အခန်း (၃၀)

ကျန်းနျန် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန့်မိန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အရင်တစ်ခေါက် မင်းအိမ်မှာတုန်းက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး လု ရှိနေလို့ ငါ လွတ်လပ်စွာ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ အခု သူ ဒီမှာ မရှိဘူးဆိုတော့ မင်းကို ပြောစရာတွေ ပိုများလာတယ်။ မင်းက မငယ်တော့ဘူး။ မင်း ခင်ပွန်း ဆုံးရှုံးနဲ့ တစ်သက်လုံး မုဆိုးမ လုပ်နေရမှာလား။ သင့်တော်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွေ့ပြီး ပြန်လက်ထပ်တာက ပိုကောင်းတယ်။ မင်းနဲ့ လုယွီက နေ့တိုင်း တစ်မိုးအောက်မှာ အတူနေနေတာ။ လူတွေ ကြားရင် မကောင်းဘူး။ လုယွီက မင်းရဲ့ မတ်ပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒါက နာမည်ခံသာ ဖြစ်တယ်၊ မင်း သတိထားဖို့ လိုသေးတယ်။"

သူမ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ကြည့်ပြီး လူ မရှိကြောင်း မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်နှင့် ပို၍ နီးကပ်စွာ မှီကာ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။ "တစ်နေ့ကြရင် လုယွီက တခြား အမျိုးသမီးကို သဘောကျသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲ့ဒီ အမျိုးသမီးက သူ့ကို တခြား အမျိုးသမီးနဲ့ အတူနေနေတာ မြင်ရင် ဘယ်သူက သူ့ကို လက်ထပ်ရဲမှာလဲ။ ဒါကြောင့် ငါ့ အမြင်အရ စုန့်ပိုင် နှစ်သစ်ကူးအတွက် ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်၊ ပြီးရင် ငါ့ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို ပေါင်းဖက်ဖို့ ကူညီပေးမယ်။"

ကျန်းနျန်သည် အစ်မဖန့်တစ်ယောက် စကားကို ဝေ့လည်ကြောင်ပတ် ပြောနေသော်လည်း ဒီ အကြံကို အာရုံစိုက်နေပုံရသည်ဟု တွေးမိသည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ အခု သဘောမတူပါက ဖန့်မိန် အခြား တစ်ခုခု ပြောဦးမည်ကို စိုးသောကြောင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

"ဒါဆို သဘောတူပြီ။" ဖန့်မိန်က သူမ၏ စစ်အစိမ်းရောင် ရေနွေးဗူး၏ အဖုံးကို လှည့်ဖွင့်ပြီး တစ်ငုံ သောက်သည်။ "ငါ ရေအရမ်းဆာနေတာ။"

ကျန်းနျန် အနည်းငယ် သိလိုစိတ်ဖြစ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "အစ်မ ဖန့်၊ ဘာလို့ ကျွန်မကို ခေါင်းဆောင်စုန့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ဒီလောက် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတာလဲ။ ကျွန်မက မုဆိုးမပဲဟာကို။"

ဖန့်မိန်က သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့ကို နှစ်သက်စေအောင် လုပ်နိုင်တဲ့အရာတွေ ရှိတယ်။ မင်းက ကြည့်ကောင်းတယ်၊ ကြိုးစားပြီး ချက်ပြုတ်တာလည်း ကောင်းတယ်။ ဒါ့အပြင် မုဆိုးမ ဖြစ်တာက ဘာ ပြဿနာရှိလို့လဲ။ မင်းမှာ ကလေးတောင် မရှိဘူး။"

.

