အခန်း (၂၉)

ကျန်းနျန်သည် အပြင်သို့ လျှောက်သွားပြီး ကျူးကျွင်း ဖိထားသော အမျိုးသမီးကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် မူလက ကျန့်ဟုန်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ခန်ရှို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤအချိန်တွင် အိပ်ရာမဝင်သေးသော မိသားစုတန်းလျားရှိ နေထိုင်သူများသည် ဆူညံသံကို ကြည့်ရန် ထွက်လာကြသည်။

လုယွီသည် လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "မင်းက ခြံဝင်းအပြင်ကနေ ငါ့ မရီးကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထောက်လှမ်းနေတာ၊ ပြီးတော့ သူမနဲ့ ကျူးကျွင်းတို့အကြောင်း ကောလဟာလတွေ ဖြန့်နေတာ ဟုတ်လား။"

ပုံမှန်အားဖြင့် သူ့၏ တည်ငြိမ်သော အသံသည် ယခုအခါ ရှားပါးသော ဒေါသကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

ခန်ရှို့သည် ဤကဲ့သို့ မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသောကြောင့် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမ၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်သည် အလွန် အားကောင်းသဖြင့် သူမ၏ အရိုးများကို ချိုးပစ်တော့မလို ခံစားရသည်။ ဒါက သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို နာကျင်မှုဖြင့် ဖြူဖွေးသွားစေသည်။

ကျန်းနျန်သည် လျှောက်သွားရင်း ခန်ရှို့၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာကို အေးစက်စွာ ကြည့်ပြီး အေးစက်စက်နိုင်သော လေသံဖြင့် မေးခဲ့သည်။ "ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မနဲ့ တပ်သား ကျူးတို့အကြောင်း ကောလဟာလတွေ ဖြန့်တာလဲ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘယ်လိုတွေ ပြစ်မှားမိလို့လဲ။"

ခန်ရှို့က ခေါင်းမာစွာ ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ကောလဟာလ မဖြန့်ပါဘူး။ ဒါက ကျွန်မနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ တပ်သားကျူး၊ ကျွန်မကို လွှတ်လိုက်ပါ။"

သူမ နာကျင်စွာဖြင့် ပခုံးကို လိမ်လိုက်ပြီး ကျူးကျွင်းက ဒေါသတကြီး သူမကို လွှတ်လိုက်သည်။

ခန်ရှို့၏ ရှောင်လွှဲသော စကားများကို ကြားသောအခါ ဖန့်မိန်သည် ဒေါသထွက်ပြီး အော်ခဲ့သည်။ "မင်း မဟုတ်ရင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မင်း အိမ်ပြန်ဖို့ ဒီက ဖြတ်သွားစရာ မလိုဘူးလေ။"

ခန်ရှို့သည် စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းဆောင်စုန့်သည် မျက်နှာ မည်းမှောင်စွာဖြင့် သူမကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "ပြောစမ်း။"

ခန်ရှို့သည် အလွန် ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာဖြစ်သွားပြီး ကြာမြင့်စွာ ဆက်စပ်မှု မရှိသော စကားများကို ရေရွတ်နေသည်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး လု မှန်သည်ကို လူတိုင်း မြင်နိုင်သည်။ ရှု့ယန် သူမ၏ အိမ်မှ ထွက်လာပြီး ခန်ရှို့ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမနှင့် ဖန့်မိန်သည် ချက်ချင်း နှစ်ဖက်စလုံးမှ သူမကို ဆူပူကြတော့သည်။

ခေါင်းဆောင်စုန့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ နှစ်ယောက်၊ ပါးစပ်ပိတ်။"

ရှု့ယန်နှင့် ဖန့်မိန်သည် အမိန့်နာခံစွာဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ဆူညံသံကို ကြည့်နေသော စစ်သည်ဇနီးများနှင့် အသက်ကြီးသော အမျိုးသမီးများ အချင်းချင်း တီးတိုးပြောနေကြသည်။ သူတို့၏ တီးတိုးသံများကို လျစ်လျူရှုပြီး ကျန်းနျန်သည် ခန်ရှို့ကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။ "ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မအကြောင်း ကောလဟာလတွေ ဖြန့်တာလဲ။"

အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ခန်ရှို့သည် အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ ခေါင်းမာစွာ ပြောခဲ့သည်။ "ဘယ်သူက ကျွန်မ ကောလဟာလ ဖြန့်နေတယ်လို့ ပြောတာလဲ။ ကျွန်မ အမှန်အတိုင်း ပြောနေတာ။ တပ်သား ကျူးက ရက်အနည်းငယ်တိုင်း မင်းအိမ်ကို လာတယ်။ သူ ဝင်လိုက်တာနဲ့ တံခါးကို ပိတ်တယ်။ သူ ထွက်လာတော့ ထမင်းဘူးတစ်လုံး ယူလာတယ်။ မင်းတို့ နှစ်ယောက် အထဲမှာ ဘာတွေ လုပ်နေမှန်း ဘယ်သူသိမှာလဲ။"

လုယွီ တင်းမာစွာ အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ "ပါးစပ်ပိတ်။"

ကျူးကျွင်း၏ မျက်နှာသည် ဒေါသဖြင့် ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။ ယောကျ်ားတစ်ယောက်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မရိုက်သင့်ဟူသော အချက်သာ မရှိပါက သူ ဒီ ရန်လိုတဲ့ မိန်းမကို ကန်ပစ်လိုက်မိမှာပင်။

ကျန်းနျန်သည် ထပ်သည်းခံနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ခန်ရှို့ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

ရိုက်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများပင် မတရားခံရမှုကြောင့် နီရဲလာသည်။ သူမ ရှိုက်ရင်း ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မက အပြစ်မရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၊ သက်သေ ဘာမှမရှိဘဲ ကျွန်မနဲ့ ရဲဘော် ကျူးတို့အကြောင်း အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ ကောလဟာလတွေ ဖြန့်ရတဲ့အထိ ရှင် ဘာလို့ ဒီလောက် မကောင်းဆိုးဝါး ဆန်ရတာလဲ။"

အံ့အားသင့်မှု တစ်ချက်သည် လုယွီ၏ မျက်လုံးများကို ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် သူ၏ မရီးမှာ ရှက်တတ်ပြီး နှိမ့်ချတတ်သည်ဟုသာ အမြဲ ထင်ခဲ့သည်။ ကျေးလက်တွင် သူမ မိသားစု၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံရချိန်တွင်ပင် ပြန်မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေ။ လူအများကြီး ရှေ့တွင် ခန်ရှို့ကို ရိုက်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ရောက်သွားပြီဟု သူ သိလိုက်သည်။

ခန်ရှို့သာမက ရှု့ယန်၊ ဖန့်မိန်၊ ခေါင်းဆောင်စုန့်ပင် ကျန်းနျန်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ခေါင်းဆောင်စုန့်သည် အားနွဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်နေပုံရသော လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး လု၏ မရီးသည် ဒေါသထွက်လျှင် လူကို ရိုက်မည်ကို မယုံနိုင်ခဲ့ပေ။

ပြန်လည် သတိဝင်လာသော ခန်ရှို့သည် ကျန်းနျန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ခေါင်းဆောင်စုန့်ကို အော်ခဲ့သည်။ "ခေါင်းဆောင်စုန့်၊ ကျွန်မကို သူမ ရိုက်တာနဲ့ပတ်သတ်ပြီး ရှင် တစ်ခုခု မလုပ်တော့ဘူးလား။"

ခေါင်းဆောင်စုန့် ဒေါသထွက်သွားသည်။ ကျန်းနျန် ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့သည်ဟု သူ ထင်သော်လည်း ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုသို့သော အပြုအမူကို ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ သူမကို အပြစ်တင်လိုသော်လည်း သူမ၏ မျက်ရည်များ ဝေ့နေသော မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ သူ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဖန့်မိန်က သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။ "မင်း အဲ့လို ပါးရိုက်ခံရတာနဲ့ပဲ ထိုက်တန်တယ်။ ဘယ်သူက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး လုရဲ့ အိမ်ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ပြီး သူ့ မရီးနဲ့ ရဲဘော် ကျူးအကြောင်း ကောလဟာလတွေ ဖြန့်ခိုင်းလို့လဲ။ ပါးရိုက်တာ သိပ် ပေါ့တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။"

