အခန်း (၃၂)

ကျောပိုးအိတ်ပေါ်မှ ပန်းထိုးပုံစံကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အရှုပ်တော်ပုံသည် ကျန်းနျန်အတွက် မမျှော်လင့်ထားသော အရာဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် လုကျစ်ကျွင်းကို သနားစိတ် မရှိပေ၊ ဤကလေးသည် ကျန့်ဟုန်ကြောင့် လမ်းမှားသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကျန့်ဟုန်က ချောကလက် မဝယ်ပေးသောကြောင့် မိခင်က စုန့်ပိုင်နှင့် လက်ထပ်ရန် ငွေစုနေသည်ဟု မဟုတ်မမှန် ပြောခဲ့ကာ ကျန့်ဟုန်နှင့် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုတို့ကို ရန်ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ယခုလည်း စုန့်ရှန်းတုန်၏ ကျောပိုးအိတ်ကို မလုယူနိုင်သောကြောင့် ခံရသူအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေခဲ့သည်။

စုန့်ရှန်းတုန်သည် ကျန်းနျန်ကို မော့ကြည့်ပြီး သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ပေါ်ရှိ ပန်းထိုးကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ကာ ရွှံ့ကွက်များကို သုတ်ဖယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က သူ့ထံ လျှောက်သွားကာ ဒူးထောက်ထိုင်ချပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးခဲ့သည်။ "နည်းနည်း ညစ်ပတ်သွားတာ အရေးမကြီးပါဘူး၊ အိမ်ရောက်ရင် လျှော်လို့ရတယ်၊ လျှော်ပြီးရင် သန့်ရှင်းသွားမှာ။"

စုန့်ရှန်းတုန် ပြုံးပြပြီး တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုကို ကြည့်လိုက်သည်။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုသည် တပ်ခွဲဘက်သို့ ဆက်စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

တကယ်တော့ လုကျစ်ကျွင်း ခြေထောက် ကျိုးသွားသည့်အခါ သူ၏ဖခင်က သူ့ကို လာရိုက်မည်ကိုလည်း သူ ကြောက်ခဲ့သော်လည်း မရိုက်ခဲ့ပါ။ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဟုသာ မေးပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လုကျစ်ကျွင်းကိုသာ ပွေ့ထားခဲ့သည်။

ခဏကြာ စောင့်ပြီးနောက် ကျူးကျွင်းသည် ကားမောင်းကာ ရောက်လာခဲ့သည်။

လုကောရှန်သည် လုကျစ်ကျွင်းကို ကားထဲသို့ အရင် သယ်ဆောင်သွားပြီး ဖန့်မိန်က စုန့်ရှန်းတုန်ကို ခေါ်ကာ နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် ကျန်ရှိသော ကလေးအချို့ကို တပ်ခွဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ကျူးကျွင်းသည် ကားပြတင်းပေါက်မှတဆင့် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မရီး၊ မိုးက ပိုသည်းလာပြီ။ ကလေးတွေကို အမြန် ပြန်ခေါ်သွားလိုက်ပါ။"

ဖန့်မိန်လည်း သူမကို လက်ယမ်းပြကာ ပြောခဲ့ည်။ "အမြန် ပြန်ပါ။"

ကျန်းနျန်သည် ဂျစ်ကား ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ထီးကို ဖွင့်ကာ ကလေးငါးဦးကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း နေစေခဲ့သည်။ များများစားစား မကာကွယ်နိုင်သော်လည်း မိုးဒဏ်မှ အနည်းငယ် ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။ သူမ ကလေးများကို မိုးရေထဲတွင် တပ်ခွဲသို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံး အိမ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်စေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် မိုးမမိဖူးသူဖြစ်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လုံးဝ စိုရွှဲသွားခဲ့သည်။

သူမ အိမ်ရောက်သောအခါ ပထမဆုံး ရေနွေးတည်ပြီးနောက် ရေနွေးကို အိမ်ထဲသို့ အသွားအပြန် သယ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို ပိတ်၊ စိုနေသော အဝတ်များကို ညှစ်ထုတ်ပြီး ရေနွေးဖြင့် ရေအမြန်ချိုးခဲ့သည်။ ရေချိုးနေစဉ်တွင်ပင် သူမ နှာချေနေရသည်။