ကျန်းနျန် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

ဖန့်မိန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှု့ယန် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ခန်ရှို့ အိမ် မည်မျှ သွားရောက်ခဲ့သည်ကို ကျန်းနျန်ကို ပြောပြကာ ဖန့်မိန်ကဲ့သို့ပင် စစ်အစိမ်းရောင် ရေနွေးဗူးမှ ရေကို သောက်ခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ရှု့ယန် လွန်ခဲ့သော နှစ်လအတွင်း များစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမ အရင်ကလို တစ်နေကုန် အိမ်မှာ မနေတော့သလို လျိုချမ့်နဲ့လည်း ရန်မဖြစ်တော့ပေ။ ကျန်းနျန်သည် အရင်တုန်းက ရှု့ယန်ကို ပြောခဲ့သည့် စကားကို သတိရပြီး မေးလိုက်သည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းအတွင်း မင်း ဘယ်လိုလဲ။"

ရှု့ယန် ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အရင် အကြံကို ရည်ညွှန်းနေသည်ကို သိသည်။ ချိုသာသော စကားများဖြင့် လျိုချမ့်ကို လှည့်ဖြားပြီး ငွေကြေး ထိန်းချုပ်မှုကို ယူရန်ဖြစ်သည်။ သူမ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ခုထိ မလုပ်ရသေးဘူး။ မနေ့က လျိုချမ့်နဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ နောက် ရက်အနည်းငယ် စောင့်ပြီးမှ ပြန်ပြောဖို့ စီစဥ်ထားတယ်။"

ရှု့ယန်သည် နေ့လယ်စာ စားခါနီးအချိန်တွင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

နေ့ခင်းတွင် ခန်ရှို့သည် အိမ်ဆယ်အိမ်ကို သွားရောက်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ပါးစပ်သည် ခြောက်သွေ့နေသည်။ နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် သူမ အိမ်တိုင်းသို့သွားကာ ဆက်ရှင်းပြရသည်။

ကျန်းနျန်သည် နေ့လယ်စာအတွက် ခေါက်ဆွဲကြော် ကြော်သည်။ လုယွီသည် စားပြီးနောက် သူ အဖွဲ့သို့ သွားကာ ကျန်းနျန်သည် ခြံဝင်းတံခါးတွင် ရပ်နေလျက် ခန်ရှို့ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဖန့်မိန်၏ အိမ်သို့ လျှောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ နောက်တွင် ကလေးအုပ်စုနှင့် စစ်သည်ဇနီးများ၊ သိချင်စိတ်ရှိသော အမျိုးသမီးကြီးအချို့ လိုက်လာကြသည်။

ခန်ရှို့လည်း ကျန်းနျန်ကို မြင်ကာ သူမသည် လက်သီးများကို ဆုပ်ရင်း ဒေါသဖြင့် သူမကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်ခဲ့သည်၊ ထို့နောက် ဖန့်မိန်၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

သူမ ခြံထဲရှိ ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ချောကလက် တစ်တုံးကို ခွာပြီး ကိုက်စားကာ ဖန့်မိန်၏ အိမ်တွင် ခန်ရှို့ ရှင်းပြနေသည်ကို နားထောင်သည်။ သူမ မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်မိသည်။ တံခါးတွင် ခေါင်းတစ်လုံး ပေါ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ခေါ်လာခဲ့သည်။ "အဒေါ်။"

ကျန်းနျန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စုန့်ရှန်းတုန် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "ဝင်ခဲ့လေ"

ယခုသည် အောက်တိုဘာလဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ စုန့်ရှန်းတုန် ကျောင်းတက်နေသည်မှာ တစ်လရှိပြီပင်။ သူသည် လက်ရှည် ရှပ်အင်္ကျီ ဝတ်ထားပြီး ဖန့်မိန် ပေးထားသော ပခုံးသိုင်း ကျောပိုးအိတ် သေးသေးလေးကို လွယ်ထားသည်။ အိတ်ကို အနက်ရောင် အဝတ်တစ်ထည်ကို ခေါက်ပြီး ဘယ်မှ ညာသို့ ချုပ်ကာ လွယ်ရန် ကြိုးများ အစွန်းနှစ်ဖက်တွင် ချုပ်ထားသည်။

ကြိုးက နည်းနည်း ရှည်နေကာ စုန့်ရှန်းတုန် ပြေးသောအခါ ခြေချော်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ နောက်ဆုံး ချောကလက် နှစ်တုံးကို ထုတ်ပြီး စုန့်ရှန်းတုန်၏ လက်ထဲတွင် ထည့်ပေးခဲ့သည်။ သူမ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ညီလေးကို တစ်တုံး ပေးလိုက်။"

