အခန်း (၃၃)

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုသည် ရပ်သွားပြီး မိုးဖွဲဖွဲသာ ရွာတော့သည်။ သူမသည် ဖာထေးထားသော ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ပြီး ထီးကို ကိုင်ကာ လုယွီနောက်မှ လိုက်သွားသည်။ သူမသည် သူ၏ ခြေရာများထဲသို့ ဝင်နင်းလိုက်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်များမှာ ကြီးမားပြီး လမ်းကြောင်းမှာ ရှင်းလင်းကာ ရွှံ့မရှိပေ။

စစ်တပ်အနီးမှ ထွက်ခွာလာစဉ် ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ နောက်မှ ခြေသံများနှင့် တီးတိုးပြောဆိုသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"သေစမ်း၊ နင့်ကြောင့် ငါ့သား ခြေထောက်ကျိုးတာ။ ငါ နင့်သားရဲ့ ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်။"

"သေစမ်း ပြဲနေတဲ့ ကျောင်းလွယ်အိတ်ထဲမှာ ဘာသွားခိုးစရာ ရှိလို့လဲ။"

ထိုအသံက ကျန်းနျန်အတွက် အလွန်ရင်းနှီးသည်၊ ၎င်းမှာ ကျန့်ဟုန် ဖြစ်သည်။

သူမ လှည့်ကြည့်ရာ ကျန့်ဟုန်သည် မျက်နှာညိုညိုနှင့် ရွှံ့များ စိုစွတ်နေသော ဘောင်းဘီဖြင့် တီးတိုး ရေရွတ်ရင်း လျှောက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။

ကျန့်ဟုန်သည် ရှေ့မှ ကျန်းနျန်ကို တွေ့လိုက်သည်။ ပထမတွင် သူမသည် ဆူပူရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူမရှေ့တွင် လျှောက်နေသော လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုကို သတိပြုမိသွားသည်။ ထိုသို့ဖြင့် သူမ၏ စကားလုံးများကို ပြန်မြိုသိပ်ထားလိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန်က သူမအား မြင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြက်ရယ်ပြုနေခဲ့သည်။

အားကောင်းသူကို ကြောက်ပြီး အားမရှိသူကို နှိပ်စက်တတ်သော ကျောရိုးမရှိသည့် ပြဿနာရှာသူမျှသာ။

ကျန့်ဟုန်သည် သူမတို့အား လျစ်လျူရှုကာ သူမ၏ အဝတ်အိတ်ကို ကိုင်လျက် လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားပြီး သူမ၏ ဘောင်းဘီပေါ် ရွှံ့များ ပေကျံကုန်သည်။

လုယွီက ကျန့်ဟုန်၏ နောက်ကျောကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။

သူသည် မနေ့ညက တပ်ခွဲရှိ စစ်သားများထံမှ မနေ့မွန်းလွဲပိုင်းက ဖြစ်ရပ်ကို သိခဲ့ရသည်။ အရင်ဘဝတွင် စုန့်ရှန်းတုန်သည် အဖျားတက်ပြီးနောက် နာတာရှည်ဖျားနာဖြစ်ခဲ့ကာ ကိုယ်ခန္ဓာ အားနည်းခဲ့ရသည်။ ထိုသို့ ထပ်မဖြစ်စေရန် လုယွီသည် ကျူးကျွင်းကို ကလေးများအား အိမ်သို့ စောစော ပြန်ပို့ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

သို့သော် လုကျစ်ကျွင်းသည် ကျောင်းလွယ်အိတ်ကြောင့် စုန့်ရှန်းတုန်နှင့် ရန်ဖြစ်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

မနေ့မနက်က စုန့်ရှန်းတုန်၏ ကျောင်းလွယ်အိတ်ပေါ်ရှိ ပန်းထိုးထားသော ပုံစံကို စဉ်းစားပြီး သူ မေးမြန်းကြည့်ခဲ့သည်။ စုန့်ရှန်းတုန်မှာ အဒေါ်ကျန်းက ပန်းထိုးပေးထားသည်ဟု ပြောသည်။

သူ့၏ မရီးတွင် ထိုကဲ့သို့ အရည်အချင်းရှိသည်ကို သူ တစ်ခါမှ မသိခဲ့ဖူးပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် သစ်ပင်တန်းများရှိရာ လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာကြသည်။ ရှေ့တွင် ရွှံ့နွံအိုင်ကြီး တစ်ခုရှိပြီး ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ရွှံ့များနှင့် ရေများဖြင့် ပြည့်နေကာ ခြေရာများစွာ ရှိနေသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အဝတ်ဖိနပ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာမှ လျှောက်သွားလျှင် သူမ၏ ခြေထောက်များ ရွှံ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