"ဟတ်ချိုး။"

ကျန်းနျန်သည် သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် နှာချေပြီးနောက် အိပ်ရာပေါ် တွားသွားဝင်ကာ ခေါင်းနည်းနည်း မူးနေသည်ကို ခံစားရသည်။

သူမသည် အပြင်ဘက်မှ မိုးသံကို နားထောင်ရင်း ဝေဝါးစွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အတော်ကြာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူမ နိုးလာသောအခါ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်နေပြီဖြစ်ပြီး အခန်းသည်လည်း အလင်းရောင် လုံးဝမရှိဘဲ ဘာမှ မမြင်ရပေ။ သူမသည် ခေါင်းကိုက်၊ မူးဝေ၊ နှာရည်ယိုနေပြီး အအေးမိနေပြီကို သိလိုက်ရသည်။

မိုးသည် ဆက်၍ မှန်မှန် ရွာနေဆဲပင်။

ကျန်းနျန် အိပ်ရာမှ ထ၊ အမှောင်ထဲတွင် မီးခလုတ်ကို လက်ဖြင့် စမ်းနေစဉ် ရှု့ယန်၏ အသံကို မိုးသံကြားမှ သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ ရှု့ယန်သည် ထီးကို ကိုင်လျက် နံရံကို မှီကာ သူမကို အော်ခေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန်သည် မှုန်ဝါးနေသော မိုးကန့်လန့်ကာကြားမှ ရှု့ယန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အိပ်ပျော်သွားတာ။"

ရှု့ယန် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတံခါးကို ခေါက်တော့ ဘာမှ ပြန်ထူးသံ မကြားရလို့ မင်း တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီလားလို့ ထင်နေတာ။"

ထို့နောက် သူမ မေးလိုက်သည်။ "အိုး၊ ဒါနဲ့ အစ်မဖန့် ဘယ်သွားတာလဲ။ ဒီနေ့လယ်မှာ စုန့်ရှန်းဟုန် တစ်ယောက်တည်း ငိုနေတာ ကြားလို့ ကျွန်မ သူ့ကို ကျန်းယဲ့၊ ကျန်းဝူတို့နဲ့ ကစားဖို့ ခေါ်သွားတယ်။ အခု မှောင်နေပြီ၊ သူမ ပြန်မလာသေးဘူးလား။"

ကျန်းနျန်က နေ့လယ်ပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာကို ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။ သူမ၏ လည်ချောင်း ခြောက်သွေ့ နာကျင်နေသည်ကို ခံစားရ၍ ချောင်းဆိုးပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။ "ဒီကနေ မြို့ကို ကားမောင်းရင် လေးနာရီကြာတယ်။ မိုးနဲ့ဆို ပိုကြာဦးမယ်။ သူမ မနက်ဖြန်မှ ပြန်ရောက်မှာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ရှု့ယန် ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "အမေနဲ့ သား အတူတူပဲ။ သစ်သားဟောင်းထဲက အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခုပဲ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။

ရှု့ယန် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒီညတော့ ငါ ရှန်းဟုန်ကို ခေါ်သွားပြီး ကျန်းယဲ့၊ ကျန်းဝူတို့နဲ့ အိပ်ခိုင်းလိုက်မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ခြံမီးကို ဖွင့်၊ ထီးကို ကိုင်ပြီး မီးဖိုချောင်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် လက်ရှိတွင် ချက်ပြုတ်ရန် အားအင်မရှိသလို တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေပြီး စားရန်လည်း အားအင်မရှိပေ။ သူမ ပြောင်းဖူးပန်ကိတ် အနည်းငယ် စားပြီး အိပ်ရာပေါ် ပြန်လဲလျောင်းလိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက်နှင့် တံခါးများ ပိတ်ထားသောကြောင့် အပြင်ဘက်မှ မိုးသံသည် သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် သန်းခေါင်ယံအထိ အိပ်ပျော်နေပြီး သူမသည် ရေခဲသေတ္တာထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ အလွန် အေးခဲနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ပါးလွှာသော စောင်ကို သူမကိုယ်ပေါ်တွင် ပိုတင်းကျပ်စွာ ပတ်လိုက်ပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

မိုးသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာပြီး ခြံဝန်းထဲတွင် အဝတ်ခါသံနှင့် ခြေထောက် ဆောင့်နင်းသံတို့ကို ကြားနိုင်သည်။ ကျန်းနျန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ကာ မျက်လုံးဖွင့်ချင်သော်လည်း သူမ၏ မျက်ခွံများ လေးလံနေသဖြင့် လှုပ်မရပေ။ သူမသည် ခြေသံများ မီးဖိုချောင်သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်၊ ထို့နောက် ခဏအကြာတွင် နောက်ပြန်လှည့်သွားပြီး ရင်းနှီးသော နက်ရှိုင်းသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မရီး၊ အိပ်နေပြီလား။"

ကျန်းနျန်သည် သတိဝင်လိုက်၊ မဝင်လိုက် ဖြစ်နေပြီး အိပ်မက်မက်နေသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ လုယွီ ထပ်မမေးခင်တွင် သူမ ပြန်အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

အခန်းအပြင်ဘက်တွင် လုယွီသည် တုံ့ဆိုင်းစွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် လက်ဆန့်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ချင်သော်လည်း ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ဝက်သာစားထားသော ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်နှင့် အေးခဲနေသော မီးဖိုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူ ကျန်းနျန်၏ တံခါးဆီသို့ ပြန်သွားကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လျက် ဝင်သွားခဲ့သည်။ အတွင်းထဲတွင် လုံးဝ မှောင်မိုက်နေပြီး ဘာမှ မမြင်ရ။ လုယွီသည် မိုးသံကြားမှ ကျန်းနျန်၏ အသက်ရှူသံကို ခွဲခြားသိမြင်လိုက်ပြီး ၎င်းသည် ပုံမှန် မဟုတ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူ မီးခလုတ်ကို ဆွဲဖွင့်ပြီး ကျန်းနျန်၏ အိပ်ရာသို့ ချဉ်းကပ်သွားရာ သူမ၏ ပါးများ နီရဲနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် သူမ၏ နဖူးကို လက်ဖြင့် ထိကြည့်လိုက်ရာ အပူချိန် အလွန်တက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မရီး။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ လက်မောင်းကို ညင်သာစွာ တွန်းလိုက်သည်။ သူမ၏ မသိစိတ်အရ ညည်းသံ အနည်းငယ် ထွက်လာပြီး သူမ၏ အသက်ရှူမှုသည် သူ၏ အထိအတွေ့အပေါ်တွင် ပူလောင်နေခဲ့သည်။

သူ လှည့်ထွက်သွားပြီး အခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူသည် မိုးကို တိုးဝှေ့ကာ ကျန်းမာရေးဆေးခန်းသို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့သည်။ ညဘက် အလှည့်ကျ သူနာပြုများ ရှိပြီး လုယွီသည် အဖျားကျဆေး ဝယ်ယူကာ ကျန်းနျန်၏ အပူချိန်ကို ကျစေရန် ပြုလုပ်ပြီး နောက်နေ့မှ ဆေးရုံသို့ ခေါ်သွားရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုယွီသည် ရေနွေးတည်ပြီး ကြွေဇလုံထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဇလုံနှင့် ဆေးတို့ကို သယ်ဆောင်ကာ ကျန်းနျန်၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး သူမ၏ ခေါင်းအုံးနားတွင် ထားလိုက်သည်။ သူ သူမ၏ လက်မောင်းကို ထပ်မံ တွန်းလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်တောင်များ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်ကို သတိပြုမိသော်လည်း နိုးလာသည့် လက္ခဏာ မပြချေ။

"မရီး။"

သူ ထပ်အော်ခေါ်သော်လည်း အိပ်ရာပေါ်မှ တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။