စုန့်ရှန်းတုန် စိတ်မသက်မသာစွာဖြင့် လက်သီးများကို ဆုပ်ကာ သူ၏ မျက်နှာလည်း အနည်းငယ် နီရဲသွားသည်။ "ကျေးဇူးပါ အဒေါ်။်

ကျန်းနျန်သည် ခန်ရှို့ စကား ဆုံးသွားပြီး တံခါးဘေးမှ ရှု့ယန်၏ အိမ်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ စုန့်ရှန်းတုန်ကို မေးလိုက်သည်။ "မင်း အဒေါ်ဆီက တစ်ခုခု လိုလို့လား။"

စုန့်ရှန်းတုန်သည် လက်သည်းအရွယ် သကြားလုံး အတုံးတစ်တုံးကို သူ့ အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ပေးကာ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။ "အဒေါ်က ကျွန်တော်နဲ့ ရှန်းဟုန်ကို အမြဲ စားစရာတွေ ပေးတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်လည်း အဒေါ်ကို တစ်ခုခု ပြန်ပေးချင်တယ်။ ဒီ သကြားလုံးကို ကျွန်တော် တော်လို့နဲ့ ကြိုးစား သင်ယူတဲ့အတွက် ဆရာက ဆုချတာ။"

ကျန်းနျန် သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ သကြားလုံးကို ယူကာ သကြားတုံးမှ စက္ကူ အကာများကို ခွာပြီး စုန့်ရှန်းတုန် ရှေ့တွင် စားခဲ့သည်။ အရမ်း မချိုပေ၊ ဈေး အသက်သာဆုံး သကြားလုံး အမျိုးအစားသာ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းနျန်သည် နှလုံးသားအထိ ချိုမြိန်သည်ဟု ခံစားရသည်။

ဘာလို့ ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ ကလေးက စာအုပ်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းစရာ အနာဂတ်အတွက် ရည်ရွယ်ထားရတာလဲ။

ကျန်းနျန် စားသည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်ရှန်းတုန် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးခဲ့ကာ သူ ကိုယ်တိုင်လည်း ချောကလက် တစ်တုံးကို ခွာပြီး စားခဲ့သည်။ သူ ကြီးပြင်းလာစဥ် ချောကလက် စားရသည်မှာ ရှားသည်၊ ဦးလေး စုန့်ပိုင် သူ့ အဖေကို လာတွေ့တဲ့အခါမှသာ သူနဲ့ ရှန်းဟုန်တို့ ချောကလက် စားရသည်။

ကျန်းနျန် စုန့်ရှန်းတုန်၏ ကျောပိုးအိတ်ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း ကျောင်းကို နေ့လယ်စာ မယူသွားဘူးလား။ ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ။"

စုန့်ရှန်းတုန် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ဆရာက ဒီနေ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က လူတိုင်းကို ငါးကန်မှာ ငါးဖမ်းခိုင်းဖို့ စီစဥ်ထားတယ်၊ ဒါကြောင့် သားတို့ နေ့ခင်း အတန်းတွေ မရှိဘူးလို့ ပြောတယ်။"

ကျန်းနျန် ဒီအကြောင်းကို သိသည်။

နှစ်စဉ် အစုအဖွဲ့ရှိ လူများသည် ငါးကန်သို့ ငါးဖမ်းရန် သွားကြသည်။ ဖမ်းမိသော ငါးများကို အပ်ရသည်၊ နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ထောင်တစ်ခုစီ ငါး အနည်းငယ်သာ ရသည်။ သို့သော် အသား ရှားပါးသော မိသားစု အများစုအတွက် တစ်နှစ်တာ၏ ဒီအချိန်သည် သူတို့အတွက် ငါး စားပြီး သူတို့၏ စားချင်စိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်သည်ကို ဆိုလိုသည်။