ဖန့်မိန် စကား ဆုံးသည်နှင့် ခေါင်းဆောင်စုန့် အော်လိုက်သည်။ "ဟဲယုံ ဘယ်မှာလဲ။ သူ့ ဇနီးကို ထိန်းချုပ်မထားဘဲ ဘာလို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ဖြန့်ခွင့်ပေးနေတာလဲ။"

သူသည် ခန်ရှို့ဘက်သို့ လှည့်ပြီး ဆူခဲ့သည်။ "ဒီဟာ စစ်တပ်ပဲ။ ငါတို့ စစ်သားတွေက ငါတို့ နိုင်ငံကို ကာကွယ်ဖို့ အမြဲ အသင့်ရှိတယ်။ စစ်သည်ဇနီးတစ်ဦးအနေနဲ့ မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းကို ထောက်ပံ့အားပေးမဲ့အစား ပြဿနာရှာပြီး လူတွေကို အသရေဖျက်နေတာ။ မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

သူသည် သူမ၏ ခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "မင်းက ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသမီးပဲ။ သူတို့အတွက် မကောင်းတဲ့ ဥပမာမျိုး မပြနဲ့။"

"ဟဲယုံ" သူ ခေါ်လိုက်သည်။

ဟဲယုံသည် ချွေးများ စိုရွှဲစွာ ပြေးလာခဲ့သည်။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီး လျိုက သူ့ကို ပြန်ခေါ်ပြီး အခြေအနေကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ သူသည် ခေါင်းဆောင်စုန့်၏ ဆူပူသံကို အဝေးမှ ကြားခဲ့ရပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ခန်ရှို့ကို သူမ၏ ဇာတိမြို့သို့ ပြန်ပို့ချင်ခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ကောလဟာလများကို ကြားရသည်နှင့် ဘယ်သူက ဖြန့်တာလဲဟု တွေးနေခဲ့ရင်း သူ ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဇနီးဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။

ခေါင်းဆောင်စုန့်သည် ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ဟဲယုံကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူပူခဲ့သည်။ သူသည် မြေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ထားသည်၊ ထို့နောက် ကျန်းနျန်ကို တောင်းပန်ရန် လှည့်ခဲ့သည်။ လုယွီကို ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ သူ ရှက်ရွံ့နေသည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး လု၊ ကျွန်တော် တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်။"

လုယွီ မျက်လုံး အနည်းငယ် နီရဲနေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "ဒီ ကိစ္စကို သင့်လျော်စွာ ဖြေရှင်းရမယ်။ ရိုးရှင်းတဲ့ တောင်းပန်မှုနဲ့ မပြီးနိုင်ဘူး။"

လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး လု၏ မရီးဟာ အလားတူ ဖြစ်ရပ်တွေကြောင့် မိမိကိုယ်ကို သတ်သေဖို့အထိ ဖြစ်ခဲ့တာကို ဟဲယုံ သတိရမိတော့ စိုးရိမ်လာသည်။ သူ၏ ဇနီးက နောက်တစ်ယောက်ကို ထိုအခြေအနေအထိ တွန်းပို့တာကို သူ မလိုချင်ပေ။ သူ လုယွီကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး လု၊ ခင်ဗျား ဘယ်လို ဖြေရှင်းချက်ကို အကြံပေးချင်လဲ။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး ညင်သာစွာ မေးခဲ့သည်။ "မရီး၊ မင်း ဘာလုပ်ချင်လဲ။"