လုယွီသည် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူမ၏ နောက်မှနေ၍ ကျန်းနျန်၏ လည်ပင်းအောက်သို့ သူ၏ လက်မောင်းကို ညင်သာစွာ ထိုးသွင်း၊ သူမ၏ နူးညံ့သော ပခုံးများကို သတိထား ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် အားထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမကို ထိုင်ရန် ကူညီပေးပြီး သူ သူမ၏ ဘေးရှိ အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သတိမေ့နေသော ကျန်းနျန်ကို သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ အားမရှိစွာ မှီထားစေခဲ့သည်။

ပူပြင်းသော အပူရှိန်သည် ရုတ်တရက် သူ့၏ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော ရင်ခွင်ထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသောအခါ လုယွီ မသက်မသာ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။ ကျန်းနျန်မှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မသိစိတ်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာကာ နွေးထွေးသော အဝါရောင်အခန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပခုံးပေါ်ရှိ ပြင်ပအားတစ်ခုကို ခံစားမိသဖြင့် သူမ ခေါင်းကို အားမရှိစွာ လှည့်ကြည့်ရာ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ အိပ်ရာဘေးတွင် ထိုင်လျက် သူမကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွေ့ဖက်ထားသော လုယွီကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ရေစိုနေပြီး သပ်ရပ်သော ဆံပင်တိုများမှာ ရေစက်များဖြင့် စိုစွတ်နေကာ သူ၏ စူးရှသော မျက်ခုံးပေါ်မှ စီးကျနေသည်။

ကျန်းနျန် နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ လုယွီ၏ မျက်နှာတွင် သဘာဝမကျသော အမူအရာတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူသည် အဖျားကျဆေးကို ကောက်ယူပြီး သူမအား ပေးလိုက်သည်။ "မင်းမှာ အဖျားရှိနေတာမလို့ ဒီဆေးကို အရင်သောက်လိုက်ပါ။ မနက်ဖြန်မှ မင်းကို ဆေးရုံလိုက်ပို့ပေးမယ်။"

သူ၏ လက်မောင်းများထဲမှ ပူလောင်သောအပူကို ခံစားရပြီးနောက် လုယွီသည် ရင်ထဲမှ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ဖိနှိပ်ကာ တစ်ဝက်ပွင့်နေသော တံခါးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန်က လက်မြှောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်တွင် အားမရှိ၍ စောင်ပေါ်သို့ အားမရှိစွာ ပြန်ကျသွားခဲ့သည်။ သူမရှေ့သို့ ကမ်းပေးထားသော လက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ရှေ့သို့တိုးကာ ထိုသူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ကိုင်ထားသည့် ဆေးကို လျှာဖြင့် ကလော်ယူလိုက်သည်။

ရေခဲကဲ့သို့ အေးသော အပူချိန်သည် သူမ၏ လျှာကို ခဏတာ အေးစေသော်လည်း ပြင်းထန်သော ခါးသက်မှုက ပါးစပ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က မသက်မသာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အရမ်းခါးတာပဲ... ရေ..."

လုယွီ ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။

ပူလောင်သော အပူရှိန်သည် ကျန်းနျန်၏ နွေးထွေးမှုကို ဆက်ထိန်းထားသော သူ၏ လက်ချောင်းများမှတစ်ဆင့် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး နားရွက်အထိ နီရဲမှုတစ်စွန်းတစ်စ တက်လာသည်။

ကျန်းနျန်၏ ရေတောင်းဆိုသံကို ကြားသောအခါ လုယွီသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ကြွေခွက်ကိုယူကာ သူမအား ကမ်းပေးခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က အားအင်မရှိစွာ ပြောသည်။ "ကျွန်မ အားမရှိဘူး။"

ပါးစပ်ထဲတွင် ဆေးပျော်ဝင်သွားသည်နှင့် ခါးသက်သော အရသာသည် လည်ချောင်းထဲသို့ အတင်းအကျပ် ဝင်သွားသည်။

လုယွီက ကြွေခွက်ကို သူမ၏ ပါးစပ်နားသို့ ကမ်းပေးသောအခါ ကျန်းနျန်က ခေါင်းငုံ့ကာ အနည်းငယ် သောက်လိုက်သော်လည်း ပါးစပ်ထဲတွင် မသက်မသာဖြစ်စေသည့် အနည်းငယ် ခါးသက်သော အရသာက ဆက်ရှိနေသည်။