ကျန်းနျန် သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ကြိုးကို ဆွဲလိုက်သည်။ "နေ့ခင်း အတန်း မရှိရင် အဒေါ်က မင်းရဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကို အပြောင်းအလဲ နည်းနည်း လုပ်ပေးရမလား။"

စုန့်ရှန်းတုန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူ ကျောပိုးအိတ်ကို ချွတ်ပြီး ကျန်းနျန်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပေးရင်း မေးလိုက်သည်။ "အဒေါ်က ဘယ်လို ပြောင်းမှာလဲ။ ကျွန်တော် ကြည့်ချင်တယ်။"

ကျန်းနျန် အောက်ရှိ ခုံတန်းလျားကို လက်ညှိုးထိုးခဲ့သည်။ "အဲ့မှာ ထိုင်။"

သူမ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက် သမဝါယမမှ ဝယ်ထားသော အရောင် အမျိုးမျိုးရှိသော ချည်များကို အိမ်ရှိ သံဘူးမှ ယူလာခဲ့ကာ အပ်များနှင့် အပ်ထိုးထောက်တိုင်များကို ကိုင်လျက် ခြံဝင်းရှိ ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်ခဲ့သည်။ စုန့်ရှန်းတုန်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ မှီပြီး ကြည့်ခဲ့သည်။ အဒေါ်သည် သံလွင်စိမ်းနှင့် အညိုရောင် ချည်များကို အလှည့်ကျ အသုံးပြုရင်း ကျောပိုးအိတ်ပေါ်တွင် လွယ်လွယ်ကူကူ ချုပ်ထိုးနေသည်။

စုန့်ရှန်းတုန်သည် ထိုင်ရသည်ကို ငြီးငွေ့လာပြီး မတ်တပ် ရပ်ကာ အနီးကပ် ကြည့်ခဲ့သည်။

သူ သတိပြုမိသည်မှာ အပ်နှင့် ချည်များသည် အဒေါ်၏ လက်ထဲတွင် သက်ဝင်လာပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြင့် သံလွင်စိမ်း စစ်ဝတ်စုံနှင့် အလယ်တွင် အနီရောင် ကြယ်ငါးပွင့် ပါသော ဦးထုပ် ဆောင်းထားသည့် ကောင်လေးတစ်ဦးကို ပုံဖော်နေသည်။ သူသည် နောက်တွင် ကျောပိုးအိတ် သေးသေးလေးကို လွယ်ထားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးနှင့် နှာခေါင်းသည် သူနှင့် ဆင်တူသည်။

စုန့်ရှန်းတုန် အံ့သြစွာ စိုက်ကြည့်ပြီး သူ၏ ပါးကို လိမ်ကြည့်ခဲ့သည်။ အဒေါ် ကျောပိုးအိတ်ပေါ်တွင် ဆက်ချုပ်ထိုးနေသည်ကို သတိထား ကြည့်ကာ သူ၏ ပန်းထိုးထားသော ခြေထောက်များ ပြီးသည်အထိ ကြည့်ခဲ့သည်။ ထိုအခါမှ စုန့်ရှန်းတုန် ထိတ်လန့်မှုမှ လွတ်မြောက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ အော်ခဲ့သည်။

"အရမ်း လှတာပဲ။"

"အဒေါ်၊ အဒေါ်က အရမ်း တော်တာပဲ။"

ကျန်းနျန်သည် ပြုံးပြီး ကျောပိုးအိတ် ကြိုးကို နည်းနည်း တိုလိုက်ပြီးနောက် အပ်ကို ချည်ထိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျောပိုးအိတ်ကို လှုပ်ပြီး စုန့်ရှန်းတုန်ကို ပေးခဲ့သည်။ "လွယ်ကြည့်ပြီး ကြိုးအရှည် သင့်တော်ရဲ့လား ကြည့်ကြည့်။"

