့်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်နေသည်။ "မသိပါဘူး။ အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ငါ ကျူးကျွင်းကို လိုက်ပို့ပြီး တံခါးပိတ်တဲ့အခါ ထောင့်ကနေ ပြေးထွက်သွားတဲ့ အရိပ်ကို တွေ့လိုက်တယ်။ အရမ်း မှောင်နေလို့ သေချာ မမြင်ရဘူး။"

လုယွီ၏ အမူအရာသည် ပိုပြီး အေးစက်လာခဲ့သည်။ သူ လှည့်ပြီး တံခါးကို ကြည့်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ထားခဲ့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်ပါ့မယ်။"

လုယွီ စိတ်ငြိမ်သွားပြီး ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီဖြစ်ရာ သူမသည် လက်ပြတ်အင်္ကျီနဲ့ ဘောင်းဘီတိုသာ ဝတ်ထားသည်ကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။

စောနက သူ သူမကို ဖက်ထားခဲ့ပုံကို ပြန်စဥ်းစားမိရာ သူ၏ နားများ နီရဲလာခဲ့သည်။ သူ နေရခက်စွာ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး မီးဖိုကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ရောက်နေပြီ။ အခန်းထဲ ပြန်သွားပြီး အနားယူပါ။"

သူ၏ မရီး၊ ဒီဘဝမှာ မနည်း ရှင်သန်ခဲ့ရသူက တစ်ဖန် နည်းလမ်းဟောင်းနောက် လိုက်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သည်၊ သူမ ပြောခဲ့သော လူစိမ်းက ဒီည သူ မဟုတ်ဘဲ အခြားသူဖြစ်ခဲ့ပါက ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့မလဲဆိုတာ သူ စိတ်ကူးပင် မယဥ်နိုင်ခဲ့ပေ။

လုယွီ ကြောင်အိမ်ထဲက ယူလာခဲ့သော စဉ့်တီတုံးပေါ်ရှိ ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် သူ မစားရသေးကြောင်း သိလိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ခေါက်ဆွဲ နည်းနည်း ချက်ပေးမယ်။"

လုယွီ ငြင်းတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ထပ်ပြောသည်။ "အချိန် သိပ်မကြာပါဘူး။"

သူမ လျင်မြန်စွာဖြင့် ခြံထဲသို့ ထွက်သွားကာ မီးဖွင့်ပြီး ခရမ်းချဥ်သီးနှင့် ငရုတ်သီးများကို ခူးခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာသော လုယွီသည် မီးအလင်းရောင်ကြောင့် သူမ၏ ခြေသလုံးနှင့် လက်မောင်းများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရာ သူ၏ နားရွက်များ ပိုပြီး လောင်ကျွမ်းလာသလို ခံစားရသည်။

သူ လှည့်ပြီး တံခါးဘက်ကို မျက်နှာမူလိုက်သည်။ "မရီး၊ မချက်ပြုတ်ခြင်းခင် သင့်လျော်တဲ့ အဝတ်အချို့ကို ဝတ်ပါ။"

မီးဖိုချောင်တံခါးသို့ ရောက်ခါစ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အဝတ်များကို အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ကာ ဘာမှ မှားကြောင်း မတွေ့ရချေ။ သူမ လုယွီ၏ ကျောကို လှမ်းကြည့်ပြီး မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် စာအုပ်ထဲတွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း တကယ်ကို ယဥ်ကျေးသော လူကြီးလူကောင်း တစ်ဦးဖြစ်သည်။

စာအုပ်တွင် အမျိုးသားဇာတ်လိုက်နှင့် အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်တို့ ချိန်းတွေ့စဥ် ဇာတ်လိုက်သည် မသင့်လျော်သောအရာ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ကြောင်းလည်း ရေးထားသည်။ ဒီအကြောင်းကို စဥ်းစားရင်း ကျန်းနျန်သည် ခရမ်းချဥ်သီးနှင့် ငရုတ်သီးများကို လှီးရန် စဉ့်နှီတုံးပေါ် တင်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် လျင်မြန်စွာဖြင့် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး အဝတ်လဲကာ ဆံပင်ဖြီးပြီးမှ မီးဖိုချောင်သို့ ချက်ပြုတ်ရန် သွားလိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် လုယွီ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဆေးပြီးသားဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ မီးဖို ရှေ့တွင် ထိုင်ပြီး မီးကို မွှေးနေသည်။ လိမ္မော်ရောင် မီးတောက်များက သူ၏ ထင်ရှားပြတ်သားသော မျက်နှာအသွင်အပြင်ကို ထင်ရှားစေပြီး သူ၏ ထိုးဖောက်သော အကြည့်တွင် နွေးထွေးမှုကို ထပ်ပေါင်းပေးသည်။