လုယွီသည် သူ၏ အအေးဓာတ်ကို ကျန်းနျန်ထံ ကူးစက်မည်ကို စိုးရိမ်ပြီး ထိုသို့ နီးကပ်နေရခြင်းကို နေရခက်သလို မသက်သာသလို ခံစားရသဖြင့် သူမ ရေသောက်ပြီးနောက် ပြန်လှဲဖို့ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ ထရပ်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။

"လုယွီ။"

ကျန်းနျန်သည် သူ၏ ပုံရိပ် တံခါးဝသို့ ရောက်သည်ကို ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ နို့ချိုချဉ် တစ်လုံး စားချင်တယ်။"

သူမ ချောင်းဆိုးပြီး ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "သကြားလုံးက ဗီရိုထဲမှာ။"

"ကောင်းပြီ" လုယွီက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

ဗီရိုဘက်သို့ လှည့်သွားပြီးနောက် လုယွီသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဝှက်ထားသော နို့ချိုချဉ် သုံးလုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ တစ်လုံးယူပြီး အခန်းပြတင်းပေါက်သို့ လျှောက်သွားကာ ဖျားနာမှုကြောင့် မျက်နှာနီမြန်းနေပြီး မျက်တောင်များ စိုစွတ်နေသော နာကျင်နေသည့် ကျန်းနျန်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သကြားလုံးကို အခွံခွာပြီး သူမအား ကမ်းပေးခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်က နို့ချိုချဉ်ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ရာ ခါးသက်မှုက ချိုမြိန်မှုဖြင့် ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

သူမ နောက်ထပ် နှစ်ခါ၊သုံးခါ ချောင်းဆိုးပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ပြန်ရောက်လာတာလဲ။ ရွာက တံတား ပြန်ပြင်ပြီးသွားပြီလား။"

လုယွီသည် သကြားလုံးခွံကို လက်ဖဝါးထဲတွင် ချေမွပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ပြီးသွားပြီ။"

ထို့နောက် သူ လျင်မြန်စွာ လှည့်ထွက်သွားပြီး တံခါးပိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဆန်ပြုတ် သွားလုပ်လိုက်ဦးမယ်။"

တံခါးပိတ်လိုက်သည်နှင့် ကျန်းနျန်သည် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

ဇာတ်လမ်းအရဆိုရင် ကယ်ဆယ်ရေးက နှစ်ရက် ကြာသင့်တယ်မဟုတ်လား။

ဘယ်လိုလုပ် တစ်ရက်အတွင်း ပြီးသွားတာလဲ။

သူမ စဉ်းစားမရသဖြင့် ဆက်မစဉ်းစားတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဇာတ်လမ်းက ပုံစံပျက်နေပြီဖြစ်၍ ပြန်ပြင်၍မရတော့ပေ။ ပိုစဉ်းစားသည်က၊ မလိုအပ်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုသာ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

လုယွီသည် ဆန်ပြုတ်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော်နှင့် ကြက်ဥပေါင်းတစ်ပန်းကန် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်၏ အခန်းသို့ ယူလာခဲ့သည်။ သူမ အဖျားကျဆေး သောက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာသည်။ သူမသည် ခေါင်းအုံးကို မှီကာ သတင်းစာ ကပ်ထားသော ရွှံ့နံရံကို နောက်ကျောမှ ထောက်လျက် အိပ်ရာခေါင်းရင်းတွင် အားအင်မရှိစွာ ထိုင်ခဲ့သည်။

အစားအသောက်၏ မွှေးရနံ့သည် အခန်းတစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကျန်းနျန်လည်း ဆာလောင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် လုယွီ ယူလာသော ကြက်ဥပေါင်း ပန်းကန်ကိုယူကာ ဇွန်းဖြင့် အနည်းငယ် ခပ်စားသည်။ သူမ အိပ်ရာဘေးတွင် ရပ်နေသော လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် စိုစွတ်နေသော အဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့က သူ၏ ကြွက်သားများကို ပေါ်လွင်စေသည်။ ဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေသော သူ၏ လက်မောင်းမှာ သန်မာပြီး အားကောင်းပုံရသည်။