အရင်ကလို စိတ်ဓာတ်ကျတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘဲ သူမ၏ စိတ်ထဲက ခံရခက်တာတွေကို ထုတ်ဖော်စေချင်သည်။ သူသည် သူမကို ရသမျှ နည်းလမ်းတိုင်းနှင့် ပံ့ပိုးပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ဒီအချိန်မှာ မိသားစုတန်းလျားရှိ နေထိုင်သူ အများစု စုဝေးနေကြပြီး လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက ကျန်းနျန်ဆီ ရောက်နေခဲ့သည်။ သူမ ခေါင်းငုံ့ထားလျက် သူမ၏ အဝတ်စွန်းကို စိတ်ပူပန်စွာ ဆွဲနေသည်။ သူမသည် နူးညံ့ပြီး အနိုင်ကျင့်ခံရသူတစ်ဦးလိုပုံပေါက်နေသည်။ ဖန့်မိန် စကားပြောလိုက်သည်။ "မင်း လိုချင်တာကို ပြောလိုက်ပါ။ ငါ့ရဲ့ ခင်ပွန်းက မင်း တရားမျှတမှု ရစေဖို့ သေချာ လုပ်ပေးလိမ့်မယ်။"

ခေါင်းဆောင်စုန့်သည် ဖန့်မိန်ကို စောင်းကြည့်ခဲ့ကာ သူ့ဖိနပ်ဖြင့် သူမကို ရိုက်ချင်စိတ်ကို တွေးနေမိသည်။ သူမသည် သူ မပေးခဲ့သော ကတိကို သူ့ကို ပေးခိုင်းလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ခြေချောင်းများကို စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်တောင်များက သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ကဲ့ရဲ့သည့် အရိပ်အယောင်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မခန်က ကျွန်မနဲ့ ရဲဘော် ကျူးတို့အကြောင်း ကောလဟာလတွေ ဖြန့်တယ်။ မိသားစုတန်းလျားမှာရှိတဲ့ လူတိုင်း ကျွန်မအကြောင်း တီးတိုးပြောနေကြတာတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။"

သူမ ခဏရပ်ပြီးနောက် တွန့်ဆုတ်စွာ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "သူမ အိမ်တိုင်းကို သွားပြီး အမှန်တရားကို ရှင်းပြစေချင်တယ်၊ ကျွန်မနဲ့ ရဲဘော် ကျူးတို့ရဲ့ ဂုဏ်ကို ပြန်လည် ရှင်းလင်းစေချင်တယ်။ ကျွန်မ အိမ်ကနေ ထွက်တိုင်း လက်ညှိုးထိုးခံရပြီး တီးတိုးပြောခံရတာကို မလိုချင်တော့ဘူး။"

လုယွီသည် ဟဲယုံကို ကြည့်လိုက်သလို ခေါင်းဆောင်စုန့်လည်း အတူတူပင် ကြည့်လိုက်သည်။

ဤတောင်းဆိုမှုသည် မခက်ခဲသော်လည်း အလွန် အရှက်ရစေသည်။ ခန်ရှို့ကို အိမ်တိုင်းသို့ သွားပြီး ရှင်းပြခိုင်းခြင်းသည် သူမ၏ သိက္ခာကို ဖယ်ပစ်လိုက်သလို ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဘာမဟုတ်ဘဲ ပြဿနာရှာတတ်ကာ အတင်းအဖျင်း ပြောတတ်သည့် မိန်းမအဖြစ် မြင်ခံရစေရန် သေချာစေသည်။ ခေါင်းဆောင်စုန့်သည် ကျန်းနျန်၏ သိမ်မွေ့သော်လည်း ခိုင်မာသော တောင်းဆိုမှုကို လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် အထင်ကြီးခဲ့သည်။

ဟဲယုံ ရောက်လာကတည်းက ခေါင်းငုံ့ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်ရှို့သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ပြီး ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ဆတ်ဆတ်ခါအောင် ပြောခဲ့သည်။ "မရဘူး။ လုံးဝ မတွေးနဲ့။"

ဟဲယုံသညိ ဒေါသတကြီးဖြင့် သူမကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်သောကြောင့် သူမ ကျုံ့သွားပြီး သူမ၏ စိန်ခေါ်မှုသည်လည်း ပျောက်သွားသည်။

ဟဲယုံ အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် မနက်ဖြန် ခန်ရှို့ကို လူတိုင်းဆီ အမှန်တရား ရှင်းပြစေရအောင်ကို လုပ်မယ်။"