သူမ ရပ်လိုက်ပြီး မည်သည့်ခြေကို အရင်ကြွရမည်ကို တုံ့ဆိုင်းနေစဉ် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ လုယွီ၏ အသံမှာ နက်ရှိုင်းပြီး ခိုင်မာသည်။ "မရီး၊ ကျွန်တော် ကုန်းပိုးပြီး ခေါ်သွားပေးမယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ထီးလက်ကိုင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "အင်း။"

သူမ ပြုံးချင်စိတ်ကို ထိန်းလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များ သန့်ရှင်းနေရုံသာမက လုယွီသည် အမှန်တကယ် စဉ်းစားပေးတတ်သူ ဖြစ်သည်။ နောင်တွင် သူ လက်ထပ်သောအခါ သူ့အတွက် ခမ်းနားသော မင်္ဂလာပွဲတစ်ခု စီစဉ်ပေးရမည်ဟု သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး လှပသောပွဲတစ်ခု။

လုယွီ၏ အဝတ်အစားများမှာ အနည်းငယ် စိုစွတ်နေသော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် ကျန်းနျန်တွင် နောက်ထပ် အင်္ကျီအပို ဝတ်ထားသောကြောင့် စိုစွတ်မှုမှ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။

သူမသည် လုယွီ၏ ကျောပေါ် မှီထားပြီး လက်ကို သူ၏ လည်ပင်း၌ ဖက်ထားသည်။ သူ ထရပ်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မြေပြင်ကိုကြည့်နေကျ ပုံမှန် မျက်လုံးအဆင့်အနေအထားမှာ လုယွီ၏ မျက်လုံးအဆင့်နှင့် အတော်လေး ကွာခြားသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သတိပြုမိသည်။

သူသည် တော်တော် အရပ်ရှည်သည်။

သူတို့သည် ရွှံ့ထူသော လမ်းတစ်လျှောက် အတော်အတန် လျှောက်လာခဲ့ပြီးမှ လုယွီက သူမကို ပြန်ချပေးကာ ဆေးရုံသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူမအား အရင်တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးပေးခဲ့သော ဆရာဝန်ဝမ် ပင် ဖြစ်သည်။ ဆရာဝန်ဝမ်သည် ကျန်းနျန်ကို ထပ်တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်ကာ ပြုံးပြပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီကို ထပ်လာတာလဲ။"

ကျန်းနျန် - …

သေချာပေါက် ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးဖို့ လာတာပေါ့။

ဘယ်သူက ဆေးရုံကို အပျော်သဘောနဲ့ လာမလဲ။

လုယွီက ပြောလိုက်သည်။ "သူမ ညက အဖျားတက်ပြီး အဖျားကျဆေး သောက်ထားတယ်။"

ဆရာဝန်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျန်းနျန်ကို စစ်ဆေးကာ မည်သည့်နေရာတွင် မသက်မသာ ခံစားရသည်ကို မေးသည်။ မေးခွန်းတစ်ခုစီတိုင်းကိုပင်။

ဆရာဝန်ဝမ်က မေးမြန်းသည်နှင့် ကျန်းနျန်က ပြန်ဖြေသည်။ စစ်ဆေးပြီးနောက် ဆရာဝန်ဝမ်သည် ဆေးညွှန်းကို ရေးပြီး လုယွီအား ပေးလိုက်သည်။ "သူမ မိုးမိပြီး အအေးမိသွားတာ၊ လည်ချောင်းမှာ ရောင်ရမ်းမှု ရှိတယ်။ အဲဒါကြောင့် သွေးကြောထဲ ဆေးရည်သွင်းဖို့ ဆေးရုံမှာ နှစ်ရက်လောက် နေသင့်တယ်၊ အဲ့လိုဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်။"

လုယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း။"

ဆရာဝန်ဝမ်က ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ရေရှည် အာဟာရချို့တဲ့မှုကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းနေပြီး အအေးမိလွယ်တယ်။ ဒါကြောင့် အာဟာရ ပြည့်ဝစွာ စားပြီး နှစ်အနည်းငယ် ကောင်းကောင်း အနားယူရင် ပြန်ကောင်းလာပါလိမ့်မယ်။"