ကျန်းနျနသည်် လျင်မြန်စွာ ခေါင်းငုံ့ကာ ပန်းကန်ထဲရှိ ကြက်ဥပေါင်းကို အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ညင်သာစွာ ရေရွတ်ခဲ့သည်။ "မင်း အအေးမမိအောင် ခြောက်သွေ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေ မြန်မြန်သွားလဲသင့်တယ်။"

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်" လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုကြောင့် မာကျောသော ကိုယ်ခန္ဓာ ရှိသည်။ ဆောင်းတွင်း အလယ်တွင် နှင်းတွေထဲ၌ အင်္ကျီမပါသည့် လေ့ကျင့်မှုကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။

လုယွီ လှည့်လိုက်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော်နှင့် ဆန်ပြုတ်ကို အိပ်ရာဘေးရှိ စားပွဲလေးပေါ် တင်လိုက်သည်။ "မင်း အရင်စားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် နောက်မှ ပြန်လာရှင်းမယ်။"

ကျန်းနျန်က အသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လုယွီ လှည့်ထွက်သွားသောအခါ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် 'မကြည့်သင့်တဲ့နေရာကို မကြည့်မိစေနဲ့' ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေမိသည်။

မဟုတ်လျှင် လုယွီသာ သူမ၏ အတွေးများကို သိရှိသွားခဲ့ပါက နောင်တွင် သူမတို့နှစ်ဦးတည်း အတူရှိနေချိန်၌ အလွန် ရှက်စရာ ကောင်းလိမ့်မည်။

ကျန်းနျန် အများကြီး မစားနိုင်ပါ။ ကြက်ဥပေါင်း တစ်ပန်းကန်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ် စားပြီးနောက် အိပ်ရာပေါ် ပြန်လှဲလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်မှ မိုးသံကို နားထောင်နေစဉ် မကြာမီတွင် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည့် ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်ရာ လုယွီ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ တစ်ဝက်တစ်ပျက် စားထားသော ဆန်ပြုတ်နှင့် မထိရသေးသလောက်ရှိသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ကြည့်ပြီး လုယွီက မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ "မရီး၊ လုံလောက်အောင်ရော စားပြီးပြီလား။"

ကျန်းနျန်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ပြီးပြီ။"

လုယွီ - …

သူ့မရီးသည် အများအားဖြင့် အစာစားချင်စိတ် နည်းပြီး အများကြီးမစားတတ်ပေ။ သူမ ဖျားနာပြီးနောက် ပို၍ပင် အစားနည်းလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။

"ဒါက ကြက် အစာကျွေးတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ။"

လုယွီက သူမ၏ မျက်နှာသည် အရင်ကလို နီမြန်းမနေတော့သည်ကို သတိထားမိပြီး ဖျားနာမှု သက်သာသွားပြီဟု သိလိုက်သည်။

"မရီး၊ နည်းနည်းပိုပြီး အနားယူလိုက်ပါဦး။ မနက် မိုးလင်းရင် ဆေးရုံ လိုက်ပို့ပေးမယ်။"

"အင်း။"

သူမသည် လုယွီ ပန်းကန်များ သယ်သွားပြီးနောက် တံခါးကို ဂရုတစိုက် ပိတ်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် နောက်တစ်ကြိမ် ငိုက်မြည်းသွားပြီး နေ့လယ်ခင်းလောက်တွင် နိုးလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်အတွင်း လုယွီသည် သူမ၏ အဖျားကို နှစ်ကြိမ် ဝင်စစ်ဆေးခဲ့ပြီး အမြဲတမ်း အေးနေသည်ကို တွေ့ရ၍ သူမအား မနှိုးတော့ပေ။

ကျန်းနျန် ထကာ အဝတ်လဲ၊ မျက်နှာသစ်၊ ဆန်ပြုတ် အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် လုယွီနောက်သို့ လိုက်၍ ဆေးရုံသို့ သွားခဲ့သည်။