တီးတိုးပြောဆိုရင်း ထွက်ခွာသွားသော စစ်သည်ဇနီးများနှင့် အသက်ကြီးသော အမျိုးသမီးများသည် ခန်ရှို့၏ ဖျော်ဖြေမှုကို ကြည့်ရန်အတွက် နောက်တစ်နေ့တွင် အိမ်၌ နေရန် ဆုံးဖြတ်ကြသည်။

မငြိမ်မသက်ဖြစ်ခြင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ခေါင်းဆောင်စုန့်သည် လူအုပ်ကြီးကို လူစုခွဲခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် အိမ်သို့ပြန်လျှောက်လာစဥ် ကျန့်ဟုန်သည် စိတ်ပျက်သော အမူအရာဖြင့် ခန်ရှို့ကို ကြည့်နေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန်၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသော ကျန့်ဟုန်သည် အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် လှည့်ပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အတွေးတစ်ခုက ရုတ်တရက် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။

စာအုပ်ထဲက ဇာတ်ကြောင်းအရ ခန်ရှို့သည် ဥာဏ်မရှိသော အမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး အခြားသူများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို အလွယ်တကူ ခံရသူဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ သူမ၏ ညီမ ခန်နန် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုသောအခါ ခန်ရှို့သည် ခန်နန်နှင့် စုန့်ပိုင်ကို စေ့စပ်ပေးရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ သွားခဲ့သည်။

"မင်း မသွားခင် ညစာ စားသွားဦး။" လုယွီ၏ အသံက ကျန်းနျန်ကို လက်တွေ့ဆီသို့ ပြန်ရောက်စေခဲ့ကာ သူမ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "နေပြီး စားသွားပါ။ ကျွန်မ သွားချက်လိုက်မယ်။"

သူမသည် အရင် အတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး လုယွီနှင့် ကျူးကျွင်းတို့က နောက်မှ လိုက်လာသည်။

ကျူးကျွင်းသည် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲနေဆဲဖြစ်ရာ သူ လုယွီကို ပြောလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး လု၊ ခေါင်းဆောင်ဟဲရဲ့ ဇနီးက ရွံရှာစရာ ကောင်းတယ်။ ကံကောင်းထောက်မလို့ မရီးက သူမကို လူတိုင်းကို ရှင်းပြခိုင်းဖို့ အကြံပေးတာ။ ကျွန်တော် ဒါကို မတွေးမိခဲ့ဘူး။"

သူ၏ စကားများက လုယွီကို စဥ်းစားစေခဲ့သည်။

အခြားသူတစ်ဦး ဖြစ်ပါက လူတိုင်း ရှေ့တွင် ရှင်းပြပြီးနောက် ပြဿနာ ပြီးဆုံးပြီဟု ယူဆနိုင်သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် အမှန်တရား ပျံ့နှံ့ပြီး ကောလဟာလများ ရပ်တန့်သွားမည်။ သို့သော် သူ၏ မရီးသည် ခန်ရှို့ကို အိမ်တိုင်းသို့ ကိုယ်တိုင် ရှင်းပြစေလိုသည်။

သူ မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်များနေသော ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ ခြံထဲတွင် ကျူးကျွင်းနှင့် စကားပြောနေခဲ့သည်။

ညဉ့်နက်နေသောကြောင့် ကျန်းနျန်သည် ရိုးရှင်းစွာဖြင့် ဟင်းနှစ်မျိုး၊ ပြောင်းဖူး ပန်ကိတ်များ လျင်မြန်စွာ ချက်ပြီး ဖက်ထုပ်ဟင်းချို တစ်အိုး ချက်လိုက်သည်။ ကျူးကျွင်းသည် အစားအစာကို နှစ်သက်စွာ စားကာ သူ၏ ဒေါသ ငြိမ်းသွားသည်ကို ခံစားရသည်။ သူသည် စားပြီးနောက် ချီးကျူးလိုက်သည်။ "မရီး ချက်ပြုတ်တာက အရသာရှိလိုက်တာ။"

လွန်ခဲ့သော နှစ်လကတည်းက သူမ၏ ချက်ပြုတ်ခြင်းကို ကျင့်သားရပြီးနောက် သူသည် ကန်တင်းရှိ အစားအစာကို ယှဥ်လျှင် အရသာကင်းမဲ့နေသည်ဟု တွေ့ရသည်။