စကားပြောပြီးနောက် ဆရာဝန်ဝမ်သည် ကျန်းနျန်၏ နဖူးပေါ်ရှိ သေးငယ်သော အမာရွတ်တစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သို့သော် သေချာမကြည့်လျှင် မသိသာပေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာဝန်ဝမ်" လုယွီ ပြောလိုက်သည်။

ဆရာဝန်ဝမ်က ခေါ်လိုက်သည်။ "ချိုင်ကျင်း၊ ဒီလူနာကို လူနာခန်းဆီ ခေါ်သွားပြီး ကုတင် စီစဉ်ပေးလိုက်ပါ။"

"နားလည်ပါပြီ။"

ခေတ်ဟောင်းပုံစံ အဖြူရောင်ကုတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ဖက်၊ ညာဘက်မျက်လုံးအောက်တွင် သေးငယ်သော မှဲ့နီလေးရှိသည့် သူနာပြုတစ်ဦး ဝင်လာခဲ့ကာ ဆရာဝန်ဝမ်က ခေတ္တရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ချိုင်ကျင်းက ဘယ်မှာလဲ။"

စွင်းယင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "သူမ နေ့လယ်စာ စားနေလို့ ကျွန်မ အစားဝင်ပေးတာပါ။"

ဆရာဝန်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျန်းနျန်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလူနာကို လူနာခန်းဆီ ခေါ်သွားပါ။"

ထို့နောက် သူမအား ဖောင်တစ်ခု ပေးခဲ့သည်။

စွင်းယင်သည် ဖောင်ကိုယူပြီး ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ခေတ္တမျက်နှာလွှဲသွားပြီးနောက် သူမ၏ အကြည့်က သူမဆီ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ဤနေရာတွင် သူမနှင့် ဆုံတွေ့ရမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူမသည် ကျန်းနျန်၏ နောက်မှ အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အရင်တစ်ကြိမ်ကအတိုင်း စစ်တပ်အစိမ်းရောင် ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အေးစက်ပြီး ခံ့ညားကာ ဖောင်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ရှည်လျားပြီး သေသပ်ကာ သူ၏ ပုံရိပ်သည် အရင်ကထက် အနည်းငယ် ပိုအေးစက်နေပုံရသည်။

စွင်းယင်၏ ငြိမ်သက်နေသော နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် အကြိမ်အနည်းငယ် ခုန်သွားခဲ့သည်။ ဤ မရင်းနှီးသော အမျိုးသားနှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံခဲ့သော်လည်း သူမ ထူးဆန်းစွာ ရင်းနှီးသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမတို့ မတွေ့ဖူးသော်လည်း အရင်က တွေ့ဖူးသည်ဟု ထင်ရသည်။

သူတို့၏ အပြန်အလှန်ဆက်သွယ်မှုများသည် သူမ၏ အိပ်မက်များထဲတွင်သာ ကန့်သတ်ထားပုံရသည်။

သူ့ကို နောက်ဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် သူမသည် ရထားပေါ်တွင် သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေသည်ဟု အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ ဆေးရုံသို့ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် သတင်းပို့နေစဉ် သူက စစ်တပ်သို့ ပြန်သွားသည်ဟု အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အိပ်မက်များတွင် ၎င်းသည် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုနှင့်တူပြီး သူမသည် ထိုသူကို သိကာ သူက သူ့ကိုယ်သူ လုယွီဟု မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။

"ဘာလို့ ဆက်ရပ်နေတာလဲ" ဆရာဝန်ဝမ်သည် စွင်းယင်၏ တုံ့ဆိုင်းမှုကို သတိပြုမိပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။

စွင်းယင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီမြန်းသွားခဲ့သည်။ သူမ လျင်မြန်စွာ ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရဲဘော်၊ ကျေးဇူးပြု၍ ကျွန်မနောက် လိုက်ခဲ့ပါ။"

ကျန်းနျန်က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ မထွက်ခွာမီ သူမသည် လုယွီကို နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရာ သူတို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားမိသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ၏ သိချင်စိတ်နှင့် ရှုပ်ထွေးမှုကို လုယွီက မမျှော်လင့်ဘဲ သတိပြုမိသွားသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးများ မသိမသာ တွန့်ချိုးသွားပြီး သူမက စွင်းယင်နှင့် သူ့ကို ပေါင်းဖက်ပေးရန် ကြိုးစားနေဆဲဟု ထင်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံသည် မသိစိတ်မှ ပိုအေးစက်သွားခဲ့သည်။ "မရီး၊ မင်း လူနာခန်းကို အရင်သွားနှင့်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံသွားရှင်းလိုက်ဦးမယ်။"