စုန့်ရှန်းတုန်သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကျောပိုးအိတ်ကို ပခုံးပေါ် လွယ်လိုက်သည်။ အရှည်က သင့်တော်ရုံပဲ။ သူ ပျော်ရွှင်စွာ ကျောပိုးအိတ်ပေါ်ရှိ စစ်ဝတ်စုံနှင့် ကောင်လေးကို ထိကြည့်ပြီး ကျန်းနျန်ကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်ခဲ့သည်။ "အဒေါ်၊ ဒါက ကျွန်တော်လား။"

ကျန်းနျန် ရယ်ခဲ့သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့ မင်းပဲ။"

စုန့်ရှန်းတုန်သည် ဒီလို လှပသော ကျောပိုးအိတ်မျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါ။ "မနက်ဖြန် ကျောင်းကို ယူသွားရင် ကျွန်တော့် အတန်းဖော်တွေ သေချာပေါက် ကျွန်တော့်ကို မနာလိုကြမှာ။ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်ရင် အမေ့ကို ပြချင်တယ်။"

"အမေ၊ အမေ၊ အဒေါ် ကျန်း ကျွန်တော့်အတွက် ချုပ်ပေးတဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကို ကြည့်။ အရမ်း လှတာပဲ။"

စုန့်ရှန်းတုန်သည် အိမ်သို့ ပြေးသွားပြီး ကျောပိုးအိတ်ကို ရတနာသဖွယ် စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့သည်။ စုန့်ရှန်းဟုန် လျှောက်လာပြီး ထိဖို့ ကြိုးစားသောအခါ စုန့်ရှန်းတုန်သည် သူ၏ လက်ကို ရိုက်လိုက်သည်။ "မထိနဲ့၊ မင်း ပျက်စီးအောင် မလုပ်နဲ့။"

စုန့်ရှန်းဟုန် - .....

သူသည် မကျေမနပ် မဲ့ကာ အခန်းထဲသို့ ခုမှ ဝင်လာသော ဖန့်မိန်ကို လှည့်ကြည့်ခဲ့သည်။ "အမေ၊ အစ်ကို သားကို ရိုက်တယ်။"

စုန့်ရှန်းတုန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူက မင်းကို ရိုက်တာလဲ။ ငါ အသာလေးပဲ ပုတ်တာ။"

ဖန့်မိန်က ပြောလိုက်သည်။ "တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက် နေ့တိုင်း ရန်ဖြစ်နေတာ။ သူမသည် ဖိနပ် အောက်ခြေကို ပြုပြင်ရန် အပ်ကို ကိုင်ထားရင်း မေးလိုက်သည်။ "အဒေါ် ကျန်း ဘာချုပ်ပေးလိုက်လို့ မင်းကို ဒီလောက် ပျော်စေရတာလဲ။"

စုန့်ရှန်းတုန်သည် ကျောပိုးအိတ် ကြိုးကို အသာလေး ပုတ်ပြီး ဦးထုပ်နှင့် စစ်ဝတ်စုံ ကောင်လေးကို သူ့ အမေကို ပြခဲ့သည်။

ဖန့်မိန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ပန်းထိုးထားတာ...။"

သူမ၏ စကားများ ရုတ်တရက် ရပ်သွားခဲ့သည်။ သူမ မျက်လုံးများကို ကျောပိုးအိတ်ပေါ်ရှိ ပန်းထိုးထားသော ကောင်လေးအပေါ် ပိုအာရုံစိုက်နိုင်အောင် ကျယ်ကျယ်ဖွင့်သည်၊ အိတ်ကို ပြန့်အောင် ချလိုက်ပြီး အပ်ချုပ်လက်ရာကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးသည်။ ကောင်လေး၏ နှာခေါင်းနှင့် မျက်လုံးများသည် ရှန်းတုန်နှင့် အတိအကျ တူသည်၊ ရှန်းတုန်ကဲ့သို့ပင် ရှေ့ သွားတစ်ချောင်း ကျိုးနေသည်။

ဖန့်မိန်သည် ထိတ်လန့်မှုဖြင့် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားရသည်။ သူမ လက်ချောင်းများဖြင့် ကျောပိုးအိတ်ကို ထိပြီး ရေရွတ်ခဲ့သည်။ "အိုး ဘုရားရေ၊ ပန်းထိုးတာ အရမ်း အသက်ဝင်လိုက်တာ။"