ညစာစားပြီးနောက် ကျူးကျွင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လုယွီသည် ပန်းကန်များကို ဆေး၊ ရေနွေးတည်ပြီး ကျန်းနျန် ရေချိုးရန်အတွက် ရေဖြည့်ပေးခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ရေချိုးပြီးနောက် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ လုယွီ ရေကို ခြံဝင်းထဲသို့ သွန်ချသည်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်တော့ အဆောင်ကို ပြန်ပြောင်းမှာလဲ။"

သူမ သိပ် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောမိသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် သူမ လျင်မြန်စွာ ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ဒီတိုင်းပဲ မေးကြည့်တာပါ။ တခြားမဟုတ်ပါဘူး။"

တကယ်တော့ သူမ လုယွီကို မသွားစေချင်ပါ။

ခန်ရှို့နှင့် ဖြစ်ခဲ့သော ဖြစ်ရပ်က သူမအား အိမ်တွင် ယောက်ျားတစ်ဦး ရှိခြင်း၏ လုံခြုံမှုကို နားလည်စေသည်။ သူမ မကိုင်တွယ်နိုင်သော တစ်ခုခုကို ရင်ဆိုင်ရပါက လုယွီ သူမအတွက် ရပ်တည်ပေးနိုင်သည်။

ဒီနေ့ညလိုမျိုးပေါ့။

လုယွီ ကျန်းနျန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် နွေးထွေးသော အဝါရောင် အလင်းအောက်တွင် ရပ်နေသည်။ ထိုအလင်းက သူမ၏ သွယ်လျသော လည်ပင်းပေါ်တွင် နူးညံ့သော အရိပ်ကို ကျစေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက သူ၏ အဖြေကို စောင့်ရင်း တောက်ပနေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ မျှော်လင့်ချက်ကို မလွတ်တမ်း မြင်လိုက်ရစဉ် လုယွီက ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ ဆက်နေတော့မယ်။"

သူ့၏ မရီးသည် သူ့ စောင့်ကြည့်မှုအောက်မှာ ရှိနေခြင်းက ပို လုံခြုံတယ်လို့ သူ ခံစားရသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ အလင်းရောင်ဖြင့် ပြည့်နေသော သေးငယ်ပြီး လှပသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လုယွီတစ်ယောက် ခံစားချက်များအား ခက်ခက်ခဲခဲ ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။ သူသည် ရေဇလုံကို အရှေ့ခန်းတွင် ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ကျနေပြီ၊ အိပ်ကြစို့။"

ကျန်းနျန် ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း။"

သူမသည် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားကာ လဲလျောင်းလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်မှ ကျီးများ၏ အော်သံကို နားထောင်ရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက် စောစောတွင် ကျန်းနျန် ထပြီး နံနက်စာ ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

သူမ ဟင်း သုံးမျိုး ချက်သည်။ သူမတို့တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဥယျာဥ်ရှိပြီး သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း အများကြီး မစား၊ အဓိကအားဖြင့် လုယွီကိုသာ အားကိုးသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ပျက်စီးမသွားစေရန် ပို၍ ချက်သည်။

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "မရီး၊ နောက်နှစ်ရက်လောက်နေရင် ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းဆောင်စုန့်၊ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုနဲ့ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေအပြင် ကျူးကျွင်းကိုပါ ထမင်း ဖိတ်ကျွေးကြမယ်။"

သူ မရှိခဲ့သော နှစ်လအတွင်း ရှု့ယန်နှင့် ဖန့်မိန်တို့သည် ကျန်းနျန်ကို များစွာ ကူညီခဲ့သည်။ ကျူးကျွင်းသည်လည်း များစွာ ပါဝင်ခဲ့ပေမယ့် ပြဿနာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

လုယွီသည် သူ၏ အစားအစာကို စားပြီးနောက်အဖွဲ့သို့ ချက်ချင်း သွားခဲ့ကာ ကျန်းနျန် ပန်းကန်များကို မီးဖိုချောင်တွင် ဆေးကြောရန် စုခဲ့သည်။ သူမ ပြီးသည်နှင့် ဖန့်မိန် ရောက်လာကာ သူမ ဘာမှ မပြောခင် ပြုံးကာ ခဏကြာ ရယ်ပြီးမှ သူမ နောက်ဆုံးတွင် ပြောခဲ့သည်။