"အိုး။"

ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ စွင်းယင်နောက်သို့ လိုက်၍ လူနာခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ကုတင်သည် အလယ်တွင် ဖြစ်ပြီး ပြတင်းပေါက်နှင့် တံခါးဘေးရှိ ကုတင်နှစ်လုံးတွင် လူများ ရှိနေသည်။ တစ်ဦးမှာ အသက်သုံးဆယ်ဝန်းကျင် အမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် အသက်ဆယ်နှစ်ခန့် မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ သမီးဖြစ်သူ ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ အခြားကုတင်တွင် အဘွားအိုတစ်ဦး ရှိပြီး သူမနှင့် ဆင်တူသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး လိုက်ပါလာသည်မှာ သားဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။

စွင်းယင် - "ဒါက မင်းရဲ့ကုတင်ပါ။"

ကျန်းနျန် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပြီး ကုတင်ပေါ် ထိုင်လိုက်သည်။ စွင်းယင်က မထွက်သွားဘဲ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသဖြင့် သိချင်စိတ်ကြောင့် ကျန်းနျန် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ စွင်းယင်က သူမအား တိတ်တိတ်လေး မေးသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ရှင်က သူ့ရဲ့ မရီးလား။"

ကျန်းနျန် - ???

သူမ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း။"

စွင်းယင်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးပြီး ထပ်မေးခဲ့သည်။ "သူ့နာမည်က လုယွီလား။ စစ်တပ်ရဲ့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလား။"

ကျန်းနျန် - ???

ဘုရားရေ၊ ဇာတ်လိုက်မက ဘယ်လိုသိတာလဲ။

သူမသည် လုယွီ၏ အချက်အလက်များကို မေးမြန်းရန်အတွက် စစ်တပ်ဆီ အထူးတလည် သွားခဲ့တာများလား။

ကျန်းနျန်သည် ဇာတ်လိုက်မနှင့် ဇာတ်လိုက်ကြားတွင် အောင်သွယ်တော် လုပ်ပေးရန် စိတ်မပါတော့ပေ။ ဇာတ်လမ်းက ပုံစံပျက်နေပြီဖြစ်ပြီး ပြန်ပြင်၍မရတော့သည့်အပြင် လုယွီလည်း စိတ်မဝင်စားပါ။ သူမသည် ကျေးဇူးကန်းပြီး စိတ်ရှုပ်စရာ ကိစ္စမျိုးကို မလုပ်ချင်တော့ပေ။

ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းသာ ညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း။"

ပုံမှန် သိချင်စိတ်ကြောင့် သူမက စကားပြောချင်ယောင်ဆောင်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

စွင်းယင် တုံ့ဆိုင်းနေစဉ် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "သူနာပြုစွင်း"

စွင်းယင်က ပြောလိုက်သည်။ "ခဏနေ ဆေးထိုးဖို့ ယူလာခဲ့မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် စိတ်ကို စုစည်းပြီး ကုတင်ပေါ် ထိုင်လျက် ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်နေသည်။ ဤအချိန်ရှိ ဆေးရုံသည် ကျေးလက်ဒေသထက် ပိုကောင်းသည်။ အုတ်များဖြင့် ဆောက်ထားပြီး အစိမ်းရောင် သစ်သားပြတင်းပေါက်ဘောင်များနှင့် ဖန်ချပ်ခြောက်ခု တပ်ဆင်ထားသည်။ ဖန်ပေါ်ရှိ အရိပ်များသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် လူများ သွားလာနေသည်ကို ပြသနေသည်။

ခဏအကြာတွင် လုယွီသည် ပေါက်စီနှစ်လုံးနှင့် ပိတ်စကြမ်းဟောင်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အိပ်ရာခင်းအသစ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပေါက်စီများကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်အား ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ကုတင် အခင်းခင်းလိုက်ဦးမယ်။"

ကျန်းနျန် သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သည်။ ဤကုတင်ကို အရင်က လူမည်မျှ အသုံးပြုခဲ့သည်ကို သူမ မသိပေ။ သူမ အရင်တစ်ကြိမ် ဆေးရုံတက်စဉ်ကလည်း လုယွီသည် အိပ်ရာခင်းကို ဝယ်ကာ သူမ၏ ကုတင်ကို ခင်းပေးခဲ့သည်။ သူ ပြန်သွားသောအခါ ထိုအိပ်ရာခင်းကို ယူသွားခဲ့ပြီး ယခုအခါ သူမ၏ ဗီရိုထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