သူမ လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါကို အဒေါ် ကျန်းက တကယ် ပန်းထိုးပေးတာလား။"

စုန့်ရှန်းတုန် ပျော်ရွှင်စွာ ပြောခဲ့သည်။ "သားကိုယ်တိုင် အဒေါ် ကျန်း ပန်းထိုးတာကို ကြည့်ခဲ့တာ။ သူ အရမ်း မြန်တာ၊ သား ကြည့်ရင်း မျက်လုံး လည်မတတ် ဖြစ်သွားတယ်။"

ဖန့်မိန် လျှာကို စုပ်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန်နှင့် စုန့်ပိုင်သာ တကယ် အဆင်ပြေသွားပါက စုန့်ပိုင်သည် တကယ် ကံကောင်းသူ ဖြစ်သည်။

ည ရောက်ခါနီးတွင် ခေါင်းဆောင်စုန့် အိမ်ပြန်ရောက်ခဲ့သည်။ စုန့်ရှန်းတုန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ့ကို ကျောပိုးအိတ်ကို ပြခဲ့သည်။ "ဖေဖေ၊ ဒါကို ကြည့်။ ဒါ ဘယ်သူလို့ ဖေဖေ ထင်လဲ။"

ခေါင်းဆောင်စုန့်သည် ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ကြွေခွက်ထဲမှ ရေကို သောက်ခဲ့သည်။ သူ စုန့်ရှန်းတုန် စားပွဲပေါ်တွင် ချထားသော ကျောပိုးအိတ်ကို တစ်ချက် ကြည့်သည်။ သူ ခုမှ မြိုချလိုက်သော ရေက နင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး မီးဖိုအနီးတွင် ရပ်နေသော ဖန့်မိန်ကို လှည့်ကြည့်ခဲ့သည်။ ဖန့်မိန် လျို့ဝှက်စွာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူ ပန်းထိုးတာလဲ ခန့်မှန်းကြည့်။"

ခေါင်းဆောင်စုန့် ပြောလိုက်သည်။ "သေချာတာပေါ့ မင်း မဟုတ်ဘူး။"

ဖန့်မိန် - ...

သူမ သူ့ကို ငြင်းခုံမနေတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး လုရဲ့ မရီး ပန်းထိုးတာ။"

ခေါင်းဆောင်စုန့်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အံ့သြမှုကို မြင်သောအခါ ဖန့်မိန် သူမ ကိုယ်တိုင် ပန်းထိုးခဲ့သကဲ့သို့ မာန ရှိပုံရပြီး ယုံကြည်မှုဖြင့် ပြောသည်။ "ဒါ့အပြင် သူမ ကျွန်မကို ကတိပေးထားတယ်။ စုန့်ပိုင် နှစ်သစ်ကူးအတွက် ပြန်လာရင် သူမ စုန့်ပိုင်ကို တွေ့မယ်တဲ့။ အဲဒီအခါ သူမက ကျွန်မတို့ရဲ့ ခယ်မ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ခေါင်းဆောင်စုန့် - ....

လုယွီ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုချောင်တွင် ချက်ပြုတ်နေခဲ့သည်။

သူသည် မီးဖိုဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး မီးမွေးရန် ထိုင်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန် အစားအစာများကို ပြင်ပြီး ဓားဖြင့် ခေါက်ဆွဲကို အချောင်းများ လှီးကာ သူတို့ကို အိုးထဲသို့ ချလိုက်သည်။