"ငါ ရှေ့က မိသားစုတန်းလျားကနေ ခုမှ ပြန်လာတာ။ ခန်ရှို့ အိမ်တိုင်းကို သွားပြီး လူတွေကို ရှင်းပြနေတယ်။ ငါ အပြင်မှာ နားထောင်ရတာ ရေအရမ်းဆာလို့ ပြန်ကြည့်ဖို့ ရေလာသောက်ရတာ။ ဒါပေမဲ့ ခန်ရှို့ အိမ်တိုင်းကို ရှင်းပြပြီးရင် သူမ ရက်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ စကား ပြောနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထို့နောက် သူမ ညည်းခဲ့သည်။ "သူမ အသံ ပျောက်သွားရင်တောင် သူမ ကိုယ်တိုင် အခုလိုဖြစ်လာအောင် လုပ်ခဲ့တာလေ။ ဘယ်သူက သူမကို ဒီလို ကောလဟာလတွေ ပြောခိုင်းလို့လဲ။"

ကျန်းနျန် သဘောတူလိုက်သည်။ "ဒါတွေ အကုန်လုံးက သူမ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်စေတာပဲ။"

ဖန့်မိန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။" ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် သူမ ပြန်ပြီး နားမလည်တော့ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ ကျန်းနျန်ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်သည်က ကျန်းနျန်ကို စိတ်ပူစေခဲ့သည်။ သူမ မေးလိုက်သည်။ "အစ်မ ဖန့်၊ ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလို ကြည့်နေတာလဲ။"

ဖန့်မိန် ရယ်လိုက်သည်။ "မင်းက စုန့်ပိုင်လိုပဲ၊ စကားလုံးလေးလုံးကို တစ်ကြိမ်သုံးတာကို ငါ သတိထားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ 'သူမ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်စေတာ' ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။"

ကျန်းနျန် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးမှ ရှင်းပြခဲ့သည်။ "သူမ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ အားလုံးက သူမရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့်ပဲလို့ ဆိုလိုတာ။"

"အိုး" ဖန့်မိန် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အများကြီး သိတာလဲ။ ကျေးလက်မှာ မူလတန်းကျောင်း တက်ခဲ့တာလား။"

ကျန်းနျန် လျင်မြန်စွာ လိမ်လိုက်သည်။ "ရှု့ချန် ကျွန်မကို သင်ပေးခဲ့တာ။ သူနဲ့ လုယွီတို့ အရင်က စာသင်ခဲ့ကြပြီးတော့ ရှု့ချန် အိမ်မှာရှိခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်း စာလုံးအနည်းငယ် ဖတ်နိုင်ဖို့ ကျွန်မကို သင်ပေးခဲ့တယ်။"

ရှု့ချန် ပညာတတ်သည်ဟူသော အချက်က လူသိများသော်လည်း သူ မူလပိုင်ရှင်ကို စာဖတ်ဖို့ သင်ပေးခဲ့ခြင်း ရှိ၊ မရှိကို သူမ တစ်ဦးတည်းသာ သိသည်။

သို့သော် ရှု့ချန်သည် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဤအရာကို စစ်ဆေးရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။

ဖန့်မိန် ရယ်လိုက်သည်။ "စာတတ်တာ ကောင်းပါတယ်။ နှစ်သစ်ကူးမှာ လောင်စုန့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲ စုန့်ပိုင် ပြန်လာလိမ့်မယ်။ မင်း အဲ့ဒီအခါ သူ့ကို တွေ့သင့်တယ်။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ငါ့ ဝမ်းကွဲက အရမ်း ချောတယ်၊ မင်းကလည်း လှတယ်။ မင်းတို့ နှစ်ယောက် အဆင်ပြေကောင်းပြေနိုင်တာပဲလေနော်။"

ကျန်းနျန် စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။ အစ်မ ဖန့်သည် သူမကို စုန့်ပိုင်နှင့် စေ့စပ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။