လုယွီ အိပ်ယာခင်းပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ဖိနပ်ချွတ်ပြီး လှဲချလိုက်သည်။

ဘေးကပ်လျက် ကုတင်ပေါ်ရှိ အဘွားအိုသည် သတိထားမိပြီး လုယွီကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ပွန်းသည်က သူ့ဇနီးအပေါ် တကယ် ကောင်းတယ်နော်။"

လုယွီ - …

ကျန်းနျန် - …

လုယွီသည် ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီနေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး အဘွားအိုအား ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "သဘာဝပါပဲ။"

ကျန်းနျန် ချက်ချင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီသည် အဘွားအိုကို ကြည့်နေပြီး သူမ၏ အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုထားသည်အား တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် - ???

လုယွီသည် စစ်စိမ်းရောင် ဓာတ်ဘူးကို ဝယ်လာပြီး သူမအတွက် ရေသွားယူကာ သူမကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။

လူနာခန်းထဲတွင် အဘွားအိုနှင့် ဘေးကပ်လျက် ကုတင်ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးတို့ စကားပြောဆိုသံများ ရှိနေသည်။ ကျန်းနျန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်လျက် လုယွီ ဝယ်လာသော ပေါက်စီများကို ကိုင်ထားသည်။ သူမ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ရာ ကြွယ်ဝသော အသားအရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အဘွားအိုသည် နှာခေါင်းဖြင့် အနံ့ခံလိုက်ပြီး တံခါးနားရှိ အမျိုးသမီးလည်း အနံ့ရလိုက်သည်။ လူနာခန်းထဲရှိ လူတိုင်းနီးပါး သူမကို တစ်ချိန်တည်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အသားပေါက်စီကို တောင့်တသော အရိပ်အယောင်များ ပြသနေသည်။

ကျန်းနျန် - …

သူမ၏ ပါးစပ်ထဲမှ အသားပေါက်စီသည် မြိုချရခက်ခဲသွားသည်။ သူမသည် ပေါက်စီကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

အဘွားအိုက ပြောလိုက်သည်။ "မင်းယောက်ျားက မင်းအပေါ် တကယ် ကောင်းတယ်။ သူ့အဝတ်အစားတွေ ကြည့်ရသလောက်အရ သူက စစ်သားလား။"

လုယွီက သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ခင်ပွန်းနှင့်ဇနီးအဖြစ် အရင်ကတည်းက ဝန်ခံထားပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် သူ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို ထုတ်ဖော်မပြောလိုသဖြင့် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်ရသည်။ "အင်း။"

သူမ ဘေးကပ်လျက် အမျိုးသမီးကလည်း မေးသည်။ "လက်ထပ်ပြီးတာ ဘယ်နှစ်နှစ်လောက်ရှိပြီလဲ။ နှစ်ယောက်လုံးက အသက်ငယ်သေးပုံရတယ်။ ကလေးတွေရော ရပြီးပြီလား။ ယောက်ျားလေးလား မိန်းကလေးလား။"

ကျန်းနျန် - ....

သူမ ခေါင်းကိုက်လာသည်ကို ခံစားရပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေလိုက်သည်။ "လေးနှစ် ရှိပြီ၊ ကလေး မရသေးဘူး။"

အဘွားအိုသည် ချက်ချင်း စကားစများကို စုစည်းကာ ပြောခဲ့သည်။ "လေးနှစ် လက်ထပ်ပြီး ကလေး မရသေးဘူးလား။"

သူမ ကျန်းနျန်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဦးနှောက်ထက် ပိုမြန်စွာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒီပြဿနာက မင်းကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် မင်းယောက်ျားကြောင့်များလား။"

သူမ ဘေးရှိ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက အဘွားအိုကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ပြောလ်ုက်သည်။ "အမေ၊ တခြားသူတွေရဲ့ ကိစ္စမှာ ဝင်မပါဘဲ နေလို့ မရဘူးလား။ အိမ်မှာလည်း ဒီလိုပဲ၊ အပြင်မှာလည်း ဒီလိုပဲ။ အမေ မရှက်ရင်တောင် ကျွန်တော် ရှက်တယ်။"

အဘွားအိုသည် သားဖြစ်သူ၏ စကားများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပြီး အဖြေမရမချင်း လက်လျှော့မည့်ပုံမပေါ်ဘဲ ကျန်းနျန်ကို ထပ်မံ မေးမြန်းခဲ့သည်။