ကျန်းနျန် အဝတ်လဲထားသည်ကို မြင်သောအခါ လုယွီ စိတ်ပြေသွားပြီး မီးကို ဆက်မွှေးရန် အောက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန် ခေါက်ဆွဲ စလုပ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကြောင်အိမ်ထဲမှ ဝက်ဆားနယ်ကို ထုတ်ယူပြီး အချပ်ပါးပါး လှီးသည်။ သူမ အရံဟင်းပန်းကန်များကိုလည်း ပြင်ဆင်သည်၊ အချိန်တိုအတွင်း ဝက်သား ခေါက်ဆွဲဟင်း အဆင်သင့်ဖြစ်သွားသည်။ အနံ့ကို နမ်းကြည့်ရာ သူမလည်း ဆာနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမ လုယွီကို ပန်းကန်လုံးကြီးတစ်လုံးနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အတွက် ပန်းကန်လုံးသေးတစ်လုံး ခွဲပြီး စားတော့သည်။

စားသောက်ပြီးနောက် လုယွီသည် ပန်းကန်နှင့် တူများကို သိမ်းလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ပြောသည်။ "ကျွန်တော် ပြန်လာတာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့။"

ကျန်းနျန် သူ့ကို ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လုယွီ သူ၏ ပန်းကန်လုံးမှ ရေကို သွန်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အိပ်ဆောင်မှာရှိတဲ့ ကျူးကျွင်းနဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကြောင့် တွေ့ဖို့ သွားမှာမလို့။"

"မရီးရဲ့ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်ပြီး တံခါးကို သော့ခတ်ထားပါ။ ဘယ်သူ ခေါက်ခေါက် မဖွင့်နဲ့။ ကျွန်တော် ပြန်လာတဲ့အခါ အပြင်ကနေ မရီးကို လှမ်းခေါ်ပါ့မယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းနျန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မြင်သောအခါ လုယွီ စိတ်ချစေရန် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဖြစ်စေရပါဘူး။ ကျွန်တော် အဲဒီလူကို အမြန်ဆုံး ဖမ်းမိဖို့ နည်းလမ်းရှာပါ့မယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

သူမ အခန်းထဲတွင် ခဏတာ လှဲနေခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်မှ ခြေသံကို ကြားသောအခါ သူမ၏ ကုတင်အဆုံးတွင် ဒူးထောက်ပြီး လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မှိန်ပြပြ လရောင်အောက်တွင် လုယွီသည် လျင်မြန်စွာ နံရံဆီသို့ လျှောက်သွားနေသည်။ သူ၏ အရပ်ရှည်သော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခြေထောက်များဖြင့် သူ ခုန်တက်လိုက်ပြီး မျက်တောင် တစ်ခတ်အတွင်း နံရံပေါ် ကျော်တက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

-အထင်ကြီးစရာပဲ။

တိတ်ဆိတ်သော မနက်ခင်းကို ခရာသံက ပျက်စီးစေခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အိပ်ပျော်ခြင်းမှ နိုးလာရာ ကုတင်ပေါ် ထထိုင်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှ မှေးကြည့်လိုက်သည်။ လုယွီ ရေတွင်းမှ ရေခပ်နေသည်ကို သူမ နိုးနိုးကြားကြားသိရသည်အထိပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် မနေ့ညက အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီး လုယွီ ဘယ်အချိန် ပြန်လာသည်ကို မသိခဲ့ပေ။

ကျန်းနျန် အဝတ်လဲပြီးနောက် အပြင်ထွက်ခဲ့သည်။ လုယွီမှာ နံနက်စာကို ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်ပြီး သူမ ထွက်လာသောအခါ သူ သူမကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဒီနေ့ အတွင်းမှာပဲ နေမယ်။ နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ထားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ယူပါ့မယ်။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"