ဒီည လက်ဖြင့် ဆွဲထားသော ခေါက်ဆွဲနှင့် သခွားသီးအေးသုပ်ကိုသာ စားကြမည်။

လုယွီသည် နေရာအများအပြားတွင် ဖာထားသော ကျန်းနျန်၏ အဝတ်များကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "မရီး၊ လ ကုန်ရင် ကျွန်တော် ခွင့်ရလိမ့်မယ်။ အဲ့ကြ ကျွန်တော် မရီးကို မြို့ခေါ်သွားပြီး ဆောင်းဦးနဲ့ ဆောင်းရာသီအတွက် အဝတ်အချို့ ဝယ်ပေးမယ်၊ မင်း အိမ်အတွက် ဘာတွေ လိုသေးလဲ စဥ်းစားထားလိုက်၊ ကျွန်တော်တို့ အတူ ဝယ်ကြမယ်။"

ရာသီဥတုက ဖြည်းဖြည်းချင်း အေးလာကာ မနက်ခင်းနဲ့ ညမှာ အပူချိန် ကွာခြားမှု ရှိသည်။

ကျန်းနျန် အိမ်ကနေ ယူလာခဲ့သော အဝတ်များ အားလုံး နွေရာသီအတွက် ဖြစ်ကာ ဆောင်းဦးနှင့် ဆောင်းရာသီအတွက် ပစ္စည်း နှစ်ခု မပြည့်တပြည့်သာ ရှိပြီး အားလုံးက ဖာထေးထားသည်။

ကျန်းနျန် သူမ၏ အဝတ်များကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး လုယွီ ပေးခဲ့သော ငွေကို တွေးလိုက်သည်။ သူမ ငွေအများစုကို လွန်ခဲ့သော နှစ်လအတွင်း ဈေးကြီးသော ချည်များ၊ အဝတ်အချို့နှင့် အသား ဝယ်ရာတွင် ကုန်ခဲ့သည်။ သို့သော် မုန့်ပဲ သရေစာများ မဝယ်ဘဲ ရှောင်ခဲ့သည်။

လုယွီသည် နှစ်လအတွင်း လစာ မရသေးသဖြင့် သူမ သံဘူးထဲရှိ ငွေကို ထပ် မထိရဲတော့ပေ။

ဒါ့အပြင် လုယွီ သူမကို ထပ်ပြီး အဝတ်ဝယ်ပေးတာကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်သွားမှာ စိုးလို့ တွန့်ဆုတ်နေသည်။

သို့သော် ယခု သူမသည် အလုပ်ရှာပြီး ငွေရှာရန် နည်းလမ်းရှာဖို့ လိုသည်။ အနည်းဆုံးတော့ လုယွီကို အမြဲ အားကိုးစရာ မလိုဘဲ သူမ ကိုယ်တိုင် ရပ်တည်နိုင်ရမည်။

ဒီအကြောင်းကို တွေးရင်း ကျန်းနျန် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မအတွက် ဝယ်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မမှာ အဝတ်တွေ ရှိပါတယ်။ ဆောင်းဦးနဲ့ ဆောင်းရာသီ ရောက်လာရင် ကျွန်မ အဝတ်နဲ့ ဂွမ်းအချို့ကို ဆုတ်ပြီး ကိုယ်တိုင် အဝတ် ချုပ်မယ်။ ရှင့်အတွက်လည်း နှစ်စုံ ချုပ်ပေးမယ်။"

ဒါ့အပြင် မြို့ထဲက အဝတ်တွေက ဈေးကြီးရုံသာမက သူမ၏ အကြိုက်နှင့်လည်း မကိုက်ညီပေ။ သူမ ကိုယ်တိုင် ပို၍ ကြည့်ကောင်းသော အဝတ်များ ချုပ်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်သည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ခြားနားနေသော သူမနှင့် ဒီခေတ်၏ အလှအပ အမြင်များတွင် ခြားနားချက် ကြီးမားသည်ကို သူမ သိသည်။

လုယွီ အပူကြောင့် ပါးနီမြန်းနေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး သူမ၏ စကားများကြောင့် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် သံချိတ်ကို အသုံးပြုပြီး မီးဖိုထဲရှိ မီးကို ညှိခဲ့သည်။ "အချို့ အရာတွေက ဝယ်ဖို့ လိုနေသေးတယ်။ မချွေတာသင့်တဲ့ အရာတွေမှာ မချွေတာပါနဲ့။"