လူနာခန်းတံခါးနားရှိ အမျိုးသမီးသည်လည်း ကျန်းနျန်ကို အခြားသူ ဒုက္ခရောက်သည်ကို သဘောကျသော အရိပ်အယောင်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူမသည်လည်း သား မမွေးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် သမီးသုံးယောက် ဆက်တိုက် မွေးခဲ့ပြီး ယခု နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ဝန် ထပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ပျက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ယောက္ခမနှင့် ခင်ပွန်းသည်တို့ နှစ်ဦးလုံး ယောက်ျားလေး ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်သောကြောင့် သူမအား ဆေးရုံတင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ရင် သူမသည် ဒီဆေးရုံကို တစ်သက်လုံး လာရဲမည်မဟုတ်ပေ။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ ပြဿနာရှာခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။ သူသာ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ရှင်းပြခဲ့ပါက လူများက သူတို့၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမှာ အဆုံးသတ်နိုင်မည်လား။

သူမ ကုတင်ကို မှီရင်း အနည်းငယ် အားနည်းနေသဖြင့် လိမ်ညာကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက ကျွန်မယောက်ျားရဲ့ ပြဿနာ။"

လုယွီ လူနာခန်းအပြင်ဘက် လျှောက်သွားနေစဉ် ရုတ်တရက် ကျန်းနျန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ကာ ဓာတ်ဘူးကို ကိုင်လျက် လူနာခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် အဘွားအိုနှင့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများအားလုံး လုယွီပေါ် ကျရောက်လာသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများသည် သနားသည့်ပုံ ဖြစ်နေပြီး လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားပင် သူ့ကို စာနာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

လုယွီ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန် လူနာခန်းအပြင်ဘက်၌ ပြောခဲ့သော စကားများကို စဉ်းစားမိသည်။

"အဲ့ဒါက ကျွန်မယောက်ျားရဲ့ ပြဿနာ။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်သွားသည်။ သူ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့ကာ ကျယ်လောင်စွာ အသက်ရှူရဲခြင်းမရှိပေ။

လုယွီသည် ခေါင်းငုံ့နေသော ငုံးနှင့်တူသည့် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရေနွေးဘူးကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ သူမ အဝတ်အိတ်ကို ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူ ပြောလိုက်သည်။ "ပေါက်စီတွေက အေးသွားရင် မကောင်းဘူး။ ပူတုန်း စားတာ ပိုကောင်းတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ လက်ချောင်းများ တူကဲ့သို့ ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းစေ့ကာ မချိမဆန့် ရေရွတ်သည်။ "အင်း။"

သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် လုယွီကို သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် မကောင်းမပြောတော့ပါ ဟု ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

ထိုသို့ ထိုင်နေရသည်မှာ ရှက်စရာကောင်းသော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် အဘွားအိုနှင့် အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့က စကားပြောနေကြသည်။

အနီးအနားတွင်ပင်။

ကျန်းနျန်သည် ပေါက်စီတစ်လုံး ထုတ်ယူပြီး ကိုက်စားသည်။ သူမသည် ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေသော လုယွီကို မော့ကြည့်ရဲခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ ရှည်လျား ဖြောင့်တန်းသော ခြေထောက်များကိုသာ ရံဖန်ရံခါ ခိုးကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျိန်ဆဲနေသည်။

အစကတည်းက သူမ၏ အပြစ်ဟု ဝန်ခံခဲ့သင့်သည်။

အဟွတ်...အဟွတ်။

သူမ၏ လည်ချောင်းသည် ပူလောင်နေပြီး အစာမြိုချရသည်မှာ မသက်မသာဖြစ်ကာ မသိစိတ်မှ ချောင်းဆိုးလိုက်မိသည်။ သူမရှေ့သို့ လက်တစ်ဖက် ရောက်လာပြီး စစ်စိမ်းရောင် ဓာတ်ဘူးထဲရှိ ရေနွေးနွေးကို ကိုင်ထားကာ အငွေ့များ ညင်သာစွာ ထွက်နေသည်။

လုယွီ၏ အသံက အပေါ်စီးမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ "ရေသောက်လိုက်ဦး။"

"အင်း။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းအနည်းငယ် မော့ပြီး သူ့လက်မှ ခွက်ကိုယူကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ သူမ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရနိုင်ရန် လုယွီ၏ အကြည့်က ပြတင်းပေါက်ဆီ ဦးတည်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရကာ သောက်ပြီးနောက် ခွက်ကို ပြန်ပေးခဲ့သည်။