မီးကို ညှိပြီးနောက် သူ ပန်းကန်လုံးနှင့် ပန်းကန်ပြားကို ခြံထဲသို့ သယ်သွားပြီး ထိုင်ခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ရင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူကာ သူမ၏ ပန်းကန်ကို ကောက်ယူပြီး ခြံထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် လုယွီနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ခေါက်ဆွဲ စားခဲ့သည်။

သူမ နှစ်ကိုက် စားလိုက်စဥ် ရုတ်တရက် အညိုရောင် စာအိတ် သေးသေးလေးတစ်ခု သူမ မျက်လုံး ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်ကို သတိပြုလိုက်မိသည်။

ကျန်းနျန် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာတွင် လုယွီက သူ့လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးနက်များက သူမအား စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လစာက လစာပဲ။ နောက်ထပ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကတော့ နှစ်ကုန် စရိတ်နဲ့အတူ ထုတ်ပေးလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် ကိုယ့်အတွက် နည်းနည်းလေး ဖယ်ထားပြီး ကျန်တာ အကုန် မရီးအတွက်ပဲ။"

ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ထူထဲသော စာအိတ်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ပါးစပ်ထဲရှိ ခေါက်ဆွဲကိုပင် မြိုချရခက်ခဲနေသည်။ သူမသည် လုယွီ၏ စေတနာနှင့် ထိုငွေပမာဏကို မြင်၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

လုယွီသည် ခေါက်ဆွဲအား သုံးပန်းကန် ဆက်တိုက် စားပြီးနောက် ကျန်းနျန်၏ ပန်းကန်နှင့် တူများကိုပါ သိမ်းယူကာ မီးဖိုချောင်သို့ ပန်းကန်ဆေးရန် ယူသွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုချောင်မှ ရေအသံကို နားထောင်ရင်း စားပွဲပေါ်ရှိ စာအိတ်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ စာအိတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သောအခါ သူမ၏ လက်ချောင်းများက အနည်းငယ် ပူနွေးနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ အိမ်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာပြီး မီးခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်ကာ စာအိတ်ထဲမှ ငွေများကို ထုတ်လိုက်သည်။ ငွေသားများအပြင် စာရွက်မှတ်စုများလည်း ပါဝင်ပြီး ၎င်းတို့အားလုံးသည် တန်ဖိုးနည်းသော ငွေစက္ကူများ ဖြစ်သည်။ သူမ ဂရုတစိုက် ရေတွက်ခဲ့ကာ တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ထပ်မံ ရေတွက်ပြန်သည်။

စုစုပေါင်း ယွမ် ၇၀၀ ဖြစ်သည်။

များပြားလှသော ငွေပမာဏပင်။

ကျန်းနျန်သည် ဤလစာသည် လုယွီ လွန်ခဲ့သော နှစ်လတာ ပျက်ကွက်မှုနှင့် သက်ဆိုင်နေနိုင်သည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။ သူက တစ်ဝက်ကို နှစ်ကုန်တွင် စရိတ်ငြိမ်းနှင့်အတူ ရမည်ဟုလည်း ပြောခဲ့သည်။ သူမ ခေါင်းငုံ့ကာ ငွေကို ထပ်မံရေတွက်ကာ ငွေစက္ကူ သုံးရွက်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး မီးလုံးအောက်တွင် ပုံစံများကို အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်သည်။ သူမ အလွန် အာရုံစိုက်နေသောကြောင့် အိမ်အပြင်မှ ချဉ်းကပ်လာသည့် ခြေသံကိုပင် မကြားလိုက်ချေ။

"ဒီငွေတွေ အားလုံး အစစ်တွေပါ။"

ထိုအမျိုးသား၏ နက်ရှိုင်းပြီး ဆွဲငင်အားပါသော အသံတွင် ပျော်ရွှင်ရယ်မောသည့် အရိပ်အယောင်လေး ပါနေသည်။

ကျန်းနျန်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ လက်များပင် တုန်သွားခဲ့သည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လုယွီ အခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။